[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 37 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 31

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 มี.ค. 58




Chapter 31


 



                เป็นอีกวันที่จีมินและจองกุกมาถึงห้องบังทันเป็นคู่แรก จะไม่ให้มาถึงห้องพร้อมกันได้ไงในเมื่อจองกุกจัดการย้ายตัวเองไปอยู่ไปเป็นเจ้าของห้องฝั่งตรงข้ามเป็นที่เรียบร้อยโดยเจ้าของห้องเดิมไม่มีสิทธิ์ขัดขืนใดๆ ก็ตกลงปลงใจไปแล้วนิ ส่วนห้องนั่นก็เก็บไว้เป็นสตูดิโอส่วนตัวของจองกุกที่มีแค่คนตัวเล็กที่เข้าไปได้แต่เพียงผู้เดียว

 

 

 

 

 

 

                ฟังดูโรแมนติดเนอะ เพราะตั้งแต่ที่จีมินเปิดใจให้อภัยและยอมขยับฐานะของเขาทั้งคู่จากศัตรูให้มาเป็นคนรัก จอนจองกุกก็ยิ่งทวีความเจ้าเล่ห์มากขึ้นทุกนาที จากแต่ก่อนเขาก็ตามไม่ค่อยทันอยู่แล้ว แล้วไม่คงต้องบอกนะว่าเรื่องนั้นตามทันหรือเปล่า... รู้ตัวอีกทีเสื้อกล้ามตัวโปรดก็ตกอยู่ข้างเตียงแล้ว T//////T

 

 

 

 

 

 

                รู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรต่อจากนั้น

 

 

 

 

 

 

                "จีมิน"

 

 

 

 

 

 

                เสียงเรียกของอีกฝ่ายดึงคนตัวเล็กให้หยุดตัดพ้อแล้วกลับสู่โลกความจริง จองกุกยื่นหน้ามาเสียใกล้เพื่อหวังจะแกล้งคนตัวเล็กให้เขินเล่นตามปกติ แต่เหมือนว่าครั้งนี้จะไม่ได้เป็นอย่างที่เคย        

 

 

 

 

 

 

                "อะไรหรอกุกกี้ (' ')"

 

 

 

 

 

 

                "เลิกเรียกแบบนี้ได้ไหม"คนตัวโตขี้แกล้งถอนหายใจหนักๆ ก่อนถอยไปพิงเก้าอี้ด้วยใบหน้าไม่ชอบใจ

 

 

 

 

 

 

                จะให้อารมณ์ดียังไงไหวก็ไม่ว่าจะคุยเรื่องนี้กันมากี่รอบต่อกี่รอบ คนตัวเล็กที่มีสถานะแฟนก็ไม่ยอมเลิกเรียกเขาด้วยชื่อแต๋วแตกนี่สักที ล่าสุดตอนไปหาอะไรกินที่ร้านไอติมใกล้ๆโรงเรียน จีมินไปตะโกนกุกกี้ๆอยู่หน้าเคาว์เตอร์ทำเอาทั้งร้านหันมามองกันเป็นตาเดียว น่าอายไหมล่ะ

 

 

 

 

 

 

                "เลิกกันดิ"

 

 

 

 

 

 

                "อยากโดนจูบ?"

 

 

 

 

 

 

                ทันทีที่คนตัวโตถอยออก คนตัวเล็กก็ขยับเข้าหาทันทีราวกับว่าจงใจยั่วยุอีกฝ่ายให้อารมณ์เสียกว่าเดิมด้วยท่าทางไร้เดียงสา แต่มีหรือจอนตองกุกจะเสียท่าง่ายๆด้วยความหมันเขี้ยว มือหนาจับแก้มนิ่มของอีกฝ่ายไว้มั่นพร้อมขู่จริงจัง

 

 

 

 

 

 

                พูดชื่อนี่อีกทีเจอดีแน่ปาร์คจีมิน!

 

 

 

 

 

 

                "ย่อเย่นนน แต่เป็นอะไรกะกุกกี้นักหนา น่ารักดีออก"คิดอยู่ในใจยังไม่ทันจบประโยค คนตัวเล็กก็หลุดชื่อต้องห้ามมาให้ได้ยินอีกจนได้ ไงล่ะทีนี้...

 

 

 

 

 

 

                "กุกกี้~~"

 

 

 

 

 

 

                "..."

 

 

 

 

 

 

                เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่มีทีท่าจะหยุดล้อเขาสักที สุดท้ายจองกุกก็คลายมือจากแก้มนิ่ม ตาคมจ้องลึกไปยังอีกฝ่ายด้วยสายตานิ่งๆแต่จีมินรู้ดีว่าจองกุกกำลังจะสื่ออะไร

 

 

 

 

 

 

                ดูเหมือนว่าจะเล่นมากไปจนโดนงอนเสียแล้ว

 

 

 

 

 

 

                "อ่า งอนหรอ"

 

 

 

 

 

 

                "อือ"

 

 

 

 

 

 

                "ต้องง้อไงอ่า"คนตัวเล็กเริ่มรู้ถึงผลจากการกระทำของตัวเองซะแล้ว ไอสเต็ปนิ่งๆ หยิ่งๆ หน้าตึงแบบเนี่ยจะทำเป็นโกรธแน่ๆจะทำทีไม่รู้ว่างอนก็ไม่ได้เดี๋ยวเรื่องจะเลยเถิดไปกันใหญ่ ที่พูดไม่ใช่ว่าไม่เคยลองเมินนะ ลองมาแล้วแล้วก็รู้ผลด้วยว่าเป็นยังไงเพราะฉะนั้นอย่าเสี่ยง ที่ทำได้ตอนนี้คือตามใจอีกฝ่ายจนกว่าจะอารมณ์ดี

 

 

 

 

 

 

                "บอกไปแล้วไง"

 

 

 

 

 

 

                ...บอกไปแล้ว?    

 

 

 

 

 

 

                'อยากโดนจูบ?'

 

 

                .

 

 

                .

 

 

                .

 

 

 

                จูบ!!!

 

 

 

 

 

 

                "เดี๋ยวมีคนมานะ T[]T"

 

 

 

 

 

 

                พอถึงบางอ้อคนตัวเล็กก็ต้องโอดโอยครวญครางขอความเห็นใจ ดูเหมือนเขาจะเสียทีหลงกลความเจ้าเล่ห์ของจองกุกอีกเช่นเคย ลองเป็นแบบนี้จีมินไม่ได้กำลังโดนโกรธแต่จีมินกำลังโดนหลอก!

 

 

 

 

 

 

                "ใครจะมาเช้าเท่าเราสองคนอีกฮึ"

 

 

 

 

 

 

                "แค่แก้มได้ไหม"

 

 

 

 

 

 

                "แก้มเขาเรียกว่าจูบไหมล่ะ"

 

 

 

 

 

 

                ไม่ว่าต่อรองยังไงจองกุกก็ไม่ยอมท่าเดียว สุดท้ายจีมินก็ต้องทำตามอย่างเสียไม่ได้ แต่ก่อนที่จองกุกจะได้หากำไรจากร่างเล็กที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาช้าๆนั่น ปีศาจแทฮยองก็เข้ามาขัดจังหวะพอดิบพอดี

 

 

 

 

 

 

                "แหมๆๆๆ"

 

 

 

 

 

 

                "วี!!"

 

 

 

 

 

 

                "ครับ เพื่อนมึงเองครัช"แทฮยองเดินตรงดิ่งมาที่ทั้งคู่พลางทำหน้าทำตาล้อเลียนเพื่อนตัวเล็กที่แก้มขึ้นสีจากความอาย ไหนจองกุกบอกว่าไม่มีใครมาเช้าไงเล่า แล้วที่ยืนตัวไหม้อยู่ตรงนี้มันไม่ใช่คนหรือไงกัน!

 

 

 

 

 

 

                "คือว่ามันไม่ใช่อย่างที่มึงคิดนะเว้ย"

 

 

 

 

 

 

                "เดี๋ยวนี้มีรงมีรุก"

 

 

 

 

 

 

                "บอกว่าไม่ใช่ไงเล่า!!"

 

 

 

 

 

 

                ออกปากเถียงไม่ทันไรก็ถูกหยุดท่าทางแปลกๆของเพื่อนตัวเอง ปกติแทฮยองชอบใช้ความรุนแรงกับเขาจะตาย แต่วันนี้เจ้าเพื่อนตัวดีกลับทำหน้าเท่ห์ๆแบบเวลาที่ชอบทำกับบรรดาเด็กในสังกัต มือเรียวเชยคางเขาให้อยู่ในระยะที่พอเหมาะก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาในระยะประชิด

 

 

 

 

 

 

                "เถียงมากๆระวังเจอพี่ลงโทษ"

 

 

 

 

 

 

                จบประโยคแทนที่จะจบไม่ แทฮยองไม่หยุดแค่นั้น เป้าหมายต่อไปของร่างบางคงไม่พ้นปากอิ่มของคนตัวเล็กที่อยู่ในสภาพงุนงงกับท่าทีของตน

 

 

 

 

 

 

                แน่นอนว่าร่างบางไม่ได้ตั้งใจจะจูบอีกฝ่ายจริงๆแค่อยากจะแกล้งเจ้าของสายตาอาฆาตที่ทำเหมือนเขามาขัดจังหวะเสียเต็มประดานั่นมากกว่า ไม่ได้มาแค่สายตานะ มือหนาๆเส้นเลือดเป็นแผงนั่นก็มาด้วยทำหน้าที่เป็นกำแพงกั้นทั้งเขาและจีมินไว้พอดิบพอดี

 

 

 

 

 

 

                เจอทีหลัง ทำมาหวง

 

 

 

 

 

 

                "หวงจังนะไอหมูเตี้ยเนี่ย แต่วันนี้คงต้องแยกกันหน่อยนะพอดีเป็นวันสำคัญที่ขาดจีมินไม่ได้"แทฮยองยอมผละจากจีมินแต่โดยดีหลังกวนประสาทไปในประโยคท้าย อันที่จริงเขาตั้งใจมาหาชูก้าเพราะไปหาที่ห้องแล้วไม่เจอเลยนึกว่าที่นี้แต่พอเปิดประตูห้องเท่านั้นแหละดันเจอฉากเลิฟซีนเสียได้

 

 

 

 

 

 

                "ไปไหนกัน"

 

 

 

 

 

 

                "ไม่บอกเว้ย!"แล้วเจ้าตัวก็เดินออกไป

 

 

 

 

 

 

                แทฮยองออกไปแล้ว

 

 

 

 

 

 

                แทฮยองไปไม่ใช่ว่าปัญหาจะจบ

 

 

 

 

 

 

                "เอ่อ.."

 

 

 

 

 

 

                "ไปไหน"จองกุกถามเสียงเข้มเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มจะมีความลับกับตัวเอง ไหนจะหงุดหงิดกับท่าทางของแทฮยองอีก อยากรู้เหมือนกันว่าจีมินจะกลัวใครมากกว่ากัน

 

 

 

 

 

 

                "อ่า"

 

 

 

 

 

 

                "จีมิน"

 

 

 

 

 

 

                "ออนท็อปๆๆ มันเป็นหน้าที่ของพวกฉันที่ต้องไปจับพวกผิดกฎ จองกุกอย่าตามไปเลยนะ"จีมินลนลานตอบเมื่อเห็นว่าจองกุกเริ่มจะเอาจริง สารภาพแบบหมดเปลือกทั้งสถานที่ สิ่งที่ต้องทำและห้ามปรามไม่ให้อีกคนตามไปครบ

 

 

 

 

 

 

                "ไปด้วยไม่ได้หรอ"จองกุกลดระดับเสียงในการถามคนตัวเล็กเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยอมตอบดีๆไม่มีข้อปิดบังแล้ว

 

 

 

 

 

 

                "จองกุกก็น่าจะรู้ว่าวีเป็นคนยังไง ยิ่งพวกนายไป เจโฮปไปจะยิ่งไปกันใหญ่ อีกอย่างวีเอาคนไปเยอะไม่มีไรหน้าห่วงหรอก"จีมินยังคงพยายามอธิบายเหตุผล ถ้าพวกจองกุกไปแทฮยองต้องไม่พอใจแน่ ที่ร้ายกว่านั้นอาจจะเข้าใจผิดและคิดว่าพวกนั้นจงใจไปแย่งหน้าที่ก็เป็นได้

 

 

 

 

 

 

                "เข้าใจกันนะ"

 

 

 

 

 

 

                "รู้แล้วครับ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               

                "มาแล้วๆๆ รีบสุดๆแล้วเนี่ย"

 

 

 

 

 

 

                ฮยอกมินวิ่งกระหืดกระหอบมาหาแจคสันที่คอยอยู่สวนด้านหลังของโรงเรียน หอบหายใจถี่เมื่อถึงจุดหมาย จะไม่ให้เหนื่อยได้ยังไงล่ะก็เมื่อเช้าแจคสันโทรมาปลุกตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมงพร้อมยื่นคำขาด

 

 

 

 

 

 

                'ภายในสามสิบนาทีมาเจอกันที่สวนหลังโรงเรียน'

 

 

 

 

 

 

            ตอนแรกเขาก็กะจะทำไม่สนใจอยู่เหมือนกัน แต่มันดันติดไอประโยคที่ว่า'ถ้ามึงช้า กูไม่รับรองความสำเร็จของแผนพี่มึงนะครับ'เท่านั้นแหละ ร่างเล็กๆที่กำลังคุ้ดคู้อยู่บนกองผ้าห่มผื่นโตเด้งตัวขึ้นราวกับติดสปริง รีบทำธุระส่วนตัวก่อนจะวิ่งมายังสถานที่นัดหมายให้ทัน

 

 

 

 

 

 

                "ตรงเวลาดีนิ"

 

 

 

 

 

 

                "เหอะ"

 

 

 

 

 

 

                คนตัวเล็กไม่ได้ตอบโต้อะไรทำเพียงแค่ส่งเสียงฮึดฮัดกับสายตาค้อนๆไปยังอีกคนแทน แจคสันเห็นท่าทางหงุดหงิดของฮยอกมินก็อดแกล้งไม่ได้ มือหนาขยี้กลุ่มผมนิ่มที่ดูเหมือนจะเพิ่งแห้งจนฟูฟ่อง

 

 

 

 

 

 

                บอกว่ารีบแต่วีเวลาสระผมเนี่ยนะ

 

 

 

 

 

 

                "หยุดยีหัวเลยนะ!"แจคสันไม่สนสีหน้ายุ่งๆกับเสียงแหลมๆของฮยอกมินที่กำลังประท้วง มือหนายังคงขยับไปมาอย่างต่อเนื่องจนกว่าเจ้าตัวจะพอใจถึงได้ลดมือลง ก่อนมือหยาบจะถูกยื่นมาตรงหน้างคนตัวเล็ก

 

 

 

 

 

 

                "อะไร ฮยอกไม่ใช่หมา"

 

 

 

 

 

 

                "ไอเปี๊ยก กูจะจับมือมึงตังหาก"

 

 

 

 

 

 

                "ทำไมต้องจับ"

 

 

 

 

 

 

                "ทำไมต้องปฎิเสธ"

 

 

 

 

 

 

                เถียงกันไปกันมาไม่ทันได้ข้อสรุป โทรศัพท์เครื่องจิ๋วของคนตัวเล็กก็แผดเสียงขัดจังหวะเสียก่อน แถมเสียงริงโทนเรียกเข้าที่ดังอยู่ไม่ต้องหยิบขึ้นมาดูก็รู้ว่าเป็นใคร

 

 

 

 

 

 

                มินยุนกิ

 

 

 

 

 

 

                "นาฬิกาปลุกดังอีกแล้วหรอ รับสิ"เสียงโทรศัพท์ที่ว่าดังแล้วแต่เสียงกระแนะหระแหนของแจคสันดังกว่า รู้สึกจะเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นเสียเหลือเกินแค่โกหกคราวนั้นยังจะเอามาแซะกันได้ นิสัยยังกับผู้หญิงแหนะ

 

 

 

 

 

 

                มือบางล้วงไปยังกระเป๋ากางเกงเพื่อปิดเสียงน่ารำคาญลง

 

 

 

 

 

 

                "ทำไมไม่รับล่ะ"

 

 

 

 

 

 

                "ไม่เห็นจำเป็นต้องรับหนิ"

 

 

 

 

 

 

                "จะรับเองหรือให้กูรับ"แจคสันคว้าข้อมือคนตัวเล็กขึ้นกำไว้แน่นพร้อมบีบบังคับเสร็จสรรพ

 

 

 

 

 

 

                "เออๆ"แน่นอนว่าฮยอกมินปฏิเสธที่จะทำตามไม่ได้เพราะอีกฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าเลยต้องจำรับสายของชูก้า ที่ไม่รับนี่ใช่ว่ากลัวแจคสันรู้ความลับอะไรหรอก แค่ยังไม่พร้อมจะคุยกับคนปลายมากกว่า

 

 

 

 

 

 

                "ยอบอเซโย"

 

 

 

 

 

 

                (ไม่เจอกันไม่กี่ชั่วโมงคิดถึงขนาดต้องนัดเจอเลยหรอ)

 

 

 

 

 

 

                "ฮยอง!"เดาผิดที่ไหน ยังไม่ทันได้พูดอะไรประโยคแรงๆที่ไม่แคร์ความรู้สึกกันก็ดังลอดมาแบบไม่ให้เตรียมใจ พูดมาแบบนี้แสดงว่าเจ้าตัวคงอยู่ไม่ไกลจากแถวนี้สักเท่าไหร่ คงเห็นแล้ว แล้วก็เข้าใจผิดอีกแล้ว...

 

 

 

 

 

 

                ห่างจากจีมินฮยองได้แล้วหรอ?

 

 

 

 

 

 

            "ฮยองมีอะไรหรือเปล่า"

 

 

 

 

 

 

                (ทำไม โทรมาแค่นี้เสียเวลาอ่อยผู้ชายมากหรือไง) ฮยอกมินกำโทรศัพท์แน่นพยายามกักกั้นอารมณ์ตัวเองหลังจากได้ยินคำว่าร้ายของคนปลายสาย

 

 

 

 

 

 

                ก่อนหน้านี้เขาคิดเสมอว่าชูก้าเป็นคนปากร้ายแต่ใจดี ที่อีกฝ่ายพูดร้ายๆกับตัวเองอาจเพราะไม่รู้จะแสดงออกยังไงมากกว่า แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ พูดจาดูถูกโดยไม่มีเหตุผล ไม่ถามความจริงกันสักคำนี่มันเกินไป

 

 

 

 

 

 

                ชอบไม่ได้หมายความว่าต้องทนได้ทุกอย่าง

 

 

 

 

 

 

                "..."

 

 

 

 

 

 

                แจคสันเห็นว่าคนตัวเล็กเงียบไปนิดจากปกติจึงพยายามเอนตัวเอาหัวแนบโทรศัพท์อีกด้านหวังว่าอาจจะได้ยินเสียงจากอีกฝั่งบ้าง ฮยอกมินเบี่ยงตัวหลบเพราะไม่อยากให้แจคสันได้ยินบทสนทนาน่าสมเพช

 

 

 

 

 

 

                ฟ้าคงอยากเล่นตลกเพราะทิศทางที่เขาหันไปมันประจวบเหมาะพอดีกับที่คนปลายสายยืนอยู่ ตาคมที่จ้องมาก่อนหน้าสบกับดวงดากลมโตที่ฉายแววอ่อนล้า

 

 

 

 

 

 

                (แค่จะโทรมาเตือนว่าอย่าลืมหน้าที่ของตัวเอง)

 

 

 

 

 

 

                "..."

 

 

 

 

 

 

                (จะแก้ตัวยังไงดีในเมื่อหลักฐานคาตาขนาดนี้)

 

 

 

 

 

 

                "..."

 

 

 

 

 

 

                (แก้ตัวไม่ถูกหรือไง)

 

 

 

 

 

 

                "ผมไม่ไป"

 

 

 

 

 

 

                คำพูดสุดท้ายกับสรรพนามที่ไม่เคยใช้มาก่อนทำเอาชูก้าสะอึก ฮยอกมินไม่ได้มองมาที่เขาแล้ว คนตัวเล็กหันหลังให้ทันทีที่พูดจบและกดตัดสายจบการสนทนาทันทีเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

                ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันไม่มีแม้สักครั้งที่ฮยอกมินแทนตัวเองด้วยคำว่า 'ผม' ด้วยความที่เด็กนั่นเปรียบเสมือนแทฮยองร่างที่สอง ความร่าเริงและความแสบคูณสองคำว่าผมจึงไม่ค่อยได้ใช้สักเท่าไหร่ด้วยนิสัยของเจ้าตัวเอง แต่ถ้ามองในอีกแง่คือฮยอกมินจะใช้แทนตัวเองในเวลาที่โกรธหรือเสียใจมากๆ

 

 

 

 

 

 

                "ทำไม ไอชูก้ามันหึงหรอ"

 

 

 

 

 

 

                "สงสัยใครเผลอให้ของหวานกินมั่ง"ฮยอกมินไม่ได้สนใจอะไรมากนักเพียงแค่ตอบส่งๆไป ใจจริงอยากจะบอกให้คนตรงหน้าหยุดพูดชื่อคนๆนั้นเสียทีแต่ก็ขี้เกียจอธิบายอีกอะแหละ

 

 

 

 

 

 

                "เปรียบยังกะหมาเลยนะมึง"

 

 

 

 

 

 

                "จะไปได้ยัง?"

 

 

 

 

 

 

                "อารมณ์ไม่ดีอย่างดีเดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง"

 

 

 

 

 

 

                ท่าทางจริงจังปนซึมเศร้าของเด็กแสบมันขัดหูขัดตาแจคสันเสียเหลือเกิน คนตัวสูงกว่าไม่รู้จะแก้สถานะการณ์ยังไงเลยยีหัวเล็กๆไปทีด้วยหวังจะได้รับใบหน้ายุ่งๆแบบทีเคย ...เหมือนว่าจะคิดผิด ฮยอกมินเพียงคว้าข้อมือหนาของเขาและปล่อยมันลงที่เดิมข้างตัวของเขาแล้วออกเดิน

 

 

 

 

 

 

                "คุยกันหน่อยได้ไหม"

 

 

 

 

 

 

                ใจจริงชูก้าอยากจะปล่อยผ่านไม่ตามไปเคลียร์แบบในทุกๆครั้งที่ผ่านมา ที่ไม่ว่าฮยอกมินจะมีท่าทีเสียใจขนาดไหนเขาก็จะไม่เข้าไปปลอบหรือแม้กระทั่งถามความรู้สึกของน้องเลย แต่ตอนนี้คงทำแบบที่ผ่านๆมาไม่ได้ ด้วยอะไรหลายๆอย่างที่ตัวชูก้าเองก็อธิบายไม่ถูก รู้ตัวอีกทีคนตัวเล็กก็อยู่ตรงหน้าเขาเสียแล้ว

 

 

 

 

 

 

                "ปล่อย"

 

 

 

 

 

 

                เมื่อเห็นว่าชูก้าไม่ตอบสนองคำขอของตัวเอง ฮยอกมินจึงจัดการสะบัดมือให้หลุดจากการเกาะกุมเสียเอง ข้อมือของเขากลับมาเป็นอิสระอีกครั้งแต่ต้นแขนเล็กทั้งสองข้างกลับถูกมือขาวคู่เดิมจับไว้แน่น

 

 

 

 

 

 

                "ฮยอกมิน"ชูก้าเรียกชื่อของอีกฝ่ายให้ฟังในสิ่งที่ตนจะพูดต่อ "กูรู้ว่ามึงเป็นอะไรแต่ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้ก็ได้ป่าววะ ประชดกูไปกับไอแจคสันแล้วได้อะไรขึ้นมา ที่กูเป็นแบบนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะตัวมึงนะ"

 

 

 

 

 

 

                "ประชด? คุณคิดว่าที่ผมทำประชดคุณงั้นหรอ"

 

 

 

 

 

 

                คำอธิบายที่เหมือนจะปัดความผิดซะมากกว่ายิ่งสร้างความขุ่นเคืองและความไม่เข้าใจให้ฮยอกมิน คนตัวเล็กพยายามกักเก็บอารมณ์ที่กำลังประทุอยู่ภายในให้สงบลง

 

 

 

 

 

 

                แสดงว่าที่ผ่านมาเขาผิดทุกอย่างเลยใช่ไหม

 

 

 

 

 

 

            ผิดที่กลับมาเกาหลี

 

 

 

 

 

 

            ผิดที่มาเรียนที่นี่

 

 

 

 

 

 

            ผิดที่อยากช่วยพี่ชายตัวเอง

 

 

 

 

 

 

            ผิดที่สุดคงไม่พ้น

 

 

 

 

 

 

            ...ผิดที่ดันไปชอบคนอย่างมินยุนกิ

 

 

 

 

 

 

                "ก็ใช่น่ะสิ มึงโกรธที่กูชอบจีมินใช่ไหม"

 

 

 

 

 

 

                "พอได้แล้ว!! เลิกคิดเข้าข้างตัวเองสักที!"ยิ่งประโยคต่อมายิ่งทำให้ฮยอกมินปรี๊ดแตกเข้าไปใหญ่ นี่ชูก้าลืมไปแล้วหรือไงว่าตรงนี้ไม่ได้มีเขาสองคน ศัตรูอันดับหนึ่งอย่างแจคสันก็อยู่ไม่รู้หรือไงว่าอะไรควรพูดไม่ควรพูดหรือความโกรธมันครอบงำจิตใจไปหมดแล้ว!

 

 

 

 

 

 

                ยิ่งเผยจุดอ่อนของตัวเองให้ศัตรูเท่าไหร่ยิ่งอันตรายเท่านั้น แค่นี้คิดไม่ออกหรอ

 

 

 

 

 

 

                "รักสามเศร้านี่เอง"

 

 

 

 

 

 

                "..."

 

 

 

 

 

 

                "หยุดพูดสักนาทีได้ไหมแจคสันฮยอง"

 

 

 

 

 

 

                ฮยอกมินหันไปใส่อารมณ์กับผู้ร่วมเหตุการณ์อีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง แจคสันยกมือทั้งสองขึ้นแสร้งยอมแพ้ให้คนตัวเล็กเลิกสนใจตัวเอง ชูก้าเหมือนจะเพิ่งรู้สึกตัวว่าก่อนหน้าได้พูดอะไรออกไปบ้าง หน้าขาวฉายแววหงุดหงิด ไม่รู้ว่าหงุดหงิดตัวเอง หงุดหงิดที่แจคสันยังอยู่ตรงนี้ หรือหงุดหงิดที่เด็กแสบปกป้องมันกันแน่

 

 

 

 

 

 

                "ส่วนคุณ... ช่วยเข้าใจเสียใหม่ด้วยนะว่าการที่ผมแบบนี้มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณเลย ไม่มีชื่อคุณแม้สักเศษเสี้ยว"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                "ไอหมูกูไม่ได้ให้มึงมากิน"

 

 

 

 

 

 

                แทฮยองหนีบคอเสื้อเพื่อนตัวเล็กที่กำลังวุ่นอยู่กับการกินทงคัตสึที่สั่งมาเป็นอาหารว่างระหว่างรอชมการจับกุมตัวพวกทำผิดกฎ พวกเขามารอที่นี้กันตั้งแต่สองทุ่มเพื่อดูลาดราวอยู่บนชั้นสองของร้าน รอเวลาที่คนพวกนั้นมาและทำผิดให้เห็นคาตานั่นแหละเวลาที่พวกเขาจะออกโรง

 

 

 

 

 

                "ก็มันอร่อยนี่นา อีกอย่างสั่งมาแล้วไม่กินเสียดายของ"

 

 

 

 

 

 

                "แดกมากวิ่งจับมันไม่ไหวกูจะฆ่ามึง"

 

 

 

 

 

 

                อันที่จริงการที่พวกเขาทั้งสี่มาที่นี้มาเพื่อควบคุมสถานะการณ์ไม่ให้ผิดไปจากที่คิดเท่านั้น เรื่องจับกุมหรือไล่ต้อนถูกปล่อยเป็นหน้าที่ของบรรดาลูกน้องตัวเบิ้มของแทฮยองหมดแล้วไม่จำเป็นที่ต้องมาเล่นวิ่งไล่จับให้เปลืองแรง แต่แทฮยองก็คือแทฮยอง เรื่องที่ถนัดที่สุดคือการข่มจีมินจึงไม่แปลกที่ร่างบางยังคงกระแหนะกระแหนเพื่อนตัวเล็กอยู่อย่างนั้น

 

 

 

 

 

 

                "เลิกยุ่งกับกูเถอะหน่า ว่าแต่ฮยอกมินไปไหนวะ"

 

 

 

 

 

 

                จีมินไม่สนใจคำขู่ของอีกฝ่ายมองซ้ายมองขวาถามหาน้องชายตัวแสบที่ตอนแรกนึกว่าจะตามมาทีหลัง แต่จนป่านนี้ยังไม่เห็นวี่แววใดๆ

 

 

 

 

 

 

                "...อ่อ มันบอกขี้เกียจมาเลยขอนอนอยู่ห้อง"แทฮยองเหลือบมองไปยังคนต้นเหตุที่นั่งนิ่งตั้งแต่เจอกันนิดหน่อย ก่อนจะหันไปบอกจีมินถึงเหตุผลหลอกๆที่ฮยอกมินไม่อยู่ที่นี้ด้วย

 

 

 

 

 

 

                "น่าแปลก... เห็นหลายวันก่อนยังบอกจะมาลูกเดียว ใช่ปะไอก้า น้องมันไปอ้อนมึงตั้งนานสองนานหนิ"

 

 

 

 

 

 

                "ไม่รู้สิ"

 

 

 

 

 

 

                จีมินหันไปถามความเห็นของคนที่โดนอ้อนแต่ก็ไม่ได้คำตอบที่เป็นประโยชน์จากปากของชูก้าเลย หลังจากนั้นที่สวนหลังโรงเรียน หลังจากฮยอกมินเอ่ยประโยคที่แสนเฉยชาออกมาคนตัวเล็กก็ปัดมือสั่นๆของเขาออกจากไหล่บางอย่างไม่ใยดีก่อนจะเดินหนีไปโดยไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย ทิ้งเขาไว้กับสายตาเย้ยหยันของแจคสัน

 

 

 

 

 

 

                "แปลก... พวกมึงมีไรที่กูไม่รู้ไหมเนี่ย"

 

 

 

 

 

 

                "ถามว่ามึงรู้เรื่องอะไรบ้างดีกว่าไอหมู วันๆคลุกแต่กับน้องหัวแดงนั่น"จีมินพยายามทำตัวเป็นนักสืบอีกครั้ง มุ่งประเด็นไปที่บรรยากาศแปลกๆที่เกิดขึ้นในช่วงนี้แทน แต่ก็ได้เท่านั้นแหละเจอแทฮยองเปลี่ยนประเด็นไปพูดถึงชื่อใครอีกคนที่เพิ่งแยกมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมง

 

 

 

 

 

 

                "ทีจินคลุกอยูกับแรพมอนเตอร์มึงไม่เห็นว่าอะไรเลยนะ"

 

 

 

 

 

 

                ไม่รู้วันนี้เพื่อนตัวเล็กไปกินอะไรมาถึงได้ดูขี้สงสัยไปเสียหมดขนาดนี้ จินที่อยู่เฉยๆมาตลอดก็ยังไม่พ้นอยู่ดี คนโลกส่วนตัวมองคนพูดอย่างตำหนิน้อยๆทำเอาจีมินตัวหดหมดความสงสัยไปในทันที

 

 

 

 

 

 

                แต่ไม่ใช่กับแทฮยองไหม? มีคนเปิดขนาดนี้มีหรือแทฮยองจะปล่อยไปง่ายๆ

 

 

 

 

 

 

                "เออจริง พักนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าค่าตาเลยนะครับคุณซอกจิน"

 

 

 

 

 

 

                "แท..."

 

 

 

 

 

 

                "นั่นไง ชอบทำแบบนี้ตลอด ตอนอยู่กับนายมอนเตอร์เป็นงี้ปะเนี่ย"

 

 

 

 

 

 

                "แทแท"

 

 

 

 

 

 

                แทแรกก็แล้ว แทแทสองก็แล้วแทฮยองก็ไม่ยอมหยุดล้อจินสักที ดูเหมือนว่าหลังๆแทฮยองจะไม่ค่อยกลัวหรือเกรงใจจินเท่าไหร่แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่ฟังเพื่อนคนนี้แล้วนะ ก็แค่ภูมิต้านทานเพิ่มขึ้นเฉยๆ

 

 

 

 

 

 

                "ไม่ต้องมาทำเสียงเข้มเลยทีนายมอนเตอร์เสียงนี่หวานเชียว"

 

 

 

 

 

 

                "แล้วตอนอยู่กับเจโฮปแทเป็นคนยังไงล่ะ"หมัดน็อคของจินทำจีมินแทบสำลักทงคัสซึ ชูก้าอมยิ้มน้อยๆแต่คนที่โดนหมัดจังๆนี่สิถึงกับเหว๋อ

 

 

 

 

 

 

                "บทสนทนาชักไม่น่าคุยแล้ว กูไปเข้าห้องน้ำก่อนดีกว่า"

 

 

 

 

 

 

                พอจัดระบบความคิดประมวลคำพูดของอีกฝ่ายได้เท่านั้นแหละค้อนวงใหญ่ส่งมาหาจินแบบไม่ยั้งก่อนจะพูดขอตัวแล้วเดินปึงปังออกไป ทันทีที่แทฮยองลับสายตาทั้งจินและชูก้าหันมายิ้มให้กัน ส่วนจีมินนี้หัวเราะดังลั่นกับท่าทางงุ่นง่านของเพื่อนตัวเอง

 

 

 

 

 

 

                แต่ก็หัวเราะได้ไม่นาน...

 

 

 

 

 

 

                ผ่านไปสิบห้านาทีแล้วแทฮยองยังไม่กลับมาที่โต๊ะ ทั้งสามเริ่มกระวนกระวายใจไม่ใช่ว่ากลัวเพื่อนตัวเองโดนตลบหลังจากฝ่ายโน้น แต่กลัวโดนเพื่อนตัวเองตลบหลังให้มากกว่า แล้วก็จริงอย่างที่กังวลเมื่อจีมินเหลือบไปเห็นลอนผมสีส้มเด่นอยู่ท่ามกลางฝูงชนอยู่ที่ชั้นหนึ่ง ร้อนชูก้าต้องรีบโทรไปตามจิกให้ไว

 

 

 

 

 

 

                (มึงไปทำอะไรข้างล่าง!) แทฮยองยกโทรศัพท์ออกจากหูทันทีที่อีกฝ่ายตะโกนลอดสายมา ร่างบางเบ้หน้าเพราะถูกจับได้ เงยหน้ามองไปยังชั้นสองพลางยิ้มกว้างให้เพื่อนทั้งสามที่มองมาด้วยสายตาคาดโทษ

 

 

 

 

 

 

                "สังเกตการณ์ไงมึง กูอยากเห็นมันโดนจับคาตาตัวเอง"

 

 

 

 

 

 

                (มึงกำลังทำเกินหน้าที่ รู้ไม่ใช่หรอว่าตอนนี้อยู่ในฐานะอะไร)

 

 

 

 

 

 

                คนพูดคือชูก้าแต่ไอท่าปาดคอที่จีมินกำลังทำมันไม่ได้เกี่ยวใดๆแต่เรียกความความหมันไส้ของเขาได้เต็มร้อย แทฮยองกรอกตาไปมาก่อนส่งยิ้มกว้างไปอีกทีก่อนตอบ

 

 

 

 

 

 

                "โหยย ไม่นับวันนี้ละกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้กูชดเชยให้"

 

 

 

 

 

 

                "กลับขึ้นมาเดี๋ยวนี้"

 

 

 

 

 

 

                กว่าจะแอบลงมาได้ไม่ใช่ง่าย ใครจะขึ้นไปให้โง่

 

 

 

 

 

 

                "ไม่ๆ กูมีแผนเด็ด"

 

 

 

 

 

 

                "เห็นเด็ดทุกที"

 

 

 

 

 

 

                "อย่าพูดแบบไม่เชื่อใจกูสิ"

 

 

 

 

 

 

                "ว่ามา"

 

 

 

 

 

 

                "กูคิดว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับแจคสันแน่ๆเพราะฉะนั้นกูจะเค้นความจริงด้วยตัวเอง"แทฮยองบอกในสิ่งที่ตัวเองคิด

 

 

 

 

 

                เดิมตอนที่แจคสันเป็นผู้คุมอยู่สนิทกับพวกคิโด้จะตาย มาแตกคอกันตอนที่คิโด้เอารอดไหวตัวทันนั่นแหละเขาเลยไม่ทันไปจัดการ ถึงจะแยกย้ายกันไปแล้วแต่ถ้ามีผลประโยชน์ซึ่งกันและกันอาจจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมก็ได้ใครจะรู้ แล้วการที่คิโด้กล้าทำเรื่องอย่างนี้ใต้จมูกเขาแสดงว่าต้องมีแบคแน่นอน

 

 

 

 

 

 

                "แต่กูว่าไม่"

 

 

 

 

 

 

                "ห๊ะ"

 

 

 

 

 

 

                "ทีนี่กลับขึ้นมาข้างบนได้แล้ว ปล่อยเป็นหน้าที่คนพวกนั้นก็พอ ถ้าภายใน 3 นาทีถ้ายังไม่เห็นหัวมึงจินลงไปลากคอมึงแน่ และมึงจะถูกกักบริเวณตามความเห็นของพวกกู"

 

 

 

 

 

 

                สายถูกตัดไปแล้ว ชูก้าไม่รอฟังคำปฏิเสธหรือขอต่อรองใดๆของแทฮยองทั้งสิ้น ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ฟังเขางั้นก็ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องฟังเช่นกัน ร่างบางหยิบหมวกใบเก๋ขึ้นมาใส่อำพรางผมสีแสดที่แสนสะดุดตาของตัวเองก่อนที่พวกคิโด้จะเข้ามาถึง

 

 

 

 

 

 

                "เสร็จงานแล้วเจอกันนะ เพื่อนรัก"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               

                เหตุการณ์ทั้งหมดตกอยู่ในสายของใครอีกคนบนชั้นสองคนละฝากกับที่ชูก้าอยู่ เมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมามีเมสเสจรายงานบทสนทนาของแทฮยองถูกส่งมาทำให้เขารู้ว่าตัวเองเริ่มจะไม่ปลอดภัย

 

 

 

 

 

 

                "ว๊า ดูเหมือนผู้คุมวีจะสงสัยฉันนะ"แจคสันเอ่ยเบาๆหลังจากอ่านข้อความจบ จริงอย่างที่แทฮยองสงสัยเขาเป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้จริงๆและที่ไม่คิดจะขัดขวางแผนของพวกนั้นก็เพราะจะแก้แค้นคิโด้เรื่องที่มันหักหลังเอาตัวรอดไปเมื่อคราวนั้น

 

 

 

 

 

 

                "..."

 

 

 

 

 

 

                "ตอนแรกว่าจะไม่ยุ่ง แต่ถ้ากัดไม่ปล่อยแบบนี้ไม่ดีเลยน๊า ทำไงดีล่ะ"มือหยาบไล้ปรอยผมของร่างเล็กในขณะถามความเห็น รอยยิ้มเหยียดฉายชัดบนใบหน้า ก่อนจะเชยคางเล็กๆให้อยู่ในระดับเดียวกัน "ไม่ตอบถือว่าอนุญาตให้ทำอะไรก็ได้สินะ"

 

 

 

 

 

 

                "..."

 

 

 

 

 

 

                "งั้นก็ตามแผนเดิม ฝันดีนะเด็กน้อย"

 

 

 

 

 

 

                ริมฝีปากหนาทาบทับลงบนหน้าผากมนของคนที่ไม่ได้สติ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                "เฮ้ย มึงหล่อดีวะ"

 

 

 

 

 

 

                หนุ่มปริศนารูปร่างกำยำเดินเข้ามาทักแทฮยองอย่างเป็นธรรมชาติและเปิดประโยคได้ถูกทางเสียด้วย ใบหน้าคมกับผิวสีแทนดูมีเสน่ห์ไม่หยอก ขนาดในผับค่อนข้างมืดความหล่อของอีกฝ่ายร่างบางเองยังยอมรับ

 

 

 

 

 

 

                "ตาถึงนะมึงนี่"

 

 

 

 

 

 

                "กูกวางมุน"

 

 

 

 

 

 

                "วี"

 

 

 

 

 

 

                เมื่ออีกฝ่ายแนะนำตัวมาเขาก็แนะนำตัวกลับ แทฮยองรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยเมื่อคนๆนั้นพยายามเบียดเข้ามาใกล้ตัวเองมากขึ้น อันที่จริงที่ก็ค่อนข้างกว้างแถมคนก็ไม่ได้แน่นขนาดนั้น แล้วไหนจะสายตาประหลาดๆที่มองเขาตอนพูดอีก

 

 

 

 

 

 

                "มาคนเดียวหรอวะ"

 

 

 

 

 

 

                "ก็ไม่เชิง"

 

 

 

 

 

 

                "กูมาคนเดียวเพื่อนแม่งเบี้ยว มึงพอจะว่างแดกเป็นเพื่อนกูไหม"

 

 

 

 

 

 

                "โทษที กูขอผ่าน"

 

 

 

 

 

 

                ปฏิเสธเสร็จก็ทำท่าจะเดินหนีแต่ก็ช้ากว่ามือปลาหมึกอยู่ดี แทฮยองมองเหยียดไปที่ข้อมือที่โดนรั้งไว้ก่อนสบัดออกแรงๆอีกฝ่ายถึงยอมปล่อยและรีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่

 

 

 

 

 

 

                "แปบเดียวเดี๋ยวกูก็กลับแล้ว เลี้ยงก็ได้เอ้า!"

 

 

 

 

 

 

                "เออๆ"

 

 

 

 

 

 

                เพราะขี้เกียจและรำคาญแทฮยองเลยเลือกที่จะเออออตามที่อีกฝ่ายต้องการ จะโวยวายตามนิสัยก็กลัวเสียแผน แก้วเดียวคงไม่เสียหายอะไรหรอก

 

 

 

 

 

 

                "น้อง Black Screwdriver 2"กวางมุนบอกกับบริกรที่บาร์








                "กินเหล้ายังกะตุ๊ด

 

 

 

 

                 Black Screwdriver คือค็อกเทลที่มีส่วนผสมระหว่างแบล็กวอดก้า (Blavod) กับน้ำส้มอาจเติมน้ำมะนาวอีกนิดหน่อยเพื่อเพิ่มรสชาติ สีดำของแบล็กวอดก้าตัดกับสีส้มของน้ำผลไม้ที่เติมลงไป ทำให้เครื่องดื่มออกจะสาวไปสักหน่อย ร่างบางเลยอดไม่ได้ที่จะแขวะตามนิสัย 

 

 

 

 

                

 

 

 

 

 

                "วอดก้าเนี่ยนะ"

 

 

 

 

 

 

                "ค็อกเทลมันก็ตุ๊ดเหมือนกันหมดนั่นแหละ"

 

 

 

 

 

 

                "กินชิวๆนิ่มๆหน่า"

 

 

 

 

 

 

                "กูก็เมานิ่มๆสมใจมึงเลยสิ"ถึงจะว่าไปอย่างนั้นแต่แทฮยองก็รู้ดีถึงฤทธิ์ของเครื่องดื่มสีสวยชนิดนี้ รู้ๆกันอยู่ว่าวอดก้าไม่ใช่ดีกรีน้อยๆยิ่งถ้าเป็นแบบค็อกเทลแล้วด้วย กินไม่ดีมีหวังเมาเละเทะ

 

 

 

 

 

 

                ของหวาน+เหล้า = เมาลื้ม!

 

 

 

 

 

 

                "อย่ามองโลกในแง่ร้ายสิ นี่คนดีนะ"

 

 

 

 

 

 

                "งั้นคนดีรีบๆกิน แล้วก็รีบๆสักทีเหอะ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                "ไงพวก"

 

 

 

 

 

 

                ในขณะที่ชูก้า จีมินและซอกจินกำลังสังเกตการกระทำของเพื่อนจอมเอาแต่ใจที่กำลังทำอะไรสักอย่างด้านล่างท่ามกลางคนมากมายอยู่นั้น แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็เดินเข้ามาทักทายพวกเขาถึงโต๊ะ

 

 

 

 

 

 

                แจคสัน หวัง

 

 

 

 

 

 

                "มึงมาทำอะไรที่นี่"ชูก้าลุกพรวดเมื่อเห็นว่าคนมาใหม่นั้นเป็นใคร เมื่อเย็นเพิ่งเจอกันไปแถมเจอในสถานะการณ์น่าอึดอัดระหว่างเขากับฮยอกมินซะด้วย การได้เห็นแจคสันอีกครั้งทำให้ชูก้าพาลนึกไปถึงสายตาและท่าทางของอีกคนที่เดินจากไป

 

 

 

 

 

 

                มันไม่ใช่เวลาลำรึกความหลัง มินยุนกิ!

 

 

 

 

 

 

                "ที่นี่ไม่ใช่โรงเรียนทำไมกูจะมาไม่ได้"แจคสันตอบอย่างไม่ยีระ ตามกฎสถานะผู้ถูกล้มของโรงเรียนที่ๆเขาไม่สามารถเข้าออกหรือเดินเตร็ดเตร่ได้อย่างอิสระคือบริเวณภายในโรงเรียนเท่านั้น บริเวณใกล้เคียงหรือโดยรอบไม่สามารถใช้กฎข้อบังคับนี้กับเขาได้

 

 

 

 

 

 

                "ที่โรงเรียนมึงก็ยังไปออกจะบ่อย"

 

 

 

 

 

 

                "อู้วว รู้ด้วย สงสัยสายดี"

 

 

 

 

 

 

                "ไอวีกินอีกแก้วแล้ว"จีมินรีบบอกสถานะการณ์ปัจจุบันให้ทุกคนรับรู้ ชูก้าและจินหันไปมองยังทิศทางที่เพื่อนตัวดีอยู่ เห็นร่างบางกระดกแก้วที่บรรจุของเหลวสีสวยรวดเดียว ถ้านับแก้สนี้นี่ก็แก้วที่สิบ...

 

 

 

 

 

 

                "ถ้าจะมาแค่นี้ก็หลบหน่อย ตอนนี้พวกกูไม่มีเวลาสนใจมึง"ชูก้าเบี่ยงตัวหลบเพื่อจะเดินไปยังบันไดหมายจะไปลากคอเพื่อนตัวเองกลับขึ้นมานั่งนิ่งๆในที่ที่ควรจะอยู่ แต่ก็ต้องสะดุดภาพตรงหน้ามาร์คอุ้มใครบางคนเดินตามเข้ามากับลูกน้องนับสิบ

 

 

 

 

 

 

                "กูยังไม่ได้บอกเลยน๊า ว่ากูพาฮยอกมินมาด้วย"

 

 

 

 

 

 

                "ไอสัส!"

 

 

 

 

 

 

                ชูก้าถึงกับเลือดขึ้นหน้าเตรียมพุ่งจะไปซัดหน้ายียวนนั่นซักหมัดดีที่จินมือไวรั้งแขนไว้ได้ทัน จีมินเองก็ละสายตาจากแทฮยองมาช่วยดึงชูก้าไว้อีกแรง ยิ่งวู่วามฮยอกมินจะยิ่งอันตราย

 

 

 

 

 

 

                "จุ๊ๆ ฟังข้อเสนอกูก่อนโมโห"

 

 

 

 

 

 

                "กูไม่เอาข้อเสนอใดๆทั้งนั้น"

 

 

 

 

 

 

                "ที่เพื่อนมึงกำลังกินยู่ตอนนี้ผสมยาปลุก... ส่วนฮยอกมินก็แค่โดนยานอนหลับอ่อนๆ ถ้ามึงเลือกช่วยได้คนเดียวมึงจะช่วยใครดี มินชูก้า"เขายื่นข้อเสนอลองใจอีกฝ่าย เขาอยากให้คนพวกนี้ลิ้มรสความรู้สึกในวันที่แทฮยองบุกเข้ามาประกาศปาวๆกับคนทั้งโรงเรียนว่าจะยึดตำแหน่งผู้คุมไปเป็นของตัวเอง ใช้มาร์คเป็นข้อต่อรองให้เขาสละตำแหน่ง

 

 

 

 

 

 

                "พวกกูไม่ว่างให้มึงมาปั่นหัว ส่งฮยอกมินมาได้แล้ว"

 

 

 

 

 

 

                ชูก้าเร่งเร้า เขาไม่คิดจะวิ่งตามเกมส์ของอีกฝ่ายตั้งแต่แรกเพราะฉะนั้นข้อเสนอเหล่านั้นจึงไม่มีผลอะไรกับเขาเลย แน่นอนว่าถ้าได้ตัวฮยอกมินคืนมาเขาก็จะลากไปตามตัวแทฮยองกลับมา

 

 

 

 

 

 

                "ฉลาดเลือกดีนี่ คืนไอเปี๊ยกให้พวกมัน"

 

 

 

 

 

 

                แจคสันสรุปเอาเองว่าทั้งสามเลือกที่จะช่วยฮยอกมิน มาร์คเดินไปวางคนตัวเล็กที่หลับสนิทลงบนโซฟาอย่างเบามือตามคำสั่งของผู้เป็นพี่ ก่อนจะเดินไปหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูของที่จีมินที่เจ้าเพิ่งหยิบขึ้นมาหมายจะขอความช่วยเหลือจากบรรดาลูกน้องข้างนอก

 

 

 

 

 

 

                "ขอโทรศัพท์นะครับ"

 

 

 

 

 

 

                "ไม่ต้องเป็นห่วงขนาดนั้น เพื่อนมึงคงโดนกวางมุนพาไปสำเร็จโทษที่ไหนสักแห่งแล้วส่งกลับในตอนเช้า ว๊า ไปไวเสียจริง"

 

 

 

 

 

 

                ทั้งสามมองไปยังที่ๆเดิมที่ร่างบางเคยอยู่แต่ตอนนี้หายไป ชูก้าพุ่งไปกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายมาจับไว้มั่นจนปกเสื้อยับยู้ยี้ ก่อนที่ลูกน้องสองสามคนข้างหลังจะเข้ามาช่วยดึงชูก้าออกและผลักให้กลับไปยืนที่เดิม มือหยาบจัดแจงปกเสื้อที่เสียรูปให้เข้าที่เข้าทางแล้วพูดต่อ

 

 

 

 

 

 

                "ไม่เห็นต้องรุนแรงเลย กูแค่ต่อเวลาให้กวางมุนพาเพื่อนมึงหนีอีกนิดหน่อยเอง"

 

 

 

 

 

 

                "นายช่วยคิโด้ทำไม หรือเพราะนายมีส่วนเกี่ยวข้อง"จินที่เงียบมานานถามขึ้น เขากำลังคิดว่าการที่แจคสันลงทุนออกโรงปกป้องคิโด้ทั้งๆที่ตัวเองไม่ใช่เป้าหมายในครั้งนี้ เป็นไปได้สูงเลยว่าเบื้องหลังการกระทำผิดของคิโด้ต้องมีชื่อแจคสันเป็นหนึ่งในนั้นแน่

 

 

 

 

 

 

                "หมดช่วงต่อเวลาแล้วลาก่อนนะคุณผู้คุมทั้งหลาย"

 

 

 

 

 

 

                เขาจงใจไม่ตอบข้อสงสัยของจิน รีบตัดบทและปลีกตัวออกมาเมื่อเห็นว่าจินเริ่มระแคะระคาย มาร์ควางโทรศัพท์ของจีมินลงบนโต๊ะก่อนเดินตามพี่ชายตัวเองไป

 

 

 

 

 

 

 

                "ยังไม่กล๊าบบบ ถ้ามึงจะกลับก็กลับไปก่อนเลยกูไม่รีบ กูต้องอยู่จับไอคิโด้ก่อน"ร่างบางส่งเสียงอ้อแอ้ขณะโดนใครอีกคนที่เพิ่งกันได้ไม่นานหิ้วปีกออกมาบริเวณซอกข้างๆร้าน ท่าทางปวกเปียกกับพวงแก้มสีแดงเข้มนั่นเป็นสิ่งยืนยันได้ดีว่าคนเก่งของเรา ...เมาแล้ว

 

 

 

 

 

 

                ธรรมดาแค่ค็อกเทลงี่เง่าแก้วเดียวมันทำอะไรแทฮยองไม่ได้หรอก แต่พอแก้วแรกผ่านไปแก้วสองก็ตามมาทันที อ้างว่าเป็นโปรโมชั่นพิเศษของร้านในค่ำคืนนี้ แล้วไหนจะค็อกเทลสูตรใหม่ที่ร้านตั้งใจนำเสนอและอื่นๆอีกบลาๆๆตามที่บริกรและกวางมุนพยายามเชียร์ จากที่กะจะกินแค่แก้วเดียวกลายเป็นว่ารวมๆแล้วร่วมสิบแก้ว ที่สำคัญมันไม่ซ้ำกันสักแก้ว!

 

 

 

 

 

 

                ...งานอ้วกมาก็ไม่ต้องสืบ

 

 

 

 

 

 

                "แต่ว่ากูจับมึงได้แล้วนะ"มือหยาบกระชับเอวบางไว้มั่น โน้มหน้าเข้าไปมองแก้มก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ด้วยสายตากรุ่มกริ่ม กวางมุนกำลังคิดว่าโชคต้องเข้าข้างตัวเองแน่ๆและตัดสินใจไม่ผิดที่รับงานนี้

 

 

 

 

 

 

                "พูดจาเลอะเทอะ ไป๊ๆกลับห้องไปนอนไป๊"

 

 

 

 

 

 

                "ไปส่งหน่อย"

 

 

 

 

 

 

                "มาเองกลับเอง อย่ามาอ่อยมึงไม่ใช่สเปค"ถึงจะรู้สึกว่าเมาแต่ยังพอมีสติอยู่บ้าง มือบางดันตัวออกห่างเมื่อสังเกตเห็นท่าทางคุกคามของอีกฝ่าย

 

 

 

 

 

 

                "แต่ขอโทษ มึงโคตรสเปคกูเลยครับ"

 

 

 

 

 

 

                กวางมุนรู้สึกถูกใจคนในอ้อมแขนเป็นอย่างมาก คนรั้นๆมั่นใจในตัวเองไม่มีใครเกินอย่างแทฮยองคุ้มค่ากับการเข้าใกล้ ท่าทางเอาแต่ใจกับใบหน้าเย่อหยิ่งเหล่านั้นพอได้มองได้สัมผัสใกล้ๆมันดูน่ารักและน่าทำลายให้พังคามือ

 

 

 

 

 

 

                "กูรู้แล้วว่ากูหล่อ แต่แบบ..."

 

 

 

 

 

 

                "มึงพาพวกมาทำห่าไรเยอะแยะวะ"แทฮยองไม่ทันได้พูดจบ กวางมุนก็แทรกมาเสียก่อน ตอนนี้ทั้งตัวเขาและกวางมุนมาหยุดที่มุมตึกทางออกของร้านแต่บรรดาลูกน้องที่เขาขอแบคฮยอนมาอยู่แถวนั้นเต็มไปหมด

 

 

 

 

 

 

                พระเจ้ายังไม่ทอดทิ้งแทฮยอง

 

 

 

 

 

 

                "จับพวกแหกกฎไง นั่นไงๆ พวกมึงมาช่วยกูหน่อยเซ้ อุ๊บ!"แทฮยองรีบตะโกนเรียกลูกน้องตัวเองที่เดินวนเวียนอยู่แถวนั้นให้มาช่วยด้วยด่วนเมื่อเห็นว่าท่าไม่ดี ก่อนจะโดนปิดปากแทบและลากไปยังรถเก๋งสีดำที่จอดเทียบอยู่ไม่ไกล

แทบทันที

 

 

 

 

 

 

                "หุบปากแล้วรีบขึ้นรถกูเดี๋ยวนี้"

 

 

 

 

 

 

                ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายตัวใหญ่ขนาดที่ตัวเขาเองจะสู้ไม่ได้แต่เหมือนกับว่าเรี่ยวแรงที่เคยมีมันกลับหายไปเสียดื้อๆโดยไม่ทราบสาเหตุ เผลอแว๊บเดียวทั้งเขาและกวางมุนก็มาถึงที่รถและกำลังถูกดันให้เข้าไปในรถ

 

 

 

 

 

 

                ไม่รอดแน่

 

 

 

 

 

 

            แทฮยองอยู่ในรถแล้ว กวางมุนเองก็กำลังจะขึ้นรถเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

            หมับ

 

 

 

 

 

 

                "ไรวะสัด!"

 

 

 

 

 

 

                ผัวะ!!

 

 

 

 

 

 

                หมัดเดียวรู้เรื่อง หมัดหนักๆทำเอากวางมุนล้มลงไปกับพื้น ตอนแรกนึกว่าจะมีการซัดกันสักตั้งเสียอีกแต่สุดท้ายมันวิ่งหนีไปเฉย แทฮยองเอนตัวมามองว่าคนที่ช่วยตัวเองเป็นใคร

 

 

 

 

 

 

                ลึกๆแล้วก็แอบหวัง หวังว่าเป็นใครคนนั้น...

 

 

 

 

 

 

                หวังว่าจะเป็นคนที่มีชื่อแปลว่า ความหวัง

 

 

 

 

 

 

                "เป็นอะไรมากไหม แทฮยอง"

 

 

 

 

 

 

                บุคคลปริศนาโน้มตัวลงมาเผยใบหน้าหล่อเหลาฉายแววเป็นห่วง มือจับตามตัวเขาเพื่อเช็คว่าทุกอย่างยังโอเคก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าร่างบางไม่มีส่วนใดบุบสลาย

 

 

 

 

 

 

                ร่างกายนะไม่แต่ใจก็ไม่แน่

 

 

 

 

 

 

                "จะ แจฮาฮยอง..."

 

 

 

 

 

 

                คนตรงหน้ากลับไม่ใช่เจโฮปแต่เป็นคนที่เขาไม่มีวันลืมถึงแม้พยายามจะลืมแค่ไหนก็ตาม คนที่ควรอยู่ในที่ที่ไกลแสนไกลมาปรากฎตัวต่อหน้าเขาอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มที่ตัวเขาเคยหลงรักจนถอนตัวไม่ขึ้น ร่างบางถูกพยุงออกมาจากรถแม้อยากจะขัดขืนแต่ทำอะไรไม่ได้มากอาจเพราะเรี่ยวแรงที่หายไปหรือเพราะคนๆนั้นคือแจฮา

 

 

 

 

 

 

                "ครับ พี่กลับมาดูแลเราแล้วนะ"

 

 

 

 

 

 

                "ฮยองกลับมาทำไม"

 

 

 

 

 

 

                "คุณวีเป็นอะไรไหมครับ"ลูกน้องสองสามคนในบริเวณใกล้ๆวิ่งหน้าตาตื่นมาหาเขาทั้งคู่ ร่างบางเลยไม่ทันได้รู้ว่าทำไมคนๆนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้กันแน่

 

 

 

 

 

 

                "ไม่เป็นไร วานไปบอกชูก้าทีว่ากูกลับก่อน"ร่างบางหันไปตอบและฝากเรื่องไปยังชูก้าที่ยังอยู่ด้านใน เป็นเรื่องแน่ถ้าพวกนั้นเห็นว่าเขาหายออกไปจากผับหลังจากที่กระดกเหล้าเพียบ

 

 

 

 

 

 

                "กลับโรงเรียนเลยไหม เดี๋ยวพี่ไปส่ง"

 

 

 

 

 

 

                "ไม่ต้อง"

 

 

 

 

 

 

                "ยืนให้มั่นก่อนเถอะค่อยมาทำเก่ง"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                แทฮยองไม่อาจปฏิเสธอะไรได้ ร่างบางนั่งหน้านิ่งอยู่บนรถของอีกฝ่ายเพื่อกลับไปยังกลับโรงเรียน ระหว่างทางตัวเขาเองรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองแปลกๆไป ข้างในมันร้อนๆวูบๆแปลกๆ แจฮาพยายามชวนคุยนู้นนี้ตลอดทางแต่สิ่งที่รับกลับมามีเพียงความเงียบจนเข้าเขตโรงเรียนนั่นแหละ

 

 

 

 

 

 

                "แทฮยอง..."

 

 

 

 

 

 

                "ผมชื่อวี"

 

 

 

 

 

 

                แจฮาจอดรถหน้าตึกที่เป็นหอพักก่อนจะเรียกร่างบางที่เอาแต่มองออกนอกหน้าตาด้วยชื่อเคยเรียกประจำ ผลคือเจ้าของชื่อตวัดสายตาแข็งกร้าวพร้อมแก้ความเข้าใจของเขาเสียใหม่

 

 

 

 

 

 

                "ตรงหน้าตอนนี้มีแต่แทฮยองของพี่"แจฮาตอบกลับด้วยความเอ็นดู มือหนาปัดปรอยผมสีส้มก่อนจะไล่ลงมาทาบที่ข้างแก้มสีแดงระเรื่อ การกระทำเหล่านี้สร้างความหวั่นไหวอย่างมากให้ร่างบาง ผู้ชายคนนี้กำลังทั้งสั่นทั้งเจาะกำแพงที่เขาสร้างมันเพื่อมาป้องตัวเอง

 

 

 

 

 

 

                "มันไม่ใช่ตั้งนานแล้ว"

 

 

 

 

 

 

                "ยังไม่เลิกโกรธพี่เรื่องนั้นอีกหรอ"

 

 

 

 

 

 

                "หยุดพูดเรื่องนั่น"ร่างบางเอ่ยเตือนในสิ่งที่แจฮากำลังจะพูด มือบางปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างแรงก่อนจะปลดล็อคประตูและลงจากรถ แทฮยองดึงเรี่ยวแรงน้อยนิดพาตัวเองออกไปจากตรงนั้นโดยเร็วที่สุด ขาเรียวสาวยาวๆเขาอยากรีบหนีไปให้ไกล ไกลจากผู้ชายหน้าด้านคนนี้!

 

 

 

 

 

 

                แจฮาเองตามก็มา ขายาวก้าวเพียงสองสามก้าวก็ถึงตัวคนที่กำลังจะหนีและคว้าตัวไว้

 

 

 

 

 

 

                "พี่ไม่ขอโทษหรอกนะ เพราะถ้าย้อนเวลากลับไปได้พี่ก็จะทำเหมือนเดิม"

 

 

 

 

 

 

                หลังจากประโยคสุดแสนจะเห็นแก่ตัวที่อีกฝ่ายพูดแทฮยองได้แต่หัวเราะให้กับมัน คนนี้ๆไม่ได้เปลี่ยนไปเลยจริงๆ ใครเป็นอะไรไม่สนขอให้ตัวเองได้สิ่งที่ต้องการ

 

 

 

 

 

 

                "ฮยองนี่ก็เลวเสมอต้นเสมอปลายดี"แจฮาไม่ได้ตอบโต้อะไรแต่แทฮยองรู้ดีว่าคนตรงหน้าเขาตอนนี้กำลังโกรธมากกับคำพูดเมื่อกี้ของเขาสังเกตได้จากแรงบีบที่ไหล่บาง

 

 

 

 

 

 

                "ปล่อยวีได้ไหมครับ"ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่โฮซอกเดินมา ร่างหนาหยุดอยู่ระหว่างทั้งคู่ถึงจะสงสัยว่าผู้ชายแปลกหน้าคนนี้เป็นใครแต่ก็ไม่คิดจะถามเพราะสีหน้ากระอักกระอ่วนของแทฮยอง

 

 

 

 

 

 

                "คงไม่ได้เพราะผมยังคุยกับเขาไม่จบ"

 

 

 

 

 

 

                "เราคุยกันจบแล้ว โฮปพากูขึ้นห้องที"ไม่สนคำปฏิเสธของแจฮา แทฮยองหันไปขอร้องโฮซอกแทน มือหนายื่นมาตรงหน้าอย่างสื่อความหมาย ร่างบางเข้าใจมันแต่เลือกที่จะไม่ทำตามที่อีกฝ่ายต้องการ เขาเพียงแค่เบียงตัวให้หลุดจากการเกาะกุมของแจฮาและเดินนำโฮซอกเข้าไปในตึก

 

 

 

 

 

 

                "เดี๋ยวสิแทฮยอง"

 

 

 

 

 

 

                "แทฮยองตายไปนานแล้วครับ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                "เรื่องเมื่อกี้ช่วยอย่าถามจะได้ไหม"

 

 

 

 

 

 

                ร่างบางพูดดักความอยากรู้อยากเห็นของอีกฝ่ายขณะที่อยู่ในลิฟท์ พลางเอนตัวพิงข้างฝามือบางข้างนึงค้ำพยุงตัวเองไว้ ส่วนข้างที่เหลือลูบหน้าที สางผมที บ้างก็พัดมือแรงๆเอาลมทั้งๆที่อากาศก็ไม่ได้ร้อนอะไรมากมาย ออกจะเย็นสบายกำลังดี

 

 

 

 

 

 

                "อือ แต่นี่เป็นไรลุกลี้ลุกลนจัง"โฮซอกรับคำ เขาก็ไม่ได้คิดจะรีบถามอะไรตอนนี้เช่นกันไว้วันหลังก็ยังไม่สาย ตอนนี้เขากำลังเป็นห่วงเรื่องอื่นมากกว่าก็ไอท่าทางแปลกๆของคนข้างๆเขาตอนนี้นั่นแหละ แก้มแดงระเรื่อกับตาหวานเยิ้มบ่งบอกปริมาณแอลกอฮอล์ในกระแสเลือดจะว่าเป็นอาการของคนเมาก็พูดได้ไม่เต็มปากนัก

 

 

 

 

 

 

                "ร้อน"

 

 

 

 

 

 

                "ร้อน?"

 

 

 

 

 

 

                "เออ ร้อน หงุดหงิด"

 

 

 

 

 

 

                "ไปทำไรมา"ร่างหนาเริ่มปฏิบัติการซักไซ้เมื่อเห็นว่าไอท่าทางแปลกๆนั้นเข้าข่ายอาการของอะไรบางอย่าง

 

 

 

 

 

 

                "ไม่ต้องอยากรู้หรอกน่า!!"

 

 

 

 

 

 

                "กูช่วยมึงไว้เนี่ยนะ"

 

 

 

 

 

 

                พอเริ่มคำถามที่สองเท่านั้นก็โดนเหวี่ยงเสียแล้ว โฮซอกยิ้มกว้างกับปฏิกิริยาของแทฮยอง พอไม่ได้เห็นหน้าเหวี่ยงๆของร่างบางแล้วพาลไม่มีกระจิตกระใจทำอะไร สงสัยวันนี้จะหลับสนิท :)

 

 

 

 

 

 

                แรงไม่มีแต่พลังเหวี่ยงมาเต็ม

 

 

 

 

 

 

                "เพราะว้อดก้ามั้ง"

 

 

 

 

 

 

                "กินไปเยอะหรอ"

 

 

 

 

 

 

                "ก็แค่ค็อกเทล ทุกทีไม่เห็นเป็นงี้"

 

 

 

 

 

 

                เสียงอุบอิบออกมาจากเรียวปากบางเขารีบเอนตัวเข้าไปฟังใกล้ๆจนพอจับใจความได้ สงสัยจะอายต้นเหตุที่ทำให้ตัวเองเป็นแบบนี้

 

 

 

 

 

 

                ก็นะ.. ผู้ชายแมนๆที่ไหนเขากินค็อกเทลกัน

 

 

 

 

 

 

            ลิฟท์มาส่งที่ขั้นเจ็ดแล้ว แทฮยองเร่งฝีเท้าให้ไปถึงหน้าห้องให้ไวที่สุดเท่าที่ร่างกายอำนวย โฮซอกเองก็เดินตามมาติดๆมองความงุ่นง่านของร่างบางด้วยรอยยิ้ม

 

 

 

 

 

 

                มือบางบิดกลอนประตูถึงรู้ว่าฮยอกมินไม่ได้อยู่ที่ห้อง เมื่อเช้าเขาออกมาก่อนเลยไม่ได้เอากุญแจออกมาเผื่อว่าเจ้าเด็กนั่นจะออกไปไหนมาไหนจะได้ไม่ต้องรอเขากลับมาเปิดประตูให้ แต่นี่อะไรป่านนี้ยังไม่กลับ

 

 

 

 

 

 

                "มึงโดนยาป่าวเนี่ย"

 

 

 

 

 

 

                "...อย่ามาแช่ง"แทฮยองสะอึกกับข้อสันนิฐานของโฮซอก พอมาคิดๆดูมันก็เข้าข่ายอยู่ไม่น้อยแต่ก็ไม่อยากยอมรับอยู่ดีนั่นแหละ อีกอย่างตัวเขาจะเป็นอะไรก็ไม่เกี่ยวกับเจโฮปเสียหน่อย

 

 

 

 

 

 

                "หยุดพูดมากแล้วรีบๆเปิดประตูสิ กูรู้ว่ามึงมีกุญแจ"

 

 

 

 

 

 

                ร่างบางเปลี่ยนเรื่องก่อนหลบทางให้อีกฝ่ายไขประตูห้อง มันน่าหงุดหงิดนิดหน่อยทั้งๆที่เป็นห้องตัวเองแท้ๆแต่ไม่สามารถเปิดได้กลับต้องให้ศัตรูมาช่วย โฮซอกยิ้มน้อยๆที่โดนรู้ทันก่อนจะหยิบกุญแจห้องออกมาจากกระเป๋ากางเกง ตั้งแต่เขาโดนไล่ให้ไปนอนห้องนัมจุนเขาก็ไม่คืนกุญแจแต่อย่างใด

 

 

 

 

 

 

                เมื่อเปิดห้องได้แล้วร่างหนายังใจดีพยุงตัวคนเมาเข้ามาด้วยและพาไปนั่งพักที่โซฟาใกล้เสร็จสรรพ แทฮยองบ่นน้อยๆกับความหวังดีประสงค์ร้ายของอีกฝ่าย

 

 

 

 

 

 

                ช่วยเขาเท่ากับได้เข้ามาในห้อง

 

 

 

 

 

 

                "เดี๋ยวกูอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าพวกนั้นจะมา"

 

 

 

 

 

 

                "ไม่จำเป็น..."

 

 

 

 

 

 

                ขณะที่กำลังออกปากไล่โฮซอกก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ไม่ให้ทันได้ตั้งตัว มือหนาเชยคางมนให้เชิดขึ้นเล็กน้อย ตาคมมองแทฮยองอย่างแสนรักก่อนที่ริมฝีปากหนาจะแนบชิดกับอวัยวะเดียวกันของอีกฝ่าย

 

 

 

 

 

 

                โฮซอกโถมตัวดันแผ่นหลังบางจนชิดกับเบาะโซฟาโดยที่ริมฝีปากทั้งคู่ไม่แยกออกจากกันเลย แทฮยองไม่ได้ขัดขืนซ้ำแล้วลิ้นเล็กยังตอบสนองลิ้นร้อนมากกว่าที่เคย มากกว่าครั้งไหนๆ 

 

 

 

 

 

 

                "ไม่ขัดขืนขนาดนี้ กูว่าคืนนี้กูจำเป็นมากสำหรับมึงเลยแหละ ...วี"




- CUT -






 

 



____________________________________________________

มาแล้วคร้าบ นี่หายหรือว่าตายไรท์ก็ยังไม่มั่นใจตัวเอง 5555

เพื่อให้ตามทันเหตุการณ์บ้านเมือง ไรท์เลยจัดคืนความสุขให้รีดที่น่ารักทุกคน จัดตอนนี้ไปแบบเต็มอิ่ม

ใครที่คิดถึงกุกมินก็มาแบบน่ารักๆ ส่วนฮยอกมินกับชูก้าน่ารักกว่า (โดนตบ)

ที่สำคัญ... ความ 'กิ๊บกิ้ว' บังเกิด ._. ออกตัวเลยว่าเขียนครั้งแรกอย่างหวังอะไรมาก TT

แค่อยากเขียนในแนวที่ตัวเองชอบอ่านมันก็เลยออกมาเป็นเช่นนี้แล

อยากรู้ว่าเป็นยังไง ส่องไบโอไรท์ โลด!! >> @Paemytaetae <<


 

 

 

 

 



 

 




 
✄THE ORA




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #422 monster (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 22:08
    แทจะมาขัดจังหวะ จีมินกะกุกทำไมมมมม
    ฟินไปสิ กุกมิน 555
    ส่วนทางโฮปวี ก็...... กริ๊ดดดดดด ฟินไปอีกสิคะะะะ
    #422
    0
  2. #412 DuyDuy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 22:25
    มาต่อไวไวน้าาาาา อยากอ่านต่อเเล้วอ่าาาสู้สู้
    #412
    0
  3. #406 weerata (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 19:36
    มีตอนต่อไปมั้ยอ่าาาาา
    #406
    0
  4. #405 GU'chompu Ba (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 15:20
    โอ้ยยยยยยฟินตัวแตกจ้าาาาา ตามหาไบโอด่วนนน มาต่อไวๆน่ะค่ะ ไรท์สู้ๆ
    #405
    0
  5. #403 Mvp Ppn (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 14:17
    ดะ ดะ ดะ ได้กันแล้วอื้อหือ แซ่บมาก -,,-



    ลุ้นคู่ก้ากะฮยอกมินต่อ





    #403
    0
  6. #398 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 13:31
    พี่กิหึงฮยอกสินะ ถึงได้โกรธขนาดนั้น หรือเห็นว่าของเล่นกำลังจะหายไปเลยหวงของขึ้นมา?
    พี่กินี่ล่ะน้าาา ระวังจะรู้ใจวันที่สายไป แบร่ :b

    มินซื่อๆอย่างนี้ถึงได้โดนกุกหลอกเอาง่ายๆ แต่ก็น่ารักกกก
    แอบอยากรู้ตอนมินโดนหลอกบนเตียง อิอิ (หื่นมาเต็ม --)

    โฮปวีได้กันแล้วว ตื่นมาแทแทจะโวยวายขนาดไหนนะ 5555555
    แต่แจฮาก็กลับมาเป็นศัตรูหัวใจอีก สู้ๆนะโฮปปี้ ><

    รอตอนหน้านะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่าา
    ปล. แจคฮยอกก็น่ารักดีนะคะ ปล่อยพี่กิไว้คนเดียวเถอะ คึคึ
    #398
    0
  7. #397 pataran (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 01:48
    กุกมินนี่มาแร๊ววงงงงงงง

    แต่โฮปวี แรงกว่า คึคึคึ
    #397
    0
  8. #396 KOKKAK (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 01:00
    โห้ยยยยยย ได้กันแล้ว ดะดะได้กันแล้วววววววว กริ๊ดดดดดดดดด ไรต์ก็ไม่ได้อะไรนะโฮปวีได้กันแล้ว แล้วกุกมินละ ได้กันแล้วแต่อยากรับรู้เหตุการณ์อ่าไรต์ เขาไม่ได้ขอมากไปใช่มั้ย อยากได้จริงนะ ของพี่จินกับฮยอกมินด้วยนะ 555555555555555555 รีบมาต่อน้าเขาอยากรู้ว่าน้องวีคนเก่งจะทำตัวยังไงต่อไป 55555555555555555
    #396