เด็ดหัวใจมาเฟีย

  • 87% Rating

  • 7 Vote(s)

  • 150,593 Views

  • 287 Comments

  • 1,388 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    214

    Overall
    150,593

ตอนที่ 11 : บทที่7 [การลงโทษบทแรก] 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    16 มิ.ย. 58

แท่น แท๊น แท๊นนนนน เอาปกมาอวดก่อนเปิดจองอาทิตย์หน้า ระยะเวลาในการจอง1 เดือนค่ะ พิมพ์ตามยอดจองนะคะ ^ ^  

 

 

          สำหรับใครสนใจแล้วไม่ได้ติดตามไรเตอร์ในเพจ แต่อยากทราบราคาและรายละเอียด คุณสามารถทิ้งเมล์ไว้ในช่องคอมเม้นได้นะคะ ไรเตอร์จะส่งรายละเอียดให้ค่ะ ^ ^ หรือจะจองทางอีเมล์ของไรเตอร์ little_writer@hotmail.co.th ก็ได้นะคะ ^ ^ ขอเพิ่มเติมด้วยการเพิ่ม (ซีรี่ส์ชุดแวนโคลิก) เข้าไปใต้ชื่อ เพราะว่า ยังมีอีกสองเล่มคือ วิลเลี่ยม และ โรส แวนโคลิก เมื่อมีเกิน1เล่มเลยขอตั้งชื่อชุดเป็นชื่อตระกูลเสียเลย 55555+ และขอชี้แจงสำหรับคนที่เพิ่งมาติดตามเรื่องนี้นะคะ

          “เด็ดหัวใจมาเฟีย” เป็นรุ่นลูกมาจากเรื่อง “เพชรมาเฟีย” ค่ะ สามารถอ่านแยกได้ ไม่ต้องย้อนไปอ่านพ่อแม่ก็ได้ หรือถ้าคุณซื้อ “เด็ดหัวใจมาเฟีย” ไปแล้ว ไม่อยากได้เล่มต่อซึ่งเป็นแฝดคนน้องอย่างวิลเลี่ยม หรือ น้องเล็กอย่างโรส ก็ได้นะคะ เนื้อเรื่องไม่ได้เกี่ยวโยงกัน เป็นเรื่องแต่งใหม่ทั้งหมด แค่จะมีตัวละครเก่าไปเพิ่มสีสันเท่านั้นเองค่ะ ดังนั้นใครที่ลังเลว่า จะซื้อดีไหม จะอ่านแล้ว งง หรือเปล่า ไม่งงนะคะ บอกเลย ไรเตอร์พยายามจะเก็บจุดอธิบายให้หมดแล้วในเรื่อง ไม่ต้องกังวลเน่อ จุ๊บๆๆ

          ตอนนี้จัดหน้าแล้วประมาณ 400+ นะคะ จริงๆเยอะกว่านี้ แต่ทุกคนก็รู้ใช่ไหม ยิ่งหน้าเยอะ ราคามันจะยิ่งแพง ไรเตอร์เลยรีไรท์น้ำๆออก เหลือแต่เนื้อๆ เก็บความฟินเอาไว้เพียบ ขอบอก 5555+ ส่วนใครอาจจะสงสัยว่า ซื้อเล่มแล้วได้ไรบ้าง ได้ของแถมนะคะ มีของแถมให้ แต่... แหะๆ เค้ายังไม่รู้จะแถมไร แต่ทำแถมแน่ๆๆ ไม่ต้องห่วง ยังไงฝากจองกันเยอะๆนะคะ เดี๋ยววันเปิดจองไรเตอร์จะเปิดจองทั้ง ในบทความ เพจ สามารถอีเมล์มาจอง อินบ็อกมาจอง หรือ อีเมล์มาจองก็ได้ค่ะ ^ ^ จริงๆตอนแรกจะอัพปกตอนเปิดจองเลย ... แต่เก๊าตื่นเต้น อยากให้ทุกคนเห็นปกด้วยกัน ก็เลยเอามาโชว์ก่อน > < พล่ามเยอะละ อ่านเนื้อหาด้านล่างโลดดดด ^ ^

 

*****************************************************************************************

 

*** สาวๆจ๋าา อย่าลืมเม้นโหวตให้เค้าน้าา แอดแฟนด้วยย  ^^ ***

                     ยามดึกสงัดซึ่งเป็นเวลาพักผ่อนของคนส่วนใหญ่แต่คงไม่ใช่กับร่างสูงผู้กุมบังเหียนแวนโคลิก ที่มีภาระมากมายที่ต้องสะสาง ทั้งเรื่อบริษัทและเรื่องของคนที่โจรกรรมแบบของเขาไปให้คู่แข่ง ดังนั้นตอนนี้แม้เข็มสั้นจะชี้ที่เลขสี่แล้วแต่เขาก็ยังไม่ได้หลับเหมือนคนปกติทั่วไป ชายหนุ่มเดินเข้ามาภายในคอนโดมิเนียมสุดหรูของตัวเองเพียงลำพัง หลังจากจัดการตรวจแบบสุดท้ายที่ทีมงานของเขานำมาเสนอและพบว่าไม่มีแบบไหนจะยกให้เป็นชุดมาสเตอร์พีชได้เลย เขาเลยสั่งให้ทุกคนกลับไปก่อนพรุ่งนี้เช้าค่อยหารือกันใหม่ ชายหนุ่มรู้ดีว่าเขามีเวลาพักผ่อนแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น ร่างกายที่ไม่ได้พักผ่อนมาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆเริ่มแสดงความอ่อนล้า เขาอยากจะตรงเข้าไปอาบน้ำแล้วทิ้งตัวลงบนที่นอนแต่รู้ดีว่านอนตอนนี้ยังไงก็คงไม่หลับเพราะมีเรื่องมากมายให้ได้คิด

          ร่างสูงถอนหายใจเพียงลำพังก่อนจะถอดสูทเนื้อดีของตัวเองออกแล้ววางพาดไว้ที่โซฟาสีขาวตัวหรูภายในห้องพัก มือหนาคลายปมเน็คไทและปลดกระดุมข้อมือ พับมันขึ้นมาจนถึงศอก ดวงตาคมกริบหันไปยังทางเดินที่อยู่ตรงข้ามกับที่ตัวเองยืนอยู่ ทางเดินมุ่งสู่ห้องพักแขก สถานที่แห่งนั้นไว้ใช้รับแขกที่มาเยือนล้วนแล้วแต่ต้องเป็นคนสนิทกันเท่านั้น เวลานี้มันกลับไม่ได้ใช้รับแขกแต่เอาไว้รองรับผู้ต้องสงสัยคนสำคัญของเขาต่างหาก!

          ร่างสูงของวิกเตอร์เดินตรงไปยังตามทางเดินก่อนจะเห็นลูกน้องของตัวเองยังยืนประจำอยู่หน้าประตู ทำงานได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่องเมื่อเขาสั่งให้เฝ้า แม้จะเป็นเวลานอนแต่อีกคนก็ยังยืนเฝ้าอยู่

          “เป็นยังไงบ้าง” ชายหนุ่มสอบถาม

          “ไม่ทานอะไรเลยนอกจากน้ำครับ และนี่เพิ่งเงียบไปได้สักสองชั่วโมง ผมคิดว่าคงตะโกนจนหมดแรง” ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้เมื่อได้ยินรายงาน

          “นายไปพักผ่อนเถอะ ฉันจะจัดการเอง”

          “ครับเจ้านาย”

          พูดเสร็จก็ยื่นกุญแจห้องให้กับคนเป็นเจ้านายก่อนจะโค้งให้หนึ่งครั้งและเดินตรงออกไปเพื่อออกไปยังนอกห้อง ซึ่งทั้งชั้นบนนี้เป็นของวิกเตอร์ แวนโคลิกแต่เพียงผู้เดียว มีแบ่งแยกโซนสำหรับบอดี้การ์ดของเขาด้วย ให้ได้พักผ่อนกันบนนี้แทนที่จะแยกตัวไปพักกันข้างนอก ซึ่งก็ถือเป็นสวัสดิการที่ชายหนุ่มมอบให้

          วิกเตอร์ไขกุญแจที่ล็อคด้านนอกก่อนจะค่อยๆเปิดประตูเข้าไปด้านใน ซึ่งตอนนี้ภายในห้องมีเพียงแสงจากโคมไฟตรงหัวเตียงที่เปิดสว่างเอาไว้เท่านั้น คาดว่าเจ้าตัวคงจะเป็นคนเปิดเอง บนเตียงกว้างมีร่างบอบบางของไอรดากำลังนอนหลับสนิทอยู่โดยที่มือของเธอโดนพันธนาการด้วยเชือก ใบหน้าหวานยามหลับใหลดูน่าหลงใหลไร้พิษสง ชายหนุ่มไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะทำเรื่องพวกนี้ได้ เขาคิดเรื่องของเธอตลอดทั้งวันตั้งแต่แยกกันในตอนเช้า และพบว่ามันดูสมเหตุสมผลไม่น้อยโดยเฉพาะเขาคิดได้หนึ่งอย่างเมื่อนั่งในห้องทำงานของตัวเอง

          ไอรดาโผกอดเขาอย่างไม่มีเหตุผลในตอนนั้นเขาหลงดีใจและชอบใจที่เธอกอดเขาเอาไว้แต่ในขณะเดียวกันเมื่อลองคิดดูดีๆเขาก็นึกถึงสาเหตุที่ตัวเองโดนกอดได้แล้ว วันนั้นแฟรงค์เข้ามาภายในห้องทำงานแล้วไอรดาก็กำลังจะเดินออกไป เธอคงไม่อยากให้แฟรงค์เห็นเธอแน่ๆไม่อย่างนั้นคนของเขาก็คงสงสัยว่าแม่บ้านของตัวเองมาทำอะไรที่นี่ คิดได้แบบนั้นชายหนุ่มก็ยิ่งปวดใจที่ตัวเองหลงคิดไปต่างๆนาๆ คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องทั้งหมดมันจะเป็นแบบนี้

          ร่างสูงนั่งลงบนเตียงโดยคนที่นอนหลับอยู่ไม่ได้รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย ตรงโต๊ะกลมภายในห้องมีถาดอาหารวางอยู่แต่ไม่ได้พร่องเลยแต่น้ำในขวดพร่องไปเกือบหมด แสดงว่าเธออาจจะไม่ไว้ใจแต่ก็คงทนหิวไม่ไหวเลยเลือกที่จะดื่มน้ำแทน วิกเตอร์เพ่งพิจมองใบหน้าที่เขาชอบ ชายหนุ่มยอมรับกับตัวเองได้หลายวันแล้วว่าเขาชอบเธอแม้เกิดมาเขาจะผ่านผู้หญิงมาบ้างแต่ก็ไม่ได้เจ้าชู้เท่ากับน้องชายอย่างวิลเลี่ยม และไม่ใช่คนตกหลุมรักใครง่ายๆแม้ว่าจะเจอผู้หญิงน่าสนใจ สวยงาม ฐานะเท่าเทียมมาก็มากมายแต่ไม่มีใครเขย่าหัวใจเขาได้เท่ากับไอรดา ดังนั้นเขาจึงเจ็บปวดเหลือเกินที่รู้ว่าเธอทำแบบนี้ อยากจะโกรธ อยากจะเกลียดแต่ยิ่งคิดเป็นเขาเองเสียมากกว่าที่รู้สึกเจ็บปวดมากขึ้น เหมือนเอามีดมากรีดหัวใจของตัวเองด้วยซ้ำ มือหนายกขึ้นหมายจะสัมผัสใบหน้าสวย เกือบที่จะได้สัมผัสผิวเนียนลื่นของเธอแต่ก็ต้องชะงักเสียก่อน เปลี่ยนมากำหมัดแน่นแล้ววางไว้ข้างลำตัวเหมือนเดิม เขาตั้งปณิธานในใจว่าจะไม่มีวันใจอ่อนให้เธอ ในเมื่อเธอเข้ามาเพื่อหวังผลและตอนนี้มันก็เกิดปัญหาที่ยากจะแก้ไขไปแล้ว เมื่อแวนโคลิกโดนลูบคมยังไงเขาก็ยอมไม่ได้แม้จะชอบเธอมากแค่ไหนแต่เธอก็แค่ผู้หญิงที่เขาอาจจะหลงใหลชั่วครู่ ชายหนุ่มเชื่อว่าความโกรธ ความเกลียดที่มีให้เธอจะลบความรู้สึกดีๆที่มีไปให้หมด

          ชายหนุ่มลุกขึ้นหมายจะเดินออกไปแต่แล้วร่างบางที่นอนหลับอยู่ก็ขยับตัวเล็กน้อยทำให้เขาชะงักก่อนที่ดวงตาของทั้งคู่จะสบกัน ไอรดารีบผุดลุกขึ้นจากที่นอนและกระถดกายชิดพนักเตียงมองอีกคนด้วยความกลัวปนระแวง ในขณะที่วิกเตอร์เองตอนแรกตั้งใจจะเดินออกไป คิดว่าจะพูดคุยกับเธอพรุ่งนี้อีกทีแต่ในเมื่อเธอตื่นเขาก็คิดว่าควรจะพูดเสียเลย

          “หลับสบายไหมล่ะ” ชายหนุ่มทักประโยคแรก

          “ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะ คุณจะทำแบบนี้ไมได้ มันผิดกฎหมาย ต่อให้คุณกักขังฉันให้ตายฉันก็ไม่มีอะไรจะบอกทั้งนั้น” ไอรดาบอกเสียงแหบแห้งเพราะเธอใช้เสียงทั้งหมดไปกับการตะโกนตลอดทั้งวันแต่ก็ไม่ได้ผล ไม่มีใครเปิดประตูหรือเข้ามาต่อว่าเธอเลยนอกจากเอาอาหารมาให้เท่านั้นเอง

          “แน่ใจเหรอว่าไม่มีอะไรจะบอกผม” วิกเตอร์ไม่พูดเปล่าแต่เดินขึ้นเตียงไปและกระโจนคร่อมทับหญิงสาวเอาไว้ กักตัวเธอไม่ให้ไปไหน ไอรดาหวีดร้องตกใจกับการกระทำของเขา จ้องมองชายหนุ่มด้วยแววตาที่ตื่นตระหนก

          “นะ... นี่คุณจะทำอะไร” ไอรดาถามเสียงสั่นเมื่อตอนนี้ใบหน้าของเธอกับเขาแทบจะชิดกันอยู่แล้ว

          “บอกผมมาสิ บอกถึงสิ่งที่คุณทำ คุณเอาแบบไปให้แบรนดอนด้วยวิธีไหน คุณทำงานให้มันนานหรือยัง บอกซะก่อนตอนที่ผมยังใจดีนะไอรดา อย่าให้ผมต้องใช้ความรุนแรงเลย” วิกเตอร์พูดขู่เสียงเข้ม

          “ทะ... ทำไม คะ... คุณจะทุบตีฉันเหรอ” หญิงสาวถามเสียงสั่นช้อนสายตากลมโตมองเขา นั่นทำให้ชายหนุ่มหัวใจกระตุกแต่ก็พยายามที่จะเสียงแข็ง

          “หึ! ทุบตีเหรอ? ผมไม่เลวขนาดนั้นหรอกนะ หรือจะพูดจริงๆผมมีวิธีที่ดีกว่านั้นต่างหาก” พูดเสร็จก็มองร่างกายของหญิงสาวอย่างโลมเลีย มือหนาเอื้อมไปลูบไล้ร่างกายของเธออย่างจาบจ้วงจนไอรดาเบิกตากว้างพยายามดิ้นหนีแต่ก็โดนเขากักตัวเอาไว้ มือบางพยายามระดมทุบแต่เขาก็ไม่สะท้านเลยสักนิด

          “คะ... คนเลว! ปล่อยฉันนะ” หญิงสาวร้องบอกเมื่อเขาลูบไล้แผ่นหลังบางเรื่อยลงไปยังสะโพกมน สอดมือหนาเข้ามาในเสื้อตัวสวยของเธอ ลูบไล้ผิวเนื้อละมุนอย่างย่ามใจ

          “ถ้าคุณไม่พูดผมจะทำได้มากกว่านี้อีก” วิกเตอร์พูดขู่แม้วิธีนี้จะไม่ใช่วิสัยของเขาเลยสักนิดแต่เพราะเธอเย้ายวนจนเกินห้ามใจ เลยคิดว่า... วิธีนี้ก็คงไม่เสียหายหากว่าเธอยอมพูด ยอมโดนด่าว่าเลวก็ยังดีกว่าเขาคว้าน้ำเหลวไม่ได้อะไร         “คุณไม่ใช่ลูกผู้ชาย รังแกคนไม่มีทางสู้!” หญิงสาวตวาดว่า ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยน้ำตาเอ่ออยู่ คิดไม่ถึงว่าเขาจะร้ายกาจได้ขนาดนี้

          “ผมเป็นลูกผู้ชายร้อยเปอร์เซ็นต์ หรืออยากจะพิสูจน์!” พูดเสร็จก็โน้มหน้าลงไปแทบจะแนบชิด ไอรดาส่ายหน้าก่อนที่จะหลับตาปี๋ด้วยความกลัว

          “บอกผมสิไอรดา บอกผม... บอกผมว่าคุณทำไปทำไม คุณเอาแบบของผมไปให้ไอ้แบรนดอนทำไม” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อมากกว่าที่จะเป็นน้ำเสียงตวาดลั่นเหมือนเมื่อครู่ เขาไม่เคยรู้สึกเหนื่อยใจอะไรแบบนี้มาก่อนเลย ยิ่งทำก็เหมือนยิ่งฆ่าตัวเองชัดๆ

          “ฉะ... ฉันเปล่า” หญิงสาวโกหกอีกครั้ง แม้จะรู้สึกผิดแม้จะสงสารและแม้จะรู้สึกดีกับเขามากแค่ไหนแต่นาทีนี้ไอรดาเลือกครอบครัว

          “ถามครั้งสุดท้าย ถ้าคุณยังไม่พูดอีกผมจะไม่ทำตัวเป็นลูกผู้ชาย ผมจะเลวสุดๆให้คุณดู” วิกเตอร์ขู่ ไอรดาเบิกตากว้าง ลืมตาเพื่อสบตากับเขาแล้วเห็นแววตากร้าวที่ฉายออกมา เธอรู้ว่าเขาเอาจริงแต่จะให้เธอพูดได้อย่างไร หากเธอบอกไปก็เท่ากับว่าเธอทรยศพ่อของเธอเอง... ไอรดาส่ายศีรษะพร้อมกับน้ำตาหยดแรกที่กลิ้งลงมาบนแก้มสวย น้ำตาของเธอทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกแต่นาทีนี้เขาต้องสั่งสอนให้เธอรู้ว่าเขาเอาจริง

          “ฉันเห็นแบบของคุณก็จริง แต่ฉันไมได้เอามันไปให้ใคร อะ... อาจจะเป็นคนอื่น” ไอรดาโกหกอีกแล้วและพยายามไม่ให้เสียงของตัวเองสั่น

          “อย่างที่ผมบอกไปไอรดา คุณทำงานให้แบรนดอน เหตุผลแค่นี้คุณก็ตกเป็นผู้ต้องสงสัยได้แล้ว อย่าเสียเวลาโกหกเลย พูดออกมาให้หมด ผมสัญญาว่าจะไม่เอาเรื่องคุณ” ชายหนุ่มให้คำมั่น ในขณะที่หญิงสาวก็ยังส่ายหน้าพร้อมกับน้ำตาที่ยังรินไหล เธอไม่ได้อ่อนแอ ไม่ได้กลัวเขาจนร้องไห้แต่เพราะเธออึดอัดกับสิ่งที่เป็นอยู่ เธอเจ็บปวดเหลือเกิน เธอสงสารเขาในขณะเดียวกันเธอก็รักพ่อของเธอ... ผู้ชายทั้งสองคนมีอิทธิพลกับจิตใจของเธอเหลือเกินแต่ท้ายที่สุดไอรดาก็เลือกที่จะปกป้องพ่อบังเกิดเกล้ามากกว่าที่จะช่วยชายหนุ่มตรงหน้าที่เธอมีความรู้สึกดีๆให้

          “ฉัน ไม่ ได้ ทำ... อื้อ!

          ไอรดาเค้นเสียงออกมาเพื่อบอกเขาแต่พอจบประโยคร่างสูงก็ใช้ริมฝีปากหนาก็ประกบเข้ากับริมฝีปากอวบอิ่มของเธอพอดิบพอดี จูบแรกของทั้งคู่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน รุนแรง ดุดัน เมื่อชายหนุ่มบดจูบ ขบเม้มดูดดึงริมฝีปากของเธออย่างไม่ปรานี ไอรดาพยายามกรีดร้องแต่นั่นก็ยิ่งทำให้เขาสามารถสอดลิ้นเข้ามาภายในได้อย่างง่ายดาย ลิ้นเล็กพยายามต่อต้านหลีกหนีแต่ก็ไม่อาจจะทำได้ สุดท้ายแล้วประสบการณ์ที่เขามอบให้ก็ทำให้เธอหลงใหลไปกับจูบของชายหนุ่มอย่างช่วยไมได้

          จูบที่ตอนแรกเต็มไปด้วยอารมณ์แห่งความคุกกรุ่น แต่ความหอมหวานและริมฝีปากที่เฝ้ามองมาหลายครั้งกลับดึงความรู้สึกเหล่านั้นให้มลายหายเหลือเพียงความต้องการเท่านั้น เขาผ่อนแรงที่ขบเม้มเล็กน้อยเปลี่ยนเป็นมอบจูบที่หวานล้ำ เร่าร้อนชวนหลงใหลมากกว่า สุดท้ายลิ้นเล็กก็พ่ายแพ้ให้แก่ลิ้นหนาของเขายอมเกี่ยวกระหวัดแลกเปลี่ยนสัมผัสกันอย่างเร่าร้อน โดยที่ชายหนุ่มเป็นผู้ชักนำมอบประสบการณ์ให้กับเธอ แม้ลิ้นเล็กจะไม่ประสาแต่เธอก็ตอบสนองเขาไปตามอารมณ์ที่อยู่เบื้องลึกปะทุขึ้นมา

          ไอรดารู้สึกว่าสมองเธอมึนเบลอไปหมดจนกระทั่งรู้สึกว่าลมหายใจจะหมดแล้ว เธอพยายามดิ้นรนอย่างเอาเป็นเอาตายอีกครั้ง ข้อมือบางที่ถูกเชือกมัดเอาไว้ก็เริ่มทุบตีแผ่นอกแกร่งของคนตรงหน้า วิกเตอร์จำต้องถอนริมฝีปากออกมาอย่างเสียดาย อยากจะจูบเธออีก ยิ่งได้ลิ้มลองเขาก็อยากจะทำมากกว่าจูบ

          ไอรดาหอบหายใจจนหน้าแดงไปหมด พยายามสูดอากาศเข้าปอดให้มากกว่านี้ หากเป็นสถานการณ์อื่นที่เต็มใจด้วยกันทั้งคู่เขาคงอยากจะจับเธอฟัดให้รู้แล้วรู้รอด แต่สถานการณ์แบบนี้ต้องหักห้ามใจตัวเองเอาไว้เสียก่อนจนกว่าจะได้รับรู้ความจริง

          “ตกลงจะพูดหรือยัง!” ชายหนุ่มเอ่ยถามกลับ ไอรดาจ้องมองเขาด้วยแววตาที่กรุ่นโกรธ

          “คนทุเรศ! นี่คุณ... อื้อ!”   

          เมื่อเธออ้าปากด่าเป็นคำตอบไม่ได้พูดในสิ่งที่ชายหนุ่มต้องการสุดท้ายแล้วเขาก็จูบเธออีกครั้ง จูบเธออย่าเร่าร้อนเหมือนเดิม ชายหนุ่มเพิ่มความร้อนแรงมากขึ้นด้วยการลูบไล้ร่างกายสวยงามเขาพบว่าเธอนุ่มนิ่มไปทั้งตัวเมื่อได้สัมผัส ร่างกายของชายหนุ่มร้อนผ่าวอย่างช่วยไม่ได้ ยิ่งเขาแนบชิดกับเธอมากเท่าไหร่ร่างกายของเธอและเขาก็เหมือนน้ำมันกับกองไฟดีๆนี่เอง ไฟในตัวของเขามันกำลังจะลุกโหมขึ้นทุกขณะ

          ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกมาอีกครั้งเมื่อเธอจะหมดลมหายใจ ในขณะที่ไอรดารู้สึกว่าจูบของเขาจะสูบพลังของเธอไปหมด หญิงสาวรู้สึกว่าเธอกำลังจะหมดแรงลงทุกที ร่างกายอ่อนระทวยเหมือนไม่ใช่ร่างกายของตัวเอง เหมือนกับว่ามันเป็นของเขา ถูกเขาครอบงำไปหมดแล้ว

          “ถ้าไม่อยากโดนจูบจนปากบวมล่ะก็... พูดมาซะดีๆ” วิกเตอร์ว่ากลับ ไอรดาตวัดสายตามองแล้วตอบเสียงเข้ม

          “ฉันไม่มีอะไรจะพูด!

          พอเธอดื้อไม่ยอมพูดเขาก็โน้มหน้าจะจูบแต่ครั้งนี้ได้จูบมือบางของหญิงสาวแทนเมื่อเธอยกมันขึ้นปิดปากของตัวเองป้องกันให้เขาจูบอีก ชายหนุ่มสบดวงตากลมโตที่ดูจะกลัว ภาพนี้เขาอยากจะหัวเราะออกมาจริงๆเธอเหมือนลูกกวางตัวน้อยที่ทำแววตาอ้อนวอนราชสีห์อย่ากินมันเป็นอาหาร แต่ในขณะเดียวกันก็มีความหยิ่งยโสแฝงเอาไว้ เขาคิดว่าเธอน่าเอ็นดูแต่รู้ดีว่าไอรดานั้นเจ้ามารยาขนาดไหนไม่อย่างนั้นคงไม่ทำให้เขาและแม่ของเขาชอบเธอได้ขนาดนี้ สุดท้ายวิกเตอร์คิดว่าคงไม่ได้คำตอบ วิธีนี้อาจจะไม่ได้ผล ชายหนุ่มเลยตัดสินใจที่จะยื่นเงื่อนไขเธออีกครั้ง

          “คุณรู้ไหมว่าผมเสียหายมากแค่ไหนกับการที่ขายเพชรไม่ได้” วิกเตอร์พูดขึ้นเสียงเข้มในขณะที่หญิงสาวได้ยินก็นึกอยากจะร้องไห้อีกครั้ง หากว่าเธอไม่รู้สึกอะไรกับเขาเลยก็คงไม่เจ็บปวดขนาดนี้

          “คุณรู้ไหมว่าผมจะเสียหน้าแค่ไหนถ้าต้องเลื่อนงานออกไปทั้งๆที่แจกบัตรเชิญแล้ว” วิกเตอร์ยังพูดต่อบอกถึงปัญหาที่เขาต้องเผชิญให้เธอได้รับรู้

          “ผมให้โอกาสคุณอีกแค่หนึ่งคืนเท่านั้นไอรดา ถ้าคุณไม่พูด เรื่องนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ และแฟรงค์จะเป็นคนแรกที่ผมจะจัดการ” ชายหนุ่มพูดเสร็จก็ผละออกลุกขึ้นหมุนตัวจะเดินออกไป ยิ่งอยู่กับเธอนานเท่าไหร่ยิ่งไม่ปลอดภัยกับหัวใจของตัวเอง แต่เสียงของเธอก็ทำให้เขาชะงักเท้าเสียก่อน

          “หมายความว่ายังไง” หญิงสาวถามย้ำ

          “ก็หมายความว่าผมจะไม่ยอมเป็นแพะโดนกระทำอย่างเดียวแน่ เพราะฉะนั้นผมต้องหาคนมารับผิดในเรื่องนี้ และวิธีลงโทษของผมก็ไม่ใช่การใช้กฎหมายแน่ๆไอรดา ลองคิดดูว่าจะยอมพูดหรือจะยอมให้คนอื่นรับผิดแทนตัวเอง” ชายหนุ่มหันไปมองร่างบางที่นั่งบนเตียง

          “แต่นั่นลูกน้องคุณนะ” ไอรดาพูดขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะตัดสินใจแบบนี้ ด้วยรู้ดีว่าแฟรงค์บริสุทธิ์

          “ก็ใช่แต่เพราะความสะเพร่าของมัน จนทำให้เกิดเรื่อง แน่นอนว่าผมไม่ปล่อยไว้แน่ คิดดูเอาเองแล้วกัน” พูดเสร็จก็เดินจากไปแต่พอเดินไปถึงหน้าประตูห้องเขากลับทิ้งคำพูดทิ้งท้ายให้เธอได้คิดหนัก

          “นอกจากจะจัดการแฟรงค์แล้ว... ขอให้คุณรู้เอาไว้ ใครที่เล่นไม่ซื่อกับแวนโคลิก ผมไม่ปล่อยเอาไว้แน่ ไดม่อนไอจะเฉิดฉายได้อีกไม่นาน!” พูดเสร็จบานประตูห้องก็ถูกปิดอย่างแรงจนหญิงสาวตกใจ เธอได้ยินเสียงเขาลั่นกุญแจข้างนอก เมื่ออยู่เพียงลำพังร่างบางก็ซบหน้าลงกับฝ่ามือตัวเองแล้วเริ่มสะอื้นไห้อย่างอึดอัดใจกับเหตุการณ์นี้

          “ฉันจะทำยังไงดี” หญิงสาวพึมพำอย่างสิ้นหวังเธอไม่อาจจะติดต่อใครได้ และเธอก็ไม่อาจจะให้แฟรงค์ผู้บริสุทธิ์มารับผิดแทนได้เหมือนกัน

 

          ชายหนุ่มที่ออกจากห้องของหญิงสาวมาแล้วก็ถอนหายใจพิงประตูห้องนอนของเธอ เขาหลับตาเล็กน้อยครุ่นคิดสุดท้ายก็เลือกที่จะเดินกลับไปยังห้องนอนของตัวเองแล้วก็คิดแผนการเพื่อให้เธอคายความลับ ตอนนี้เขาสงสัยเธอที่สุด ชายหนุ่มให้เชสตรวจสอบทุกคนที่เกี่ยวข้องแล้วไม่พบพิรุธใดๆทั้งสิ้นเลย อีกทั้งไอรดาก็น่าสงสัยกว่าคนอื่นแต่ในขณะเดียวกันเขาก็ยังไม่ไว้วางใจแฟรงค์ที่ถูกจับตัวเอาไว้เหมือนกัน...

 

*** อยากโดนป๋าจูบจนปากบวมมมมมมม ฮิฮิ > < ยังไงฝากติดตามต่อวันพฤหัสนะคะ รายละเอียดการจองถ้าไม่ผิดพลาดอะไร น่าจะมาวันพุธค่ะ ฝากด้วยนะคะ ฝากป๋าด้วยนะ นี่เป็นการทำมือครั้งแรกของไรเตอร์ ขอระบายโหน่ยย ลุ้นมาก เครียดมากกก > < แต่จะทำให้เต็มที่ที่สุดนะคะ ฉากฟินขอบอกว่าเยอะ คิคิ ***

ปล.ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ ชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมเม้นบอกกันนะ

ปล.2 หากชอบเรื่องนี้ฝากเม้น โหวต เป็นกำลังใจให้ด้วยน้าาา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #280 150221 (@150221) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 16:44
    ให้นางเอกออกแบบชุดให้พระเอกสักชุดสิไรท์เอาให้ขายดีกว่าด้วย
    #280
    0
  2. #279 150221 (@150221) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 16:44
    สงสารไอรดา และ สงสารแฟรงค์ด้วยไรท์
    #279
    0
  3. #176 Kwanruthai Janta (@kwanjanaiw) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 09:32
    อยากได้ไว้ครอบครอง
    #176
    1
    • #176-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 11)
      18 มิถุนายน 2558 / 11:43
      ส่งเมล์มาจองเลยก็ได้ค่ะ ^ ^
      #176-1
  4. #175 Sunnyvale (@hunnyvale) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 23:00
    nkmon37@hotmail.com
    #175
    2
    • #175-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 11)
      17 มิถุนายน 2558 / 04:31
      รับทราบค่ะ ตะวันจะส่งรายละเอียดไปนะคะ ^
      #175-1
    • #175-2 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 11)
      17 มิถุนายน 2558 / 12:16
      ส่งอีเมล์ไปแล้วค่า แต่ว่ามันไม่ไป ไม่ทราบว่ามีเมล์อื่นไหมคะ > <
      #175-2
  5. #174 FuFu FUf (@13091989) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 08:55
    อยากจะสอบถามราคาหนังสือเรื่องนี้คะ อีเมล์ fufu_for_v@hotmail.com
    #174
    1
    • #174-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 11)
      16 มิถุนายน 2558 / 15:06
      รับทราบค่ะ ตะวันจะส่งรายละเอียดไปนะคะ ^
      #174-1
  6. #172 ตะบองเพชร (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 17:38
    สงสารหนูไอ กับป๋าวิกอ่ะ แต่ฉากนี้รู้สึก ฟิน~ มั่กมาก สู้ๆนะนะคะไรต์
    #172
    0
  7. #171 ตะบองเพชร (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 17:37
    สงสารหนูไอ กับป๋าวิกอ่ะ แต่ฉากนี้รู้สึก ฟิน~ มั่กมาก สู้ๆนะนะคะไรต์
    #171
    0
  8. #170 BB3 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 12:42
    mp_com18@yahoo.com
    #170
    1
    • #170-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 11)
      15 มิถุนายน 2558 / 15:11
      รับทราบค่ะ ตะวันจะส่งรายละเอียดไปนะคะ ^ ^
      #170-1
  9. #169 สายรุ้ง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 23:30
    rung1938@gmail.com สนุกชอบ
    #169
    1
    • #169-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 11)
      14 มิถุนายน 2558 / 23:53
      รับทราบค่ะ ตะวันจะส่งรายละเอียดไปนะคะ ^ ^
      #169-1
  10. #168 V.Lek (@prakaikanya-lek) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 20:13
    alek-penny@hotmail.com อย่ารุนแรงนะคะไรต์สงสารไอ
    #168
    1
    • #168-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 11)
      14 มิถุนายน 2558 / 20:55
      รับทราบค่ะ ตะวันจะส่งรายละเอียดไปนะคะ ^ ^
      #168-1
  11. #167 supat18 (@supat18) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 20:13
    นึกว่าจะเสร็จอีป๋า 5555555555555555
    #167
    0
  12. #166 pim ch (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 20:09
    รออ่านอยุ่ค่ะ สนุกค่ะ
    #166
    0
  13. #164 Sukruethai Robroo (@fah5700) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 11:23
    อัพเร็วๆนะค่ะสนุกมาก
    #164
    0