เด็ดหัวใจมาเฟีย

  • 87% Rating

  • 7 Vote(s)

  • 150,001 Views

  • 287 Comments

  • 1,391 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    145

    Overall
    150,001

ตอนที่ 21 : บทที่13 [กันและกัน] สปอยด์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15593
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    16 ก.ค. 58


   *** หนูไอ บอกความจริงแล้ว... ป๋าวิกก็บอกรักแล้ว... โอ๊ยย หวาน ฟรุ้งฟริ้งกันซะทีนะ ฮี่ฮี่ฮี่ อยากรู้ว่าเลิฟซีนของทั้งคู่แซ่บแค่ไหน ติดตามได้ในเล่มนะคะ ^ ^ ***

 *** เหลือเวลาเปิดจอง+โอน แค่ 2 วันเท่านั้นนะคะ ปิดจอง+โอนวันที่ 17 เวลา  22.00 น. นะใครสนใจยังสั่งได้นะคะ รับรองว่าคุณจะฟินนนนกับป๋าวิก ^ ^ ส่วนใครรอ E-book ลงในเว็บ MEB ประมาณต้นเดือนสิงหา หลังจากที่ทุกคนได้รับเล่มกันหมดแล้วนะคะ ^^ จะได้อ่านพร้อมๆกันเนอะ  แต่ถ้าใครสนใจรูปเล่ม ได้ของที่ระลึกด้วย อย่าพลาดดดดนะคะ  330 รวมจัดส่งหมดแล้วนะ ^ ^ ***


           “เขาเป็นพ่อของฉัน
! ฮึก... เป็นพ่อของฉันได้ยินไหม แล้วคุณจะให้ฉันทนดูพ่อฉันถูกฆ่าหรือไง!

          ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อได้ยิน ทีแรกเขาเจ็บปวดเพราะเธอไม่ยอมบอกแต่ตอนนี้เขาก็ยังเจ็บปวดเหมือนเดิมกับคำตอบของเธอ... เขารักเธอแล้วแบบนี้เขาจะทำร้ายพ่อของเธอได้อย่างไรกัน... ชายหนุ่มรู้สึกล้มทั้งยืนแม้ คำตอบที่เคยอยากได้ยินตอนนี้มันกลายเป็นคำตอบที่ทำให้เขาตะลึงและสับสนเหลือเกิน

          “ทำฉันแทนเถอะค่ะ ฮึก... ฉันยินดีรับโทษทั้งหมดของพ่อฉันเอง ได้โปรด ปล่อยท่านไปเถอะนะคะ”

          วิกเตอร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น เขาคิดว่าเข้าใจแล้วทำไมโซเฟียถึงรังเกียจหญิงสาวขนาดนี้เพราะเธอคงไม่ชอบใจน้องสาวต่างมารดาคนนี้แน่ๆ ตอนนี้เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว แต่เขาจะจัดการปัญหานี้อย่างไรถ้าเขาจัดการพ่อของเธอแน่นอนว่าต่อไปเธอจะมองเขาด้วยความรู้สึกแบบไหน แต่ถ้าเขาไม่ทำอะไรเลยพ่อของเธอจะยอมยุติเรื่องทุกอย่างเมื่อไหร่กัน

          วิกเตอร์แกะแขนของหญิงสาวออกทำให้เธอทรุดลงกับพื้นอย่างอ่อนแรงพร้อมกับร้องไห้ ชายหนุ่มเดินออกจากห้องไปด้วยความรู้สึกเหมือนถูกค้อนทุบ เขาเดินลงไปด้านล่างหยิบขวดวอดก้าออกมาแล้วดื่มมันเพื่อระบายความเครียดออกไป ปกติชายหนุ่มไม่ค่อยดื่มแอลกอฮอลล์เท่าไหร่ แต่วันนี้เขาเลือกที่จะให้มันทำให้เขาลืมความเจ็บปวด ลืมความจริงที่ได้รับรู้ไปเสียตอนนี้...

 

          ใกล้รุ่งสางแล้วแต่ชายหนุ่มยังจมอยู่กับกองเหล้า เชสยืนมองอยู่ด้านนอกบ้านด้วยความเป็นห่วง ส่วนคนเป็นนายก็ดื่มไปหลายขวดแล้วจนเริ่มที่จะเมา เขาวางแก้วลงแล้วตัดสินใจเดินขึ้นไปด้านบนเพื่อที่จะนอนพักแต่ก็เหลือบไปเห็นคนสนิทที่หน้าประตู หัวสมองของเขามึนไปหมดแต่ก็ยังจำได้ถึงสิ่งที่คิดเอาไว้ตอนที่นั่งดื่มเหล้าหลังจากรู้ความจริง ชายหนุ่มกวักมือเรียกคนสนิท เชสรีบเปิดประตูเข้ามาทันที

          “ครับเจ้านาย”

          “ส่งไอ้ห้าคนนั่นให้ตำรวจซะ” เมื่อได้ยินคำสั่งเชสก็แปลกใจ

          “แน่ใจแล้วเหรอครับ”

          “แน่ใจ นายไปทำตามคำสั่งแล้วก็ไปพักผ่อนซะ” ชายหนุ่มบอกเท่านั้นแล้วหมุนตัวเดินขึ้นไปด้านบน เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ในเมื่อเป็นคำสั่งเขาก็ต้องทำตามก่อนจะโทรศัพท์ไปสั่งการลูกน้องที่คุมตัวทั้งห้าคนเอาไว้ให้พาไปสถานีตำรวจด้วยข้อหาบุกรุกคอนโดมิเนียม แม้จะผ่านไปหลายวันแล้วแต่เส้นสาย อิทธิพลของแวนโคลิกก็มีไม่น้อยจึงพอที่จะพูดไกล่เกลี่ยกันได้

ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องแล้วตั้งใจจะล้มตัวลงนอนบนเตียงแต่พอเดินผ่านชั้นหนังสือเขาก็อดไม่ได้ที่จะมองแล้วก็เลือกที่จะเดินเข้าไปหาหญิงสาวอีกครั้ง

          ชั้นหนังสือถูกผลักเข้าไป ชายหนุ่มเห็นว่าไอรดากำลังนอนหลับอยู่ตรงโซฟา เขาเดินเข้าไปแผ่วเบาเพราะกลัวว่าเธอจะตื่นก่อนที่จะนั่งให้อยู่ระดับเดียวกัน จ้องมองใบหน้าหวานที่พูดได้เต็มปากแล้วว่ารักเหลือเกิน เขาลูบใบหน้าของเธอแผ่วเบาแต่ทำให้หญิงสาวลืมตาโพลงอย่างตกใจ เธอลุกขึ้นนั่งก่อนที่จะเห็นใบหน้าของชายหนุ่มได้อย่างชัดเจน กลิ่นแอลกอฮอลล์คลุ้งไปหมด เดาได้ไม่ยากว่าเขาดื่มมา

          “คุณ...” ไอรดาเรียกชายหนุ่มเสียงแผ่ว

          “คุณอยากให้บริษัทของผมล้มจริงๆเหรอไอรดา” ชายหนุ่มถามกลับด้วยเสียงที่ไม่ดังมากนัก จ้องมองหญิงสาวอย่างตัดพ้อ ไอรดาได้ยินคำถามก็น้ำตาคลอแล้วก็ส่ายหน้า

          “ไม่ใช่เลยนะคะ ฉันไม่ได้ต้องการแบบนั้น”

          “แล้วคุณจะปกป้องคนผิดทำไมกันล่ะ ผมรู้ว่าเขาคือพ่อของคุณ... แต่เขาทำผิดนะไอ” วิกเตอร์ตอบกลับอย่างเจ็บปวดส่วนหญิงสาวก็เริ่มน้ำตาไหลริน

          “...”

          “คุณเคยคิดถึงผมบ้างไหม หรือที่ผ่านมา... คุณไม่เคยรู้สึกอะไรกับผมเลย คุณอยากจะเห็นผมเจ็บปวดใช่หรือเปล่า” ยิ่งเขาพูดไอรดาก็ยิ่งเจ็บปวด มือบางอันสั่นเทาค่อยๆยื่นไปสัมผัสความสากระคายของใบหน้าคมเข้มแล้วสองมือก็ประคองใบหน้าของเขาเอาไว้ ดวงตาสองคู่สบมองกันอย่างมีความหมาย

          “คุณคิดว่าฉันมีความสุขหรือคะ... ฮึก... คุณคิดว่าตัวเองเจ็บปวดคนเดียวเหรอคะ คุณรู้ไหมว่าฉันรังเกียจตัวเองแต่ไหนที่ต้องทำเรื่องพวกนี้ ต้องทำร้ายครอบครัวของคุณ” วิกเตอร์จ้องมองลึกไปในดวงตาของหญิงสาวแล้วอกแกร่งก็เต้นรัวแบบนี้เขาจะเข้าข้างตัวเองได้ไหม ว่าเธอก็มีใจให้เขา

          “ผมเกลียดความรู้สึกของตัวเองตอนนี้เหลือเกิน... ความรู้สึกที่จะรักคุณก็ไม่ได้... จะเกลียดคุณก็ไม่ได้ ผมควรทำยังไงกับคุณและพ่อของคุณดี” คำพูดของเขาทำให้ไอรดาอึ้ง น้ำตาหยดแรกกลิ้งลงมาบนใบหน้าสวยหวาน มือหนาจับมือบางที่ประคองหน้าเขาอยู่แล้วเอ่ยถามเธอต่อ

          “คุณล่ะ รู้สึกแบบเดียวกับที่ผมรู้สึกไหม คุณรักผมเหมือนที่ผมรักคุณหรือเปล่าไอ”

          คำถามของเขานั้นทำให้ไอรดายังคงนิ่งเงียบแม้ในใจจะรู้อยู่แล้วว่ารักเขา ชายหนุ่มเห็นเธอไม่ตอบก็นึกเข้าข้างตัวเองเพราะหากไม่ใช่เธอคงปฏิเสธแล้ว ร่างสูงยืดตัวขึ้นไม่ยอมปล่อยมือบางที่ยังจับใบหน้าของเขาอยู่ จากนั้นก็โน้มใบหน้าเข้าหาโดยที่ไอรดายังคงสับสนกับคำสารภาพรักของเขาแต่สุดท้ายก็หลับตาพริ้มรับสัมผัสของชายหนุ่มด้วยความเต็มใจพร้อมกับหัวใจดวงน้อยเต้นแรงกระหน่ำที่รู้ว่าเขารักเธอ...

          ความขมปร่าของเหล้าที่ชายหนุ่มดื่มทำให้เธอได้สัมผัสมันไปด้วย ความร้อนแรงของจูบทวีมากขึ้น ชายหนุ่มปล่อยมือจากมือบางแล้วดันร่างเธอให้นอนลง มือบางที่ประคองหน้าชายหนุ่มเอาไว้ก็เปลี่ยนมาบีบบ่าของเขาแน่นเพื่อระบายความรู้สึกแปลกๆที่เริ่มเกิดขึ้น มือหนาเอื้อมไปที่ด้านข้างของชุดก่อนจะเริ่มปลดชุดเดรสสีสวยของเธอออกช้าๆโดยที่หญิงสาวยังคงมัวเมากับจูบที่เขามอบไว้ให้ ยิ่งดื่มแอลกอฮอลล์มาความต้องการของวิกเตอร์ก็พุ่งสูงขึ้นแม้ปกติจะแทบคุมตัวเองไม่ได้เวลาได้สัมผัสร่างบางแต่ตอนนี้เขาไม่อาจจะยั้งตัวเองได้อีกต่อไป

          “อือ” ไอรดาครางในลำคอเสียงแผ่วเบา มือหนาลูบไล้ร่างกายอวบอิ่มภายใต้ชุดสวยที่ยังไม่ได้ดึงรั้งออกมา เขาอยากจะค่อยเป็นค่อยไปมากกว่า

          ไอรดาบีบไหล่ชายหนุ่มแน่นเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจกำลังจะหมดไป ทำให้เขาถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง จ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำ แม้ภายในห้องจะมีเพียงแค่แสงของโคมไฟแต่เขาก็ยังมองเห็น พอเธอเริ่มหายใจเป็นปกติเขาก็ก้มลงจูบเธออีก ยิ่งจูบเธอมากเท่าไหร่เขากลับไม่รู้เบื่อเลย เขาอยากจูบเธอแบบนี้ทุกครั้ง ทุกวัน อยากเป็นคนมอบสัมผัสนี้ให้หญิงสาวด้วยตัวเอง จูบของเขาร้อนแรงมากขึ้นในขณะที่มือหนาก็เริ่มดึงรั้งชุดสวยให้หลุดออกไปได้สำเร็จโดยที่คนใต้ร่างแทบไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่าร่างกายสวยเหลือเพียงแค่บราเซียร์ลูกไม้สีชมพูกับชุดชั้นในเข้าชุดกันเท่านั้น

          มือหนาเลื่อนมากอบกุมทรวงอกอิ่มของหญิงสาว เมื่อได้สัมผัสแล้วเขาพบว่าเธอซ่อนรูปมันอวบอิ่มมากเกินกว่าที่เห็นภายนอก ไอรดาจิกเล็บลงไปความเย็นของเครื่องปรับอากาศปะทะผิวกายจนเธอรู้สึกเย็นเริ่มบดเบียดตัวเองเข้ากับร่างหนาเพราะต้องการความอบอุ่น การกระทำไร้เดียงสาทำให้กลางกายเริ่มจะตื่นตัวปวดหนึบขึ้นมาทันที ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกมาอีกครั้งแล้วก้มลงจูบที่ใบหูขาวเรื่อยลงมาที่ลำคอระหงไม่ลืมที่จะประทับรอยเอาไว้ ตีตราเป็นเจ้าของเธอ ส่วนหญิงสาวที่ยังมึนเมากับจูบแต่พอเขาจูบลงที่ทรวงอกอิ่มเหมือนสติจะเริ่มกลับมาอีกครั้ง มือบางพยายามจะดันชายหนุ่มส่วนริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกจูบก็เอ่ยห้ามเสียงสั่น

          “ยะ... อย่านะคะ” วิกเตอร์ไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น เขารู้สึกว่าร่างกายหอมหวานของคนใต้ร่างทำให้สติที่มีหายไปเหลือเพียงอารมณ์ความต้องการที่ปะทุขึ้น เขาสอดมือเข้าไปด้านหลังโดยยกตัวหญิงสาวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะปลดตะขอบราเซียร์อย่างชำนาญจากนั้นก็ดึงรั้งออกแต่โดนหญิงสาวยกมือขึ้นปิดบังเอาไว้ก่อน ทำให้เขาและเธอสบตากัน

          “ผมรักคุณ... เชื่อใจผมนะไอ” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #283 150221 (@150221) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 19:56
    ฟินนะไรท์ ได้กินกันแล้วนะ
    #283
    0
  2. #224 jane (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 17:26
    อ่อย ฟินนนมว๊ากกกกกก
    #224
    0
  3. #223 vana (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 16:36
    อร้ายฟินแลนเลย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด
    #223
    0
  4. #222 vichyy (@vichyy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 08:30
    เราจะรอ E-book ไหวไหมเนี่ย ไม่ถนัดรูปเล่ม เล่มมาโปรยอย่างนี้ใจจะขาด
    #222
    0
  5. #221 คุกกี้ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 06:56
    กรี้ดดดดดดดด
    #221
    0
  6. #220 .◕‿◕.pp จัง (@ipannee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 21:51
    บอกได้คำเดียว ว่า    กรี๊ดดดดด
    #220
    0