[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 40 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 34

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 765
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    1 ก.ค. 58

Chapter 34

 




 

                ผมเดินออกจากห้องผู้อำนวยการอย่างงงๆ ผู้ชายตัวขาวนั่นก็แปลกคนจะช่วยจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ พอถามความผมเสร็จก็รีบออกปากไล่เพราะหมดประโยชน์แถมไม่รับประกันด้วยนะว่าจะบอกข่าวนี้กับแทฮยองจริงๆ

 

 

 

ทำไมผมถึงช่วยแทฮยอง?

 

 

 

ก็อย่างที่บอก หมอนั่นเคยแบ่งต๊อกน้ำผึ้งให้ผมกินตอนมาเรียนวันแรก จริงๆเขาก็ให้ทุกคนนั้นแหละแต่เผอิญว่าผมก็กำลังหิวมาก ถ้าไม่ขนมนั่นคงไม่สามารถมีชีวิตรอดไปมื้อกลางวันแน่ๆ ความซาบซึ้งนี้ผมไม่มีวันลืมและในที่สุดวันนี้ผมก็ได้ตอบแทน รู้สึกดีชะมัด

 

 

 

หรือผมควรจะไปย้ำกับนายตัวขาวนั่นอีกรอบ

 

 

 

อุ๊บ.

 

 

 

ผลั๊ก

 

 

 

ขณะที่กำลังใช้ความคิด ใครก็ไม่รู้มาล็อคตัวผมไว้แถมเอาผ้าขนหนูสีขาวปิดจมูกปิดปากจนไม่มีอากาศหายใจ พอผมขืนมากๆเข้าชายอีกคนก็ซัดหมัดหนักๆมาที่ท้องจนตัวงอ ไม่มีแรงขัดขืนอีกบวกกับกลิ่นแปลกๆชวนเวียนหัวในผ้านั่นอีก ภาพตรงหน้าเลือนราง ผู้ชายน่ากลัวกับร้อยยิ้มที่บิดเบี้ยว จะไม่ไหวแล้ว

 

 

 

 

เจ็บ คือความรู้สึกแรกหลังจากที่ได้สติ ตามมาด้วยความจุกที่ท้องน้อยจนต้องเอามือกุมมันไว้หวังจะคลายความรู้สึกลงบ้าง ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน หลังจากปรือตาพยายามสอดส่ายสายตาไปรอบๆแต่สิ่งที่พบคือบรรดาสิ่งของกล่องกระดาษ ข้าวของที่ไม่ได้ใช้งานแล้วรวมไปถึงโต๊ะเก้าอี้พังๆ คงเป็นห้องเก็บของสักห้องล่ะมั้ง

 

 

 

ช่วยด้วย มีใครอยู่ข้างนอกไหม ช่วยด้วยผมฝืนตัวเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากใครสักคน ขอแค่สักคนที่เดินผ่านผมก็รอดแล้ว

 

 

 

มันตื่นแล้วว่ะ

 

 

นายๆ นายช่วยฉันหน่อย ฉันขยับตัวไม่ไหว

 

 

 

นี่มันยังไม่รู้ตัวอีกหรอวะ ว่าโดนจับมาขังข้อหาทำตัวเข้าข้างไอ้แทฮยอง

 

 

 

ชื่อแทฮยองทำคอแห้งผากไม่กล้าแม้แต่จะกลืนน้ำลาย แจ็คสันรู้เรื่องไวชะมัด แล้วผมจะรอดไหมล่ะทีนี้ ไอ้จีมินเอ้ย! ช่วยเขาแต่ลืมดูสถานะตัวเอง ผมค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นพยายามประคองตัวรับความวิงเวียนเพราะฤทธิ์ยาและความเจ็บที่หน้าท้อง

 

 

 

ต้องหนี

 

 

 

คำเดียวที่คิดได้ในตอนนี้คือ ต้องหนี ถ้ารอให้แจ็คสันมาจัดการ คนที่จะโดนขังในห้องน้ำฝั่งตะวันตกคงไม่ใช่แทฮยองแต่เป็นเขาเอง ผมเหลือบไปเห็นหน้าต่างบนหนึ่งที่อยู่ตรงข้ามประตู ผมค่อยๆเดินเข้าไปสำรวจใกล้ๆดูว่ามันล็อคหรือไม่

 

 

 

สวรรค์ มันไม่ได้ล็อค

 

 

 

ไม่รู้ว่ามันสะเพร่าหรือจงใจประมาทผมกันแน่ถึงได้เปิดช่องให้กันขนาดนี้ เท้าทั้งสองย่องไปฟังทางหนีทีไล่แถวๆหน้าประตู ได้ยินแต่เสียงมันสองคนพูดจาไร้สาระไปเรื่อย ถือเป็นโอกาสดีได้ทีผมรีบย่องกลับไปที่หน้าต่าง แง้มเล็กน้อยดูลาดราวคร่าวๆแถมทดสอบด้วยการโยนขวดน้ำออกไป ยืนยันให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้จริง

 

 

 

เมื่อแน่ใจแล้ว ผมรีบจัดแจงยกเก้าอี้มาวางไว้ที่ข้างหน้าต่าง (คนตัวเล็กต้องเข้าใจนิดนึง) ใช้วิชาตัวเบาที่ร่ำเรียนมาส่งตัวเองให้ปีนไปยังขอบหน้าต่างและหนีออกมาจากห้องเก็บของได้สำเร็จ รอดแล้วโว้ยยย!

 

 

 

มึงจะไปไหน

 

 

 

จะ แจ็คสัน

 

 

 

ความรู้สึกเหมือนกำลังจะขึ้นสวรรค์แต่มัจจุราชตามขึ้นไปลากมาลงนรกเฉียบพลัน เท้าผมเพิ่งจะแตะหญ้าได้ไม่ถึงหนึ่งนาที แค่เงยหน้าจะประกาศอิสรภาพยังไม่มีโอกาสเพราะแจ็คสันและพรรคพวกยืนหน้าเหี้ยมอยู่เหนือตัวผม

 

 

 

จะหนีหรอ

 

 

 

ผมได้แต่เงียบอยู่อย่างนั้นเพราะไม่รู้จะตอบอะไร จะให้ตอบตามความจริงว่า ใช่ ผมกำลังจะหนี ก็ไม่กล้า จะให้โกหกว่า ไม่ เขาไม่ได้คิดจะหนีก็รู้อยู่แก่ใจ ยิ่งไปกว่าคือจำนนก็หลักฐาน ออกมาข้างนอกข้างนอกขนาดนี้ก็ไม่รู้จะแก้ตัวว่าอะไร เลือกตัดสินใจปิดปากเงียบไว้ดีกว่า เผื่อโทษจะลดลงบ้าง

 

 

 

หมอนั่นหันไปพูดอะไรไม่รู้กับผู้ชายสองสามคนข้างหลังก่อนที่พวกนั้นจะตรงมาหิ้วปีกผมอย่างไม่ปราณีและลากตัวผมไปหยุดอยู่ตรงหน้าอยู่ชายสองคนที่คาดว่าจะได้รับหน้าเฝ้าผมไว้ที่หน้าประตู ก่อนจะโยนลงพื้นอีกครั้ง นี่ผมยังเป็นคนอยู่ไหมหนิ คิดจะหิ้วก็หิ้วคิดจะโยนก็โยน มีน้ำหนักตัวเหมือนกัน ช่วยแสดงความลำบากในการเคลื่อนย้ายนิดนึงได้ไหม

 

 

 

                “ผะ ผู้คุม

 

 

 

                “กูบอกให้มึงคุมมันดีๆไง รู้ไหมว่ามันกำลังจะหนี!!”

 

 

 

 

                แจ็คสันตวาดลั่นทำเอาผมสะดุ้งไปด้วย ผู้ชายสองคนนั้นมองหน้ากันเลิกลัก เถียงกันไปเถียงกันมาว่าใครเป็นคนผิดจนแจ็คสันตวาดอีกรอบถึงได้เงียบกันทั้งคู่

 

 

 

 

                เอามันกลับเข้าไปขัง คราวนี้เฝ้าให้ดีอย่าให้มันหนีไปได้อีกเป็นครั้งที่สอง จับได้อนุญาตให้กระทืบ

 

 

 

                “แล้วที่มันหนีครั้งนี้ล่ะครับ

 

 

 

                “ก็แล้วแต่มึงอยากจะทำ

 

 

 

                ผมนั่งนิ่งฟังบทสนทนาของคนพวกนั้น ทำใจรับชะตากรรม ไอสองคนนั้นตาลุกวาวเมื่อได้รับคำสั่งของคนเหนือกว่า แจ็คสันเดินออกไปแล้วทิ้งผมไว้กับไอสองคนนี้ที่กำลังแสยะยิ้มมองมา คนหนึ่งจิกหัวผมอย่างแรก อีกคนล็อคแขนไม่ให้ผมขัดขืน

 

 

 

                มึงทำพวกกูโดนด่า

 

 

 

ผัวะ

 

 

 

จบคำหมัดหนักๆซัดเข้ามาเต็มแรงจนหน้าหัน อีกคนก็ทำหน้าที่อย่างดีเหวี่ยงตัวผมให้กลับมาอยู่ในตำแหน่งเดิม องศาที่เหมาะสมที่จะโดนซ้อม ผมจะพยายามขยับตัวหลบเพื่อนลดแรงกระทบแต่พวกมันก็รู้ตัวแล้วก็ซัดเข้าที่ท้องผมซ้ำๆจนไม่อาจเงยหน้าขึ้นมาได้ สุดท้ายพวกมันก็ปล่อยให้ตัวผมกองกับพื้น ก่อนที่คนนึงจะใช้ไม้ฟาดตามตัวจนเนื้อตัวปริแตกแทบจะไร้ความรู้สึก

 

 

 

เฮ้ยๆ เอาไม้ฟาดเลยหรอ

 

 

 

สมควรแล้ว

 

 

 

ตอนกลางคืนว่าจะใจดีเปิดไฟให้ หนีจนกูโดนคาดโทษแบบนี้นอนตากยุงมืดๆไปเถอะมึง

 

 

 

มันด่าก่อนจะผลักผมกลับเข้าไปในห้องเก็บของดังเดิมแล้วปิดประตูใส่หน้าอย่างไม่ใยดี ลงกลอนแน่นหนา ผมกลับมาอยู่ในสภาพเดิม สภาพที่ขยับตัวไม่ได้ ถึงแม้พวกมันอีกคนจะออกปากห้ามเรื่องไม้นั้นแต่ผมก็โดนจังๆไปสองสามที ที่แน่ๆในตอนนี้คือหัวแตก

 

 

 

มึงเฝ้ามันไปก่อน เดี๋ยวกูไปหาค้อนกับตะปูมาตอกไม้ปิดไม่ให้มันหนีไปได้อีก

 

 

 

นั่นคือเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินก่อนที่จะหลับไปเพราะความเพลีย

 

สาดดดดดด

 

 

 

ผมสะดุ้งตื่นเพราะน้ำเย็นที่ถูกสาดมาเต็มตัว ซึมเข้าบาดแผลจนแสบไปหมด สองคนนั้นหัวเราะชอบใจ แล้วก็ปิดประตูอีกครั้ง จงใจกวนกันชัดๆ แสงไฟแยงตาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความมืดเฉียบพลันสายตาที่ไม่สามารถปรับตัวได้ทันทีทำให้ผมมองไม่เห็นอะไรสักอย่าง จนค่อยๆชินกับความมืดนั้นแหละถึงได้เห็น

 

 

 

ชะ ช่วยด้วย ในนี้มีแมงป่องผมรีบร้องขอความช่วยเหลือจากสองคนข้างนอก เมื่อเห็นเห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญอยู่ในห้องนี้ด้วย แถมยังขึ้นชื่อว่าเป็นสัตว์มีพิษ

 

 

 

ตกใจทำไมดูเป็นคนเอาไปใส่เอง เห็นมึงอยู่คนเดียวกลัวเหงา ตอนตอกตะปูกูเจอเลยเอามาอยู่เป็นเพื่อน

 

 

 

ไม่ๆ ได้โปรดเอามันออกไปผมพยายามอ้อนวอนนัยน์ตาสอดส่องมองหามันตลอดเวลา ไม่กล้าคลาดกับมันแม้แต่วินาทีเดียว

 

 

 

มันเชื่องจะตาย มันไม่กัดมึงหรอก ฮ่าๆๆๆ

 

 

 

ขอร้องนะ

 

 

 

                “หนวกหู กูจะนอน หุบปากก่อนที่กูจะเอามันมาเพิ่ม

 

 

 

                ผมจำต้องสงบปากสงบคำและหาวิธีอยู่ร่วมกับผู้มาใหม่ที่ไม่ต้องการให้ได้ ทำไมไม่ฆ่า? ตามตรงคือแค่มันเข้ามาใกล้ในรัศมีหนึ่งเมตรผมก็เผ่นแล้ว ให้ตีก็กลัวจะตีไม่ตาย เคยเป็นไหมเวลากลัวอะไรแล้วมือไม้มันพลาดจะไม่มีแรง อีกอย่างสภาพก็ไม่เอื้อให้ทำอะไรเลยจริงๆ

 

 

 

                ผมเลือกทำเลที่นั่งใกล้แสงจันทร์ แสงไฟที่สาดส่องลอดช่องหน้าต่างเป็นที่พึ่งโดยไม่ลืมหยิบเศษไม้มาไว้ป้องกันตัวยามที่เพื่อนใหม่ทำท่าจะเข้ามาทักทาย พยายามเบียดตัวภายใต้แสงสว่างเพื่อคลายความกังวล ได้แต่หวังว่าเจ้าแมงป่องคงจะไม่มาเดินป้วนเปี้ยนแถวนี้

 

 

               

                โอ้ย ย ย

 

 

 

                ไม่รู้ว่าตัวเองผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ มารู้สึกตัวก็ตอนที่รู้สึกเจ็บแปล๊บๆที่ข้อเท้า พอเหลือบไปดูก็ต้องตกใจ เพราะเห็นแมงป่องมันอยู่ตำแหน่งเดียวที่รู้สึกเจ็บ ผมรีบคว้าไม้มาตีมันสองสามทีแล้วปัดไปให้ไกลตัวเท่าแรงที่มี ไม่นานความเจ็บปวดก็ค่อยทวีขึ้น

 

 

 

                นะ นาย ฉันโดนแมงป่องต่อย ช่วยด้วย

 

 

 

                ผมตะโกนขอความช่วยเหลือจากผู้ชายสองคนด้านนอกแต่ก็ไม่มีใครตอบ จึงได้แต่ขอร้องด้วยเสียงทีดังขึ้น สองมือกุมข้อเท้าตัวเองไว้อย่างไม่รู้จะทำยังไงดี

 

 

 

                “ฉันโดนกัดจริงๆ ไม่ได้โกหก

 

 

 

                “…”

 

 

 

                “ฉันยอมให้เอาไม้ตีหรือกระทืบฉันอีกก็ได้ แต่ช่วยเปิดเข้ามาดูหน่อย

 

 

 

                “…”

 

 

 

                “ช่วยด้วย…”

 

 

 

                “…”

 

 

 

                “…ใครก็ได้ช่วยที

 

 

 

ผมตะโกนอยู่แบบนั้นตั้งนานสองนาน ไม่ว่าจะตะโกนเท่าไหร่ก็ไม่มีใครตอบเลย หรือเพราะสองคนนั้นจะไม่อยู่เฝ้าเขาแล้ว ไม่ได้นะ! ปล่อยเขาแบบนี้ไม่ได้! ผมลุกขึ้นพยายามพังหน้าต่างบานเดิมแต่ก็ไม่ได้ผล หน้ำซ้ำยังเจ็บที่ข้อเท้าเพิ่มขึ้นจนไม่สามารถทิ้งน้ำหนักได้และล้มลงอีกครั้ง

 

 

 

ทั้งเจ็บ ทั้งปวด แล้วก็ง่วงด้วย

 

 

 

ถ้าฉันหลับความเจ็บปวดนี้จะหายไปไหม

 

 

 

มืด มันมืดไปหมดเลย มืดจนมองไม่เห็นแม้แต่ตัวของตัวเอง

 

 

 

ตอนนี้ผมกำลังทรมาณอยู่ในความมืดที่หน้ากลัว ความมืดที่ไร้แสงสว่าง

 

 

 

มืดจนรู้สึกว่าตัวเองจะหายไป คนที่ชื่อจีมินกำลังจะหายไปใช่ไหม จะมีใครจำได้หรือเปล่า

 

 

 

 

                “ไอก้า หมอนั่นเป็นไงบ้าง

 

 

 

                เช้าวันรุ่งขึ้นแทฮยองวิ่งกระหืดกระหอบมายังโรงพยาบาลทันทีที่ชูก้าโทรไปบอกข่าวเรื่องผู้หวังดีฟื้นแล้ว ก็หลังจากที่จีมินออกไปแล้ว เขากับชูก้าก็วางแผนการเพิ่มเติมกันนิดหน่อยก่อนจะแยกย้ายเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย แทฮยองตรงไปยังดาดฟ้าที่ลับของเขากับใครอีกคน หวังจะไปขอบคุณที่แนะนำให้เขาลุกขึ้นสู้สักครั้ง แต่สิ่งที่ได้คือมีคนเห็นเด็กปีหนึ่งถูกหนึ่งในลูกน้องของแจ็คสันลากตัวไปขังที่ห้องเก็บของไม่ใกล้ไม่ไกล เรื่องนี้สร้างความประหลาดใจให้แทฮยองอย่างมาก เพราะตั้งแต่เขาย้ายเข้ามาเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ แจ็คสันก็ไม่มีเป้าหมายอื่นที่แน่ชัดเลยสักคน

 

 

 

                ตกเย็นแทฮยองจึงชวนชูก้าไปลอบดูใกล้ๆที่เด็กปีหนึ่งคนนั้นโดนขัง เป็นจังหวะเดียวกับที่จีมินหนีออกมาพอดีพวกเขาถึงได้รู้ว่าคนที่โดนจับตัวไปนั้น ที่แท้เป็นคนที่มาเตือนเรื่องแผนการสกปรกของแจ็คสัน แถมยังเห็นการกระทำป่าเถื่อนของสองคนนั้นด้วย แทฮยองเลือดขึ้นหน้าเตรียมจะไปช่วยให้มันรู้แล้วรู้รอดไปแต่ก็โดนห้ามไว้โดยชูก้า ด้วยความที่คิดว่ายังไม่ถึงเวลาและคิดว่าจัดการไอสองคนนั้นตอนกลางคืนที่คนไม่พลุกพล่านคงจะง่ายกว่า

 

 

 

                ไม่นึกว่าจะเกิดเรื่องใหญ่แบบนี้

 

 

 

                เพราะในตอนกลางคืนเขาทั้งสองย้อนกลับมาเพื่อช่วยจีมินแต่ก็ไม่เจอคนที่เฝ้าอยู่แล้ว พยายามร้องเรียกคนที่อยู่ข้างในก็ไม่ได้ยินเสียงโต้ตอบจึงตัดสินใจงัดไม้ที่คนพวกนั้นตอกไว้แล้วปีนเข้าไป เห็นจีมินที่นอนคุดคู้มือกุมข้อเท้าอยู่ ไม่ไกลจากตัวนักมีซากแมงป่องที่ตายแล้วทั้งคู่จึงรีบห่ามส่งโรงพยาบาลโดยเร็ว แต่เพราะติดภารกิจบางอย่างทำให้แทฮยองไม่สามารถอยู่เฝ้าอาการของจีมินได้

 

 

 

                หมอบอกว่าพ้นขีดอันตรายแล้วดีที่เป็นพันธุ์ที่พิษไม่ร้ายแรงมาก แต่จิตใจไม่รับประกัน

 

 

 

                “เข้าไปดูได้ไหม

 

 

 

                “อืม

 

 

 

แทฮยองเปิดประตูเข้าไปในห้องพักที่คนป่วยถูกย้ายมาได้ไม่นานโดยที่ชูก้าอาสาจะอยู่ข้างนอก จีมินที่กำลังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างสะดุ้งน้อยๆ เขาค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้อีกคนอย่างใจเย็น

 

 

 

ไม่ต้องกลัว จำกูได้ใช่ไหม

 

 

 

“…”

 

 

เป็นยังไงบ้าง

 

 

 

“…”

 

 

 

ขอบคุณที่มาเตือนเรื่องแจ็คสันแล้วก็ขอโทษที่ต้องมารับเคราะห์แทนกันแบบนี้ ไม่ต้องห่วง กูกำลังจะแก้แค้นให้มึงแล้ว รีบรักษาตัวให้หายนะ

 

 

 

“…ฉันนึกว่าตัวเองต้องตายอยู่ในนั้นซะแล้ว

 

 

 

“…”

 

 

 

รู้ไหม.. ในนั้นมันทั้งมืดและหนาว

 

 

 

“…”

 

 

 

เจ็บไปทั้งตัวเลย

 

 

 

“…”

 

 

 

ขอบคุณที่ช่วยฉันออกมาจากที่ที่น่ากลัวแบบนั้นมือเล็กสั่นเทายามที่รวบมือเขาไปกุมไว้ ตาใสมีหยาดน้ำคลอจนเกือบจะล้น

 

 

 

จีมิน…”

 

 

 

ขอบคุณจริงๆ

 

 

 

 

 

แทฮยองออกมาจากห้องพักจีมินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

 

 

 

ไปจบเรื่องนี้กันเถอะ

 

 

 

ทั้งสองกลับมายังโรงเรียนพร้อมกับชายชุดดำจำนวนหนึ่งสร้างความประหลาดให้ให้บรรดานักเรียนที่พบเห็น ทันทีที่แทฮยองก้าวเท้าเข้ามาในเขตโรงเรียนหลายต่อหลายคนทำท่าจะเข้ามาหาเรื่องตามเคยแต่รอดูเชิงเพราะนอกจากชายชุดดำแล้ว แทฮยองมากับชูก้าที่ใครๆก็รู้ว่าเป็นลูกชายผู้อำนวยการ

 

 

 

ว่าไงไอลูกหมา วันนี้มาเป็นที่ระบายอารมณ์ให้กูหน่อยเป็นไง

 

 

 

เดินไปได้ไม่เท่าไหร่ก็มีผู้กล้าปรากฏตัว คอเสื้อถูกกระชากอย่างแรงจากฝีมือของคนตรงหน้าที่เขาไม่รู้จักเหมือนอย่างเคย ครั้งนี้ออกจะต่างไปนิดเพราะเขาไม่ยอมโดนรังแกอีกต่อไปแล้ว!

 

 

 

ผลั๊ก!

 

 

 

หนอย ไอลูกหมา! นี่มึงกล้าถีบกูเรอะคนที่ล้มลงลุกขึ้นอีกครั้งพร้อมประกาศกร้าว หมายจะเอาเรื่องให้ได้

 

 

 

ผลั๊ก!

 

 

 

ไม่ทันได้ลุกขึ้นมาก็ต้องล้มลงไปอีกครั้งด้วยฝ่าเท้าคู่เดิม

 

 

 

แล้วมึงจะเสียใจที่มาหาเรื่องกู

 

 

 

แจ็คสันไม่ค่อยได้มาเยี่ยมเยือน ทำมึงเหิ้มเกริมขนาดนี้เลยเรอะ!”

 

 

 

หึ! กูกำลังคิดถึงมันอยู่พอดี นี่ก็ว่าจะไปหาสักหน่อย ว่าจะพาเพื่อนไปแนะนำให้รู้จักน่ะ

 

 

 

“…”

 

 

 

แล้วก็ถือโอกาสปลดมันออกจากตำแหน่งซะเลย มีใครสนใจไปดูวาระสุดท้ายของนายพวกมึงไหม

 

 

 

 

ห้องบังทันโซนยอนดัน

 

 

 

                แทฮยองมีความเคลื่อนไหวอะไรบ้าง

 

 

 

                เมื่อคืนมันบุกไปช่วยไอเด็กนั่นแล้ว

 

 

                จงใจปล่อยจีมินไว้จริงๆด้วย ทั้งๆที่รู้

 

 

 

                แทฮยองกำมือแน่นหวังจะคลายความอึดอัดในจิตใจลงบ้าง ชูก้าวางมือบนไหล่ได้แต่ปลอบใจอยู่เงียบๆ แทฮยองเฝ้าคิดเฝ้าถามหลายต่อหลายครั้งว่าคนพวกนี้จิตใจทำด้วยอะไรถึงได้เอาชีวิตคนๆนึงมาล้อเล่นแบบนี้ ถ้าเขาไม่เข้าไปช่วยไว้ จีมินจะเป็นยังไงบ้าง

 

 

 

                ไม่มีอะไรต้องลังเลอีกแล้ว

 

 

 

                ปล่อยให้เป็นหน้าที่กูเองพึมพำกับตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อเรียกกำลังใจว่าต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้วลูกหมาที่ใครหน้าไหนจะมารังแกก็ได้ เขากำลังจะขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดแทนไอสวะแจ็คสันและนักเรียนทั้งหมด

 

 

 

                “หึ ตัวเองยังเอาไม่รอด

 

 

 

                ทำไมกูจะเอาตัวเองไม่รอดเขาถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาเมื่อได้ยินว่าคนข้างในกำลังพูดเรื่องของตัวเองอยู่พอดี

 

 

 

                “นี่มึง!”

 

 

 

นินทากันแบบนี้ไม่ดีเลยนะ

 

 

 

คิดว่าหันไปเข้ากับชูก้าแล้วมึงจะทำอะไรกูได้หรอวะ!”แจ็คสันเดือดดาลลุกขึ้นชี้หน้าอย่างท้าทายเมื่อเห็นว่าเขามาที่นี่กับใคร ชูก้าคือคนแจ็คสันละไว้เพราะเป็นลูกผู้อำนวยการ ทำเป็นว่าไม่มีตัวตนในโรงเรียนจะทำอะไรก็ได้ แต่หมอนั่นก็ไม่ใช่ไพ่ตายสุดท้ายของเขาอยู่ดี

 

 

 

จุ๊ๆ นี่มันเพิ่งเริ่ม…”

 

 

 

แปะ แปะ

 

 

 

สิ้นเสียงปรบมือ ชายชุดดำที่รออยู่แล้วก็กรูเข้ามารวบแจ็คสันและมาร์ค บังคับให้มาคุกเข่าต่อหน้าแทฮยองอย่างง่ายดายชนิดที่ว่ายังไม่ทันได้ขัดขืน แจ็คสันรู้สึกอับอายกับสถานการณ์ตรงหน้า เขากำลังคุกเข่าให้คนที่อยู่ใต้เท้าเขามาตลอด แถมต่อหน้านักเรียนหลายสิบคนที่เฝ้าดูเหตุการณ์อย่างใกล้ชิด

 

 

 

ทีนี่ใครกันนะที่เป็น ลูกหมา

 

 

 

ไอ้แทฮยอง!!”

 

แทฮยองยืนกอดอกมองผลงานตัวเองพลางยิ้มกริ่ม การได้เห็นใบหน้าไม่สบอารมณ์แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ของแจ็คสันทำให้ร่างบางอารมณ์ดี มันเป็นแบบนี้เองสินะ ความรู้สึกที่อยู่เหนือใครสักคน

 

 

 

ผัวะ!!

 

 

 

แทฮยองเหวี่ยงหมัดเต็มแรงไปยังหน้าหยิ่งยโสของอีกคน

 

 

 

คำขอบคุณกับสิ่งที่มึงทำกับกูมาตลอดตั้งแต่ที่กูย้ายมาเรียนที่นี้ รวบยอดไปยังแผนการชั่วๆที่มึงทำไม่สำเร็จด้วย

 

 

 

ผัวะ!!

 

 

 

มือบางจิกหัวคนที่คุกเข่าให้กลับมาเผชิญหน้าอีกครั้งแล้วออกหมัดอีกที

 

 

 

สำหรับที่มึงจงใจปล่อยให้จีมินเข้าโรงพยายาม และนี่...”แทฮยองหยิบวัตถุสีดำที่เตรียมไว้เพื่อผู้ชายคนนี้เป็นการพิเศษขึ้นมา ตั้งใจถือให้ทุกคนในบริเวณนั้นเห็น

 

 

 

มันเป็นคำถามว่ามึงจะสละตำแหน่งได้หรือยัง!”

 

 

 

ปลายกระบอกปืนตรงไปทางแจ็คสันเรียกเสียงฮือฮาจากบรรดานักเรียนได้อย่างดี หลายคนถึงกับหน้าซีดและหลบฉากออกไป คงไม่พ้นพวกที่เคยวางมาดรังแกเขานั้นแหละ

 

 

 

คิดดีๆนะ สิ่งที่มึงกับลูกน้องกระจอกๆของมึงทำกับกูไว้แต่กูกลับมาพามันมาแค่กระบอกเดียว แค่มึงพูดมาคำเดียวว่าจะออกจากตำแหน่งทุกอย่างก็จบ ความบาดหมางทั้งหมดของเราจบ

 

 

 

“…”

 

 

 

จบที่มึงเป็นผู้แพ้และออกไปจากที่ๆกูคุม

 

 

 

กูไม่สละ!”

 

 

 

ปัง!

 

 

 

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทียอมอ่อนข้อแต่อย่างใด แทฮยองจึงตัดสิ้นใจเบนกระบอกปืนไปด้านข้างลั่นไกทีเดียวก็เกิดเสียงดังทำเอาสะดุ้งทั้งอาณาบริเวณ

 

 

 

เผื่อไม่รู้ว่าปืนนี่ของจริงพูดขู่พอเป็นพิธีก่อนจะมีความคิดดีๆ

 

 

 

ตัวมันไม่กลัวตาย ถ้าเกิดเป็นน้องในไส้จะทำยังไง?

 

 

 

ไหนน้องช่วยพูดกับพี่ชายหน่อยสิ๊

 

 

 

แทฮยอง!”แจ็คสันกัดฟันพูด มองตามทิศทางที่กระบอกปืนชี้ไป

 

 

 

กูใจดีถามอีกที มีจะยอมออกจากตำแหน่งนี้ไหม

 

 

 

“…”

 

 

 

แจ็คสันไม่ตอบแต่แทฮยองเข้าใจความหมายของความเงียบนั้น คงอับอายเกินกว่าที่จะพูดมันออกมางั้นเขาก็จะจบมันให้เอง

 

 

หิ้วมันทั้งคู่ไปที่กลางลานของโรงเรียน กระทืบมันจนกว่ากูจะบอกให้พอ!”

 

 

 

                นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เขาอยากทำ ตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่เขาต้องทนกับสารพัดวันนี้เขาขอเอาคืนให้หมด แจ็คสันได้แต่มองอย่างเคียดแค้นก็จะโดนลากออกไปและก่อนจะลับตา

 

 

 

                กูชื่อวี... ยินดีที่ได้รู้จัก อาจจะไวไปหน่อยแต่กูขอปลดแจ็คสัน หวังออกจากผู้คุมกฎและตั้งตัวเองขึ้นแทนตำแหน่งนี้เอง มีใครขัดข้องไหม?

 

 

______________________________________

 

                “แทฮยองๆ แทฮยองฟื้นแล้ว

 

 

 

                เสียงเจื้อยแจ้วดังอยู่ข้างๆเขาไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร จะมีใครเสียงแป๋นได้เท่าฮยอกมินอีกล่ะ ปากก็ร้องดีใจในขณะที่มือเล็กกุมมือแทฮยองเท่านั้นยังไม่พอ กระโดดโลดเต้นจนแทฮยองนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ จีมิน ชูก้าและจินรีบเดินมาดูอาการ เช่นเดียวกับใครอีกคน

 

 

 

                จองโฮซอก

 

 

 

                หลังจากแทฮยองถูกส่งโรงพยาบาลได้ไม่นาน โฮซอกก็หน้าตาตื่นมาเฝ้าหลังจากที่หาทางปลีกตัวมาจากแจ็คสัน แต่ทันทีที่เห็นแทฮยองมองตรงไปที่อีกฝ่ายด้วยสายตาโกรธเคืองอย่างปิดไม่มิด มือบางกำแน่นไม่สนมือเล็กที่กุมอยู่เมื่อครู่จนฮยอกมินร้องเจ็บนั่นแหละ ถึงได้ยอมคลายมือลง

 

 

 

                ให้หมอตรวจก่อนดีกว่านะ

 

 

 

                จินเอ่ยเรียบในสถานการณ์น่าอึดอัดนี้ ไม่มีใครเปิดปากพูดก่อน โฮซอกเพียงแค่มองมองส่วนแทฮยองหันหน้าหนีไปอีกทางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่นานนักหมอก็เข้ามาเพื่อนผู้ป่วยจำต้องถอยร่นไปนั่งเฝ้าห่างๆด้านนอก

 

 

 

                คนไข้ไม่เป็นอะไรมากแล้วครับ อีกสองสามวันก็น่าจะกลับไปรักษาตัวที่บ้านได้แล้วแหละครับ

 

 

 

                คำวินิจฉัยของคุณหมอสร้างความดีใจให้คนทั้งห้อง โดยเฉพาะจีมินและฮยอกมินที่เรียกได้ว่าวิ่งรอบห้องกันเลยทีเดียวจนชูก้าอดเตือนไม่ได้ จีมินหน้างอแต่ก็ทำตามแต่โดยดีผิดกับอีกคนที่แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินซะอย่างนั้น

 

 

 

                ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หมอขอตัวนะครับ

 

 

 

                “ขอบคุณที่ช่วยเพื่อนผมนะครับ

 

 

 

                “มันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วครับ

 

 

 

                คุณหมอออกไปแล้วห้องทั้งจึงห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ฮยอกมินหยุดวิ่งไปมากลับไปนั่งนิ่งอยู่ข้างๆจีมินที่โซฟาซึ่งห่างจากชูก้าราวๆห้ามเมตร จินเดินเข้าไปดูอาการคนป่วยตามด้วยโฮซอก

 

 

 

                แทฮยอง…”

 

 

 

                “กูกลับบ้านนะ

 

 

 

                โฮซอกเรียกชื่อคนป่วยเพื่อจะพูดคุย เขามีหลายต่อหลายเรื่องอยากจะอธิบายให้คนตรงหน้าฟังแต่ร่างบางไม่รอให้เขาได้พูดอะไรต่อ แทฮยองหันหน้าไปพูดจินกับสายตาสนใจแต่จินทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนอยู่ในห้องนี้

 

 

 

                “ฮยอกกลับด้วย

 

 

 

คนตัวเล็กรีบเสนอตัวกลับพร้อมพี่ชายทันทีเพราะเดิมทีเขาย้ายมาเรียนที่นี่ก็แทฮยอง ถ้าแทฮยองไม่อยู่แล้วเขาก็ไม่รู้จะอยู่ที่นี้ในฐานะอะไร แม้ก่อนหน้านี้จะมีเหตุผลอื่นแต่มันก็แค่อดีต ตอนนี้ไม่มีอะไรให้เขาสนใจไปมากกว่าพี่ชายตัวเองอีกแล้ว

 

 

 

กูไม่ให้กลับชูก้าดักคอคนตัวเล็ก

 

 

 

คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งผมฮยอกมินเองก็สวนทันควันแบบไม่ยอมท่าเดียว

 

 

 

ก็บอกว่าไม่ให้กลับไง

 

 

 

ชีวิตผม ผมกำหนดเองได้ไม่ต้องมาสั่ง

 

 

 

ก็บอกว่า…/โว้ยยย ถ้าจะเถียงก็เชิญไปเถียงกันข้างนอก

 

 

 

ถึงจะแปลกใจสรรพนามแทนตัวเองน้องชายแต่เขาก็เหนื่อยเกินกว่าจะช่วยไกล่เกลี่ย แถมล่าสุดที่เขารู้เหตุการณ์ก็ไม่สู้ดีนักไม่แปลกที่มันจะแย่กว่าเดิม

 

 

 

ดูอย่างเขาสิ มันกำลังไปได้ดีไม่ทันรู้ตัวก็จบแล้ว

 

 

 

ผิดที่ไว้ใจจริงๆ

 

 

 

ออกๆไปให้หมดเลยกูอยากพักผ่อนแทฮยองตัดบทอ้างอยากพักผ่อนแต่ใครๆก็เดาออกว่าอีกนัยนึงเป็นการย้ำสถานะว่าในตอนนี้เขาไม่อยากจะคุยหรือปรับความเข้าใจกับใครทั้งนั้น

 

 

 

แต่โฮปมันมีเรื่องจะคุยกับมึง

 

 

 

ใช่ๆ

 

 

 

ชูก้า จีมิน กูเพลีย กูไม่พร้อมคุย

 

 

 

แท…”

 

 

 

ขอเถอะนะ

 

 

 

แม้จินพยายามจะช่วยพูดอีกแรงเพราะจากที่เขาฟังมาเจโฮปมีเหตุผลที่กระทำแบบนั้น ผู้ชายคนนี้แสดงความจริงใจให้เขาเห็นว่าต้องการจะช่วยแทฮยองจริงๆและไม่ได้มาพูดเพื่อแก้ตัว แต่เขาก็ทำไม่สำเร็จ แทฮยองไม่ยอมฟังอะไรเลย อะไรก็ตามที่มีชื่อจองโฮซอกเกี่ยวเนื่องด้วยแทฮยองก็พร้อมจะไม่ใยดีมัน

 

 

 

                งั้นวันนี้กูกลับก่อนก็แล้วกันโฮซอกยอมโอนอ่อน ถอยหนึ่งก้าวเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจและเพื่อให้คนป่วยใจเย็นลงกว่านี้อีกนิด เขาก็ได้แต่หวังว่าอีกไม่นานร่างบางจะยอมรับฟังเขาบ้าง รับฟังความจริงที่เขาทำเพื่อเจ้าตัว

 

 

 

                ไม่ว่าวันนี้ วันหน้าหรือวันไหนก็ไม่ต้องมาแล้วนะ เสนียดลูกตา

 

 

 

                “แท…!”

 

 

 

                จินเอ่ยเตือนทันทีที่คนป่วยกำลังกระทำตัวเสียมารยาท นอกจากจะไม่เข้าหูคนพูดจาร้ายแล้วซ้ำยังหันหลังแสร้งทำเป็นหลับลึก ทุกคนมีสีหน้าอ่อนอกอ่อนใจมีเพียงโฮซอกทีเดินออกไปเงียบๆ

 

 

 

                “ไม่ฟังเขาแล้วจะรู้เรื่องไหมได้ทีฮยอกมินกระแนะกระแหนเสียงดัง

 

 

 

                ฮยอกมินไม่เอาน่า ให้เขาจัดการกันเองจินเอ่ยเตือน กลายเป็นว่าตอนนี้เขาต้องคอยคุมพฤติกรรมทั้งพี่ทั้งน้องไปเสียแล้ว

 

 

 

                “เขาช่วยแล้วยังไม่รู้ตัวอีก

 

 

 

                “ฮยอกมิน

 

 

 

                “รู้แล้วๆ ฮยอกมินจะออกไปกินข้าว

 

 

 

                เมื่อโดนดุมากๆเข้าฮยอกมินจึงขอตัว เขาเบื่อพี่ชายที่ไม่ยอมฟังอะไรเลย ก็รู้นะว่าผิดหวังแต่เขามาง้อถึงที่ มาพยายามอธิบายสารพัดยังจะทำตัวเป็นนางเอกละครไทยอีก

 

 

 

                กูไปด้วย

 

 

 

                “ไม่ต้องหรอกครับฮยอกมินกรอกตาเมื่อได้ยินเสียงของใครอีกคน แค่อยู่ห้องเดียวกันในตอนนี้ก็อึดอัดจะแย่ให้ตามออกไปมีหวังเขาคงจะอกแตกตายในเร็วๆนี้

 

 

 

                ก็บอกว่าจะไปด้วยแถมคนๆนั้นก็ยังคงกวนประสาทไม่เลิก

 

 

 

                ไม่เสือกนะครับ

 

 

 

                “กูบอกให้ไปเถียงกันข้างนอก ได้ยินไหมว่ากูจะนอน หนวกหูโว้ย

 

 

 

                เถียงกันมากๆเขาแทฮยองก็อดรนทนไม่ไหวไล่ตะเพิดทั้งคู่เสียลั่นห้อง ฮยอกมินแจกค้อนวงโตกระทืบเท้าตึงตังเดินออกจากห้องไป ชูก้าเองก็ไม่รอช้าเดินตามไปติดๆ

 

 

 

                สองคนนั้นเขาทะเลาะอะไรกันหรอ เขาทะเลาะอะไรกัน"

 

 

 

                เมื่อทั้งชูก้าและฮยอกมินออกไปแล้วจีมินรีบถามด้วยความอยากรู้ ปกติฮยอกมินจะเป็นฝ่ายติดชูก้าไล่เท่าไหร่ก็ไม่ยอมไปแต่วันนี้ทำไมถึงเป็นฝ่ายรำคาญไปเสียได้

 

 

 

                คงเหมือนแทล่ะมั้ง

 

 

 

                “ไอหมูหุบปาก หยุดพูดอะไรที่มันจะโยงถึงกูได้ละ ถ้าอยากรู้มาตามไปถามเลยไปไป๊คำความของจีมินทำเอาแทฮยองปี๊ดแตกหันไปโวยวายลืมอาการเจ็บ

 

 

 

                “เออๆ ถามแค่นี้ก็ไม่ได้จีมินผู้น่าสงสารก็ยังคงเป็นจีมินผู้น่าสงสารอยู่วันยังค่ำ คนตัวเล็กทิ้งตัวนอนลงบนโซฟาอย่างงอนๆแต่มีหรือที่คนอย่างแทฮยองจะสนใจ

 

 

 

                จะกลับบ้านจริงๆหรอ

 

 

 

                “ก็คงงั้น คนไม่มีโดนล้มอย่างกูจะอยู่ที่ไหนได้ ว่าแต่พวกจินไม่ได้โดนหางเลข

 

 

 

                สิ่งที่เขาเป็นห่วงที่สุดไม่ใช่ตัวเองจะไปอยู่ไหนหรือทำอะไรต่อไปแต่คงเป็นเพื่อนๆของเขานั้นแหละ แทฮยองถามเพื่อความแน่ใจว่าไม่มีใครต้องมารับโทษ โดนกระทำแบบเดียวกับกับเขา ถึงจะไม่ได้อยู่ในฐานะผู้คุมกฎแล้วแต่ก็ยังได้เรียนที่นี้อย่างสุขสบายคงก็คงดีกว่า

 

 

 

                อืม

 

 

 

                “ดีแล้วล่ะ

 

 

_______________________________________

 

 

                “ตามผมมาทำไมไม่ทราบ

 

 

                ฮยอกมินหมุนตัวร้อยแปดสิบองศาหันมาเผชิญหน้ากับคนที่เอาแต่ตามเขาทุกย่างก้าว ไม่ว่าจะเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา ตรงไปข้างหน้าหรือเดินวนเสา ผู้ชายน่ารำคาญที่ชื่อว่ามินยุนกิก็ไม่พลาดแม้แต่ก้าวเดียว

 

 

 

                แบบนี้มันจงใจหาเรื่องกันชัดๆ

 

 

 

                คุณชูก้า

 

 

 

พูดด้วยก็ไม่ตอบ ฮยอกมินเริ่มไม่สบอารมณ์เผลอยกมือเท้าเอว ถึงจะเรียกด้วยคำโคตรจะสุภาพแต่ดูก็รู้ว่ากำลังประชดประชัน

 

 

 

ครับ

 

 

 

เมื่ออีกฝ่ายสุภาพมาชูก้าก็ไม่รอช้าสุภาพมาสุภาพกลับแบบไม่โกง นั่นยิ่งสร้างความหงุดหงิดให้คนตัวเล็กเข้าไปใหญ่ ชูก้ารู้ เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายรู้สึกยังไงแต่มันก็ตลกดีที่เวลาแก้มป่องๆแดงจัดด้วยความโมโหและหงุดหงิด

 

 

 

เมื่อคืนหลังจากที่กลับไปที่ห้องเขาได้คิดอะไรหลายๆอย่างในตอนที่มองหน้าเด็กคนนี้ ตอนกลับช่างไม่มีพิษมีภัยแต่พอตื่นกลับทำให้คนอื่นเป็นห่วงได้ถึงขนาดนั้น นั่นแหละเหตุทั้งหมดที่ทำให้เขาพูดจาร้ายๆใส่ร่างเล็กๆนี้ ในช่วงที่เขากำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเองเด็กคนนี้กลับมาวนเวียนในหัวตลอด แถมพักหลังๆก็ทำตัวสนิทสนมกับแจ็คสันเหลือเกิน รู้ทั้งรู้ว่าเป็นแผนแต่ก็อดหงุดหงิดไม่ได้ สุดท้ายก็กลายเป็นพูดจาหยาบหยามน้ำใจไปแบบไม่รู้ตัว

 

 

 

ตอนนี้ก็เลยต้องมาชดใช้กรรมเพราะไม่อยากเสียเด็กแสบที่คอยกวนใจ

 

 

 

คุณตามผมมาทำไมครับ

 

 

 

คนตัวเล็กสูดหายใจลึกๆเพื่อสงบสติอารมณ์ ท่องไว้ว่าที่นี่มันโรงพยาบาล ยังไงก็เป็นเขตโรงพยาบาลจะให้เขามาใช้เสียงสูงตะโกนแว๊ดๆแบบที่เคยทำก็คงไม่ได้

 

 

 

หิวข้าว

 

 

 

งั้นก็เชิญคุณกินข้าวไปคนเดียวเถอะ ผมไม่ประสงค์จะร่วมโต๊ะด้วย

 

 

 

คนตัวเล็กเลือกที่จะเป็นฝ่ายถอยก่อน แยกจากกันคงจะดีเสียกว่าเพราะตอนนี้เขาไม่พร้อมอย่างแรงที่จะเล่นสงครามประสาทกับผู้ชายคนนี้ ฮยอกมินก้าวผ่านไปยังทิศทางที่จากมาเดินตรงไปยังห้องพี่ชายตัวเองแต่ไม่พ้นโดนมือขาวรั้งไว้

 

 

 

 

ปล่อยครับคนตัวเล็กพูดเสียงต่ำราวกับกำลังสงบอารมณ์ เจ้าตัวอ่านจุดประสงค์การกระทำของอีกฝ่ายว่าต้องการอะไร นั่นกำลังจะทำให้เขาระเบิด

 

 

 

กินเพื่อนหน่อย

 

 

 

นี่คุณ

 

 

 

ยุนกิ

 

 

 

ห๊ะ..”

 

 

 

ชอบเรียกฉันว่ายุนกิมากกว่าไม่ใช่หรอ

 

_________________________________________

เฮลโล่ววว หนึ่งเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก

เลื่อนๆทล.ไปเจอแท็ก #ทิ้งไว้กลางห้องฟิค เข้าไปอ่านนี่จุกยิ่งกว่าจีมินโดนต่อย

เปิดเวิดแทบไม่ทันกันเลย สุดท้ายก็ได้ผลผลิตตอนนี้มานั่นแล

ยังไงก็เอ็นจอยนะคะ ^^

 





✄THE ORA



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #509 mintspirit07 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 02:16
    ก็นะ ถึงจะรู้ว่าโฮปไม่ได้คิดหักหลังตัวเอง ยังไงก็อดรู้สึกเฟลไม่ได้อยู่ดี เพราะหวัง..หวังให้เค้าเข้ามาช่วยเราตอนลำบากแต่ก็ต้องผิดหวังนี่..
    #509
    0
  2. #440 j.pocky (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 08:17
    ยุนฮยอกคือใช่อ่ะ น่ารักมากพี่ก้ารู้ใจตัวเองแล้วสินะ เราขอให้เธอได้กัน ฮี่่่่่่
    #440
    0
  3. #437 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 10:24
    ประโยคจีมินผู้น่าสงสารนี่จริงมาก ทำดีก็โดนคนชั่วรังแก อยากรู้อยากกินก็โดนเพื่อนด่า มีแฟนก็โดนแฟนแกล้งอีก โถถถถถ จีมินนี่ผู้น่าสงสาร มาหาเค้ามา เดี๋ยวหาขนมให้กินนะ 55555555 

    ตอนแทแทปลดแจ็คสัน แบบสุดยอดมาก แทแทเท่อ่า >< แต่โดนแจ็คสันเอาคืนแบบเดิมเป๊ะเลยนะ อีพี่แจ็คนี่น่าตบจังง อิจฉาที่หนูรักแทแทมากกว่าสินะ (ไม่ใช่ละ 5555) คือแบบพี่แค้น พี่แก้แค้น แล้วพี่ก็โดนจองโฮซอกหลอกอีก หรือรู้อยู่แล้วแต่ใครก็ได้ที่ไม่ใช่แทแทงี้? เออ ก็ดีนะ แก้แค้นแล้วเลิกยุ่งกับแทแทนะพี่ หนูก็รักของหนู เข้าใจบ้างมั้ยยยย 55555

    นี่ยังไม่ยกโทษให้จองโฮซอกนะ คือเห็นพี่กิ พี่จิน จีมิน ฮยอกเข้าข้างขนาดนี้แล้วก็เข้าใจแหละว่าอยากช่วย แต่โกรธที่ปล่อยให้แทแทโดนกระทืบได้หน้าตาเฉย คือแบบเมื่อคืนก็โดน(?)หนัก เช้ามายังโดน(กระทืบ)หนักอีก จิตใจทำด้วยอะไร ถามใจตัวเองนะจองโฮซอก เชอะ!!! 

    เลิกสนใจจองโฮซอกละ สนใจคู่หลักของตอนนี้ดีกว่า ยุนฮยอกกกก น้องฮยอกน่ารักกก ฮี่ >\< ดีใจกับพี่ก้าที่รู้ใจตัวเองแล้วนะคะ ถึงจะช้าไปนิด แต่ไม่เรียกว่าสาย ยังพอชดใช้กรรมได้อยู่ ฮยอกก็แค่โกรธแค่งอนแค่น้อยใจ (แค่เหรอ? ไม่แค่ละล่ะ) พี่กิต้องสู้นะคะ เพราะถ้าพี่ง้อฮยอกไม่ได้ หนูจะเสียบแทน เพราะฮยอกน่ารักกกกกก งื้อออ >\\\\<

    อ่านในแอพไม่ได้มาซักพักแล้วนะคะ เวลาแจ้งอัพก็มาอ่านในเว็บเอานี่ล่ะ แต่ไม่ต้องเครียดนะคะ สบายใจได้ๆ ^^
    #437
    0
  4. วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 22:20
    กี๊ดดดด ว่าแล้ว โฮปไม่เลวจย๊าาา อิอิ งื้ออออออ แทแทอาาาฟังโฮปหน่อยน้าา ไม่ฟังแล้วจะรู้ได้ไง อยู่หยั่งงี้รีดก็ไม่รู้ไปกับแทด้วยอะดิ #อ่าว555555555555555555 อ๋าาาา คู่ยุนกิฮยอกมินนี่แอบหวานแปลกๆ(?)แฮะ ไม่รู้ทำไมทั้งๆที่งอนกันแต่อ่านแล้วเขินเฉยเลย เง้ออ ดีกันเร็วๆๆเถอะทั้งสองคู่เลย เพี้ยงๆๆๆ X) อยากเห็นสภาพรร.ตอนนี้จังแฮะะ คึคึ ปล.ทำไมในแอปมันอ่านไม่ได้หว่าาา แง้วๆ มาต่อน้ามาต่อออ XD
    #434
    1
    • #434-1 kyumin HopeV(จากตอนที่ 40)
      1 กรกฎาคม 2558 / 01:47
      อ่านไม่ได้ตลอดเลยไหมคะ T_T
      #434-1
  5. #432 Bangtan (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 16:38
    มาต่อเร็วน้าาา สู้ๆค่ะ
    #432
    0