[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 39 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 33

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 842
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 มิ.ย. 58



Chapter 33




[V TALK]

 

 

                ปังๆๆ

 

 

                เจโฮปเงียบเหมือนรอดูว่าผมจะทำยังไงต่อกับสถานการณ์ตรงหน้า ตัวผมเองก็ไม่ได้พูดอะไร เสียงเคาะประตูเพิ่มความรุนแรงขึ้นบีบคั้นกดดันตามเวลาที่ผ่านไป

 

 

                ในหัวตอนนี้มีหลายเรื่องตีวนกันไปหมด ความสงสัยโถมเข้ามาเพราะอะไรทำไมแจ็คสันถึงขึ้นมาบนนี้ทั้งๆที่พยายามซ่อนตัวเป็นเงาภายในโรงเรียนตลอดมาตลอด ทำไมถึงกล้าแสดงตัวและพานักเรียนคนอื่นแหกกฎ ที่สำคัญไปกว่านั้นทำไมพวกนักเรียนถึงยอมทำตามเขา

 

 

                จะมุดหัวอยู่แต่ในรูอีกนานไหมคุณผู้คุมเสียงตะโกนของหมอนั่นจากข้างทำหน้าตึง ภาพวันเก่าๆฉายชัดในจิตสำนึก ลางสังหรณ์ของเขาบอกว่าเรื่องในวันนั้นมันกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้งและครั้งนี้ผู้แพ้อาจจะเป็นตัวเขาเอง

 

 

                “เปิดเถอะผมพยักหน้าน้อยๆอนุญาตให้เจโฮปเปิดประตูในขณะที่ผมกำลังจะลุกเดินไป

 

 

ไง แดกกันแต่เช้าเลยนะคำส่อเสียดกระทบโสตประสาท ผมไม่ได้ต่อปากต่อคำใดๆแค่เดินไปหยุดตรงหน้าประตู ตรงหน้ามัน ไม่ใช่เพราะกลัวแต่เพื่อลองใจว่ามันกล้าจริงหรือแค่แกล้งทำเป็นกล้ากันแน่

 

 

ไม่คิดเลยนะว่าลูกหมาตัวโปรดของกูจะแว้งกัดเจ้าของแล้วขึ้นเป็นใหญ่ได้นานขนาดนี้

 

 

ลูกหมาตัวโปรดงั้นหรอ

 

 

                “พูดเรื่องเก่าๆก็ดี มึงไม่รู้หรอกหรอปกติหมามันจะซื่อสัตย์แค่ไหนแต่ถ้ามันจะแว้งกัดใคร แสดงว่าคนๆนั้นมันก็ไม่ได้ดี ;)”ผมโต้กลับ รู้สึกไม่สบอารมณ์กับคำนี้สักเท่าไหร่เหมือนโดนด่าว่าขี้คลาดยังไงก็ไม่รู้

 

 

หึ! ปากดีขึ้นเยอะ

 

 

แน่น๊อน

 

 

ระหว่างที่ผมกับแจ็คสันกำลังต่อปากต่อคำกันอยู่ เจโฮปก็แค่ยืนอยู่ข้างๆผมเฉยๆไม่ได้มีท่าทีงงหรือสงสัยกับสรรพนามที่แจ็คสันเรียกผม บางทีหมอนั่นอาจจะรู้เรื่องอยู่แล้ว ซึ่งนั้นถือเป็นผลดีเพราะผมก็ไม่อยากจะเล่าเรื่องราวความหลังของตัวเองเท่าไหร่

 

 

 

“…มาร์ค ลากมันลงไปลานกว้าง กูจะปลดผู้คุมกฎคนนี้ต่อหน้าทุกคนพูดจบผมก็โดนล็อคแขนทั้งสองข้างจากมาร์คและลูกคุณหนูหน่วยก้านดีอีกคนก่อนจะลากไปที่ลิฟท์ เจโฮปทำท่าจะเข้ามาช่วยแต่ก็โดนลูกน้องของแจ็คสันหยุดไว้

 

 

ไม่ต้องกลัว พอได้ยินข้อเสนอของกูมึงต้องดีใจแน่ๆแจ็คสันเดินตามเข้ามาในลิฟท์ กดปิดมันและพูดขึ้น ไม่พูดเปล่ามันเอามือสกปรกๆของมันมาเชยคางผมอย่างถือวิสาสะ มันไม่ได้โรแมนติกอย่างที่คุณคิดหรอกเพราะแรงบีบที่ปลายคางไม่ใช่เล่นๆ

 

 

กูไม่ยอมกลับไปเป็นลูกหมาของมึงอีกแล้ว!…

 

 

ถุย!”

 

 

พูดมากน่ารำคาญ ผมเลยจัดการพ่นน้ำลายใส่หน้ามันทั้งๆที่ยังโดนบีบคางอยู่นั่นแหละ

 

 

อุ้ย โทษทีพอดีคำพูดของมึงทำกูจะอ้วกวะ

 

 

เพี๊ยะ!

 

 

หลังจากเอ๋อไปได้สักพักปฏิกิริยาตอบรับถึงได้ตามมา ตามมาซะแบบผมชาไปทีครึ่งหน้า คาวเลือดด้วยเถอะ นี่มือหรือตีนไม่ทราบ…!

 

 

วี กูรู้ว่ามึงเสี้ยนตีน ไม่ต้องปากดีเดี๋ยวก็ได้แดกอยู่แล้วน่า

 

 

 

พลั๊ก!!

 

 

ทันทีที่ประตูลิฟท์เปิดออกพวกมันทั้งฉุดทั้งลากผมลงมาจนถึงลานกว้าง ไม่ใช่แค่ลานกว้างธรรมดาแต่เป็นลานกว้างที่เต็มไปด้วยนักเรียนเกือบทุกชั้นปี พวกนั้นจัดแจงโยนผมลงกลางวงล้อมยังกับทิ้งขยะก็ไม่ปาน

 

 

ซี๊ดดดดดด

 

 

ไอตอนแรกก็กะจะซัดกลับสักทีเป็นรางวัลตอบแทนที่มันเลือกจะเหวี่ยงผมลงกับพื้นแทนการถีบ แต่ความเจ็บเสียดที่ท้องน้อยทำเอายืนแทบไม่ไหว จะล้มกันก็ขอเตรียมร่างกายให้พร้อมกว่านี้ไม่ได้หรือไงวะ! ทำแบบนี้เรียกรังแกคนไม่มีทางสู้เว้ย

 

 

ตาขวางเป็นหมาจนตรอกเขียวนะมึงไอสวะแจ็คสันเดินเข้ามากลางวง หยุดยืนตรงหน้าผมแล้วก็ยิ้มเยาะ

 

 

กูหมาจนตรอก มึงก็หมาลอบกัดแหละวะ!”

 

 

 

ผลั้วะ !

 

 

ร่างกายลำบากแต่ปากไม่ยอม ผมสวนกลับอย่างใจคิดไปทันที รู้อยู่หรอกว่าสถานการณ์ในตอนนี้ไม่ควรต่อปากคำแต่ไม่รู้ทำไมมันหยุดตัวเองไม่ได้ ก็เลยได้โดนจังๆไปอีกหมัดนึง เจ็บชะมัด

 

 

เอ้า! พวกมึงทั้งหลาย รีบดูน้ำหน้าและวาระสุดท้ายของผู้คุมกฎคนนี้ซะ ก่อนที่มันจะไม่ได้เชิดหน้าเชิดตาทำผยองอีกต่อไป

 

 

แจ็คสันตะโกนลั่นในขณะที่มือจิกหัวผมจนหน้าแหงน ทุกคนมองมาตามคำสั่งด้วยสีหน้าหลากหลาย บางคนนิ่งเฉย หลายคนแสดงความสะใจแบบปิดไม่มิด มีเพียงไม่กี่คนที่แสดงความห่วงใย จิน ชูก้า จีมินและฮยอกมินคือหนึ่งในนั้น ถ้าให้เดาเจโฮปคงเป็นคนเล่าเรื่องทั้งหมดให้พวกมันฟังแล้ว แต่ทำไมไม่หนีไป

 

 

ผมส่งสายตาขอร้องให้ทุกคนออกจากที่ตรงนี้เพื่อไปตั้งหลักไม่ใช่เพราะกลัวหรืออะไร แต่เพราะคนของเรามีไม่มากพอจะใช้การบังคับให้อีกฝ่ายยอมล่าถอยไปก็ไม่ใช่ง่าย อีกอย่างผมเองก็ไม่มั่นใจด้วยว่าถ้าให้พวกนักเรียนเลือก พวกนั้นจะยังเลือกผมให้เป็นผู้คุมกฎอยู่หรือเปล่า

 

 

อย่างที่บอกกูมีข้อเสนอดีๆให้มึงแจ็คสันส่งยิ้มน่ารังเกียจมือก็ยังไม่ปล่อยจากผมจะหยุดตำแหน่งนี่ด้วยตัวเองแล้วกลับไปเป็นลูกหมาของกู หรือจะจบตำแหน่งนี้ด้วยวิธีเดียวกับที่มึงเคยทำกู

 

 

กูไม่มีทางกลับไปเป็นลูกหมาของมึง! มึงคิดหรอว่าพวกมันจะยอมรับมึง ทำระยำๆไว้เยอะมึงคิดว่าพวกมันจำไม่หรือไงถึงจะไม่มั่นใจว่าพวกนั้นจะเลือกตัวเองเป็นผู้คุมกฎไหมแต่สิ่งหนึ่งที่มั่นใจคือ คนพวกนั้นไม่โง่พอที่จะเอาแจ็คสันมาคุมตัวเองอีก ทีนี้ตำแหน่งผู้คุมจะว่าง ไม่แคล้วคิโด้จะเชิดมันไป

 

 

ใครว่ากูจะเป็นเอง

 

 

หมายความว่าไง

 

 

“…เจโฮปไงที่เป็น

 

 

ไม่มีทาง…!!” ผมไม่เชื่อ ก็ในเมื่อวันนั้นที่บ้านของผม หมอนั่นบอกเองว่าไม่ได้มาเพื่อล้มผมแล้วเพราะฉะนั้น ไม่มีทางที่มันจะทำ! ใช่ไหม?

 

 

 ยืนอยู่นั้นไง มองหน้าผัวหน่อยคนดี

 

 

ผมรีบมองตามทางที่แจ็คสันบอก เขายืนอยู่ตรงนั้น เขาคนที่บอกว่าชอบกันเมื่ออยู่เมื่อครู่ ผมไม่รู้ว่าเจโฮปมายืนอยู่ตรงนั้นเมื่อไหร่แต่จากที่เห็นเขาก็ไม่มีท่าทีเป็นห่วงหรืออยากจะเข้ามาช่วยสักนิด หนำซ้ำพื้นที่ข้างๆของเขาคือมาร์ค

 

 

เหมือนโดนไม้หนักๆฟาดกลางหน้าผาก ตอนแรกมันก็ยังไม่รู้สึกหรอก พอตั้งตัวได้ความเจ็บมันก็ค่อยๆกัดกิน สมองตื้อไปหมด

 

 

โกหกสินะ

 

 

ความรู้สึกของการโดนหักหลังมันเป็นแบบนี้นี่เอง

 

 

มันมาขอร้องกูเองน๊าาา แย่หน่อยที่พลาดท่าเสียทีให้ศัตรู ไอลูกหมาแจ็คสันเฉดหัวผมลงกับพื้นก่อนจะหันไปพูดกับใครสักคนกระทืบมันจนกว่ากูจะบอกให้พอ

 

 

ไม่นานหลังจากคำสั่งของมัน ภาพตรงหน้าของผมก็เหลือแค่ผู้ชายสี่ห้าคนเตะบ้าง เหยียบบ้างลงบนตัวผม แว๊บนึงไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้มองไปทางที่คนๆนั้นอยู่ เจโฮปมองมาที่ผมตลอด ยืนมองด้วยสีหน้าที่ยากจะแปรความหมาย ไม่รู้ทำไมใจลึกๆถึงได้แอบหวังว่าเขาจะมาช่วย แต่ผมคงจะหวังมากเกินไป

 

 

 กูแจ็คสันจะแต่งตั้งเจโฮปให้เป็นผู้คุมกฎคนใหม่ตั้งแต่นี้ไป มีใครมีปัญหาไหม!?

 

 

ผมค่อยๆหลับตาลงช้าๆ ปิดกั้นความรู้สึกสุดท้ายที่กำลังจะเอ่อล้น

 

 

จบแล้วนะหน้าที่ของวี

 

 

[V TALK END]

 

________________________________________

ปี 1 ห้อง 3

 

 

ลูกหมาตัวโปรด : คิมแทฮยอง

 

 

                โว้ยยย ย ย ย ย ย ย ย ย ย ย

 

 

                “ไอเชี่ยแจคสัน!”

 

 

                “ไอเลว ไอชั่ว

 

 

                เมื่อไหร่จะตาย ตายๆๆ ไปให้หมด!!!!!!”

 

 

                “ไอพวกลูกคุณหนูโดนจูงจมูก ฮึก! กะ ฮึกกูจะเอาคืนให้หมดเลย ฮึก!”

 

 

                หนุ่มน้อยร่างโปร่งเนื้อตัวมอมแมม เสื้อนักเรียนเลอะน้ำสีส้มๆของพริกแกงประปราย แหกปากตะโกนลั่นบริเวณดาดฟ้ามากว่าสิบนาทีแล้ว ทั้งด่า ร้องโหวกเหวกโวยวาย แต่หลังๆกลายเป็นตะโกนปนสะอื้น

 

 

                มือบางยีผมสีดำขลับอย่างแรงเพราะความโมโหและเก็บกด ก็เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาในขณะที่เขากำลังเลือกซื้ออาหารกลางวันตามปกติ แล้วเรื่องที่เกือบจะเป็นปกติตั้งแต่เข้ามาเรียนที่นี้ก็เกิดขึ้น

 

 

                ว๊าววว ดูสิว่าฉันเจอใคร

 

 

            “…”ผู้ชายท่าทางจิ๊กโก๋คนนึงเดินเข้ามาใกล้ ต่างจากคนทั่วไปที่เริ่มเดินออกห่างจากทั้งคู่ ไม่ต้องเดาก็พอรู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น

 

 

            “ลูกหมาใจบุญแห่งบังทันโซนยอนดัน วันนี้ขอสักหมื่นวอนสิ

 

 

            “ฉันไม่มีแล้วแทฮยองตอบอุบอิบเมื่อโดนไถเงิน มันไม่ใช่การเรียกเก็บค่าคุ้มครองแต่มันความพึงพอใจที่จะได้เบียดเบียดเขา พอให้คนนึงอีกคนก็ทำบ้างจนเงินที่เขามีอยู่ตอนนี้ใช้ได้ไม่ถึงสิ้นเดือนด้วยซ้ำ ไม่มีใครรู้ ที่จริงถึงรู้ใครกันละจะสนใจ

 

 

            เพล้ง!!!

 

 

            “ไอลูกหมา มึงกล้าปฏิเสธกูเรอะ

 

 

            เพราะคำปฏิเสธโจรในคราบนักเรียนเลยปัดชามจัมปงที่เขาเพิ่งซื้อมาหล่นลงพื้นแตกกระจายไม่มีชิ้นดี น้ำซุปร้อนๆลวกมือบางจนแสบร้อน แดงเห่อไปหมด

 

 

            เกาหลีมุงก่อนหน้าแตกฮือต่างคนต่างกลัวโดนลูกหลง ไม่มีใครช่วย ไม่มีใครออกปากห้าม ไม่มีแม้แต่ท้วงถามเหตุผลในสิ่งที่เขาโดน เพราะนี่มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาโดนแบบนี้แต่คนที่สำหรับคนทำ เขาเองก็เพิ่งเคยเห็นหน้า เอาจริงๆก็ไม่แปลกเท่าไหร่ในเมื่อใครจะมาร้ายอะไรกับเขาได้อยู่แล้ว

 

 

            สุดท้ายเขาก็ต้องควักแบงค์ห้าพันวอนสองใบให้คนที่เขาไม่รู้จักอีกครั้ง ขาเรียวรีบจ้ำออกจากตรงนั้นแม้ในใจจะกรีดร้องถามหาความยุติธรรมของตัวเองมากแค่ไหน เพราะร่างบางรู้ดีว่าใครทำให้ทุกๆคนถึงปฏิบัติตัวกับเขาแบบนี้ ไอเลวนั่น

 

 

            แจ็คสัน หวัง!

 

 

            เรื่องทั้งหมดมันเริ่มต้นที่แทฮยองที่ย้ายมาจากคอซังเข้ามาเรียนที่บังทันโซนยอนดัน ร่างบางมัวล่ำลาพี่ชายแท้ๆทำให้เลยเวลาเข้าเรียนไปพอสมควร พอรีบก็เลยต้องวิ่ง พอวิ่งเลยไม่ได้สนใจใคร พอไม่สนใจก็ชน ชนก็ต้องขอโทษแต่เพราะความรีบ กลัวโดนครูดุมากกว่าสิ่งใด เขาจึงออกวิ่งต่อโดยไม่เอ่ยปากหรือมองหน้าคู่กรณี แม้จะมีเสียงตะโกนไล่หลังแต่ก็เขาก็ไม่นึกสนใจ

 

 

                อาจจะซวยหรือดวงตกเฉียบพลันเมื่อคนที่เขาชนแล้วหนีดันเป็นผู้คุมกฎของที่นี้ซะด้วย ไม่ถึงครึ่งวันก็ถูกคนในห้องลากตัวไปเจอกับผู้ชายตัวเตี้ยๆล่ำๆ

 

 

                ‘ต่อไปนี้มึงจะอยู่ในฐานะลูกหมาตัวโปรดของแจ็คสัน หวัง ผู้คุมกฎบังทันโซนยอนดัน!’

 

 

แล้วก็นั่นแหละ หลังจากประโยควางอำนาจแสดงความเป็นเจ้าของนั่นชีวิตที่แสนสงบสุขของเขาก็หมดลง เข้าสู่ยุคลูกหมาในฝูงฮายีน่าอย่างสมบูรณ์แบบ โดนรังแกสารพัด เช้า กลางวัน เย็น ค่ำมืดก็ยังตามมายันห้อง เรียกได้ว่าที่ไหนมีแทฮยองที่นั่นมีเรื่อง เรื่องที่เขาเจ็บตัวอยู่คนเดียวด้วย

 

 

            “…เวลานอนกลางของฉัน

 

 

ร่างบางสะดุ้งเมื่อเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แทฮยองปาดน้ำตาบนหน้าแรงๆสองสามที มือบางเผลอกำแน่นแม้จะยังแสบเพราะน้ำซุปที่ลวกมือเมื่อไม่กี่สิบนาทีที่แล้ว เขามองซ้ายทีขวาทีมองหาเจ้าของเสียง ใจก็แอบหวั่นๆเพราะไม่รู้ว่าคนที่พูดเป็นใคร อยู่ตรงนี้มานานแค่ไหน ได้ยินอะไรบ้าง

 

 

อ่า หมอนั่นออกมาจากหลังตู้แอร์

 

 

                “วันนี้ก็อีกแล้ว?มนุษย์ตู้แอร์เดินมาหยุดข้างๆวางมือนุ่มลงบนไหล่บางพลางถาม แค่ประโยคสั้นๆแต่แทฮยองก็เข้าใจมันทันทีว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร

 

 

                อือ

 

 

                “รู้จักกับชูก้าไม่ใช่ไง ทำไมไม่ใช้หมอนั่นให้เป็นประโยชน์

 

 

แทฮยองค่อนข้างจะแปลกใจเมื่ออีกฝ่ายรู้ว่าเขาและชูก้ารู้จักกัน เท่าที่จำได้เขาและชูก้าไม่เคยแสดงว่ารู้จักกันเลย ทั้งสองแค่ติดต่อกันลับๆเพราะชูก้าเองก็ไม่อยากพลอยโดนลูกหลงเพราะเขาเหมือนกัน ถึงแม้หมอนั่นจะเป็นลูกชายผู้อำนวยการก็เถอะ

 

 

                นายเป็นใครกัน

 

 

                “ฉันชื่อคิมซอกจิน ยินดีที่ได้รู้จักนะ คิมแทฮยองคนตรงหน้ายิ้มน้อยๆก่อนจะยื่นห่อกลมๆให้เขา พอมองดีๆถึงได้รู้ว่ามันถือข้าวห่อสาหร่ายยังไม่ได้กินไม่ใช่หรอ?

 

 

                “ขะ ขอบใจ

 

 

ถึงจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไว้ใจได้มากแค่ไหนแต่ความหิวมันมีมากเกินไป ร่างบางรีบร้อนรับมันมา มือเรียวแกะห่อออกแล้วเอาเข้าปากตัวเองอย่างรวดเร็วเหมือนกลัวว่าคนจะหน้าเปลี่ยนใจเอาคืน ก็ตั้งแต่เช้าเขายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ซื้อมาทีไรก็โดนปัดลงพื้นเสียทุกที ค่าขนมรายเดือนที่เหลือน้อยนิดเพราะโดนไถ ต้องมาซื้อข้าวเพิ่มมื้อละจานอีกมันเลยน้อยจนแทบจะไม่พอ

 

 

นายรู้จักฉันได้ไง?

 

 

ถามว่ามีใครไม่รู้จักลูกหมาของแจ็คสันบ้างดีกว่า

 

 

“…นั่นสินะพอมาคิดดูดีๆแล้วก็ไม่แปลกที่จินจะรู้ชื่อและสิ่งที่เขากำลังเจออยู่ ในเมื่อไอเลวแจ็คสันขยันมาย้ำสถานะที่เขาเป็นอยู่ด้วยวิธีรังแกสารพัด

 

 

หนักสุดๆก็คงเป็นตอนต้นเดือนก่อนที่มันบังคับให้เขาไปกดเงินที่พี่ชายแท้ๆโอนมาให้ แล้วมันก็เอามาฉีกเล่น! นาทีนั้นจำได้เลยว่าโมโหจนตัวสั่นไปหมด ลืมตัววิ่งเข้าไปหมายจะซัดให้หายแค้น สุดท้ายเป็นเขาเองนั้นแหละที่โดนซัดไม่เหลือชิ้นดีแค่ไหนแล้วที่ยังเหลือแรงเดินกลับห้องได้ และนั่นแหละที่ทำให้เขารู้จักกับมินชูก้าลูกชายผู้อำนวยการ

 

 

จะเป็นลูกหมาไปอีกนานไหม

 

 

“…”

 

 

ตลอดไปสินะ

 

 

ไม่! ไม่แน่นอนร่างบางตอบทันควัน ถึงไม่รู้จะยอมอยู่ในสภาพนี้ไปอีกนานแค่ไหนแต่ไม่ใช่ตลอดไปแน่ๆ คนพวกนั้นจะต้องได้รับการชดใช้!

 

 

ถึงบอกให้ใช้การรู้จักชูก้าให้เป็นประโยชน์

 

 

หลังจากวันนั้นบนดาดฟ้าแทฮยองก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ยอมใครหน้าไหนอีก เขากลับไปนั่งคิดนอนคิดวิธีเอาคืนคนพวกนั้นอย่างสาสมและตรงไปปรึกษาชูก้าเพื่อหาทางหลุดพ้นจะสถานะเน่าๆนี้ไปให้ได้

 

 

ไงมึง

 

 

ชูก้าพูดขึ้นในขณะที่สองเท้าพาดลงบนโต๊ะไม้เนื้อดี เอนหลังพิงเบาะนุ่ม สองแขนยกขึ้นกอดอก กระตุกยิ้มน้อยๆพอเป็นพิธี ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในห้องผู้อำนวยการจะเรียกว่าเป็นสถานที่ลับในการพบกันก็ไม่ผิด แทฮยองตัดสินใจเล่าทุกเรื่องที่คุยกับจินให้ชูก้าฟัง ยิ่งกว่านั้นแทฮยองมีความคิดจะปลดแจ็คสันออกจากตำแหน่ง

 

 

กูกำลังคิดอยู่เลยว่ามึงจะปอดแหกไปอีกนานแค่ไหน

 

 

ชูก้าหัวเราะเยาะหลังจากที่ฟังเรื่องราวจบ เขารู้สึกสนใจแทฮยองตั้งแต่เมื่อเดือนก่อนตอนที่หมอนั่นทำตัวเป็นลูกหมาตบะแตกพุ่งเข้าใส่แจ็คสันแบบไม่ดูสถานะตัวเอง

 

 

ว่ากันซะงั้น ทำไมไม่บอกแต่แรกล่ะถ้ารีบนักแทฮยองเบ้ปากเมื่อโดนเหน็บแนม ชูก้าเป็นคนแรกที่คบเขาในฐานะเพื่อนไม่ใช่เป็นที่ระบายหรือสร้างผลงานประจบใคร เพราะงั้นเขาเลยไม่เกรงใจที่จะพูดต่อปากต่อคำด้วย

 

 

ทีกับกูล่ะปากดี ว่าแต่จะเริ่มแผนเมื่อไหร่

 

 

เมื่อลูกน้องพี่แบคมาถึง

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

ชิบ!”

 

 

ชูก้าดีดตัวในนาทีคับขัน มีคนมาในตอนนี้ไม่ใช่สถานการณ์ที่ดีเลย แทฮยองเม้มปากแน่น ไม่อยากจะคิดว่าใครที่อยู่หลังประตูบานนั้น เขาซวยมันไม่เท่าไหร่แต่ถ้าชูก้าติดร่างแหไปด้วยไม่ดีแน่

 

 

มึงมาหลบใต้โต๊ะก่อน เดี๋ยวกูไปเองแทฮยองทำตามอย่างว่าง่ายโดยมีชูก้าคอยดู เขาหันมาสำรวจความเรียบร้อยรอบสุดท้ายก่อนจะเดินไปเปิดประตู

 

 

ขอโทษที่รบกวนนะครับ ปี1ห้อง3 ชื่อปาร์คจีมิน เมื่อกี้เหมือนเห็นแทฮยองเข้ามาในห้องนี้

 

 

ผู้มาใหม่แนะนำตัวเสียงดังฟังชัด แทฮยองที่กำลังจิตตกอยู่ใต้โต๊ะ ยิ่งได้ยินชื่อตัวเองจากปากคนที่ไม่รู้จักด้วยแล้วมันยิ่งกังวลไปใหญ่ รู้สึกพลาดมากที่ทำให้คนอื่นเห็นได้ง่ายๆ

 

 

ถ้าเรื่องแค่นี้ยังพลาดได้นับประสาอะไรกับการล้มแจ็คสัน

 

 

ในห้องนี้มีแค่ฉัน

 

 

อ่า แล้วนายรู้จักเขาไหม?

 

 

ไม่

 

 

โอ้ย ทำไงดีล่ะ หมอนั่นกำลังตกอยู่ในอันตรายซะด้วย เฮ้ย!”

 

 

ปัง! คลิ๊ก!

 

 

                “ทะ ทำอะไร ดึงฉันเข้ามาทำไมเสียงโวยวายของจีมินและเสียงปิดประตูอย่างแรงทำคนซ่อนอยู่ใต้โต๊ะสะดุ้ง ความอยากรู้เพิ่มขึ้นทวีคูณแต่ต้องกัดฟันข่มมันไว้ เกิดอะไรขึ้น คนๆนั้นหมายถึงอะไร

 

 

                “อันตรายที่ว่านั้นคืออะไร

 

 

                อะ..เอ่อ?

 

 

                “จีมิน! มันคืออะไร!”

 

 

                “ฉันได้ยินเขาพูดกันว่ารอบนี้แจ็คสันจะล่อให้แทฮยองไปแถวๆห้องน้ำฝั่งตะวันตกที่ถูกปิดตาย จับขังแล้วก็ล็อคประตูคำบอกเล่าของอีกฝ่ายทำเอาทั้งชูก้าและแทฮยองที่แอบอยู่อึ้ง ขังในห้องน้ำฝั่งตะวันตก

 

 

มันชักจะแรงเกินไปแล้ว

 

 

                ห้องน้ำฝั่งตะวันตกถูกปิดตายหลังจากมีข่าวลือว่ามีฆาตกรโรคจิตหนีเข้ามาในโรงเรียนและจับเด็กปีหนึ่งไปเป็นตัวประกัน ผู้อำนวยการในสมัยนั้นพยายามไกล่เกลี่ยสารพัดแต่ไม่เป็นผล จนสุดท้ายก็ใช้ตำรวจกับจิตแพทย์เข้ากดดัน นานเข้าๆฆาตกรคนนั้นก็ทนความกดดันไม่ไหวฆ่าเด็กที่เป็นตัวประกันด้วยการเอามีดกรีดตามตัวจนเด็กทนพิษบาดแผลไม่ไหวสิ้นใจในที่สุด แล้วมันฆ่าตัวตายตาม

 

 

                เชื่อได้แค่ไหน?ชูก้ายังมีสติพอที่จะชั่งใจว่าคนๆนี้พูดจริงหรือเปล่า ต่างจากแทฮยองที่เชื่อไปแล้วหมดใจ

 

 

ไม่รู้เหมือนกัน ก็ฉันได้ยินมาแบบนี้จริงๆ

 

 

เอาเรื่องมาบอกแบบนี้ไม่กลัวแจ็คสันหรอ?อย่างที่ชูก้าว่ามันก็น่าแปลกเหมือนกันที่อยู่ๆก็มีคนมาบอกข่าวให้ แปลกที่ยังมีคนอื่นนอกจากชูก้าแอบช่วยเขาอย่างเงียบๆ คนบนดาดฟ้านั่นก็ด้วย

 

 

ก็กลัวนะ แต่แทฮยองมีบุญคุณกับฉันนี่

 

 

บุญคุณ?

 

 

อื้อ! หมอนั่นเคยแบ่งขนมให้อะ

 

 

. . . . . . . . . . . . . . . . . แดกจุดไปสิครับพี่น้อง อึ้งไปสามวิ แม้แต่เจ้าตัวเองยังนึกไม่ออกว่าตัวเองเคยไปอัธยาศัยดีแบ่งขนมให้ใครเมื่อไหร่ถึงได้กลายเป็นบุญคุณนี้ท่วมหัวให้เขากลับมาตอบแทนแบบนี้

 

 

ชูก้าพูดคุยกับจีมินอีกสองสามประโยคก่อนบอกไล่ จีมินยอมออกไปแต่โดนดีพร้อมกำชับให้หาทางบอกเรื่องนี้กับแทฮยองให้ได้ เขาเออออตามเรื่องราว ในที่สุดความเป็นส่วนตัวก็กลับมาอีกครั้ง ร่างบางคลานออกจากใต้โต๊ะด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

 

 

ไม่มีเวลา เราต้องเริ่มกันพรุ่งนี้

 



__________________________

อัพแล้วง๊าบบบบ ปิดเทอมปุ๊บ ลงมือปั่นฟิคปั๊บ ฮี่ๆ

แต่ที่ช้าทั้งๆที่ปิดเทอมมาได้ทั้งอาทิตย์แล้วก็เพราะความตัน T^T

ไม่เขียนนานแล้วสนิมขึ้น แก้หลายรอบมากเลยอ่า

ที่ลงนี่ก็ไม่รู้ว่ามันดีแล้วหรือยัง ป่วงๆแบบไม่ค่อยมีสาระเท่าไหร่

 

วีถูกปลดแล้ว ด้วยน้ำมือแจ็คสันและความร่วมมือของเจโฮป อุต๊ะ

แถมได้มาเจอแทฮยองเวอร์ชั่นลูกหมาด้วย

จะเป็นยังไงต่อไปฝากติดตามด้วยนะฮับ :) 






 
✄THE ORA




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #508 mintspirit07 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 01:58
    โฮปปปปปปปปปปป ไอ่โฮปปปปปปปปปปปปปปปปปป!!!!!!!!!!!!!
    #508
    0
  2. #439 j.pocky (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 08:12
    โฮซอกกกกกมาช่วยวีเดดดดด้ ฮอลลล
    #439
    0
  3. #436 Khaoman (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 00:22
    เจโฮปทำไมทำกับแทแบบนี้ละ แต่เรื่องในอดีตนิสิ ไรท์กับมาดีใจสุดๆ
    #436
    0
  4. #435 เหล่าเงิบบบ~~~ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 23:04
    เหยดดดดดดดดดดดด ไรท์มาต่อแล้วววววววววววววววว ดีใจที่สุดเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย /// ทำไมโฮถึง.....ขนาดนี้อ่ะ สงสารวี ว่ะ TT
    #435
    0
  5. วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 21:40
    จะ จะ จะ เจโฮปปปปปปปปปปปปป ไม่จริงใช่มั้ยยยยยยยยยย ? มีแผนไรป่าวววว แง้~ หรือนี่จะเป็นคำตอบของอาการที่ชอบล้วงค.ลับจี้บ่ยๆของกุกอะ เอ้ย ไม่หรอกๆๆๆ เค้าคิดมากใช่มั้ยไรต์เนอะๆTT// อ๋าาา ในที่สุดก็ได้รู้ที่มาของการเป็นผู้คุมเซ็ทนี้แฮะ แปลกดีแต่สมเหตุสมผลนะว่าไม่ได้ คิคิ ปล.ทำไมดูพี่ก้าจะยิ่งใหญ่กว่าคิมแทอีก55555555555555555 โอ้ยยย สงสารแทแทแปป. หวังว่าที่เหลือจะไม่โดนหนักขนาดนี้น้ะะ (ขำได้ไม่นานจีๆ ไรต์มาต่อเถอะะ แงงง) X0
    #433
    0
  6. #431 Bangtan (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 08:39
    มาอัพต่อเร็วๆน้าาาา มันค้างงงอ่าาาาาา
    #431
    0
  7. #430 KOOK_MEIJI (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 05:55
    อัพด่วนนนนน ค้างแรงมาก ทำไมโฮปทำกับวีแบบเน้ สงสารวีมากเลยอ่า
    #430
    0
  8. #429 army_fern (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 20:40
    ขอภาวนาให้เป็นแผนโฮปทีเถ้อะ โฮปบอกว่ารักวีไม่ใช่หรือไง มันต้องเป็นแผนโฮปที่จะช่วยวีสิฮืออออออออออแจ็คสัน!!!!!!ขอให้นายทรมานที่สุดในโลกเลยยยยยยยยยฮึ
    #429
    0
  9. #428 mavobi (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 00:09
    งื้ออออออออออ *ปาดน้ำตา*
    ทำไมพี่โฮปทำเง้กับแทแทของเรา รอนะคะ จะรอ♥
    ให้ทายเค้าคือใครอุอิ55555555555 ดีอ่ะ ดีแบบพูดไม่ออกบอกไม่ถูก 
    ต่อให้ไรท์มาอัพฟิคตอนตีสาม เค้าก็จะตื่นขึ้นมาอ่านให้ได้-3-
    สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้ รอนะรอรอรอรอรอรอรอรอรออยู้ว♥>3
    #428
    0
  10. #427 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 21:32
    อ๊ากกกกกก เจโฮป!!!! จองโฮซอก!!!!! ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีแผนอะไร
    แต่ไม่คิดจะช่วยวีหน่อยรึไง ทนมองวีโดนกระทืบต่อหน้าต่อตาได้ไง
    บ้าที่สุดเลย พวกชูก้าต่อให้อยากช่วยก็ช่วยไม่ได้ วีเองก็ไม่อยากให้ช่วยด้วย
    โอยยยยย วีจะเป็นอะไรมากมั้ยอ่า อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะวี ทนหน่อยนะ
    เป็นนายเอก ไม่แพ้ตลอดไปหรอก อย่างน้อย ถ้าสู้คนเดียวไม่ไหวก็มีเพื่อน มีพี่
    ไม่ก็มีพระเอก(ที่ไม่ใช่จองโฮซอก #เบะปากแรง)มาช่วยแหละ สู้ๆนะวีน้อย
    รอไรท์มาอัพนะคะ ค้างมากกกกก TT สู้ๆค่ะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่าาา <3
    #427
    0
  11. #426 DFBT (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 19:32
    ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ เจโฮปหักหลังแทแททำมายยย มาต่อเร็วๆน่ะค่ะ ลุ้นๆ สู้ๆค่ะเป็นกำลังใจให้
    #426
    0
  12. #425 yingxi (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 19:15
    อ้าววววววววว อิพี่ฮปนี่ยังไง วางแผนอะไรไว้รึป่าว
    ทำไมทำกับน่องวีแบบเนร้! โอย รีบมาอัพนะงับ ♥︎
    #425
    0