[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 36 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 30

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 833
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 พ.ย. 58

 

Chapter 30

 

 

 

 

 



 

                วันนี้ฮยอกมินพยายามทำตัวปกติเพื่อไม่ให้คนอื่นผิดสังเกต แม้ว่าเมื่อวานนี้จะเจอเรื่องมากมายทั้งเกือบเอาชีวิตไม่รอดที่โรงยิม แต่มันก็ไม่เท่าความหน่วงที่ก้อนเนื้อด้านซ้ายบนห้องบังทัน ถามว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นก็แค่โดนตามตัวมาแล้วก็ไล่กลับอย่างไม่ไยดี

 

 

 

 

 

                สุดท้ายคนตัวเล็กจำต้องทิ้งเรื่องส่วนตัวเพื่อทำตามหน้าที่ของส่วนรวม ถึงแม้จะไม่มั่นใจเท่าไหร่นักว่าแจคสันจะสงสัยการกระทำของเขาเมื่อวานหรือเปล่า

 

 

 

 

 

                “แจคสัน

 

 

 

 

 

                ทันทีที่ฮยอกมินมาถึงห้องเรียนแจคสันก็รออยู่ก่อนแล้ว บอกทีว่าคนๆนี้โดนล้ม เป็นบุคคลที่ต้องสาบสูญไปจากโรงเรียน แต่ตั้งแต่เขาย้ายมาเรียนที่นี้ไม่มีวันไหนไม่เจอแจคสัน ก็แค่รู้สึกว่าเขาเพ่นพ่านไม่สมฐานะตัวเองเลย

 

 

 

 

 

                ภายในห้องมีเพียงเขาและแจคสันดูท่าว่าคนอื่นจะโดนไล่ออกไปให้พ้นหูพ้นตาซะละมั้ง ใช้อำนาจพร่ำเพื่อเสียจริง พวกวีปล่อยให้มันทำกร่างไปทั่วอย่างงี้ได้ยังไงกัน!

 

 

 

 

 

                “ทำไมเมื่อวานมึงรีบออกไปนักล่ะ

 

 

 

 

 

                “กูปวดขี้

 

 

 

 

 

                พอถูกถามถึงเหตุผลในเหตุการณ์เมื่อวานฮยอกมินก็ตอบอย่างฉะฉานตรงไปตรงมา แน่นอนว่าเรื่องมันผ่านมาตั้งเกือบวันเขามีเวลาคิดคำตอบหลือเฟือและเป็นตัวเองมากที่สุดซะด้วย

 

 

 

 

 

                “โทรศัพท์มาถึงกับขี้ไหล?

 

 

 

 

 

                “นาฬิกาปลุกตังหาก เวลาขี้มาตรฐาน นาฬิการ่างกายน่ะรู้จักไหมแจคสันดูท่าจะไม่เชื่อกับคำตอบของคนตัวเล็กเท่าไหร่นัก เขาเองก็ไม่หยุดที่จะแก้ตัวเช่นกัน

 

 

 

 

 

                “เออๆ ขี้ก็ขี้ กูนึกว่ามีใครโทรมาซะอีก

 

 

 

 

 

                “ตลกเหอะ กูเป็นเหยื่อใครมันจะโทรหา

 

 

 

 

 

                “นั่นสิ ถ้ามีใครโทรหาจริงนี่แปลกเลยเนอะ

 

 

 

 

 

                “แล้วน้องมึงไปไหน ไหง๋วันนี้ไม่มาคุมฮยอกมินพูดเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นว่าแจคสันเริ่มจะเดาสุ่มเรื่องไปทั่วจนมันชักเข้าใกล้ความจริงมากไปหน่อย อีกใจก็กลัวว่าถ้าพูดมากไปกว่านี้ตัวเขาเองอาจจะหลุดท่าทางน่าสงสัยแบบเมื่อวานก็ได้ ซึ่งนั้นก็ไม่ใช่ผลดีสักเท่าไหร่    

 

 

 

 

 

                “กูบอกว่ามาหามึงมันเลยไม่ตามมา

 

 

 

 

 

                “แปลกแฮะ นึกว่าจะมาเป็นก้างใส่ไฟกูซะอีกยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัยเพราะปกติถ้าเขาพูดคำนึง หมอนั่นเป็นอันต้องขัดคอเขาไม่ใช้แค่หนึ่งแต่ขัดจนโดนพี่ชายตัวเองออกปากห้ามนั้นแหละถึงจะหยุด

 

 

 

 

 

                “ก็ไม่นะ กูแค่บอกว่ากูชอบมึงมันก็ไม่กล้าทำไรละ

 

 

 

 

 

                “ห๊ะ! จริงจังปะเนี่ยคำตอบที่ไม่คาดคิดของอีกฝ่ายทำเอาฮยอกมินร้องเสียงหลง เขาก็พอรู้ในความเสน่ห์แรง(?)ของตัวเองอยู่บ้างนะแต่ไม่คิดว่าจะรุนแรงขนาดนี้ คนหน้าตาดีมักมีแต่คนชอบ

 

 

 

 

 

                “ก็อาจจะ

 

 

 

 

 

                “อย่ามากวนตีนดิ๊ มาชอบอะไรเหยื่ออย่างกู

 

 

 

 

 

                เอาดีๆอีกใจเขาก็ได้กลิ่นความไม่ชอบมาพากลในท่าทีของแจคสันเหมือนกัน ถึงเขาจะแกล้งเป็นเหยื่อของวี พยายามสร้างความประทับใจเพื่อล้วงข้อมูล มันก็ออกจะแปลกสักหน่อยที่แจคสันจะตกหลุมรักใครง่ายๆ

 

 

 

 

 

                “ก็มึงเป็นเหยื่อที่ใจกล้าดีคนตัวเล็กพยายามครุ่นคิดถึงจุดประสงค์ในสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำ ถ้าแจคสันชอบเขาจริงๆทำไมถึงต้องไล่คนอื่นออกไปจากห้องด้วย ประกาศให้โลกรู้ไปเลยสิ

 

 

 

 

 

                “พรุ่งนี้ว่างไหม

 

 

 

 

 

                “เดทแรก?

 

 

 

 

 

                “อือ ต้องการเด็กนั่งดริ๊ง

 

 

 

 

 

                “ขอผ่าน

 

 

 

 

 

                ปากอิ่มออกตัวปฎิเสธทันทีเมื่อฟังคำต้องการของคนตัวโตกว่า ไม่ใช่ว่าละเลยหน้าที่นะ เขารู้ดีว่าเวลาคนเมามันเป็นยังไง เขามั่นใจว่าต้องได้รู้เรื่องของอีกฝ่ายได้แน่ๆไม่มากก็น้อย

 

 

 

 

 

                …แต่มันติดที่ว่าเขามีนัดกับวีซะแล้วสิ

 

 

 

 

 

                “ว๊า เสียดายจัง

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

                “พรุ่งนี้กูคงต้องไปหาพี่มึงคนเดียว

 

 

 

 

 

                “…กะ กูไม่มีพี่ฮยอกมินอึกอักโดยอัตโนมัติเมื่อได้ยินสิ่งที่แจคสันกำลังบอก พยายามทำใจร่มๆปลอบใจตัวเองไปเรื่อยว่ามันแค่เดาไปเรื่อย พูดเพื่อลองเชิงเขาเฉยๆ มันยังไม่รู้เรื่องอะไรแน่ๆ

 

 

 

 

 

                “ON TOP”

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

                ชื่อสถานที่นัดหมายของเขากับแทฮยองถูกเอ่ยในเวลาต่อมา พร้อมกับคนพูดที่ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ตัวเขาเรื่อยๆสร้างความหวั่นใจให้คนตัวเล็กไม่น้อยแต่เขายังคงปิดปากเงียบพูดไปก็เท่ากับยอมรับใช่ไหมล่ะ

 

 

 

 

 

                “ทำหน้าแบบนี้คงที่เดียวกันกับที่พี่มึงจะไปสินะ

 

 

 

 

 

                “ไม่เคยได้ยินตังหาก! โอ้ย!!”

 

 

 

 

 

                เพียงสองสามก้าวแจคสันก็ประชิดตัวฮยอกมินได้สำเร็จเป็นจังหวะเดียวกับที่คนตัวเล็กกำลังสรรหาคำแก้ตัวพอดี มือหยาบกำไหล่บางไว้แน่นก่อนดันเข้าชิดกับแพงอย่างแรง จนได้ยินเสียงร้องเบาๆจากคนถูกกระทำ

 

 

 

 

 

                “ยังจะโกหกอีกนะ

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

                “อันที่จริงกูก็ไม่ได้อยากยุ่งเรื่องนี้ แต่ถ้าพรุ่งนี้มึงไม่ไปกับกู กูจะพังแผนของไอวีมึงให้หมด

 

 

 

 

 

                “มะ มึงลืมไปแล้วหรอว่ากูเป็นเหยื่อของมั…”คำขู่ของแจคสันยิ่งทำให้ฮยอกมินร้อนใจเข้าไปใหญ่ แต่เขาก็ยังไม่ยอมรับมันง่ายๆเช่นกัน ยังไม่ทันจะพูดจบมือหยาบที่เคยกดเขาไว้แน่นเมื่อครู่ก็ผละออกและเคลื่อนไปยังกระเป๋ากางเกงกางเกง หยิบวัตถุสีดำที่คุ้นหูคุ้นตาขึ้นมาทำอะไรน่ะ!! เอาโทรศัพท์กูคืนมา!”

 

 

 

 

 

                “นาฬิกาปลุกของมึงชื่อยุนกิสินะ

 

 

 

 

 

                “มะไม่ใช่

 

 

 

 

 

                ฮยอกมินรู้สึกอยากทึ้งหัวตัวเองที่ประมาทเกินไป เขาไม่ได้ลบประวัติการโทรหรือไม่แม้จะตั้งล็อคสกรีนด้วยซ้ำทำให้ศัตรูเข้าถึงข้อมูลที่เขาพยายามปกปิดไปง่ายๆ ทีนี้เขาจะปฏิเสธอะไรมันก็ปฎิเสธได้ไม่เต็มเสียงนัก ก็หลักฐานมันชัดอยู่แล้วนิ ผู้คุมที่ไหนจะมาติดต่อกับเหยื่อจริงไหมล่ะ

 

 

 

 

 

                “เดี๋ยวก็รู้ว่าวีใช่พี่มึงหรือไม่ใช่

 

 

 

 

 

 

                [ร้อยวันพันปีไม่เห็นโทรหากูมีไรหรอครับ คิมฮยอกมิน]

 

 

 

 

 

 

                หลังจากที่ต่อสายพี่ชายของเขาและเปิดสปีคโฟนเป็นที่เรียบร้อย แจคสันก็คืนโทรศัพท์ให้เขาแต่โดยดี ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันต้องการอะไร หน้าคมเต็มไปด้วยคำสั่งที่ว่า มึงต้องพูด’ ‘พูดสิพูด’ ‘พูดดีๆด้วย’ ‘อย่าตุกติก

 

 

 

 

 

 

                “ฮยอกโทรผิดอะไม่มีหรอก

 

 

 

 

 

 

                [น้องกูเฟอะฟะตั้งแต่เมื่อไหร่วะ เออแค่นี้แหละกูกำลังยุ่งเรื่องพรุ่งนี้อยู่]

 

 

 

 

 

 

                ไม่ทันได้พูดอะไรต่อแทฮยองก็ทันสายไปแล้ว ฮยอกมินลดโทรศัพท์ตัวเองลงมองอีกฝ่ายที่ส่งรอยยิ้มเยาะมาให้เขาอย่างหวาดๆ ปกติไม่เห็นจะนับว่าเขาเป็นน้องเป็นนุ่งแต่วันนี้นึกคึกอะไร แล้วทำไมต้องวันนี้! ฮยอกมึงนี่มันมีแต่ พลาด พลาด! แล้วก็พลาด!!

 

 

 

 

 

 

                “ทีนี้เอาไง

 

 

 

 

 

 

                “เออๆ ไปก็ไปสุดท้ายคนตัวเล็กก็ต้องตอบตกลงอย่างเสียไม่ได้ จะปฎิเสธก็ติดคำขู่ของอีกฝ่ายที่บอกไว้ อีกอย่างแทฮยองเคยบอกตั้งแต่แรกแล้วด้วยว่าแจคสันเป็นคนพูดจริงทำจริง ซึ่งเขาก็ไม่อยากเอาพี่ชายตัวเองไปเสี่ยงเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

                “ว่าง่ายแบบนี้ค่อยน่ารัก อ่อต่อไปเรียกกูแจคสันฮยองด้วย

 

 

 

 

 

 

                “กูยังไม่เรียกวีเลย ทำไมกูต้องเรียกมึงพอเห็นว่าเขายอมหน่อยแจคสันก็เริ่มเอาใหญ่ สั่งโน้นสั่งนี้ ชักจะเริ่มวุ่นวายกับเขามากเกินไปละ

 

 

 

 

 

 

                “ยังมีสิทธิ์ปฎิเสธอีกหรอไอเปี๊ยก

 

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

 

                “คิโด้คงชอบถ้าได้เห็นความย่อยยับของไอวี

 

 

 

 

 

 

                “เออๆๆ แจคสันฮยองก็แจคสันฮยอง!”ให้ตายเถอะ เขาไม่ชอบความรู้สึกเป็นเบี้ยล่างใครสักคนจริงๆ ขนาดวีเขายังไม่ยอมเลยเหอะ ทำไมต้องมายอมมันด้วยยยย

 

 

 

 

 

 

                “น่ารักจริงๆเลยมึงเนี่ย

 

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

 

                “อ่อ เรื่องพรุ่งนี้ช่วยเก็บเป็นความลับหน่อยนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[HYUKMIN TALK]

 

 

 

 

 

 

                ผมว่าแจคสันชักจะเยอะละ หลังจากที่ตกลงกันว่าพรุ่งนี้จะยอมไปกับมัน หมอนั่นก็มีสีหน้าพอใจและยอมปล่อยให้ผมได้เรียนอย่างสงบสุขในคาบเช้า เขาว่ากันว่าความสุขมักจะสั่นเห็นทีจะต้องเชื่อแล้วล่ะ เพราะหลังจากคาบที่สามจบยังไม่ทันที่อาจารย์จะเดินออกนอกห้อง มันก็ถือวิสาสะเดินตรงมาที่ผมนั่งโดยไม่สนใคร

 

 

 

 

 

 

                แล้วก็ลากออกมาโดยอ้างว่า ‘จะไปส่งที่โรงอาหาร

 

 

 

 

 

 

                …นี่มันชอบผมจริง?

 

 

 

 

 

 

                “เกินไปแล้ว ทำไมต้องกอด

 

 

 

 

 

 

                แล้วดูมัน พอเดินมาถึงหน้าโรงอาหารจุดที่เราต้องแยกกันเพราะคนเริ่มพลุกพล่าน หมอนั่นกลับดึงผมเข้าไปกอดซะเฉยๆ เห้ยๆๆ เป็นเหยื่อไม่จำเป็นต้องเปลืองตัวนะเห้ย ที่สำคัญคือ หาย ใจ ไม่ ออก!!

 

 

 

 

 

 

                “บอกลากันหน่อยสิคนดี

 

 

 

 

 

 

                “ไร้สาระ…”

 

 

 

 

 

 

                “หึ มึงก็น่าจะรู้ดีนั่นไง พอผมไม่ทำตามมันก็ขู่อีกละ จะอะไรกันหนักกันหนา ผมนี่ทั้งบ่นทั้งก่นด่า(ในใจ)แต่สุดท้ายก็ต้องยอมทำตามที่มันต้องการอย่างไม่เต็มใจนัก ขีดเต้นใต้ชัดๆ ไม่ได้เต็มใจ

 

 

 

 

 

 

                “…ฮยอกไปก่อนนะฮะ แจคสันฮยอง

 

 

 

 

 

 

                “น่ารัก มากอดอีกที

 

 

 

 

 

 

                “ปล่อยยยยยยเสียท่ามันอีกจนได้! พอแล้วได้ไหมไม่ทงไม่ทำแล่ว ไหนๆก็โดนจับได้แล้วเนี่ย แบบนี้ไม่เห็นจะสนุกตรงไหน

 

 

 

 

 

 

                …ลาออกจากการเป็นตัวเองนี่ทำยังไง

 

 

 

 

 

 

[HYUKMIN TALK END]

 

 

 

 

 

                เหตุการณ์เมื่อครู่ระหว่างฮยอกมินที่เป็นเหยื่อรายใหม่กับแจคสันที่อยู่ในฐานะคนถูกล้มดูออกจะโจ่งแจ้งไปเสียหน่อย เพราะแทบทั้งบริเวณนั้นต่างก็หยุดมองการกระทำของทั้งคู่ รวมทั้งชูก้าด้วย

 

 

 

 

 

 

                ทันทีที่แจคสันเดินแยกออกไปชูก้าก็ลืมไปแล้วว่าฮยอกมินอยู่ในฐานะเหยื่อ เขาเดินตรงไปคว้าข้อมือเล็กก่อนลากออกไปจากตรงนั้นโดยม่พูดอะไรสักคำและไม่ฟังเสียงเล็กๆที่กำลังท้วงอยู่ด้านหลังด้วย จุดหมายปลายทางอยู่ที่ห้องบังทัน ชูก้าผลักคนตัวเล็กให้เข้าไปในห้องก่อนประตู

 

 

 

 

 

 

                “ทำไมต้องสนิทสนมกันขนาดนั้น

 

 

 

 

 

 

                แค่ประโยคแรกก็ไม่ต้องเดาฮยอกมินก็รู้ได้ทันทีว่าอีกคนอยู่ในอารมณ์ไหน ทั้งลงทุนลากเขามาหาที่ส่วนตัวคุย ปกติเป็นคนหน้านิ่งอยู่แล้วในเวลานี้ยิ่งนิ่งเข้าไปใหญ่จนเขาทำตัวไม่ถูก

 

 

 

 

 

 

                “มันไม่ใช่อย่างที่ฮยองคิดนะ

 

 

 

 

 

 

                “อะไรไม่ใช่ ลูบหัวลูบหางขนาดนั้น มีกอดซะด้วย นั่นหน้าที่ใหม่หรอกูเพิ่งรู้

 

 

 

 

 

 

                “มันทำของมันเองนะ ฮยอกไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยคนตัวเล็กรีบอธิบายเมื่อเห็นว่าชูก้ากำลังเข้าใจผิดเรื่องเขากับแจคสัน แต่ความตั้งใจที่จะพูดดีด้วยก็เป็นอันต้องจบลงเมื่อได้ยินประโยคต่อมาของคนที่ตัวเขาชอบ

 

 

 

 

 

 

                “อ่อยไว้สิท่า ศัตรูนะ ท่องไว้นิดนึง

 

 

 

 

 

 

                “ยุนกิฮยอง!!”

 

 

 

 

 

 

                “แทงใจดำหรือไง

 

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

 

                “แผนของไอวีคงล่มไม่เป็นท่าเพราะน้องมันดันมีเป้าหมายอื่นซะแล้ว

 

 

 

 

 

 

                “เอาแล้วพูดจาดูถูกคนอื่นไปหาวิธีมัดใจจีมินฮยองให้ได้เถอะ แต่อาจจะยากหน่อยนะพอดีเขาใจตรงกัน คนแอบรักก็ต้องแห้วไปตามระเบียบ

 

 

 

 

 

 

                ฮยอกมินไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้ายังไงตอนพูด ไม่รู้ว่าใช้เสียงแบบไหน รู้แต่ว่าต่อให้เขาชอบชูก้ามากแค่ไหนคนนั้นๆก็ไม่มีสิทธิ์มาพูดจาดูถูกเขา ทันทีที่พูดจบคนตัวเล็กก็หันหลังกลับเดินออกจากห้องโดยไม่เลี่ยวหลังมาดูอีกฝ่ายเลยสักนิด สองเท้าก้าวถี่ๆเพื่อเดินออกจากตรงนั้นให้เร็วที่สุดราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะตามออกมา แต่เหมือนจะหวังมากไป

 

 

 

 

 

 

                เพราะไม่มีใครตามออกมาไงล่ะ

 

 

 

 

 

 

 

ดาดฟ้า  

 

 

 

 

 

 

                “ซอกจิน ผมจะไม่ไหวแล้วนะ!”

 

 

 

 

 

 

                เสียงหนาก็บ่นกระปอดกระแปดมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ไม่ไหวอย่างโน้นไม่ไหวอย่างนี้ แถมท่าทางสีหน้านี่ออกรสออกชาติมากถ้าคนอื่นมาเห็นคงโดนล้อเป็นแน่ หลังจากวันนั้นวันที่จินตกลงยอมเปิดใจคบกับนัมจุนเขาได้เรียนรู้มุมใหม่ๆของอีกฝ่ายเสมอ ถึงได้รู้ว่าผู้ชายคนนี้ทั้งอบอุ่น ทั้งน่ารัก ในเวลาจำเป็นนัมจุนก็จริงจังสามารถเป็นที่พึ่งของเขาได้

 

 

 

 

 

 

                …คอยดูแลแทฮยองมาเป็นปี เวลานี้เขาอยากให้ใครสักคนมาดูแลเหมือนกัน

 

 

 

 

 

 

                “หื้ม เป็นไรหรอนัมจนถึงตอนนี้จินก็ไม่ได้เขินที่จะเรียกชื่อจริงของอีกฝ่ายแล้ว แถมเรียกแค่สั้นๆแบบที่ตัวเขาเองคิดว่ามันน่ารักและเหมาะกับอีกฝ่ายมาก ส่วนนัมจุนกลับกลายเป็นว่าเรียกชื่อเขาให้ยาวขึ้น โดยเรียกชื่อเต็มของเขาที่ไม่ค่อยมีใครใช้เรียกเขาเท่าไหร่

 

 

 

 

 

 

                นัมจุนบอกว่าเรียกแบบนี้เพราะว่าตัวเขาจะได้ดูเป็นคนพิเศษ

 

 

 

 

 

 

                “ขอนอนตักหน่อย

 

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

 

                “นะคร๊าบบดูเขาสิ แล้วไอเรื่องที่บ่นตั้งนานสองนานเพื่อเรื่องนี้หรือไงกัน จินเงียบไปสักพักเมื่อถูกกระเซ้าจากอีกฝ่าย แก้มเนียนขึ้นสีน้อยๆ ซึ่งเจ้าตัวเหมาไปว่าเพราะอากาศร้อนไม่ใช่เพราะเขินการจู่โจมที่ไม่ทันตั้งตัว

 

 

 

 

 

 

                “ไปหัดท่าทางแบบนี้มาจากไหน

 

 

 

 

 

 

                “ไว้อ้อนซอกจินคนเดียวเลยนะ น๊า ขอนอนตักหน่อย

 

 

 

 

 

 

                “…แปบเดียวนะ

 

 

 

 

 

 

                “ใจดีจังนัมจุนล้มตัวลงนอนทันทีที่อีกฝ่ายอนุญาต มือหนาคว้ามือนุ่มมากุมไว้หลวมๆพลางมองหน้าคนใจดีที่ให้เขายืมตักพักพิงลดความเหนื่อยล้า เป็นผลให้แก้มเนียนขึ้นสีเข้าไปใหญ่

 

 

 

 

 

 

                “ตกลงนัมมีเรื่องไร

 

 

 

 

 

 

                “ก็เพื่อนซอกจินใจร้ายกันทุกคนเลยอะนัมจุนรู้ดีว่าจินพยายามจะเปลี่ยนเรื่องเพราะเขิน ครั้งนี้เขาก็ยอมแต่โดยดีถึงแม้ยังอยากจะรุกต่ออีกหน่อยก็เถอะ โดนโกรธมาจะยุ่งเอา

 

 

 

 

 

 

                “โดนใช้มาอีกแล้ว?

 

 

 

 

 

 

                “ป่าว แค่สงสารเพื่อนเฉยๆ

 

 

 

 

 

 

                “สงสารอะไร จีมินดีจองกุกแล้วไม่ใช่หรอจินรีบดักคออีกฝ่ายทันทีเมื่อเห็นว่านัมจุนพยายามโน้มน้าวให้เขาสงสารเพื่อนตัวเองบ้าง ก็อย่างที่บอกจะให้ไปสงสารอะไรในเมื่อเมื่อวานนี้จีมินดูจะร่าเริงผิดปกติ แถมยังดูขี้อ้อนซะด้วย คนที่เพื่อนตัวเล็กง้องแง้งใส่ก็คงไม่พ้น จอนจองกุก

 

 

 

 

 

 

                “คบกันแล้วมั้งนั้นเป็นข่าวใหม่ที่ไม่เหนือความคาดหมายของจินเท่าไหร่นัก เขาพยักหน้าเชิงรับรู้แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

 

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

 

                “วีไง รายนั่นใจแข็งน่าดูเหมือนนัมจุนจะรู้ดีว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเงียบ แค่สีหน้าของคนที่มองลงมาก็เพียงพอแล้ว ที่เงียบไปเป็นเพราะต้องการเปิดโอกาสให้เขาได้พูด

 

 

 

 

 

 

                “…เรื่องนี้ผมไม่พูดให้หรอกนะ

 

 

 

 

 

 

                “ผมไม่ได้หวังแบบนั้นเลยนะ แค่บอกว่าสงสารเฉยๆ

 

 

 

 

 

 

                หลายต่อหลายครั้งที่ทั้งสองปรึกษาแลกเปลี่ยนความคิดของกันและกันนัมจุนไม่เคยคิดจะใช้อีกฝ่ายเป็นสะพานเชื่อสัมพันธ์ให้เพื่อนเขาเลย แต่ด้วยความที่เขาทั้งสองเป็นคนพูดน้อยกันทั้งคู่ทำให้ในหลายๆครั้งนัมจุนเองก็แอบหวั่นใจว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิดหรือไม่ ครั้งนี้ก็เช่นกัน

 

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

                “จินอ่า…”

 

 

 

 

 

 

                “รู้แล้วน่า ไม่ได้โกรธซะหน่อย

 

 

 

 

 

 

                “ไม่โกรธก็มองหน้าผมหน่อยสิครับ

 

 

 

 

 

 

                คนที่นอนอยู่พูดอย่างเอาแต่ใจเมื่อเห็นว่าจินไม่ได้โกรธอะไรตัวเอง ถามว่าทำไมถึงเชื่อว่าอีกฝ่ายไม่โกรธเขาอย่างที่ปากพูด คงเป็นเพราะเขาพอจะรู้ว่าคนตรงหน้ามักจะไม่พูดอะไรที่ขัดกับความรู้สึกตัวเองนัก แต่ถ้าโกรธจริงๆคงจะเลือกไม่พูดกับเขาเสียมากกว่า

 

 

 

 

 

 

                นัมจุนกระชับมือนุ่มให้แน่นขึ้นเมื่ออีกฝ่ายยังคงมองไปที่อื่น ทำเอาจินถอนหายใจหน่ายๆกับความเอาแต่ใจของนัมจุนก่อนจะกดหน้าสวยลงรับคนที่ชื่อนัมจุนเข้าสู่สายตาอีกครั้งแล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

 

                “ซอกจินครับ

 

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

 

                “ทำไมถึงยอมเปิดใจให้ผมล่ะ

 

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

 

                “หน้าตาผมก็ไม่ได้ดี แถมยังถูกเรียกตัวมาเพื่อล้มพวกจินอีกอยู่ๆนัมจุนอยากรู้ขึ้นมาว่าทำไมคนโลกส่วนตัวสูงอย่างจินถึงยอมให้คนแปลกหน้าอย่างเขาเข้าใกล้ได้ขนาดนี้

 

 

 

 

 

 

                “…แล้วทำไมนัมถึงไม่ทำตามสิ่งที่พ่อชูก้าสั่งล่ะ ทำไมถึงมาชอบผมแทนที่จะให้คำตอบกับอีกฝ่าย จินเลือกจะถามกลับถึงเหตุผลที่อีกฝ่ายมาสนใจเขาแทน อันที่จริงเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงยอมอ่อนให้คนๆนี้ ก็แค่ความรู้สึกมันบอก

 

 

 

 

 

 

                “ความประทับใจแรกมั้ง วันนั้นจินให้ผมแอบทั้งๆที่คุณน่าจะจับผมตามกฎมากกว่า

 

 

 

 

 

 

                “แค่นี้?

 

 

 

 

 

 

                “เอาจริงๆผมก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมผมถึงรู้สึกสนใจคุณ รู้ตัวอีกทีคุณก็มายึดพื้นที่ตรงนี้ไปแล้วมือหนาดึงมือนุ่มที่กุมไว้มาวางบนที่ว่างของอกด้านซ้าย เพื่อบอกคนใจดีที่นั่งอยู่ว่าเขาได้ยึดพื้นที่หัวใจไปหมดแล้วจริงๆ

 

 

 

 

 

 

                “...ลุกได้แล้วหน่า ผมหนักกลายเป็นว่าจินออกอาการเขินหนักเขาไปใหญ่ คนใจดีหลบสายตาที่จ้องมาอย่างสื่อความหมายพลางพูดให้อีกฝ่ายลุกออกไป

 

 

 

 

 

 

 

                นัมจุนยิ้มบางๆเมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย เขาว่าเขาคงอยู่กับโฮซอกมากเกินไปแล้วล่ะ ทำไมเวลาเห็นจินทำตัวไม่ถูกเพราะเขินทีไรรู้สึกอยากแกล้งทุกที ดูเหมือนครั้งนี้เขาจะควบคุมความรู้สึกตัวเองไม่ได้ซะด้วยสิ

 

 

 

 

 

 

 

                ฟอดดดดดด

 

 

 

 

 

 

 

                ไม่ทันที่จินจะได้ตั้งตัวก็ถูกนัมจุนขโมยหอมแก้มไปซะแล้ว แถมดูท่าว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้รู้สึกผิดอะไรในการกระทำอันอุกอาจของตังเองด้วย ดูจากรอยยิ้มที่กว้างแสนกว้างที่เขาจะเคยเห็นมากับคำพูดทะเล้นๆนั้น

 

 

 

 

 

 

 

                “ขอบคุณสำหรับตักอุ่นๆที่ให้นัมจุนหนุนนะครับซอกจิน

 

 

 

 

 

 

 

                …รู้ซึ้งถึงความรู้สึกแทฮยองในวันนั้นเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

                เย็นวันนี้สองพี่น้องต่างกลับมาถึงห้องเร็วด้วยกันทั้งคู่ อาจเป็นเพราว่าฮยอกมินไม่รู้จะไปที่ไหน ส่วนแทฮยองเองก็เตรีมการในเรื่องวันพรุ่งนี้เรียบร้อยหมดแล้วหลังจากที่วุ่นๆมาวันสองวัน

 

 

 

 

 

 

 

                “วีน้องชายตัวเล็กเดินมานั่งข้างเตียงก่อนจะมุดเข้าไปผ้าห่มผืนหนาเมื่อเห็นว่าพี่ชายตัวเองเตรียมตัวจะนอนแล้วเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

 

                “ว่าไงมึง จ้องกูตั้งแต่เข้ามาละ มีอะไรจะสารภาพก็รีบๆหน่อย กูง่วงแทฮยองมองหน้าเด็กตัวแสบด้วยสายตาปนรำคาญ จริงๆร่างบางเองก็ไม่ได้รำคาญอะไรน้องขนาดนั้นหรอกแต่มันติดเป็นนิสัยไปแล้วสิ เวลาคุยกับเจ้าเด็กคนนี้ทีไรเผลอทำไปทุกที

 

 

 

 

 

 

 

                “จะบอกว่าพรุ่งนี้ให้ระวังตัวด้วย ฮยอกไม่ไปนะ

 

 

 

 

 

 

 

                “เอ้า! ทำไมเล่า ป๊อดอ๋อ

 

 

 

 

 

 

 

                “ป่าว แค่ไม่อยากเจอยุนกิฮยองอะเหตุผลบวกกับแววตาเศร้าสร้อยของน้องชายตัวดีทำเอาแทฮยองถึงกับสะอึก เขาไม่รู้ว่าหลังจากที่เขาโดนโฮซอกลากออกไปเกิดอะไรขึ้นกับทั้งคู่ แต่บ่อยครั้งที่อยู่ด้วยกันฮยอกมินมีท่าทีเหม่อลอยเหมือนคิดอะไรที่เขาเองก็เดาไม่ออก

 

 

 

 

 

 

 

                “อ่า มึงโอเคนะ?

 

 

 

 

 

 

 

                “โออยู่แล้ว นี่ใคร ฮยอกมินเชียวนะ

 

 

 

 

 

 

 

                “เออ ไอเก่ง มึงมันน่ารักจะตาย หาใหม่สบายอยู่แล้วร่างบางยิ้มน้อยๆกับท่าทีของน้องชายที่เอามือแตะแก้มซ้ายทีขวาทีราวกับจะบอกว่า เนี่ยน่ารักระดับชาติเลยนะ

 

 

 

 

 

 

 

                “แน่นอนสิครับ ฮยอกน่ารักกว่าฮยองเยอะแยะใครๆก็ชม

 

 

 

 

 

 

 

                “เหมือนมึงจะลืมไป กูเลิกใช้คำว่าน่ารักไปนานแล้วอารมณ์ดีได้ไม่ได้นานเจ้าเด็กนั่นก็ทำเขาอารมณ์เสียอีกแล้ว แทฮยองทำหน้าแหย่กับพูดเมื่อครู่ของฮยอกมินก่อนดีดแรงๆไปที่หน้าผากของคนที่นอนอยู่หนึ่งทีด้วยความหมันเขี้ยว

 

 

 

 

 

 

 

                “โอ้ยแทฮยอง! ไม่กล้าใช้ก็บอก สู้ฮยอกไม่ได้ก็บอกน้องชายตัวเล็กดีดตัวขึ้นนั่งอัตโนมัติเมื่อโดนพี่ชายทำร้ายร่างกาย มือเล็กกุมหน้าผากไว้แน่นแต่ปากก็ยังไม่วายเถียงกลับอย่างลืมเจ็บ

 

 

 

 

 

 

 

                “แล้วแต่จะคิด กูขี้เกียจเถียงละ ง่วง!”สองนิ้วเรียวจิ้มกลางหน้าผากของอีกฝ่ายที่เพิ่งเด้งตัวขึ้นมาไม่นานให้กลับไปนอนแผ่ทีเดิมก่อนจะเดินไปปิดไฟภายในห้องและสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับเจ้าของเสียงแว้ดๆก่อนหน้า

 

 

 

 

 

 

 

                “แพ้แล้วชิ่งนอนนี่หว่า นอนก็ได้ชิฮยอกมินบ่นกระปอดกระแปดไปอยู่คนเดียวสักพักก็เงียบไป ร่างบางหลับตาลงเมื่อเห็นว่าน้องชายตัวเองไม่ได้วุ่นวายอะไรแล้ว แต่เหมือนจะคิดผิด

 

 

 

 

 

 

 

                “วี

 

 

 

 

 

 

 

                “หือ

 

 

 

 

 

 

 

                “ไม่รู้วีรู้หรือเปล่า ฮยอกรักวีมากนะ

 

 

 

 

 

 

 

                “กูก็ไม่รู้มึงรู้หรือเปล่า แต่กูก็รักมึงเหมือนกันไอตัวเล็กจะบอกว่าคิดผิดก็ไม่ถูกสิ การที่นานๆทีเด็กนั่นจะพูดดีๆออกจะติดหวานหน่อยๆไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะปกติอยู่ด้วยกันจะต้องกัดกันตลอดจะบอกว่าครั้งนี้เป็นเรื่องดีก็คงได้

 

 

 

 

 

 

 

                “เชี่ยฮยอก! ทำเชี่ยไรของมึงงงง

 

 

 

 

 

 

 

                เพิ่งจะชมไปอยู่หยกๆแทฮยองก็ได้ว๊ากน้องอีกครั้งเสียแล้ว จะให้อยู่เฉยๆปล่อยผ่านไปได้ยังไงในเมื่อมือเล็กของเด็กตัวแสบเล่นทะลึ่งเข้ามาจับส่วนอ่อนไหวกลางลำตัวของเขาซะเต็มแรง

 

 

 

 

 

 

 

                …ไข่กูจะแตกไหมเนี่ย

 

 

 

 

 

 

 

                “เล่นแบบตอนเด็กๆไง บีบไว้จะได้ไม่โตฮยอกมินหัวเราะคิกคักก่อนตอบผู้เป็นพี่ ตาแป๋วๆสะท้อนกับแสงจันทร์ที่ส่องมาทางหน้าต่างมันดูน่าหมันไส้เพิ่มขึ้นสิบเท่า

 

 

 

 

 

 

 

                คนตัวเล็กรู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่ รู้ด้วยว่าทำแบบนั้นไปพี่ชายตัวเองจะมีปฎิกิริยายังไงแต่คนมันอยากแกล้งอะ เวลาแทฮยองอารมณ์น่ารักจะตาย ว่าไหม?

 

 

 

 

 

 

 

                “ใครสอนมึงงง

 

 

 

 

 

 

 

                “แทฮยองเลย แทฮยองบอกฮยอก ฮยอกจำได้แม่น

 

 

 

 

 

 

 

                “ไอเด็กโรคจิตพอเถียงไม่รอดแทฮยองก็เลือกด่าแทน จะไปเถียงรอดยังไงล่ะในเมื่อตอนเด็กๆพวกเขาเล่นกันแบบนี้จริงๆแล้วตัวต้นคิดคือเขาเอง ใครจะรู้ว่าโตมามันจะตามมาหลอกหลอนแบบนี้ ไอเด็กนี่ก็นะ ความจำดีเกิน!

 

 

 

 

 

 

 

                “ฮยองสอนจริงๆนะ ตอนนั้นอะฮยองตัลลาคกว่าฮยอกอีก

 

 

 

 

 

 

 

                “ตัลลาคอะไร ศัพท์ห่าไรเนี่ย

 

 

 

 

 

 

 

                “น่ารักไง แบบน่าร๊ากกกกกกกกกกกก เมื่อก่อนฮยองน่ารักกว่าฮยอกอีกฮยอกอิจฉามากเลยรู้ปะ

 

 

 

 

 

 

 

                “หยุดพูดถึงยุคมืดของกูสักที แล้วนอนได้แล้วร่างบางชักจะเอียนคำว่า น่ารัก เสียเต็มประดา เขารีบตัดจบประเด็นแล้วสั่งคนที่นอนอยู่ข้างๆให้นอนสักทีก่อนจะผลิกตัวหันหลังให้เป็นการจบบทสนทนา

 

 

 

 

 

 

 

                แต่ดูเหมือนฮยอกมินจะตื้อไม่เลิก

 

 

 

 

 

 

 

                “ขออีกคำถาม

 

 

 

 

 

 

 

                “อะไรอีก

 

 

 

 

 

 

 

                “ฮยองไม่คิดจะเปิดใจให้เจโฮปบ้างหรอ

 

 

 

 

 

 

 

                “โดนยัดเงินมาไง มึงก็รู้ว่ากูไม่ใช่แบบเมื่อก่อนอีกแล้ว กูอยู่ฝั่งตรงข้ามมึงนะ พูดจาไม่ดีมีปล้ำ!”จากที่คิดจะนอนดีๆเจอคำถามนี้ไปร้อนถึงแทฮยองต้องหันมาดีดหน้าผากกลมอีกทีพร้อมประโยคยืดยาว นึกว่าวันนี้จะไม่ได้ยินชื่อมันแล้วซะอีก อารมณ์เสียก่อนนอนเลยแฮะ = =

 

 

 

 

 

 

 

                “ถามจริงๆนะที่ฮยองเป็นแบบนี้เพราะแจฮาฮยองหรอ

 

 

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

 

 

                คำพูดต่อมาหยุดอารมณ์ที่กำลังพุ่งสูงของแทฮยองเอาไว้ ชื่อที่ไม่เคยได้ยินมานานแสนนานและเขามั่นใจว่าเขาเกลียดชื่อนี้มากกว่าชื่อของโฮซอกเสียอีก ความรู้สึกเก่าๆความทรงจำในวันนั้นพุ่งตรงเข้ามาที่หัวใจกรีดแผลที่เคยตกสะเก็ดและเกือบจะหายในกลับมาเวอะวะอย่างไม่มีชิ้นดี

 

 

 

 

 

 

 

                “วะวี

 

 

 

 

 

 

 

                กว่าฮยอกมินจะรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไปก็สายไปเสียแล้ว คนตัวเล็กออกปากเรียกชื่อพี่ชายตัวเองอย่างตะกุกตะกักเมื่อเห็นว่าแววตาที่สั่นไหวและหวาดกลัว

 

 

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

 

 

                “วี…”

 

 

 

 

 

 

 

                “…ฮึก

 

 

 

 

 

 

 

                “ไม่เอาแบบนี้สิ

 

 

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

 

 

                “วี ฮยอกขอโทษ

 

 

 

 

 

 

 

                ถึงจะอย่างนั้น คำขอโทษนับร้อยของฮยอกมินก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเพราะแทฮยองไม่ได้สนใจหรือฟังอะไรอีก ร่างบางเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายโดยไม่พูดอะไรภายใต้ความมืด





_____________________________________________________
มาแล้วคร๊าบบบบ ตอนนี้แต่งไม่อยากเท่าไหร่เพราะเขียนเนื้อเรื่องไว้ก่อนแล้ว 
ตอนนี้มีหลายเรื่องให้เครียดเนอะ ทั้งฮยอกมิน ทั้งความหลังของแทฮยอง (อุ๊บ)
แต่ก็เบรกด้วนคู่เงียบอย่างนัมจินที่มาหวาน(?)เบาๆ

หลายคนอาจคิดถึงโฮป หรือโฮปวีแต่รอกันหน่อยนะ รับรองว่ามาแน่นแน่ๆ หุหุ
ตอนต่อไปก็วันศุกร์แล้ว แทฮยองเตรียมบู้น่าจะพร้อมแล้ว จะรุ่งหรือร่วง ใครจะแพ้ใครจะชนะ
ต้องลองดูแล้วล่ะ ถึงคิโด้จะเป็นเป้าครั้งนี้แต่ก็ไม่ใช่ง่ายๆนะจ๊ะ (นี่เรียกสปอยหรือเปล่า)
จริงๆไรท์ก็ไม่รู้หรอก ยังไม่ได้เขียน (อ่าว) ยังไงก็ติดตามตอนต่อไปเน้อ

ขอบคุณทุกคอมเม้นที่คอยให้กำลังใจ ขอบคุณที่แท็ก #ฟิคใครเคะ ด้วย
อ่านทีไรอยากจะอัพให้ได้เดี๋ยวนั้นถ้าไม่ติดว่าตัน 555
ยังไงก็ Enjoy น้าาา รักรีด ชู๊บๆ -3-

 






✄THE ORA


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #421 monster (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 13:35
    ทำไมวีถึงร้องไห้ขนาดนั้น เเค่เพราะได้ยินชื่ออ่าาา
    เเสดงว่ามันต้องเลวร้ายแน่ๆ สงสารวี ฮรืิอออ
    ตัดมาที่นัมจิน คู่นี้มาแบบ เนิบๆ แต่ความฟินทะลุกำแพงเลยคร่าาา 
    #421
    0
  2. #402 Chuckler Aom Vasov (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 10:32
    สงสารบวี มาอัพไวๆน้าาา
    #402
    0
  3. #400 KOOK_MEIJI (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 00:03
    มาอัพต่อเถอะค่ะไรท คนอ่านอยากอ่านจะตายอยู่แล้ววว
    #400
    0
  4. #390 GU'chompu Ba (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 09:47
    ติดมากกกกกเรื่องนี้มาอัพไว้ๆน่ะจิรอ รักไรท์จุฟๆ
    #390
    0
  5. #389 adrenaline (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 23:16
    อะร้ายยยยยย แจฮาคือใคร? ทำไมวีต้องร้องไห้ด้วยง่ะ โอยอยากรู้

    พรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นนะ แจ็คสันจะทำอะไร

    พี่ก้าก็นะไปว่าน้องทำไม ดูสถานการณ์ดีๆสิ แหม่
    #389
    0
  6. #388 BBB1004luv (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 17:04
    โอ๊ยนัมจุนมันอ้อนหวานเวอร์ อยากเห็นโฮปวีอะไรท์ รีบๆๆมานถโฮปวี ก้าฮยอกด้วย ให้น้องได้ชุ่มชื่นใจมั้ง สู้ๆๆนะไรท์รอรอรอรอรอรอรอนะ
    #388
    0
  7. #387 Pk.Bunnie (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 20:11
    แจฮาเป็นใครเป็นอะไรกับวี ฮยอกกับวีตอนนี้น่ารักอ่าชอบบบบบบบบบ
    #387
    0
  8. #386 pataran (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 09:43
    แจฮาฮยองเกี่ยวอะไรรรรร เจ็บมากเลยสินะบวี T T
    #386
    0
  9. #385 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 08:26
    ความหลังฝังใจคงเจ็บมาก แทแทถึงกับร้องไห้ไม่หยุดเลย ไม่เป็นไรนะๆ โอ๋ๆๆ ^__^ สองพี่น้องดราม่าทั้งคู่เลย ตอนหน้าต้องหนักกว่านี้แน่เลย เพราะฮยอกจะไปกับแจ็คสัน แล้วพี่ก้าจะทำไงเนี่ย เอ่อ แต่พี่ก้าไม่เกี่ยวนี่นา ไม่ได้เป็นไรกับฮยอกซักหน่อย เนอะะะะ 555 ขอบคุณนัมจินที่เข้ามาขัดอารมณ์ดราม่านะคะ หวานกันไปนานๆนะ อย่ามาดราม่าเหมือนสองพี่น้องนี่เลย 555555 รอตอนหน้านะคะไรท์ สู้ๆ ^0^
    #385
    0