[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 38 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 32

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 พ.ย. 58

 



Chapter 32

 

 

 

 

 

 

                ติ๊ง!

 

 

 

 

                หลังจากที่แจ็คสันและพรรคพวกถอยกลับไปไม่นานหนึ่งลูกน้องของแทฮยองก็เข้ามารายงานเหตุการณ์ทั้งหมดให้พวกเขาฟัง  ถึงจะงงอยู่บ้างกับชื่อของบุคคลที่สามที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ทั้งหมดก็ลงความเห็นกันว่าไว้เคลียร์ที่เดียวพร้อมเรื่องที่เจ้าตัวแหกกฎเพราะวันนี้เจอเรื่องมามากแล้ว ปล่อยให้รอดไปอีกสักสี่ห้าชั่วโมงก็คงไม่เป็นไร

 

 

 

 

                “เฮ้อออ ถึงสักทีเมื่อยตัวชะมัดจีมินบิดขี้เกียจคลายความเมื่อยขบที่สะสม ปากบางบ่นอุบอิบหลังเดินออกมาจากลิฟท์

 

 

 

 

                “มึงเมื่อยอะไรหรอจีมิน?”ชูก้าเอ่ยขณะเดินตามคนตัวเล็กออกมา วงแขนทั้งสองทำหน้าที่เป็นพาหนะพาคนไม่ได้สติกลับมายังหอแทนการนอนตากยุงในผับที่ใกล้จะปิด จีมินหันมามองเพื่อนตัวเองด้วยสายตาล้อๆยังจะมามองแบบนี้อีก ไปเปิดประตูห้องวีสิ พาไอเด็กนี่ไปส่งแล้วจะได้กลับไปนอนสักที

 

 

 

 

 

จีมินทำตามแต่โดยดี

 

 

 

 

 

 

 

            “มันล็อควะคนตัวเล็กหันมาบอกหลังจากที่ลองเปิดประตูเข้าไปแต่ก็ไม่เป็นผล

 

 

 

 

                “แล้วทีนี้ฮยอกมินจะนอนไหนจิน

 

 

 

 

                “ห้องกูไม่ได้นะจีมินออกตัวคนแรก ไม่ต้องบอกก็รู้มั้งว่าห้องของเขาหมดแล้วซึ่งความเป็นส่วนตัว ก็ตั้งแต่หมอนั่นย้ายมาตั้งรกรากอะแหละ

 

 

 

 

                “เหมือนกันชูก้าเองก็เช่นกัน

 

 

 

 

                “ห้องจินอะ?”ห้องของตัวเองก็ไม่ได้ ชูก้าก็ไม่เอาจีมินเลยหันไปถามอีกคน แค่คืนเดียวฮยอกมินที่หลับอยู่คงไม่ไปรบกวนโลกส่วนตัวของจินมากมายอะไรขนาดนั้นหรอกมั้ง

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

                ไร้ซึ่งคำตอบรับ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเจ้าของเขาปฏิเสธ ชูก้าถอนหายใจอย่างจนปัญญา

 

 

 

 

                …แล้วทำมาเป็นถาม - -…

 

 

 

 

            ตกลงเอาไง กูง่วงแล้วนะจีมินอ้าปากกว้างหาวยืนยันความง่วงของตัวเอง

 

 

 

 

                “คืนนี้ก็พาน้องไปนอนห้องนายก่อนสิจินเสนอความคิดเห็นอีกครั้ง จีมินพยักหน้ารัวๆแสดงถึงความเห็นด้วยแบบสุดๆ

 

 

 

 

                “กุญแจน่าจะอยู่ในกระเป๋ากางเกง มึงลองหาดิ๊ชูก้าไม่สนใจขอเสนอของจินและไม่สนใจท่าทางกระตือรือร้นของจีมิน เพราะเขาคิดว่าบรรยากาศหลังตื่นนอนในตอนเช้าระหว่างทั้งเขาและฮยอกมินคงจะไม่ดีเท่าไหร่

 

 

 

 

                “เจอแล้ว

 

 

 

 

                “ไขสิ

 

 

 

 

                “ทะเลาะกันจริงๆสินะจีมินกำลังง่วนกับการเปิดประตูห้องในขณะที่จินกำลังตั้งข้อสันนิษฐาน ในตอนแรกแรกชูก้ากะว่าจะทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจินจะจับสังเกตหรือพูดอะไรก็ตาม

 

 

 

 

แต่คิดดูอีกทีทำเป็นได้ยินแล้วตอกกลับสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่ เสมอภาคดีออก

 

 

 

 

                “ที่เรื่องแรพมอนเตอร์ย้ายห้องฉันยังไม่พูดเลยนะ

 

 

 

 

                “ชูก้า!”

 

 

 

 

                กริ๊ก!

 

 

 

 

                เสียงปลดล็อคขัดจังหวะการโต้เถียงกันของทั้งคู่ ทั้งจินและชูก้าที่ต่างรู้ความลับซึ่งกันและกันปิดปากเงียบ จีมินหันหน้ามามองอย่างงงๆก่อนเปิดประตูเมื่อเห็นสายตาเร่งเร้าของชูก้า

 

 

 

 

                แอดดด

 

 

 

 

                “ไอวะ…”

 

 

 

 

                “อะฮะโฮป ระเร่ง อีก…”

 

 

 

 

                ยังไม่ทันที่จีมินจะเรียกชื่อเจ้าของห้องจบ เพื่อนรักที่กำลังติดพันกับภารกิจในห้องน้ำก็ตอบกลับราวกับรู้ใจ ทำเอาผู้มาเยือนทั้งสามหน้าชากันเป็นแถบ คงไม่ต้องบอกเนอะว่าติดธุระอะไรและกับใครอยู่

 

 

 

 

จินจัดการดึงประตูปิดและล็อคมันไว้ตามเดิมเมื่อเห็นว่าคนที่เปิดมันแข็งเป็นหินไปแล้ว ดูท่าว่าแทฮยองคงต้องมีเรื่องเคลียร์เพิ่มอีกหนึ่งประเด็นซะแล้ว แต่จะมีแรงมาเคลียร์เมื่อไหร่นั้นจินเองก็ไม่อาจคาดเดาได้ 

 

 

 

 

กะ.. กูขอกลับห้องก่อนนะจีมินขอแยกตัวทันที ยังไงฮยอกมินก็ไม่มีทางมานอนกับเขาได้อยู่แล้ว เพื่อนตัวเล็กปัดภาระออกจากตัวก่อนจะเดินเข้าห้องตัวเองไป เจอแบบใครจะอยู่ต่อก็อยู่ไปเถอะ ดีที่ยังมาแค่เสียงถ้ามาพร้อมภาพประกอบไม่อยากจะคิดเลยว่าเราจะยังกล้าสู้หน้ากันหรือเปล่า

 

 

 

 

ไหนมันว่ามันเมะ เมะเขาร้องเสียงหลงขนาดนั้นเชียวหรอ!...

 

 

 

 

ไฟท์บังคับแล้วล่ะ ขอตัวนะยุนกิฮยองจินอดไม่ได้ที่จะล้อไปอีกดอก ล้อเลียนคำพูดตามแบบคนตัวเล็กที่ยังไม่ได้สติชอบใช้เรียก ชูก้ากรอกตาอย่างไม่สบอารมณ์ นอกจากเด็กในอ้อมแขนจะสร้างความหงุดหงิดให้เขามากแล้ว เพื่อนนิ่งๆยังหลุดมาดมาทำแบบนี้อีก

 

 

 

 

ฉันจะแฉเรื่องจินแอบเอาแรพมอนเตอร์มานอนที่ห้องให้หมดเลย คอยดู!”

 

 

 

 

จินไม่ได้โต้เถียงแต่อย่างใด เขาเพียงหันมายิ้มน้อยๆให้เพื่อนตัวเองก่อนจะเดินเข้าห้องไป ทันทีที่เปิดประตูร่างสูงที่กำลังง่วนอยู่กับการเดินวนไปวนมาในห้อง นัมจุนกำลังคาดเดาต่างๆนาๆเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้

 

 

 

 

เมื่อสักครู่ใหญ่ๆจินส่งข้อความมาว่ากำลังจะกลับมาที่ห้องนัมจุนเลยกะว่าจะลงไปรับเสียหน่อย แต่พอเปิดประตูห้องออกไปประจวบเหมาะกับช่วงที่ชูก้ากำลังถกเถียงกันเรื่องของตัวเองอยู่พอดี เขาเลยเลือกจะอยู่เงียบๆในห้องเช่นเดิมคงดีกว่า ไม่ใช่ว่ากลัวโดนล้อหรืออะไรหรอกแต่กลัวว่าจินจะถูกมองไม่ดีมากกว่า

 

 

 

 

โดนจับได้หรอ?”

 

 

 

 

คนอย่างชูก้าน่ะ เรียกว่ารู้แต่เพิ่งพูดดีกว่า

 

 

 

 

จินไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งที่ชูก้าขู่มากนักเพราะนัมจุนยังไม่ได้ย้ายมาห้องเขาแบบถาวร ก็แค่มาอาศัยนอนเป็นครั้งคราว พร้อมกับคำอ้างที่ว่า รำคาญโฮปทำหน้าโรคจิตเวลาพูดเรื่องวี’ เขาสงสารก็เลยให้ที่พักพิงก็แค่นั้น  ระหว่างเขาทั้งสองยังไม่มีอะไร

 

 

 

อะไร ที่ว่านี้คงเดาได้ไม่ยาก

 

 

 

 

 

 

 

แล้วจะไม่เป็นไรหรอ ไม่งั้นคืนนี้ผมกลับไปนอนที่ห้องก็ได้นะ

 

 

 

 

ไม่ต้องหรอกนัม ผมก็รู้จุดอ่อนของเขาเหมือนกัน อีกอย่างเราก็บริสุทธิ์ใจซะอย่างจิน ยิ้มบางๆให้คนตรงหน้า นัมจุนทำให้เขารู้สึกอุ่นใจอีกครั้ง ไม่ต้องพูดอะไรมากแค่การกระทำเล็กน้อยของร่างสูงเขาก็รับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงที่มากมาย

 

 

 

 

แล้วถ้าผมไม่บริสุทธิ์ใจล่ะ

 

 

 

 

 

งั้นเชิญนัมกลับไปสงบสติที่ห้องตัวเอง

 

 

 

 

 

ล้อเล่นคร้าบบบบ TT”

 

 

 

 

 

_________________________________________

 

JIMIN TALK

 

 

 

 

                ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

 

 

 

 

                ผมทุบเบาๆที่อกด้ายซ้ายของตัวเองเพื่อกลบเสียงหัวเต้นแรงแทบจะทะลุออกมา รู้สึกว่าใบหน้าร้อนมากๆไอวีนะไอวีทำแบบนี้กันได้ยังไง จะกินกันก็รอให้ดึกกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้ ฮื่อออออออ ผมยืนพิงประตูอยู่อย่างนั้นเพื่อปรับอารมณ์ อย่าเข้าใจผิดนะ ผมไม่ได้เกิดปึ๋งปั๋งอะไรแบบนั้นแต่คือมันเขินอะ แล้วมันก็คิดไปถึงตอนนั้นด้วย -////- พอๆๆไม่คิดแล้ว ขืนจองกุกมาเห็นผมในสภาพนี้ต้องซักผมแน่ๆว่าไปทำอะไรมา

 

 

 

 

                “จีมิน

 

 

 

 

                นั่นไงพูดถึงจองกุกจองกุกก็มา หมอนั่นเหมือนจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จก็ยังนุ่งผ้าขนหนูอยู่เลยนิ ร่างสูงเดินตรงมาหาผมที่ยังนิ่งปักหลักอยู่ที่ประตู หยดน้ำพราวเกาะตามมัดกล้ามใหญ่ดูเซ็กซี่แปลกๆ

 

 

 

 

                “ทำไมไม่ไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยยย เดินโทงๆอยู่นั่นแหละ

 

 

 

 

                “ใส่ให้หน่อยไม่พูดเปล่า จองกุกเข้าประชิดตัวผมยกแขนเท้ากำแพงอีกด้านก็เอาตัวหนาๆบังไว้กันผมหนี มาอีหรอบนี่อีกแล้ว ฮื่อออ ทำไมต้องเข้าห้องมาเจอสภาพแบบนี้ตลอด เมื่อกี้ก็ห้องน้ำนี่ก็เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ

 

 

 

 

 

                “อะไรเล่า ถอดเองก็ใส่เองสิผมผลักอกแกร่งให้ถอยห่างแทรกตัวหนีจาการกักขังที่ไม่ชอบธรรม เร่งฝีเท้าเดินไปกลางห้องเป้าหมายคือตู้เสื้อผ้า รีบหยิบรีบเข้าห้องน้ำ สถานที่เดียวที่จะหนีจากจอนจองกุกได้

 

 

 

 

 

                “เฮ้ๆ ทำไมหน้าแดงขนาดนั้นเล่าเสียงฝีเท้าของอีกคนทำให้รู้ว่าเขาเดินตามผมมา คิดในทางที่ดีหมอนั่นคงอยากแต่งตัวแล้วแหละ


 

 

                “แต่งตัวไปเถอะนายน่ะผมตอบส่งๆไป จะให้ตอบเรื่องจริงก็ไม่ใช่แล้วก็คิดไม่ออกด้วยว่าโกหกแบบไหน ภาวนาให้ครั้งนี้พ่อคุณเขาเชื่อและทำตามทีเถอะ

 

 

 

 

 

หมับ

 

 

 

 

 

ฟุบ!

 

 

 

 

 

            โนววววววววววววววววววววววววววววววว

 

 

 

 

 

ใจร้ายจังเลยน๊าาาา

 

 

 

 

 

ต้องอธิบายหรือเปล่าว่าผมอยู่ในสภาพไหน ถึงแม้เหตุการณ์มันจะเกิดเร็วมากแต่ผมเชื่อว่าทุกคนเข้าใจมัน! เอาจริงๆผมไม่พร้อมอธิบายท่าล่อแหลมแบบนี้ T_T!

 

 

 

 

 

 “จองกุก… จีมินหนัก!”

 

 

 

งั้นก็บอกมาสิว่าไอหนุ่มที่ไหนทำจีมินหน้าแดงรูปประโยคอาจจะดูพูดเล่น แต่แววตาจริงจังมาก แถมแรงกดที่หัวไหล่ก็ไม่ใช่เบา นี่แหละเหตุผลที่ผมต้องปรับอารมณ์ก่อนที่จะเจอจองกุก

 

 

 

 

 

                “มะไม่มี

 

 

 

 

 

                “…จีมิน

 

 

 

 

 

                “ก็ได้ๆผมสูดหายใจเฮือกใหญ่เพื่อเตรียมใจ ถ้าบอกเรื่องนั้นจะถือเป็นการขายเพื่อน รู้สึกไม่ดีเลยจริงๆ ฮื่อ TT

 

 

 

 

 

                “เมื่อกี้ฉันไปที่ห้องวีมา แล้ววีกับเจโฮปเขาก็….”ผมเว้นช่วงหายใจ จองกุกที่ไม่ยอมลุกไปไหนเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่าผมเจออะไรมา ขอโทษนะไอวีกูไม่มีทางเลือกจริงๆไม่เห็นตัวหรอก ได้ยินแต่วีบอกโฮปว่า ‘เร็วอีก’ T///T”

 

 

 

 

 

                “ห๊ะ?”

 

 

 

 

                “…ก็นั่นแหละผมหลบตา ถึงไอวีจะบอกเสมอว่าผมเป็นหมูโง่แต่เรื่องนี้ผมทันแน่นอนจะบอกว่าโฮปช่วยวีอาบน้ำหรอหรือว่าวีมันอ้วกเลยเร่งให้โฮปลูบหลังให้ โฮปตดวีเลยให้เปิดหน้าต่าง? สั่งให้ขัดห้องน้ำ? ตีงู? ปั้มส้วม? ไม่ว่าอะไรก็ฟังไม่ขึ้นทั้งนั้นแหละ!!

 

 

 

 

 

                “เผด็จศึกแล้วสินะ

 

 

 

 

 

                “เผด็จศึกผมทวนคำพูดของหมอนั่น

 

 

 

 

 

                “อยากรู้หรอว่าเผด็จศึกคืออะไร ^^”

 

 

 

 

 

                ไม่พูดเปล่า… จองกุกเขยิบหน้าลงมาใกล้ด้วยรอยยิ้มที่ผมไม่ไว้ใจและไม่ชอบมันเลย เหมือนพักนี้รอยยิ้มแปลกๆที่ผมไม่ค่อยชอบจะปรากฏออกมาบ่อยเหลือเกิน

 

 

 

 

 

                “พอจะนึกออกแล้วล่ะ

 

 

 

 

 

                “เก่งจังเขาละมือจากไหล่ของผมเลื่อนปัดปรอยหน้าม้าที่ปรกตาให้ ด้วยความสัตย์จริงเมื่อกี้ผมเกือบร้องห้ามแล้วตอนที่เขาเคลื่อนมือเขามาน่ะ ก็คิดว่าจะทำอะไรซะอีก ดีนะยั้งปากไว้ทัน ._.

 

 

 

 

พูดถึงเรื่องร้องแล้ว

 

 

 

 

 

นะ นี่จองกุก

 

 

 

 

 

“…”เขาเงียบเพื่อให้ผมพูดต่อ

 

 

 

 

 

คือ… ตอนนั้น …ฉันร้องดังหรือเปล่า?

 

 

 

 

 

ถามออกไปแล้ว

 

 

 

 

 

หื้มมม? อื้มมมม ไม่แน่ใจเท่าไหร่ งั้นครั้งนี้จองกุกจะตั้งใจฟังว่าดังหรือเปล่า …นะครับในตอนแรกหมอนั่นมีท่าทีตกใจ แต่เพียงแว๊บเดียวเท่านั้นแหละเจ้าตัวถึงได้กระตุกยิ้มร้าย

 

 

 

 

เดี๋ยวสิจอนจองกุกกกกก!”

 

 

 

 

 

ลักษณะการพูดที่เปลี่ยนไปทำเอาเสียวสันหลังวาบ แถมมันเป็นเครื่องยืนยันอย่างดีว่าต่อไปจะเกิดอะไร ตอนแรกผมก็ตกใจแต่จองกุกเป็นคนที่เวลา เอิ่มมม แบบนั่นแหละ’ จะพูดเพราะมากแต่ก็ได้ไม่ทิ้งลายเอาแต่ใจแต่อย่างใด มีครับมาขนาดนี้เปอร์เซ็นรอดช่างน้อยยิ่งนัก

 

 

 

 

 

ชู่วววว

 

 

 

 

 

ผมแหกปากยังไม่ทันจบคำจองกุกยู่ปากส่งเสียงห้าม พร้อมกับนิ้วกดลงบนริมฝีปากห้ามไม่ให้ผมโต้ตอบหรือแหกปากตามต้องการเหมือนที่ผู้ใหญ่ชอบทำกับเด็กๆไม่มีผิด ผมงงกับท่าทีของเขาเลยได้แต่มองคนข้างบนอยู่อย่างนั้น พูดมากถ้าขืนหมอนั้นไม่ได้คิดจะทำอะไรผมก็เงิบดิ เปอร์เซ็นน้อยแต่ใช่ว่าจะไม่มี บางทีอาจแหย่เล่นก็ได้ไอคนขี้แกล้งแบบนั้น

 

 

 

 

 

ถ้าตะโกนมากจนเสียงแหบเดี๋ยวจองกุกก็ไม่รู้พอดีว่าจีมินร้องเสียงดังหรือเปล่า

 

 

 

 

            …ผมคงหวังลมๆแล้งๆไปเองคนเดียว




-     CUT     - 

 

 

 

 

__________________________________________________

 

 

                แดดอุ่นในยามเช้าส่องแสงอ่อนๆเข้ามาในห้องกว้างส่งสัญญาณเริ่มต้นวันใหม่ แทฮยองเองตื่นแล้ว ตื่นขึ้นมาพร้อมความเจ็บเสียดบริเวณท้องน้อยจากกิจกรรมอันหนักหน่วงจนต้องเบ้หน้ามองตัวเองที่มีเพียงเสื้อคลุมติดกาย อ่อ เกือบลืมอันเดอร์แวร์ ส่วนคนที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ยังไม่มีทีท่าจะตื่นสังเกตได้จากลมหายใจที่สม่ำเสมอแถมด้วยวงแขนหนักๆกอดก่ายเขาไม่ให้ได้ขยับไปไหน

 

 

 

 

ใจจริงร่างบางอยากจะลุกไปล้างเนื้อล้างตัวเสียเต็มแก่แม้รู้ดีว่าเมื่อคืนอีกคนนั้นจัดการให้แล้ว แต่อย่างว่าใครทำให้มันก็ไม่เหมือนทำเอง อันที่จริงเขาก็อยากจะไปสำรวจร่องรอยบนร่างกายของตัวเองด้วยแหละ ถึงจะพูดอย่างงั้นแต่ก็ต้องยอมรับว่าร่างกายเขากลายเป็นของเจโฮป ส่วนหัวใจ

 

 

 

 

 

อืมมมม

 

 

 

 

 

เสียงครางต่ำทำเอาแทฮยองหลับตาปี๋เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่น บอกตามตรงตอนนี้เขายังไม่พร้อมเผชิญหน้าสักเท่าไหร่ รู้ดีว่าฤทธิ์ยามันหมดไปตั้งแต่ครั้งแรกแต่เขาก็ยังปล่อยให้มันเกิดครั้งที่สอง สามตามมาอย่างเต็มใจ

 

 

 

 

 

ขายขี้หน้าชะมัด

 

 

 

 

 

หลับสนิทเลยนะเมียโฮซอกยิ้มกว้างเพราะทันทีที่ลืมตาก็พบร่างบางตัวเกร็งหลับตาปี๋เหมือนคนหนีความผิด อดไม่ได้พูดจาหยอกล้อด้วยความเอ็นดูก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ดูสิว่าจะทนได้นานแค่ไหน

 

 

 

 

 

ตัวนุ่มนิ่มจังเลยน๊า ขอลักหลับหน่อยจะโดนถีบไหม

 

 

 

 

 

“…”

 

 

 

 

 

ไม่ตอบเท่ากับตกลง

 

 

 

 

 

ไอสัสโฮป!”เสียงอู้อี้พร้อมกับความเจ็บแปร๊บบริเวณแผงอกทำให้โฮซอกจำต้องคลายวงแขนให้คนตัวแสบเป็นอิสระ ร่างบางจ้องเขาอย่างหาเรื่องทำโมโหกลบเกลื่อนแต่พอถูกเขาจ้องกลับแสร้งหลบตาซะงั้น

 

 

 

 

 

แหม พูดจาไม่ลื่นหูเลย

 

 

 

 

 

“…ซี๊ดดดแทฮยองร้องครางความเจ็บเสียดกลับโจมตีเขาอีกครั้งหลังจากที่พยายามขยับตัวเพื่อจะลุกหนีจากท่าล่อแหลม โฮซอกตั้งใจจะช่วยพยุงตัวแต่ก็โดนมือบางปัดออกโดนเอาไม่ได้เป็นอัมพาตไม่ต้องช่วย

 

 

 

 

 

เมียใครทำไมปากร้ายจัง

 

 

 

 

 

            “อยากปากแตกก็พูดอีกทีลุกนั่งในท่าที่ต้องการได้แล้วแทฮยองอยากจัดการปากมอมๆของอีกคน มือบางกำแน่น ง้างตั้งรับหมายจะทำตามที่บอกไว้หากอีกคนพูดคำแสลงนั้นมาให้ได้ยินอีก

 

 

 

 

 

เมียสุดที่ร๊า…”

 

 

 

 

 

ฟึบหมับ!

 

 

 

 

 

หมันหลุนๆอัดเต็มแรงหวังซัดให้ปากแตกแต่ร่างหนาไหวตัวตัวทันรับหมัดได้อย่างสบายๆ อีกครั้งที่โฮซอกออกแรงดึงร่างบางมาปะทะกับอกกว้าง

 

 

 

 

 

นี่ไงตราประทับว่าคิมแทฮยองเป็นเมียจองโฮซอกนิ้วโป้งสัมผัสไล้ที่รอยแดงบริเวณต้นคออย่างหวงแหน ร่างบางนิ่งค้างเป็นโอกาสให้มือหนาสำรวจสิ่งที่อีกฝ่ายเรียกมันว่า ‘ตราประทับ’ ต่อไป

 

 

 

 

 

รู้ใช่ไหมว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น

 

 

 

 

 

“…”

 

 

 

 

 

รู้ใช่ไหมว่าทั้งหมดมันเกิดจากความตั้งใจ

 

 

 

 

 

“…”

 

 

 

 

 

รู้ใช่ไหมว่ากูชอบมึงทุกคำทุกประโยคโฮซอกจ้องลึกไปในดวงตาของแทฮยองเพื่อแสดงความจริงใจว่าที่ทั้งหมดที่พูดมามันคือเรื่องจริง เขาไม่มั่นใจว่าครั้งนี้เจ้าตัวจะเชื่อคำพูดเขาไหมแล้วยิ่งสถานการณ์ตอนนี้ก็ค่อนข้างเสี่ยง เขากลัวว่าอีกฝ่ายจะคิดว่าเขาทำเพื่ออยากจะเอาชนะ กลัวจะคิดว่าเขาเล่นๆ

 

 

 

 

 

แววตาไหวสั่นของคนตรงหน้าที่ส่งกลับมาทำหัวใจเป็นกังวลของโฮซอกพองโตอีกครั้ง ถึงเจ้าตัวจะไม่ตอบอะไรเลยแต่ก็โล่งใจได้ว่าร่างบางไม่ได้โกรธ ณ เวลานี้อาจจะสับสน ลังเล หรือไม่ก็เขิน

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

 

 

 

ทั้งคู่จำต้องหยุดการเจรจาปรับความเข้าใจกันไว้เท่านี้เนื่องจากเสียงเคาะประตูจากภายนอก แทฮยองรีบคุ้ยเสื้อยืดกางเกงขาสั้นที่ชอบใส่นอนเป็นประจำมาจากตู้เสื้อผ้าใส่มันอย่างลวกๆและยัดตัวเองลงใต้ผ้าห่ม โฮซอกจัดการเก็บชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายลงตะกร้าใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยเกินเดินไปส่องตาแมวว่าใครคือผู้มาขัดจังหวะสวีทของเขาทั้งสอง

 

 

 

 

 

ไหนกฎบอกว่าห้ามบุคคลภายนอกขึ้นมาชั้นเจ็ด

 

 

 

 

 

ทำไมใครมา

 

 

 

 

 

แจ็คสันและพรรคพวก



_______________________________________

 

มาแล้วววว แฮ่!! หายไปให้คิดถึงเนอะ #โดนถีบ

กลับมาอีกครั้งตามคำเรียกร้อง กุกมินตัลลาคคึ แถวคราวนี้เขียนอีกแนวด้วย

นับว่าเป็นครั้งแรกเหมือนกันที่เขียนในรูปแบบนี้ ยังไงก็อย่าถือสากันน๊า ฮิฮิ

ตอนท้ายก็ตามนั้นเลยจ้า แจคสันเหิมเกริมขนลูกกระจอกมาทำไม ยังไงก็ติดตามเนอะ

เอาจริงๆก็ขอโทษที่หายไป (ขอโทษมันทุกตอน) แต่กำลังจะปิดเทอมแล้ว เฮ้!

น่าจะอัพได้ถี่ขึ้นนิดนึง ctrl B ขีดเส้นใต้ 55555

รักรีด จยูจยูจยู 

         ที่เก่าเวลาเดิม ไบโอ >> @paemytaetae <<




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #424 DuyDuy (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 04:01
    มอต่อเร็วๆน่ะค่ะ อยากอ่านต่อเเล้ว><
    #424
    0
  2. #423 monster (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 22:32
    วีส่งเสียงอะไรน่ะะะ 555 
    หมูอยากทำตามเลยเห็นมั้ย? 
    ขอฉากเรทกุกมินบ้างง คิคิ
    ส่วนวี หัวใจก็น่าจะเป็นของโฮปได้ละนะ
    แล้วนางเเจ็คมาขัดจังหวะ ทำมอยย
    วีนอนซุกใต้ผ้าห่มต่อไปนั่นแหละ 555
    #423
    0
  3. #418 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 15:18
    เห้ยยยยย ขึ้นมาทำไม ขึ้นมาได้ไง ทำไมถึงมา มาสงบศึกเหรอ ฝันสิ งั้นมาทำไมเนี่ย //สติแตก// คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง -0- ทำใจร่มๆไว้ก่อนนะโยม 5555555 ชอบคู่นัมจิน ละมุน น่ารักกก แต่ตอนนี้ลุ้นก้าฮยอกมากกว่า ตื่นมาจะเป็นไงเนี่ย อย่ารังแกฮยอกนะพี่ :( จองกุกก็เจ้าเล่ห์เหลือเกิน แต่รักกันดีก็โอเคแหละนะ 5555 รอตอนหน้านะคะไรท์ สู้ๆค่าา XD
    #418
    0
  4. #417 pataran (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 02:54
    แทแทจะมีแรงไปสู้รบปรบมือกับพวกนั้นมั๊ย??
    #417
    0
  5. #416 Khaoman (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 02:13
    แจ็คสันมาทำไมกัำลังอย่าเห็นวีเขิน กุกมินก็นะ น่ารักเกินไปคู่นี้
    #416
    0
  6. #415 mamielzz (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 01:38
    อ้ากกกกกก อยากอ่านต่อแล้ว มาต่อไวๆน้า สู้ๆ ><
    #415
    0
  7. #414 'Zia S.Calik (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 00:12
    อ่าวววววววววววว แจ็ดสันมาทำไมลูกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก คนเค้ากำลังจะสวีทกันแล้วแท้ๆโถ่วว
    #414
    0