[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 9 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    12 เม.ย. 57


chapter 5






                คิม แท ฮยอง!!!!!!!!!!!!!!!!!!”


                มีไรวะ/อะไร เฮ้ย!!”


                สภาพห้องที่เหลือทนทำเอาโฮซอกอดร้องเรียกชื่อคนทำไม่ได้ จองกุกกับนัมจุนตกใจกับเสียงร้องของเพื่อนจึงรีบเดินมาดู ก็พบว่าห้องที่ควรดูหรูหราไฮโซตอนนี้กลับเหมือนโรงขยะเสียมากกว่า โรงขยะก็ต้องมีขยะ ใช่สิ! มันต้องมีอยู่แล้วล่ะ แถมขยะที่กองอยู่ทั่วทุกมุมห้องไม่ใช่จำพวกขวดพลาสติก ถุงพลาสติกเทือกๆนั้นเลย แต่มันคือขยะเปียก พวกเศษอาหาร เศษกระดาษ เศษผ้า รองเท้า ถังสี เศษหญ้าและใบไม้ ฯลฯ แถมมีน้ำเยิ้มๆเป็ดฟองฟอดไม่สามารถระบุได้ว่ามีอะไรผสมบ้าง แต่ที่แน่ๆมันต้องมีน้ำยาล้างห้องน้ำเพราะขวดนอนแอ้งแม้งอยู่ปลายเท้าร่างหนา


                เฟอร์นิเจอร์ภายในห้องถูกทำลายแทบทั้งหมด โซฟาโดนกรีดไปหลายแผล ไม่เพียงแค่โซฟา ประตู ตู้ โต๊ะต่างก็มีรอยขีดข่วนใหญ่ๆเช่นกัน ทีวียังคงมีรีโมทปักอยู่กึงกลางความกว้างอย่างแม่นยำ โฮซอกอดคิดไม่ได้ว่าทำยังมันถึงได้เป๊ะขนาดนี้  ผ้าม่านถูกกระชากให้มากองกับพื้น ถ้าดูไม่ผิดเหมือนมันจะไหม้นิดหน่อยด้วย แต่ที่เห็นชัดที่สุดคงเป็นตัวอักษรสีแดงที่บรรจงเขียนไว้ว่า


                Welcome to my world..... little boy


                ต้อนรับแบบซึ้งไปถึงหัวใจเลยล่ะ


                ห้องกูกับนัมจุนไม่วะ ยินดีด้วยเพื่อน


                จองกุกพูดขึ้นหลังจากรีบวิ่งไปสำรวจห้องตัวเองว่าตกอยู่ในสภาพเดียวกันหรือเปล่า แต่โชคดีที่แจ็คพอตมาตกอยู่ที่จองโฮซอกแต่เพียงผู้เดียว


                ไปนอนกับกูก็ได้นะนัมจุนช่วยหาทางออก เพราะดูจากสภาพสิ่งมีชีวิตที่ชื่อเจโฮปไม่น่าจะอยู่ได้


                ไม่


                ร่างหนารวบรวมสติกับภาพตรงหน้า เขาลืมไปได้ไงว่าแบคเขาใหญ่ขนาดไหน ว่าแล้วโฮซอกก็หยิบสมาร์ทโฟนคู่ใจขึ้นมาต่อสายหาคนที่ขึ้นชื่อว่าแบคของเขาทันที


                “ผู้อำนวยการครับ ผมโฮซอก

 

 

 

 

ห้องผู้อำนวยการ


                ใครเป็นคนทำ


                มินยุนโฮ ผู้อำนวยการที่มีศักดิ์เป็นพ่อของซูก้าเรียกทุกคนมาพบทันทีที่รู้วีรกรรมที่ก่อไว้ ตอนที่เจโฮปมาถึงห้องแทฮยองเองก็แอบดูปฎิกิริยาของเหยื่ออยู่กับพวกซูก้าภายในห้อง แต่พอเจโฮปหยิบโทรศัพท์มาโทรหาใครบางคนเท่านั้นแหละ ทุกคนก็หน้าเสียขึ้นมาทันที โดยเฉพาะจีมินที่เป็นคนแบกข้าวของสารพัดขึ้นมา รวมถึงถังขยะหน้าหอด้วย


                ตอนที่จีมินลากมันขึ้นมาทุกคนก็สนุกสนานอยู่หรอก ยกความดีความชอบให้จีมินไปเสียหมด แต่ถึงตอนนี้คงสนุกไม่ออก เรื่องถึงหูผู้อำนวยการนั้นคือเรื่องใหญ่


                ให้ซูก้ามีส่วนร่วมในเรื่องนี้ไม่ได้


                จินที่ไม่ได้ทำอะไรเลย นอกเสียจากยืนหล่อไม่ควรได้รับผิด


                จีมินที่ทำทุกอย่างตามคำสั่งเขา


                แทฮยองจึงตกลงกับทุกคนว่าจะออกรับแทนทั้งหมด บังคับไม่ให้ทุกคนพูดแม้แต่คำเดียวจนกว่าเรื่องทั้งหมดจะมีผลสรุปที่แน่นอน ทีแรกซูก้าเหมือนจะไม่ยอมท่าเดียวเพราะคนที่นำข่าวมาบอกก็คือเขา แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้กับแววตาที่เขาไม่ได้เห็นมาสักพัก แววตาในวันที่ทำการยึดอำนาจผู้คุมคนเก่า


                “ผมครับแทฮยองตอบตัวเองทันที เขาไม่ค่อยอยากให้เรื่องมันยืดเยื้อนี้ก็ถือว่าดึกแล้ว ทุกคนควรจะได้พักผ่อน


                ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะทำขนาดนี้ มีเรื่องอะไรผมไม่เคยว่า แต่นี้คุณทำลายข้าวของของโรงเรียน ผมคงต้องลงโทษคุณแล้วล่ะ


                ผมคงต้องลงโทษคุณแล้วล่ะ


                ผมคงต้องลงโทษคุณแล้ว


                ต้องลงโทษคุณ


                ลงโทษ

 


 

                “โว๊ยยยยยยยยยย!!”


                แทฮยองโวยวายลั่นกับบทลงโทษของผู้อำนวยการ แค่เขาต้องการจะแก้แค้นกับสิ่งที่เหยื่อทำกับเขาไว้มันส่งผลร้ายขนาดนี้เชียว


                เบานิดนึง กูดูทีวีไม่รู้เรื่อง


                ไม่ใช่เสียงของซูก้า ซอกจิน หรือจีมิน แต่คนที่พูดคือ จองโฮซอก แทฮยองค่อนข้างหัวเสียกับบทลงโทษที่ดูจะเกินไปเสียหน่อยของผู้อำนวยการ ห้องว่างมีเป็นล้านแต่ผอ.กับเจาะจงให้โฮซอกมาแชร์ห้องเขาใช้ โดยมีข้อแม้ว่า ถ้าร่างบางยอมทำความสะอาดห้องนั้นด้วยตนเองทั้งหมด ถึงจะย้ายโฮซอกออกให้


                ซึ่งแทฮยองไม่มีทางทำแน่!


                นี่ห้องกู


                “เว แน มัมมึล ฮึนดือนึน กอนเด X3 (ทำไมเธอต้องเข้ามาทำให้ใจฉันสั่นด้วยล่ะ?)


                โฮซอกทำหูทวนลม แล้วก็ร้องเพลงขึ้นมาด้วยท่าทางยียวน รอยยิ้มที่เปื้อนใบหน้าทำเอาแทฮยองอยากจะเอาหมัดไปประเคนให้ถึงที แถมเนื้อหาก็นะ ไม่ต้องบอกว่าสื่อถึงใคร


                ประสาท กูไปอาบน้ำดีกว่าแทฮยองเลือกที่จัดตัดบท ไม่อยากต่อปากต่อคำกับตัวปัญหา แค่เรื่องวันนี้พลังของเขาแทบจะเหลือศูนย์ ถ้ามาวุ่นวายกับคนๆนี้อีกมีหวัง แพ้ไม่เป็นท่า


                ช่วยอาบไหม


                “หาเห็บแดกแถวนั้นไปเถอะ


                โฮซอกถามคำถามที่ทำให้แทฮยองอยากจะหาอะไรสักอย่างมาปาใส่ปากคนถามเสียจริง แทฮยองตัดใจเดินเข้าห้องน้ำไปแต่ก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะดังไล่หลังมาอยู่ดี


                ฝากไว้ก่อน เจโฮป

 


 

                ผ่านไปไม่นานแทฮยองก็อาบน้ำเสร็จ ร่างบางเอื้อมมือไปดึงผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวลวกๆยังไงก็ต้องออกไปแต่งตัวข้างนอกอยู่แล้ว ผู้ชายแมนๆแบบเขากับผู้ชายกวนประสาทแบบเจโฮปคงไม่น่าถืออะไรมากมายมั้ง


                เด็กใหม่ มึงไปอาบน้ำได้แล้ว


                โฮซอกหันมาสนใจกับเสียงเรียกของร่างบาง แต่ภาพที่ปรากฏทำร่างหนาตะลึง โฮซอกกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ จ้องร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า ไรผมที่เปียกชื้นลู่ไปกับใบหน้าเรียว หยดน้ำยังคงเกาะพราวอยู่บนผิวสีน้ำผึ้งนวลเนียน ไหนจะผ้าขนหนูที่ดูหมิ่นเหม่เหลือเกิน ฝ่ายที่ถูกจ้องจากที่ตอนแรกไม่ได้คิดอะไร เริ่มหน้าขึ้นสีน้อยๆ


                นี้มึงยั่วกูหรอร่างหนาถามขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ยอมขยับไปไหน ยืนอวดเรือนร่างอยู่นั้นแหละ สายตาก็ทำหน้าที่สำรวจอีกรอบและอีกรอบ


                กะกูป่าว


                “แต่ที่มึงทำอยู่ตอนนี้ คือมึงยั่ว


                โฮซอกลุกจากโซฟาเดินตรงไปยังแทฮยองทันที ร่างบางหันรีหันขวางที่นี้คือห้องของเขา คงไม่มีเพื่อนๆค่อยช่วยเขาแล้ว มีเพียงต้องเอาตัวรอดด้วยตัวเอง


                เดินเข้ามาทำไมวะ!”ไม่พูดเปล่า แทฮยองเตรียมตั้งการ์ดโดยลืมไปว่าตัวเองมีแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวติดตัว แต่ผิดคาดโฮซอกเสมองไปทางอื่น กลับไม่ฉวยโอกาสที่แทฮยองเผลอ


                ก็มึงบอกให้ไปอาบน้ำ กูก็จะไปนี้ไง


                พอเห็นว่าโฮซอกทำตามที่พูด แทฮยองก็แอบลอบถอนหายใจเกือบนึกว่าตัวเองจะไม่รอดแล้วเชียว แต่ยังไม่ยอมลดมือลงไปเสียทีเดียว


                เลิกทำท่านั้นได้แล้ว เห็นไปถึงไหนต่อไหนละ


                แสรดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


                คนที่คิดว่าเข้าห้องน้ำไปเรียบร้อยกลับโผล่หัวออกมาพูดประโยคที่แทฮยองอยากจะระเบิดตัวเองทิ้ง แถมยังมีหน้าหัวเราะซะลั่นห้องน้ำอีก



 

                ร่างบางแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้กำลังจดจ่ออยู่กับรายการตลกตรงหน้า โฮซอกที่อาบน้ำเสร็จแล้วเช่นกัน เดินมานั่งดูทีวีด้วย แต่เหมือนจะนั่งใกล้ไปนิด ไม่พอยังพาดมืออ้อมไปด้านหลังฝั่งที่แทฮยองนั่ง ร่างบางตีหน้ายุ่งก่อนจะเหล่ตาไปตัวปัญหา


                นี่มึงนึกว่ากูไม่รู้หรอ


                “รู้อะไรร่างหนาแสร้งถามทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าคนตรงหน้าจะพูดอะไร ก็แค่อยากกวนประสาทเล่นๆ


                อยากกอดกูก็บอก ไม่ต้องมาทำเนียน


                “ถ้าขอแล้วจะให้กอดปะละเจโฮปยื่นหน้าเข้าไปใกล้แทฮยองมากขึ้น ด้วยความที่แทฮยองนั่งชิดริมโซฟาอยู่แล้วทำให้ร่างบางไม่มีที่ให้หลบหนี


                เอาหน้าออกไป เหม็นขี้หน้าคงมีเพียงปากที่ทำงานได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง โฮซอกยิ้มมุมปากก็จะลดระยะห่างเข้าไปอีกนิด


                งั้นหรอ


                “เออดิ


                โฮซอกขยับตัวเข้าไปใกล้อีกนิด มืออีกข้างก็ค้ำพนักโซฟาเพื่อกักตัวคนเก่งไม่ให้หนีไปไหน ทีนี้แทฮยองก็ตกอยู่ใต้อาณัติโดยสมบูรณ์


                เขาจ้องไปลึกเข้าไปในดวงตาสีดำขลับอย่างสื่อความหมาย แทฮยองเองก็เผลอจ้องกลับเช่นกันราวกับมีแรงดึงดูดซึ่งกันและกัน ไม่มีอาการขัดขืน หรือโวยวายเหมือนอย่างที่เคยเป็น เจโฮปเป็นฝ่ายเลื่อนหน้าเข้าไปชิดกับคนใต้อาณัติ จมูกทั้งคู่แตะกันเบาๆ แทฮยองแทบลืมหายใจกับระยะห่างที่ลดลงอย่างรวดเร็ว ร่างหนาส่งสายตาเชิงขออนุญาตทำตามความต้องการ เขาต้องการความเต็มใจจากร่างบางมากกว่าการเล่นทีเผลอแบบเมื่อตอนเช้า ส่วนคำตอบของคนใต้อาณัติก็คือดวงตาที่หลุบตาลงและปิดสนิทในที่สุด แทฮยองรู้ดีว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น แต่แปลกที่หัวใจของเขาสั่งแค่ว่าคนตรงหน้าคนนี้ไม่เป็นไร เขาจึงเลือกปล่อยให้สิ่งที่กำลังจะเกิดเป็นไปตามสัญชาตญาณ


                ก๊อกๆๆๆๆ


                เพียงเสี้ยววิก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะประกบกันด้วยความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย เสียงเคาะประตูก็ขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน


                ไอวี! ฆ่ากันตายยัง


                เสียงเคาะประตูดังเรียกสติทั้งคู่ที่กำลังเตลิดให้กลับมาอีกครั้ง ยิ่งตามมาด้วยเสียงของซูก้าด้วยแล้วสำหรับ     แทฮยองสติแทบจะกลับมาครบ 100 เปอร์เซ็นต์ ร่างบางรีบผละจากตรงนั้น เจโฮปก็ไม่ได้คิดจะห้ามอะไร แต่ก็ไม่วายเสียดายอยู่ดี โอกาสแบบนี้ไม่ใช่จะมาง่ายๆ แทฮยองรีบวิ่งไปเปิดประตูให้ซูก้าโดยด่วนเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต


                มินซูก้าค่อนข้างเป็นห่วงแทฮยองที่โดนบทลงโทษแบบนั้น เจโฮปเป็นบุคคลที่แทฮยองไม่มีทางต่อกรได้ ไม่มีทางตามความเจ้าเล่ห์ของมันทัน แต่เหมือนว่าความห่วงใยของเขาจะมาผิดเวลาไปเสียหน่อย


                มีไรวะมึง


                แทฮยองถามผู้มาใหม่ด้วยใบหน้าขึ้นสีน้อยๆ ซึ่งเจ้าตัวขอเหมาว่ามันเกิดจากการที่วิ่งมาเปิดประตูเมื่อกี้ ไม่ได้เกี่ยวกับไอคนที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวนั้น


                “ดึกดื่นป่านนี้มาทำไม


                โฮซอกถามคนขัดจังหวะด้วยสำเนียงหาเรื่องหน่อยๆ ถ้าซูก้าไม่มาเขาไม่อยากจะคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้น ถึงจะหงุดหงิดแต่ก็แสดงออกมากไม่ได้


                แหม! ทำตัวเหมือนเจ้าห้องเลยนะไอเด็กใหม่


                ซูก้าพูดแขวะพลางสอดส่ายสายตาสำรวจสภาพห้องของเพื่อนตัวเองที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นขี้ผึ้ง แต่ก็พบว่าทุกอย่างปกติดี ไม่มีข้าวของพัง ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ปกติเกินไปจนน่าสงสัย แถมสิ่งที่น่าสงสัยที่สุดก็คือคนที่ทักเขาเมื่อกี้นั้นแหละ


                แล้วที่สำคัญ เพื่อนเขาเป็นอะไรอีก


                กูมาชวนวีไปนอนที่ห้องเพราะมึงมัน ไม่ ปลอด ภัยซูก้าจงใจเน้นประโยคสุดท้ายเพื่อดูปฏิกิริยาของทั้งคู่ เจโฮปเพียงแค่ไหวไหล่แบบไม่สนใจ แต่เจ้าเพื่อนตัวดีนี้สิ แปลก


                ไปๆๆๆ ไอเด็กใหม่กูยกห้องให้แทฮยองทำท่าจะลากซูก้าออกไปจากตรงนั้น เดี๋ยวนั้นราวกับอยากจะหนียังไงยังนั้น


                “เดี๋ยวๆ


                “ไม่เดี๋ยวแล้ว กูง่วงจะแย่


                สุดท้ายซูก้าก็โดนแทฮยองลากกลับห้อง เมื่อเข้ามาในห้องแล้วร่างบางรีบปิดประตูแถมลงล็อคเสียหนาแน่น มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ ได้เวลาสอบสวนแล้ว


                บอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น


                ไม่มี กูง่วงกูนอนแล้วนะแทฮยองตีมึน แถมยังใช้มุขเดิมบ่นงุ้งงิ้งในลำคอ สุดท้ายก็ทิ้งตัวลงบนที่นอนไม่ยอมหันมาคุยหรือตอบคำถามใดใด


                ไอวี


                คร๊อกกกกกก


                นับวันยิ่งออกอาการเคะนะมึง


                นี่สินะ ผลของการสอบสวนโดนไม่มีจิน ล่มไม่เป็นท่า




 



อยู่กับโฮปทีไรทำตัวไม่ถูกทุกที
ทีกับคนอื่นน่ะรุกเขาจังน่ะหล่อน! 





 

__________________________________________________

มาแล้วๆ มาอัพแล้ว มาดึกอีกตามเคย โย่ว!!
คึคึ ไม่รู้จะฟินกันหรือเปล่านะ
แต่โดยส่วนตัวไรท์ชอบอะไรที่มันละมุนๆแบบนี้ล่ะ (นี่แกแต่งให้รีดเดอร์อ่านนะ)
ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมาก แค่โฮปวีทั้งตอน 5555
มาแบบจัดเต็มและจุใจ หวังว่ารีดจะชอบกันนะ 

ขอบคุณทุกๆกำลังใจที่ทำให้ไรท์คนนี้มีแรงฮึดปั่นฟิค
อยู่กับไรท์ไปนานๆนะ อย่าทิ้งเค้าไป <3 รักรีด ชู๊บบบบ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #517 NDRTN (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 16:17
    กรี๊ดดดดด พี่ก้าไม่น่ามาขัด เกือบแล้วเชียว
    วีอุตส่าเต็มใจ ไม่ได้มีโอกาสแบบนี้ง่ายๆนะเนี่ย
    #517
    0
  2. #242 monster (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 18:03
    ยุนกิ นายจะมาทำซากอาร้ายยยย
    คือถ้าจูบ จะฟินจนตัวเเตกอ้ะ
    ทำไมไม่นอนด้วยกันอ้ะ ฮรืออออออออ
    #242
    0
  3. #142 Malo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 12:57
    ยุนกิเข้ามาขัดจังหวะทำมายยยยยยย กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่เชียว

    น้องวีแคะแตกซะแล้ว >////< ท่าทางจะเคลิ้มล่ะสิ อิอิ

    แต่ก็โฮปเจ้าเลห์และไม่ปลอดภัยอย่างที่ยุนกิว่าจริงๆอ่ะแหละ
    #142
    0
  4. #53 Nana (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 18:45
    ไรท์มาต่อเลยนะ😊😊😊
    #53
    0
  5. #52 min-issaree (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 17:24
    อ่านไปเขินไปปป มาต่อเร็วๆนะคะ ขอโมเม้นหวานๆเยอะะะะๆๆ ><
    #52
    0
  6. #51 min-issaree (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 17:24
    อ่านไปเขินไปปป มาต่อเร็วๆนะคะ ขอโมเม้นหวานๆเยอะะะะๆๆ ><
    #51
    0
  7. #48 แบควี (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 20:02
    แหม่ วี เคะ แตกซะแล้ววว หุหุ ชอบ^^ กะลังจะ จุฟ และอ่ะ เพ่ก้าาามาขัดทะมายยยย 5555 งื้อออ แต่ฟินนนนะ แบบ วี่ เหมือนกะลังจะคล้อย ตามโฮปแล้วอ่ะ อรั้ยย รอฟินน ดั้ยเลยสินะ อิอิ สู้ๆค่ะไรท์ ^[]^
    #48
    0
  8. #47 pmoo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 เมษายน 2557 / 20:03
    วีแมนสุดๆๆๆๆ
    #47
    0
  9. #46 PUENGKUB (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 21:37
    เหวยฟินน -,.- ชอบอ่ะะ สู้ๆนะไรท์
    #46
    0
  10. #45 lingkate (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 16:19
    555 วีไม่เคะนะ มีเมะนะ รับโทดแทนจีมินด้วย
    #45
    0