[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 34 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 792
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    22 พ.ย. 57

✄THE ORA
 

chapter 28



 





              ในที่สุดชูก้าลากตัวคนเก่งประจำวันเข้ามาในห้องสำเร็จเขากดตัวฮยอกมินให้นั่งนิ่งๆที่โซฟา แต่อย่าหวังว่าเด็กคนนี้จะนิ่งตามที่เขาต้องการเพราะทันทีที่ได้นั่งเสียงเจื้อยแจ้วก็ทำงานทันที

 

 

 

 

 

                “ลากฮยอกมาทำมิดีมิร้ายหรือเปล่า

 

 

 

 

 

                “เปล่า

 

 

 

 

 

                “งั้นกลับไม่พูดเปล่าฮยอกมินทำท่าจะลุกตามที่ตัวเองได้บอกไว้ อันที่จริงก็ไม่ได้จริงจังอะไรขนาดนั้นแค่อยากแหย่คนไม่ค่อยแสดงความรู้สึกเฉยๆ

 

 

 

 

 

                เวลายุนกิฮยองทำหน้ายุ่งๆน่ะมี่เสน่ห์จะตาย

 

 

 

 

 

                “เด็กประสาทนั่งลงชูก้ารีบกดคนตัวเล็กให้นั่งที่ลงเดิม เขาไม่เข้าจริงๆเลยว่าอะไรทำให้เด็กคนนี้ก๋ากั๋นและมั่นใจใจในตัวเองเสียเหลือเกินแบบนี้ จะบอกว่าเหมือนวีก็พูดได้ไม่เต็มปากทั้งคู่อาจจะมีอุปนิสัยที่คล้ายกับแต่เป็นเรื่องที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง

 

 

 

 

 

                คนปากแข็ง

 

 

 

 

 

                โป๊ก!

 

 

 

 

 

                คนไม่ค่อยแสดงความรู้สึกดีดหน้าผากมนไปทีด้วยความหมันไส้

 

 

 

 

 

                เจ็บนะ

 

 

 

 

 

                “เจ็บสิดีถึงจะมีเสียงโอดโอยแต่เขาก็ไม่ได้สนใจมันมากนัก ชูก้าเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลในตู้มาวางบนโต๊ะ ก่อนใช้เวลาเกือบๆนาทีหายาที่ต้องการมาทาให้ที่รอยช้ำที่ข้างแก้มและมุมปากบาง

 

 

 

 

 

                ขอบคุณ

 

 

 

 

 

                “จะเลิกล้มความตั้งใจได้ยังหลังทายาเสร็จเจ้าเด็กแสบดูว่าง่ายขึ้นมาเสียอย่างนั้น มือที่บรรจงทายาให้เมื่อครู่เปลี่ยนมาลูบหัวทุยเบาๆด้วยความเอ็นดู แต่เหมือนจะคิดผิดไปนิด

 

 

 

 

 

                ไม่มีทาง

 

 

 

 

 

                “ไอดื้อ!”เด็กดื้อก็ยังคงเป็นเด็กดื้อคนตัวเล็กตอบด้วยความแน่วแน่เสียจนอีกคนรู้สึกหมันไส้ขึ้นมาอีกครา ชูก้าผละมือจากหัวทุยมาผลักผลักเสียงเต็มแรง

 

 

 

 

 

                ปังๆๆ!

 

 

 

 

 

                ยังไม่ทันที่ฮยอกมินจะได้งอแงเสียงเคาะประตูขัดขึ้นมาเสียก่อน จะบอกว่าเคาะก็ไม่ถูกเรียกว่าทุบน่าจะดีกว่า

 

 

 

 

 

                ไอก้า!! น้องกู เปิดประตูเดี๋ยวนี้

 

 

 

 

 

                แทฮยองทั้งทุบทั้งตะโกนดังไปทั้งชั้น ขนาดโฮซอกที่เข้าห้องไปก่อนหน้านี้ยังได้ยินแต่มีหรือคนอย่างวีจะสนใจ เพียงไม่นานประตูก็เปิดออกไม่พูดพร่ำทำเพลงร่างบางแทรกตัวเข้าไปดูหน้าน้องชายตัวเองทันที

 

 

 

 

 

                “ทำไรกัน

 

 

 

 

 

                หลังจากสำรวจโน้นนี่เรียบร้อย คนหวงน้องรีบถามสถานการณ์ปัจจุบันโดยด่วนถึงแม้ว่าภายในห้องจะไม่พบความผิดปกติก็เถอะ เขาเรียกว่ากันไว้ดีกว่าแก้

 

 

 

 

 

                “ถ้าวีไม่มาก็ได้ทำละ

 

 

 

 

 

                ฮยอกมินตอบหน้ามุ่ย คนตัวเล็กแอบดีใจกับท่าทีของพี่ชายตัวเองแต่ความอยากแกล้งที่มีมากกว่าเลยทำท่าไม่สบอารมณ์ที่โดนขัดจังหวะ

 

 

 

 

 

                …เหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้อง

 

 

 

 

 

                ถ้ากุมาช้าคือจะทำใช่มะห๊ะ!”

 

 

 

 

 

                ได้ผลชะงัก แทฮยองเริ่มจะมีอารมณ์ร่วมไปกับคำพูดของเด็กแสบไปเป็นที่เรียบร้อย ร่างบางหันซ้ายทีขวาทีสงสายตาคาดคั้นคาดโทษให้ทั้งเพื่อนตัวเองและน้องชายตัวดี

 

 

 

 

 

                “มึงก็รู้นะวี

 

 

 

 

 

                ชูก้าพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังทำเอาคนที่รู้ความนัยอย่างแทฮยองหยุดโวยวายก่อนจะหันมาไล่คนที่กลายเป็นตัวประกอบเฉียบพลันอย่างฮยอกมินออกไป

 

 

 

 

 

                ฮยอกออกไปก่อน กลับไปรอกูที่ห้องแล้วเราจะต้องเคลียร์กัน

 

 

 

 

 

                “อะไรมีอะไรปิดบังฮยอก

 

 

 

 

 

                คนตัวเล็กถึงกับงงทำไมอยู่ๆก็ถูกไล่ไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เขามั่นใจว่าไม่ใช่อาการหวงน้องแบบในตอนแรกที่เข้ามาแน่ๆงั้นเป็นเรื่องอะไร

 

 

 

 

 

                “ไม่ใช่เรื่องของมึง กลับไปรอที่ห้อง

 

 

 

 

 

                “ไม่พอคิดว่าทั้งคู่มีอะไรปิดบังเขายิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่ ถ้าไม่ใช่เรื่องของเขาแล้วทำไมเขาถึงอยู่ฟังมันไม่ได้ เรื่องนี้มันต้องมีส่วนเกี่ยวโยงกับเขาไม่มากก็น้อยแหละน่าถึงได้พยายามไล่เขาออกไปแบบนี้ฮยอกช่วยขนาดนี้ยังจะมีอะไรที่ฮยอกไม่ควรรู้อีกหรอ

 

 

 

 

 

                “ฮยอกเชื่อวีเถอะ กลับไปรอที่ห้อง

 

 

 

 

 

                “แต่ว่าขนาดชูก้าก็ยังออกปากไล่ด้วยตัวเองยิ่งสร้างความสงสัยให้คนตัวเล็กยิ่งกว่าเดิม

 

 

 

 

 

                “ไม่งั้นกูจะส่งมึงกลับญี่ปุ่น

 

 

 

 

 

                “เล่นกันแบบนี้ใช่ไหมวี! ได้อยากให้ไปฮยอกไปก็ได้เพราะคำขู่ของคนเป็นพี่ทำให้ฮยอกมินไม่สามารถเถียงต่อ ตาโตแข็งกร้าวทั้งตัดพ้อทั้งโกรธพี่ชายตัวเองแต่ก็ต้องเดินออกจากห้องอย่างปฏิเสธไม่ได้

 

 

 

 

 

                มีอะไรทันทีที่ฮยอกมินออกไปแล้วชูก้าก็ถามขึ้น

 

 

 

 

 

                “ป่าว

 

 

 

 

 

                “พูดมาเหอะ เรื่องฮยอกใช่ไหม

 

 

 

 

 

                แต่พอถามแทฮยองก็บ่ายเบี่ยงไม่ตอบเขาจึงตัดสินใจเปิดประเด็นก่อน เพราะเขาพอจะเดาออกเช่นกันว่าเพื่อนคนนี้ต้องการจะคุยกับเขาในเรื่องใด

 

 

 

 

 

                “อืม

 

 

 

 

 

                “กูรู้ว่ามึงหวงน้อง แล้วเมื่อกี้กูก็ไม่ได้ทำอะไรจริงๆแค่พามาทายา เห็นไหมว่าสภาพฮยอกเป็นยังไง

 

 

 

 

 

                “ฮยอกมันชอบมึง อย่าทำอะไรที่ให้ความหวังมันในขณะที่ชูก้าพยายามทั้งอธิบายและเรียบเรียงเหตุการณ์ระหว่างเขากับฮยอกมินให้แทฮยองเข้าใจแต่เหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่ได้ฟังมันเลยแม้แต่นิดเดียว

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

                “ขอโทษที่ต้องพูดตรงๆ แต่กูไม่อยากเห็นฮยอกเป็นตัวสำรองของใคร

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

                “เข้าใจกูนะ

 

 

 

 

 

                “อืมชูก้าตอบเพียงสั้นๆเพราะพูดอะไรไม่ออก จะโทษหรือโกรธแทฮยองก็ไม่ได้ วีกำลังเตือนเขาว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่มันผิด เขากำลังให้ความหวังฮยอกมินทั้งๆที่ในใจมีใครอีกคนอยู่

 

 

 

 

 

                “กูก็เห็นใจมึงนะเรื่องจีมิน

 

 

 

 

 

                คนๆนั้นคือปาร์คจีมิน มนุษย์ที่กินไม่หยุด มนุษย์คิดน้อย ดูแลตัวเองไม่เคยได้เป็นภาระของทุกคนแต่ไม่รู้เมื่อไหร่เหมือนกันที่ความรู้สึกของเขาเปลี่ยนไป มองภาระของกลุ่มกลายเป็นคนที่เขาอยากจะปกป้อง

 

 

 

 

 

                เรื่องที่เขามีความรู้สึกเกินเลยคำว่าเพื่อนกับจีมินมีเพียงแค่แทฮยองเท่านั้นที่รู้ นอกจากจะไม่บอกใครแล้วแทฮยองยังพยายามจะช่วยให้เขาสมหวังอีกตังหาก แต่เขาเองที่เลือกจะเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้จนวันที่คนชื่อจองกุกย้ายมาเรียนที่นี่ แล้วคนๆนั้นก็ดูจะมีบทบาทกับชีวิตของจีมินเสียเหลือเกิน

 

 

 

 

 

                “แต่มันบอกกับกูนะเว้ย ว่ามันยังไม่ได้ชอบจองกุกงั้นมึงก็ยังมีสิทธิ์

 

 

 

 

 

                แทฮยองรีบบอกสิ่งที่ตัวเองรู้ให้แก่ชูก้าเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเงียบเมื่อได้ยินชื่อใครอีกคนจากปากของเขา

 

 

 

 

 

                “มึงเชื่อที่เขาพูดมากกว่าสิ่งที่เขาแสดงออกหรอ

 

 

 

 

 

                “มันยืนยันกับกูแล้วจริงๆนะ

 

 

 

 

 

                ตอนแรกเขาก็เห็นว่ามันขำๆดีที่จะมีคนมาเป็นปัจจัยทำให้คนปากแข็งหลุดเก๊กบ้างก็เลยปล่อยเลยตามเลย แต่หลังๆมันไม่ใช่ จองกุกมามีอิทธิพลต่อตัวจีมินมากขึ้นเรื่อยๆจนวันก่อนที่ทั้งคู่เหมือนจะทะเลาะกันแล้วจีมินหนีมาที่ห้องเขา เขาจึงได้ตัดสินใจถามถึงความรู้สึกของเพื่อนตัวเอง

 

 

 

 

 

                “กูจะพูดครั้งสุดท้ายนะวี จีมินชอบจองกุกไปแล้ว กูหมดหวังแล้ว

 

 

 

 

 

                แอดดดด

 

 

 

 

 

                ประตูที่คิดว่าปิดสนิทไปแล้วเปิดออกอีกครั้ง ทั้งแทฮยองและชูก้ารีบหันไปมองผู้มาใหม่แต่เหมือนว่าโชคจะไม่เข้าข้างทั้งคู่สักเท่าไหร่เมื่อคนที่เปิดประตูเข้ามาคือคนเพิ่งออกไปได้ไม่นาน

 

 

 

 

 

                “ฮยอก…”

 

 

 

 

 

                “ยุนกิฮยองชอบจีมินฮยองงั้นหรอ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ห้อง Bangtan

 

 

 

 

 

                เช้านี้จีมินเลือกมานั่งพื้นที่ว่างข้างๆจินถึงแม้ว่าอีกไม่นานเจ้าของที่ตัวจริงจะมาก็เถอะ จินเองก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเมื่อเช้าเจ้าตัวลงทุนมาหาเขาเพื่อนขอร้องให้ช่วยแยกเขาออกจากคนๆนั้นให้หน่อย ในฐานะเพื่อนจะทำอะไรได้ล่ะนอกจากตอบตกลง

 

 

 

 

 

                จีมิน ทำไม...”

 

 

 

 

 

                ก่อนเริ่มเรียนประมาณห้านาทีเจ้าของที่นั่งข้างๆจินและผองเพื่อนเดินเข้ามา จีมินพยายามไม่สนใจสายตาคาดคั้นและคำถามของใครอีกคนที่เดินเข้ามาด้วย

 

 

 

 

 

                “แรพมอนเตอร์ฉันขอนั่งกับจินสักวันสองวันนะ พอดีไม่เข้าใจเนื้อหานิดหน่อย

 

 

 

 

 

                คนตัวเล็กเลือกที่จะให้สนใจกับเจ้าของที่ๆเขากำลังนั่งมากกว่า จีมินอธิบายเหตุผลที่เขาขอย้ายมานั่งตรงนี้ชั่วคราวอย่างคล่องแคล่ว แน่ละเขาเตรียมมันมาทั้งคืนแล้วก็คิดแล้วว่าถ้าเป็นเรื่องเรียนอีกฝ่ายไม่มีทางปฏิเสธได้แน่ๆ

 

 

 

 

 

                “อืม

 

 

 

 

 

                “เฮ้ย! ได้ไงแค่โดนเมินไปเมื่อกี้ก็สร้างอารมณ์คลุกกรุ่นให้มากพอแล้ว นี่เพื่อนเขายังจะยอมง่ายๆอีกตอนแรกที่จะว่าจะเงียบๆไปก่อนเป็นอันต้องพับเก็บไป จองกุกทำท่าจะเข้าไปคุยกับคนตัวเล็กให้รู้เรื่องให้ได้

 

 

 

 

 

                “ยิ่งทำแบบนั้นมึงจะยิ่งผิดนะ ยอมๆเขาไปก่อนเถอะน่าแต่ยังไม่ทันได้เข้าไปเคลียร์จองกุกก็ถูกนัมจุนรั้งไว้ก่อน พออีกฝ่ายทำท่าจะค้านนัมจุนเลยต้องพูดต่อเดี๋ยวกูหาทางแยกให้เอง กูก็ไม่ยอมให้จีมินตัวติดกับจินตลอดหรอก

 

 

 

 

 

                “เหอะ!!”

 

 

 

 

 

                “ไปๆไปนั่งโน้น

 

 

 

 

 

                ทั้งคู่เดินไปแล้วถึงจะเมินแต่ปฏิกิริยาทั้งหมดของอีกฝ่ายกลับอยู่ในสายตาของจีมิน ขนาดเขาเดินกลับไปนั่งที่แล้วยังไม่วายแอบมองตาม

 

 

 

 

 

                เมินเขาแล้วมองตามเขาทำไม

 

 

 

 

 

                จินเองก็สังเกตอยู่นานเช่นกันถึงได้พูดแซวมือใหม่หัดปากไม่ตรงกับใจ พอเขาจะพูดด้วยก็ไม่พูดแต่เขาเดินไปนี่มองตาละห้อยเชียวนะปาร์คจีมิน

 

 

 

 

 

                “ปะป่าว

 

 

 

 

 

                “ชักจะเหมือนแทฮยองไปทุกที

 

 

 

 

 

                “พูดไรไม่รู้เรื่อง

 

 

 

 

 

                จินไหวไหล่เมื่อเห็นอีกฝ่ายเถียงเสียทุกประโยคก่อนจะยอมเปลี่ยนประเด็นแล้วนี่จะใช้ฉันเป็นไม้กันหมานานแค่ไหนล่ะ

 

 

 

 

 

                “มันไม่ใช่แบบนั้นนน

 

 

 

 

 

                “โกหกได้แย่กว่าแทฮยองซะอีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                “จีมินขอคุยด้วยหน่อยจองกุกพยายามเข้าไปคุยด้วยอีกครั้ง

 

 

 

 

 

                “วี กูหิวไส้จะขาดแล้ว ไปกินข้าวกันครั้งนี้ก็ไม่ได้ผล พอจองกุกเข้าไปใกล้จีมินก็พรวดพราดไปลากแทฮยองที่นั่งอยู่ข้างๆโฮซอกออกไปทันที

 

 

 

 

 

                “แห้วไม่พอยังพาเพื่อนซวยโฮซอกแขวะคนที่ยืนข่มอารมณือยู่กลางห้อง ก็เข้าใจนะว่าเพื่อนเขาอยากจะคนดีกับจีมินไวๆแต่การมาทำให้แทฮยองที่นั่งอยู่ข้างๆเขาต้องถูกลากออกไปด้วยนี่มันไม่ใช่

 

 

 

 

 

                แหม ไอไม่แห้วนั่งข้างกันเขาคุยกับมึงหรือเปล่าเหอะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                “จีมิน

 

 

 

 

 

                หลังจากแยกย้ายกันไปกินข้าวคาบบ่ายทุกคนก็มารวมตัวกันที่ห้องบังทันอีกครั้ง จองกุกที่มาช้ากว่าเห็นว่าจีมินเริ่มอารมณ์ดีขึ้นบ้างแล้วสังเกตจากมุมปากที่ยกยิ้มกับแก้มยุ้ยๆนั่น แต่พอเจ้าตัวเหลือบเห็นเขาเท่านั้นแหละ ฟุบหลับไปเสียดื้อๆ โคตรของโคตรจะไม่เนียน!

 

 

 

 

 

                “โทษทีนะจองกุก แต่เหมือนจะหลับไปแล้ว

 

 

 

 

 

                จินมองไปทางเพื่อนตัวเล็กอย่างอ่อนอกอ่อนใจก่อนจะหันมาพูดกับอีกคนที่กำลังไปไม่เป็นเมื่อเจอเมินแบบซึ่งๆหน้า จะมีใครหลับได้ภายในห้าวิมั้ง! จงใจหลบหน้ากันชัดๆ

 

 

 

 

 

                “แต่เมื่อกี้…!”

 

 

 

 

 

                ตอนแรกจองกุกก็จะไม่ยอมท่าเดียวดีที่จินส่งสัญญาณให้เขากลับไปนั่งที่ตัวเองก่อน แถมยังออกปากว่าจะช่วยพูดให้อีกตังหาก แน่นอนว่าไม่มีเสียงให้คนที่แกล้งหลับรู้ตัวแน่นอน

 

 

 

 

 

                “เขาไปแล้ว

 

 

 

 

 

                “ขอบคุณ

 

 

 

 

 

                “โกรธขนาดนั้นเลยพอเห็นว่าจองกุกกลับไปนั่งที่แล้วจินก็เริ่มแผนการสานสัมพันธ์เฉพาะกิจแก่ทั้งคู่ อันที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากยุ่งเรื่องนี้เท่าไหร่หรอกแต่พอเห็นคนแก้มยุ้ยทำหน้าเครียดมันก็รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่

 

 

 

 

 

                ดูก็รู้ที่เมินไม่ใช่เพราะเกลียดแต่แค่ผิดหวัง

 

 

 

 

 

                มีคนเคยบอกว่าถ้าไม่ได้คาดหวังก็จะไม่ผิดหวัง

 

 

 

 

 

                แล้วคนเราจะคาดหวังในเรื่องอะไรบ้างล่ะ หลายๆคนอาจจะตอบกันไปต่างๆนานา แต่เชื่อเถอะว่าสิ่งทุกคนคาดหวังนั้น มันสำคัญ

 

 

 

 

 

                “ถ้าโดนหลอกจินจะโกรธไหม

 

 

 

 

 

                “ก็ต้องดูเหตุผลที่เขาหลอก

 

 

 

 

 

                “ปั่นหัวกันชัดไหมคำพูดที่เหมือนเข้าข้างฝั่งโน้นกรายๆของจินทำเอาคนตัวเล็กมีน้ำโหขึ้นมา เลยเผลอใส่อารมณ์กับคำพูดของตัวเอง อารมณ์น่ะมาได้แต่น้ำใสๆที่คลอในหน่วยตาน่ะไม่ต้อง!

 

 

 

 

 

                “ลองมองอะไรหลายๆมุมบ้างนะจีมิน

 

 

 

 

 

                “ไม่รู้ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ถ้าพูดอีกทีกูจะคิดว่าจินเข้าข้างพวกนั่นพูดจบจีมินก็ฟุบลงกับโต๊ะอีกครั้ง ในเวลานี้เขาไม่อยากพูดจองกุกอีกแล้วขืนพูดต่อไปไอสิ่งที่กำลังคลออยู่อาจไหลออกมาก็ได้ใครจะไปรู้

 

 

 

 

 

                จินเองก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนบทจะดื้อก็ดื้อซะไม่มีใครเอาอยู่ เขามองไปยังคนที่กำลังรอผลลัพธ์จากบทสนทนาเมื่อกี้อยู่พลางส่ายหน้าส่ายหน้าน้อยๆเชิงยอมแพ้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                09.00.

 

 

 

 

 

                เช้านี้จีมินตื่นสายกว่าปกติเพราะเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ ทำให้ไปเรียนไม่ทันคาบแรกอันที่จริงวันนี้เขาก็ไม่ได้อยากไปเรียนซักเท่าไหร่ ถ้าไปแล้วต้องเจอคนๆนั้นอีกสู้หยุดอยู่ห้องสักวันก็คงจะดีกว่า

 

 

 

 

 

                ก๊อกๆๆ

 

 

 

 

 

                เสียงเคาะประตูเรียกความสนใจให้กับเจ้าของห้องที่กำลังหาอะไรทำในวันว่างๆอยู่คนเดียว ดวงตาคู่สวยส่องตาแมวที่ประตูเพื่อตรวจสอบความคนที่อยู่ด้านนอกเป็นใคร

 

 

 

 

 

                แรพมอนเตอร์

 

 

 

 

 

                “รบกวนเวลาสักหน่อย

 

 

 

 

 

                คนตัวเล็กเปิดประตูให้ทันทีเมื่อรู้ว่าอีกฝากประตูเป็นใคร ใจนึงก็โล่งอกแต่อีกใจก็หน่วงแปลกๆ นี่เขากำลังคาดหวังว่าคนที่มาเคาะประตูต้องเป็นใครกันนะ

 

 

 

 

 

                “รู้ใช่ไหมว่าฉันจะมาพูดเรื่องอะไร

 

 

 

 

 

                “…จองกุก

 

 

 

 

 

                “อืม ตั้งแต่เมื่อเย็นจนป่านนี้มันยังไม่ยอมออกมาจากห้องเลย เรียกก็ไม่ตอบ

 

 

 

 

 

                นัมจุนเข้ารีบเรื่องทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มออกอาการไม่ดีเมื่อพูดชื่อเพื่อนของเขา แต่เรื่องนี้ไม่มีใครทำได้อีกแล้วนอกจากจีมินดังนั้นเขาต้องลงทุนมาขอความช่วยเหลือจากคนตัวเล็ก จะให้โฮซอกลงมือเองก็คงไม่เข้าท่าเพราะรายนั้นก็มีคดีติดตัวเช่นกัน ขืนให้ทำมีหวังล่มตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

 

 

 

 

 

                จากหวังจะกลายเป็นหมดหวังก็วันนี้

 

 

 

 

 

                “…ทำไมต้องผม

 

 

 

 

 

                “ฝากด้วยนะผมรีบ

 

 

 

 

 

                “หื้มมมไม่ทันได้รั้งอะไรนัมจุนก็เดินออกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เจ้าของห้องแก้มยุ้ยได้แต่อึ้งที่อยู่ๆก็ได้รับหน้าที่สำคัญที่แม้แต่เพื่อนของเขาเองไม่ทำ

 

 

 

 

 

                ก๊อกๆ

 

 

 

 

 

                เงียบ

 

 

 

 

 

                รู้ตัวอีกทีขาเรียวก็หยุดอยู่ที่ประตูห้องฝั่งตรงข้ามเสียแล้ว

 

 

 

 

 

                ก๊อกๆๆ

 

 

 

 

 

                จากเจ้าของห้องแก้มยุ้ยตอนนี้กลายเป็นผู้บุกรุกแก้มยุ้ยเมื่อเขาตัดสินใจลองบิดลูกบิดหมายจะเข้าไปในห้องของอีกฝ่ายโดยไม่ขออนุญาต

 

 

 

 

 

            …ประตูก็ไม่ได้ล็อคทำไมถึงต้องมาพึ่งเรา

 

 

 

 

 

                ก๊อกๆๆ

 

 

 

 

 

                “…จองกุก

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

                เรียกก็ไม่ยอมตอบ จีมินเริ่มรู้สึกเป็นห่วงนิดๆแล้วจึงตัดสินใจเดินเข้าไปภายในห้อง เขาพยายามมองหาเจ้าของห้องแต่ไม่ยักจะเห็นที่เห็นตอนนี้ก็มีแต่รูปสเก็ตมือใส่กรอบนับสิบเรียงรายไปตามฝาผนัง

 

 

 

 

 

-          รูปใครสักคนที่คล้ายๆกับตัวเขาจากด้านข้าง

               

 

 

 

 

            ได้เห็นหน้าชัดๆสักที ปาร์คจีมิน

 

 

 

 

 

                พอได้อ่านคำบรรยายใต้รูปคนตัวเล็กถึงได้มั่นใจว่าคนในรูปนั้นคือใคร จีมินไล่ดูองค์ประกอบของรูปถ้าจำไม่ผิดคงจะเป็นตอนที่เขาขอแยกตัวจากพวกแทฮยองเพื่อมาหาอะไรกินแล้วก็เจอกับเขา

 

 

 

 

 

                แล้วมันก็คือจุดเริ่มต้นของทุกเรื่อง ระหว่างเรา

 

 

 

 

 

-          รูปเขาที่กำลังเอร็ดอร่อยกับบิบิมบับ

 

 

 

 

 

 

                นั่งดูคุณไกด์กินข้าว

 

 

 

 

 

-          แผ่นหลังบางกำลังขะมักเขม้นในการคุ้ยตู้เย็น

               

 

 

 

 

            นายเอาแต่กินหรือไงตัวเล็ก

 

 

 

 

 

-          หน้าเอ๋อๆที่มีฉากหลังเป็นบ้านผีสิง

               

 

 

 

 

            นายน่ะเหมาะจะเป็นเคะให้ฉันปกป้องที่สุดแล้ว

 

 

 

 

 

-          หน้าเหว๋อที่เขาคิดไม่ออกว่าเผลอทำไปตอนไหน

               

 

 

 

 

            ที่พูดว่าขอคบน่ะ จริงจังนะ

 

 

 

 

 

-          ตัวเขาอุ้มลูกบาสด้วยใบหน้ามุ่งมั่น

               

 

 

 

 

            ตัวเล็กเล่นบาส แต่วันนี้ทำให้ฉันรู้ว่ายังปกป้องนายไม่ได้

 

 

 

 

 

-          รอยยิ้มกว้างของเขาในห้องเรียน

               

 

 

 

 

            นี่จับนับได้ไหมว่าที่นายชวนไปทะเลมันคือ เดท

 

 

 

 

 

-          เขาที่หลับไม่รู้เรื่องอยู่บนไหล่กว้างของใครอีกคนบนรถตู้

               

 

 

 

 

            ไหล่ฉันสบายไหม ปกป้องนายได้หรือยัง

 

 

 

 

 

-          ตัวเขาที่นั่งยองๆอยู่หน้าห้องตัวเอง

               

 

 

 

 

            ตัวเล็กมีวิธีง้อกันได้น่ารักมาก

 

 

 

 

 

-          เขาที่หลับตาพริ้มอยู่บนเตียง

               

 

 

 

 

            เหมือนเด็กเนอะว่าไหม

 

 

 

 

 

            ตั้งแต่ภาพแรกมาจนภาพนี้ไม่มีรูปไหนเลยที่เขาไม่หลุดยิ้ม ความทรงจำต่างๆหลั่งไหลเข้ามาในหัวเขาเยอะมาก ช่วงเวลาก่อนหน้าที่จองกุกจะมาเขาคิดว่าตัวเขาเองก็มีความสุขดีอยู่แล้วแต่เพราะรูปพวกนี้ทำให้เขารู้ว่าจองกุกสร้างความทรงจำดีๆให้เขาไม่น้อยเช่นกันแม้เพียงเวลาไม่นานก็เถอะ เหมือนมาช่วยเติมเต็มในส่วนที่ขาดหาย

 

 

 

 

 

                นี่เขาพูดเวอร์ไปไหม?

 

 

 

 

 

-          ใบหน้าไร้ความความรู้สึกของตัวเขา

               

 

 

 

 

            ทำผิดจนได้

 

 

 

 

 

-          ภาพเขากำลังตั้งใจเรียนข้างๆจินจากด้านหลัง

               

 

 

 

 

            พื้นที่ข้างๆนั่นมันต้องเป็นของฉันไม่ใช่หรอ

 

 

 

 

 

-          กระดาษเปล่าแต่มีข้อความด้านล่าง

               

 

 

 

 

            อยากวาดแต่รูปนาย

 

 

 

 

 

            จีมินหยุดนิ่งที่กระดาษเปล่าในรูปสุดท้ายพร้อมอ่านคำบรรยายซ้ำไปซ้ำมา เขายอมรับว่าที่ผ่านมาจองกุกทำให้เขารู้สึกดีในหลายๆครั้งแต่ใช่ว่าเรื่องที่ทำให้เขาผิดหวังมันน้อย

 

 

 

 

 

                จีมิน

 

 

 

 

 

                คนตัวเล็กหันไปตามเสียงเรียกก็พบกับเจ้าของห้องและต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องมาอยู่ที่นี้ ทั้งคู่อึกอักกันอยู่สักพักก่อนจะเป็นจีมินที่เริ่มพูดก่อน

 

 

 

 

 

                “ขอโทษทีเขามาโดยไม่ได้รับอนุญาต แรพมอนเตอร์ฝากฉันให้มาดูนายว่าเป็นอะไรหรือเปล่า

 

 

 

 

 

                “คบกันนะ

 

 

 

 

 

                “ห๊ะ

 

 

 

 

 

                เหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ฟังคำอธิบายยืดยาวของจีมินเลยเพราะทันทีที่จบประโยคจองกุกก็โผล่งขึ้นมาแบบไม่สนสถานะการณ์ระหว่างทั้งคู่เลย

 

 

 

 

 

                ขอคบโดยที่ยังไม่ได้คืนดีกัน

 

 

 

 

 

                ขอโทษสำหรับทุกเรื่อง ทั้งที่ไม่มีเหตุผล อารมณ์ร้อน ใช้กำลังกับจีมิน แล้วก็เรื่องที่โกหก

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

                “ฉันชอบนายจริงๆครั้งนี้ไม่ได้หลอก

 

 

 

 

 

                “แล้วฉันจะเชื่อได้ไง

 

 

 

 

 

                พอถูกถามหาจริงใจจองกุกถึงได้นิ่งไปสักพัก เวลานั้นจีมินเองก็ใจหายเพราะถ้าเกิดว่าจองกุกไม่สามารถตอบได้ว่าอะไรคือความจริงใจและจริงจังจีมินก็คงไม่อยากเสี่ยงให้อภัยคนๆนี้อีกครั้งเป็นแน่

 

 

 

 

 

                ในระหว่างที่จีมินจดจ่อและรอคอยคำตอบของอีกฝ่าย มือหนาก็เอื้อมมาสัมผัสมือบางกุมไว้แน่นก่อนจะยกขึ้นมาวางทาบที่อกด้ายซ้ายของตัวเอง

 

 

 

 

 

                เอาเสียงหัวใจฉันเป็นประกัน มันเต้นแบบนี้และเต้นแรงทุกครั้งที่ได้เห็นรอยยิ้มสดใสของจีมิน ได้วาดรูปจีมิน จีมินนับเป็นความสุขของฉัน

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

                “แต่สองรูปหลังที่ฉันเพิ่งวาดไปฉันวาดด้วยหัวใจที่อ่อนล้าอ่อนแรงเพราะว่าฉันไม่รู้จะทำยังไงให้นายกลับมายิ้มให้ฉันแบบที่เคย จนมาเจอวิธีนี้

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

                “จีมินคบกับจองกุกนะครับ

 

 

 

 

 

                สิ่งที่เขาจะพูดก็ได้พูดไปหมดแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแต่รอผลในการกระทำของตัวเอง ปล่อยเวลาให้เดินไป ปล่อยให้จีมินได้อยู่กับตัวเองแล้วก็คิดไตร่ตรองและชั่งน้ำหนักความรู้สึกของตัวเองแล้วแหละว่า จอนจองกุกสมควรได้รับโอกาสนั้นอีกครั้งหรือไหม

 

 

 

 

 

                “…อืม

 

 

 

 

 

                คำตอบที่เบาราวกับไม่อยากให้ใครได้ยินแต่มันกลับดังก้องอยู่ในหัวของจองกุก คนตัวโตกว่ายิ้มกว้างโผกอดคนตัวเล็กที่ก้มหน้างุดทันทีหลังจากที่ตอบตกลงพลางพูดขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าในโอกาสที่อีกฝ่ายให้มา ภายใต้อ้อมกอดจีมินเองก็ไม่ต่างกันเพราะเขาคิดแล้วว่าจองกุกกลายมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขาไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

 

 

 

 

                “ปล่อยได้แล้วน่า

 

 

 

 

 

                “ทีนี้ปาร์คจีมินก็เป็นของจอนจองกุกอย่างสมบูรณ์แบบ

 

 

 

 

 

                “พูดอะไรไม่รู้เรื่อ…”

 

 

 

 

 

                ไม่ทันจบคำริมฝีปากบางก็ถูกอวัยวะเดียวกันของอีกฝ่ายช่วงชิงไปเสียก่อน มือหนาเชยคางคนตัวเล็กให้รับสัมผัสที่มากขึ้นของตัวเอง ริมฝีปากคบเม้มคลอเคลียเรียวปากบางอย่างถนุถนอมก่อนจะส่งลิ้นร้อนไปสำรวจด้านในโดยไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัว

 

 

 

 

 

                เขากวาดต้อนทุกหยาดหยดทุกสัมผัสของอีกฝ่ายจนคนตัวเล็กได้แต่ครางอื้ออึงในลำคอ ลิ้นร้อนรุกไล้เกี่ยวพันลิ้นเล็กที่พยายามหนีแต่มีหรือจะพ้นในที่สุดเจ้าของมันก็ต้องยอมแพ้และโอนอ่อนไปตามเกมที่เขาพยายามป้อนให้ก่อนจะผละออกอย่างอ้อยอิ่ง

 

 

 

 

 

                ฉันรักนายปาร์คจีมิน

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #507 mintspirit07 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 00:49
    กุกมินน่ารักนะแต่..!! พี่ก้าาาาา ฮือออออออ จัลล้องงงงง แงงงงงง
    #507
    0
  2. #419 monster (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 13:05
    ก้าชอบจีมิน! โหยยยย แล้วทำไมมาเฉลยตอนนี้เนี้ย
    โดนกุกคาบไปแล้วเห็นมั้ยยน
    แล้วฉากสวีท กุกมิน ก็น่าร๊ากกกกกกก เขิลตัวแทบบิด งิงิ
    #419
    0
  3. #383 Malo (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 14:25
    อ่ะจะ... พี่ก้าแอบชอบจีมิน 0-0 เอาล่ะไง แล้วน้องฮยอกมินล่ะ น้องมันชอบพี่อยู่นะ T^T งี้้ที่ทำไปมันไม่เหมือนให้ความหวังน้องเค้าเหรอ?

    กุกมินดีกันแล้ว คบกันตามคู่นัมจินไป ดีใจจังที่จีมินยอมใจอ่อนให้ >< ชอบตอนกุกสารภาพรักอ่า แล้วก็ชอบที่วาดรูปจีมินด้วย ตอนนี้เหลือแต่คู่โฮปวี กะอิคนปากแข็งกับเด็กดื้อล่ะ ลุ้นให้รักกันซะทีนะเห้ย >w
    #383
    0
  4. #375 GU'chompu Ba (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 14:55
    โอ้ยยยยยย เพิ่งอ่านดีงามมากค้ะไรท์ ติดมากติดงอมแงมเลยฟิคเรื่องนี้ รอโฮปวีอยู่น่ะค่ะ กุกมินสมหวังเหลือวีโฮปปปปป สู้ๆค่ะ เค้ารอยู้น่ะ ^/^
    #375
    0
  5. #373 SGISMINE (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 23:18
    ฮอลลลล กุกมินนี่แบบ... ฮืออออ ตั่ลล้ากกกกก -//3//-
    #373
    0
  6. #367 Pk.Bunnie (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 00:36
    พี่ก้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ขอแสดงความเสียใจด้วย555555555555
    จีมินไม่ใช่ของพี่

    #367
    0
  7. #366 kookminlism (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2557 / 15:02
    โอ๊ะ พี่ก้าแอบชอบจีมินเหรอเนี่ยยย  แต่พี่ก้าพลาดแล้วละเพราะจีมินจะกลายเป็นของจองกุกแล้ว  พี่ก้าต้องเปลี่ยนมาชอบฮยอกเร็วๆนี้แน่ๆอย่าเศร้าไปเลยนะฮยอก
    #366
    0
  8. #365 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 09:33
    ก้ามินนนนน พี่ก้าแอบชอบจีมินเหรอ อกหักแล้วล่ะพี่ มาหาหนูแทนก็ได้นะ (ผิด)
    สงสารฮยอก ดันมาได้ยินด้วยนะ เฮ้อออ สู้ๆนะฮยอก ต้องมีสักวันที่พี่ก้ารักฮยอกจริงๆแน่ ^^

    กุกมินคบกัน เย้ๆ ถึงสงสารพี่ก้า แต่เค้าก็ฟิน >\<
    อิจฉาจีมินอ่า วิธีของจองกุกน่ารักมากกกก อยากวาดรูปเก่งๆบ้างเลย 55555

    รอตอนหน้านะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่า ^^
    #365
    0
  9. #364 newfear_ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 21:19
    โหยยยยยยยยยยยยย ก้าชอบมินหรอเนี่ย??? ฟหดฟดฟกดหดฟหเ
    แล้วฮยอกมินล่ะ?? แงงงงงงงงงงง TTTT

    กุกมินนี่ฟินไปยันดาวอังคารแล่ววววว จจกมีแอบวาดรูปนะ โรแมนติกสุดๆ

    โฮปวีเมื่อไหร่จะดีกันละหืมมมม??


    ตอนหน้าหน่วงแน่ๆเลย
    #364
    0
  10. #362 jmnap ♡ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 17:02
    ฮอลลลลลลลลลลลลลล

    กุกมมินนี่ฟินค่าาา
    #362
    0
  11. #361 adrenaline (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 15:53
    เย้ ดีกันแล้ว คบกันแล้ววววววว

    ในที่สุดจีมินก็ยอมใจอ่อนให้เนอะ

    ตกใจที่ชูก้าชอบจีมินนิดหน่อยแฮะ แถมฮยอกยังมาได้ยินอีก

    เห้อออออ ไม่น่ารู้เลย วีก็อุตส่าไล่ไปแล้วนะ ยังดื้อที่จะแอบฟังอีก เหมือนพี่จริงๆเลย

    ไรท์เตอร์สู้ๆน้า เค้ายังติดตามรออ่านอยู่ อิอิ

    #361
    0
  12. #360 Eyemily (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 15:12
    กุกมิน นัมจิน ก็ได้สมหวังกันไปแล้ววว

    โฮปวี สู้ๆนะ ฉันลุ้นคู่นายมาก
    #360
    0
  13. #359 pitchaya (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 12:59
    กรี้ดดดดดดดดดดดดด รอมานานนน

    กุกมินเป็นแฟนกันแล้ววววว เมื่อไหร่โฮปวีจะดีกันซักที

    ไรท์สู้สู้นะ เป็นกำลังใจให้ค้าบบบบบบบบบบบบบบบ
    #359
    0