[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 33 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 910
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 พ.ย. 57

 
✄THE ORA

chapter 27


 








 

  

               สวัสดีลูกคุณหนูที่น่ารักทุกคน

 

 

 

 

 

 

 

                เช้าวันจันทร์ที่แสนสงบของใครหลายๆคนกำลังถูกรบกวนด้วยเสียงประกาศที่ทุกคนต่างก็คุ้นเคยดี คิมแทฮยอง ผู้คุมกฎคนปัจจุบันของโรงเรียนบังทันโซยอนดันแห่งนี้

 

 

 

 

 

 

                ก็เช้านี้เขามีเรื่องที่พูดคุยกับบรรดาลูกคุณหนูนิดหน่อย

 

 

 

 

 

 

                บรรดานักเรียนแต่ละชั้นปีหยุดกิจกรรมที่กำลังทำอยู่แล้วหันมาสนใจกับเสียงประกาศแทน ภายในใจของใครหลายๆคนต่างก็คิดไปต่างๆนาๆว่าวันนี้จะมีเรื่องอะไรอีก อย่างที่รู้กันดี ถ้าแทฮยองออกมาประกาศในลักษณะนี้ไม่พ้นต้องมีเหยื่อหรือใครสักคนไปกระตุกหนวดแน่ๆ

 

 

 

 

 

 

                “ได้ข่าวว่าโรงเรียนเรามีเด็กใหม่อีกแล้ว…”

 

 

 

 

 

                “วี!”

 

 

 

 

 

 

                ชูก้าขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินสิ่งที่เพื่อนตัวเองกำลังพูด เมื่อเช้าตอนที่ตกลงกันไม่ได้มีเรื่องนี้อยู่ในประเด็นเลยแม้แต่น้อย แทฮยองบอกกับเขา จินและจีมินว่าจะไปเตือนพวกลูกคุณหนูเรื่องไอแจคสันเฉยๆพวกเขาถึงได้ลงความเห็นกันว่าเรื่องนี้ผู้คุมที่ถูกลดอำนาจสามารถทำได้ แต่ไหง๋ถึงได้เป็นเรื่องเด็กใหม่ได้

 

 

 

 

 

 

                เด็กใหม่ ที่เข้ามาใหม่ในตอนนี้ก็มีแต่ คิมฮยอกมิน เท่านั้นแหละ!

 

 

 

 

 

 

                “นับวันโรงเรียนเราจะกลายเป็นสถานสงเคราะห์นะว่าไหม?แทฮยองยังคงพูดต่อไปโดยไม่สนเสียงเรียกของชูก้าที่พยายามเตือนว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ แล้วก็รีบรวบรัดประโยคทันทีก่อนที่ผู้คุมที่มีอำนาจมากกว่าตอนนี้จะมาแย่งไมค์ไปพูดอะไรที่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการไงก็ฝากทุกคนรับน้องด้วยนะ

 

 

 

 

 

 

 

                “นั่นน้องมึงนะเว้ย!”

 

 

 

 

 

 

 

                ชูก้าตรงไปกระชากคอเสื้อคนทำเกินอำนาจของตัวเอง เขาไม่รู้หรอกว่าตอนนี้คนตรงหน้าเขาจะเป็นอะไร หรือวางแผนอะไรไว้ แต่สิ่งที่แทฮยองกำลังทำมันมีผลไปถึงน้องชายที่พวกเขาพามาเหมือนที่ตั้งใจทำกับพวกเจโฮป ในกรณีคนพวกนั้นไม่มีใครสามารถทำอะไรได้แต่กับฮยอกมินไม่ใช่ ไม่มีใครสักคนรู้ว่าคนที่สั่งให้จัดการฮยอกมินคือพี่ชายถึงจะคนละพ่อละแม่ก็เถอะ

 

 

 

 

 

 

 

                “มันบอกว่าจะไปสืบข่าวให้เรา

 

 

 

 

 

 

 

                แทฮยองตอบตามความจริง เมื่อคืนนี้เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้น้องชายของตัวเองฟังและเจ้าตัวเองก็เสนอตัวที่จะเป็นหนอนบ่อนไส้ให้ แต่การที่เข้ามาเรียนที่นี้ในเวลากลางเทอมเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะเหตุนี้เขาจึงต้องยอมกัดฟันทำให้ทุกคนไม่ระแคะระคายในการมาของฮยอกมิน

 

 

 

 

 

 

 

                “นายก็เลยปล่อยน้องไปจิน

 

 

 

 

 

 

 

                “แถมยังประกาศให้น้องเป็นเหยื่อด้วยเนี่ยนะจีมิน

 

 

 

 

 

 

 

                ไม่ใช่แค่ชูก้าคนเดียวที่ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ ทั้งจินและจีมินก็ลงความเห็นว่าไม่สมควรที่จะทำแบบนี้ เมื่อประกาศไปแล้วไม่มีทางรู้ได้เลยว่าคนพวกนั้นจะจัดการยังไงหรือรุนแรงแค่ไหน

 

 

 

 

 

 

 

                “ขอโทษที่ทำเกินอำนาจ แต่กูทำเพื่อไม่ให้ใครสงสัยในตัวมัน

 

 

 

 

 

 

 

                “มึงกับน้องมึงนี่มันเหมือนกันจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

                เพียงแค่แทฮยองบอกเหตุผลที่เขาเลือกชูก้าก็ได้แต่ถอนหายใจ ไอคนน้องก็อยากช่วยพี่โดยไม่ห่วงความปลอดภัยของตัวเอง ไอคนพี่ก็พยายามปกป้องน้องแต่ไม่แสดงออก สองคนนี้ช่างเอาแต่ใจและถนัดก่อปัญหาเป็นที่หนึ่งจริงๆ

               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ฮยอกมินตามมาที่โรงเรียนทีหลังเพราะคิดว่าถ้ามาพร้อมกันความอาจจะแตกได้ อีกอย่างเมื่อเช้าต้องใช้เวลาทำใจหน้ากระจกอยู่นานพอสมควร แต่ไม่ได้แต่งตัวให้ออกมาดูดีเหมือนใครๆแน่แน่นอน

 

 

 

 

 

 

 

                แต่งไปทำไม ไปถึงก็เละอยู่ดี

 

 

 

 

 

 

 

                403

 

 

 

 

 

 

 

                หมายเลขห้องเรียนใหม่ที่ลูกพี่ลูกน้องเป็นคนบอกเมื่อเช้าตอนนี้มันอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว แม้ว่าการเข้าเรียนกลางเทอมของที่โรงเรียนแห่งนี้จะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยก็ตาม เข้าว่ายากแล้วแต่การอยู่ให้รอดครบวันน่าจะยากกว่า

 

 

 

 

 

 

 

                ฮยอกมินสูดหายใจเต็มปอดเพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเอง ในใจก็คิดว่าคงไม่มีอะไรหรอก ไม่เป็นไปตามที่แทฮยองเล่าให้ฟังแน่ๆเพราะภายในห้องนักเรียนทุกคนก็พูดคุยเล่นกันตามปกติแม้ว่าจะมีคนเห็นเขาแล้วก็ตาม

 

 

 

 

 

 

 

                . . .

 

 

 

 

 

 

 

                คนตัวเล็กเบ้หน้าทันทีที่มือสัมผัสบานประตูห้องหมายจะเลื่อนเปิดออกเพื่อพาตัวเองเข้าไปรวมกลุ่มทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ ยังไม่ทันได้ออกแรงเลื่อนอย่างที่หวังมือนุ่มดันไปสัมผัสความชื้นและเหนียวของสิ่งไม่มีชีวิตที่ชื่อว่า หมากฝรั่ง เสียก่อน

 

 

 

 

 

 

 

                ขนาดดึงมือออกมาหมากฝรั่งที่ผ่านการใช้งานก็ยังคงประสิทธิภาพ มันตามติดยิ่งกว่า GPS พอใช้มืออีกข้างช่วยดึงออกก็ติดลามไปใหญ่ ฮยอกมินก้มดูที่ซอกบานจับประตูปรากฏก้อนสีขาวของหมากฝรั่งจำนวนมาก เรียกได้ว่าจับตรงไหนก็โดนไม่มีพลาด เยอะขนาดนี้คนเคี้ยวไม่กามค้างไปแล้วหรอ

 

 

 

 

 

 

 

                “สกปรกชิบหาย

 

 

 

 

 

 

 

                อารมณ์ผูกมิตรหายไปในชั่วพริบตา คนตัวเล็กอยากจะเดินเข้าไปด่ากราดฉอดๆอย่างที่ชอบทำแต่ด้วยสถานะการณ์ไม่เอื้ออำนวยอย่างแรง เขาเลยได้แต่เดินฟึดฟัดไปล้างของรับน้องที่บรรดาลูกคุณหนูของแทฮยองเตรียมไว้ต้อนรับออกจากมือเสียก่อน

 

 

 

 

 

 

 

                สาดดดดดดด

 

 

 

 

 

 

 

                “welcome น๊า

 

 

 

 

 

 

 

                ยังไม่ทันได้ล้างมือ ตั้งแต่หัวจรดเท้าที่สะอาดมาตั้งแต่หอโดนล้างก่อนซะงั้น ทันที่เดินเข้ามาในห้องน้ำก็โดนรับน้องไปอีกดอก คราวนี้ทำกันแบบซึ่งๆหน้ามีกล่าวตอนรับอย่างเป็นทางการซะด้วย

 

 

 

 

 

 

 

                ไม่ต้องถามถึงความสะอาดของน้ำนะ มันไม่มี! เน่ากว่านี้ก็ขยะเปียกแล้วเหอะ!

 

 

 

 

 

 

 

                พอโดนแบบนี้แบบนี้ติดๆกันถึงกับหมดอารมณ์เรียนกันเลยทีเดียว นี่ขนาดทั้งเมื่อคืนและเมื่อเช้ามีเวลาทำใจมาล่วงหน้าแล้วนะก็ยังไม่ไหว คนตัวเล็กรีบโทรหาพี่ชายตัวเองทันที ไม่ต้องพูดอะไรมากเพราะทันทีที่รับสายแทฮยองก็บอกที่อยู่ปัจจุบันมาให้เสร็จสรรพ

 

 

 

 

 

 

 

                โรงอาหาร

 

 

 

 

 

 

 

                ฮยอกมินเดินตรงไปหาแทฮยอง ชูก้าและจีมินที่นั่งกินข้าวอยู่กลางโรงอาหารไร้ผู้คนด้วยใบหน้าเหวี่ยงเต็มอัตรา แทฮยองเห็นแบบนั้นก็อดสงสารไม่ได้แต่ด้วยความปากแข็งเป็นทุนเดิมจึงได้แต่กวนประสาทออกไป

 

 

 

 

 

 

 

                “ดูสบายดีหนิ

 

 

 

 

 

 

 

                “นี่เขาเรียกว่าสบายดีสินะ มาลองโดนสาดสักทีไหมสดชื่นนะมึงคนตัวเล็กกระแทกตัวลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างแรง บอกให้อีกฝ่ายได้รู้ว่ากำลังไม่พอใจมากๆที่ผู้เป็นพี่ไม่มีทีท่าห่วงตัวเองบ้างเลย นี่ขนาดเสนอตัวช่วย เอาตัวเข้าแลกเลยนะ ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณกันซะบ้าง

 

 

 

 

 

 

 

                “ยั่วไอก้าไม่ขึ้นแล้วมึง เหอๆรู้อยู่หรอกนะว่าน้องชายตัวดีกำลังตัดพ้อทางอ้อมแต่แทฮยองก็ไม่หยุดกวนประสาทเสียที เหมือนว่ามันเป็นอัตโนมัติไปแล้ว รักใครให้กวนประสาท เคยได้ยินไหม

 

 

 

 

 

 

 

                “เปลี่ยนใจยังทันนะฮยอก

 

 

 

 

 

 

 

                “ไม่อะ ฮยอกตัดสินใจแล้วจีมินพยายามโน้มน้าวจิตใจของน้องด้วยความเป็นห่วงเพราะดูจากสภาพนี่ยังถือว่าเบามาก ถ้าเทียบกับตัวเขาก่อนหน้านี้ แต่แน่นอนว่าถูกปฏิเสธมาแทบทันทีเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

 

                “ไอก้ามึงช่วยพูดอีกแรงดิเผื่อน้องมันจะเปลี่ยนใจจีมิน

 

 

 

 

 

 

 

                ถึงจะไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นักกับสนทนาในตอนนี้แต่ชูก้าก็ไม่ได้เลือกที่จะพูดออกไป ดูยังไงต่อให้บังคับเอาช้างมาฉุดเอาวัวมาลากเด็กตัวแสบที่พยายามทำในสิ่งที่เกินตัวก็ไม่มีทางหยุดแน่ๆ เวลานี้ก็ทำได้แต่ปล่อยให้ทั้งคู่ได้ทำตามใจไปก่อน

 

 

 

 

 

 

 

                “…ฮยอกไปดีกว่าคนตัวเล็กแอบหวังอยู่ลึกๆว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรบ้างก็ต้องแห้วไป เลยตัดใจขอปลีกตัวออกมาด้วยความน้อยใจเล็กๆ พี่ก็กวนประสาท คนที่ชอบก็ไม่สนใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                หลังจากที่ฮยอกมินแยกตัวออกมาจากพวกแทฮยองที่โรงอาหาร คนตัวเล็กก็เดินไปตามทางจำใจเดินกลับไปยังห้องเรียนอีกครั้ง คราวนี้เข้าต้องเข้าไปนั่งเรียนให้ได้ต่อให้มือต้องเปื้อนเศษซากหมากฝรั่งอีกครั้งและหรือเนื้อตัวยังเหม็นน้ำเน่าอยู่ก็ตาม

 

 

 

 

 

 

 

                แต่ยังไม่ทันถึงห้องเรียนดี ข้อมือบางก็ถูกฉุดรั้งไว้จากด้านหลังก่อนจะลากไปยังที่ที่สงบมากกว่าตรงนี้ ชูก้าลากอีกฝ่ายมาโดยไม่พูดไม่จา ฮยอกมินเองก็ไม่ขัดขืนจนมาถึงบันไดหนีไฟนั่นแหละคนตัวเล็กถึงได้ถามหาเหตุผลที่คนเย็นชากำลังทำอยู่

 

 

 

 

 

 

 

                ทำไรอะ ลากฮยอกทำไม

 

 

 

 

 

 

 

                ที่บอกว่าเมื่อกี้น้อยใจที่ชูก้าไม่สนใจตัวเองเมื่อกี้น่ะลืมไปได้เลย ถึงตอนนี้อีกฝ่ายจะทำหน้านิ่งออกไปทางไม่สบอารมณ์เสียมากกว่าแต่เขาตีความหมายของการกระทำนี้ไปแล้วว่า เป็นห่วง

 

 

 

 

 

 

 

                ถ้าไม่สนใจหรือไม่ห่วงไม่มีทางที่คนอย่างมินชูก้าจะเดินตามมาเด็ดขาด

 

 

 

 

 

 

 

                ถ้าลากมาแล้วไม่พูดฮยอกจะไปแล้วนะพอได้ทีก็เอาใหญ่ คนตัวเล็กแสร้งทำเป็นเล่นตัวต่อ

 

 

 

 

 

 

 

                “ไม่เห็นหรอว่าพวกนั้นวางอะไรไว้ตรงประตู

 

 

 

 

 

 

 

                ตอนที่ยอกมินขอแยกตัวพวกเขาที่โรงอาหาร ชูก้าก็เดินตามมาตรวจความเรียบร้อย ลึกๆก็แอบกังวลว่าคนตัวเล็กที่คิดการใหญ่จะโดนลอบกัดอีกครั้งและเพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครเห็นการพบกันของเหยื่อ(ในนาม)กับผู้คุมกฎอย่างแน่นอน

 

 

 

 

 

 

 

                ตอนแรกเขาตั้งใจว่าถ้าคนตัวเล็กเดินเข้าห้องเรียนไปก็จะกลับทันทีเพราะตอนนี้ในห้องเรียนมีอาจารย์แต่ละวิชากำลังคร่ำเคร่งในการสอนอยู่หน้าชั้น อย่างน้อยคนพวกนั้นก็ยังทำอะไรฮยอกมินไม่ได้ตอนนี้ถ้าเขาไม่เหลือบไปเห็นถังปริศนาที่ตั้งอยู่ด้านข้างประตู

 

 

 

 

 

 

 

                “เห็นดิ

 

 

 

 

 

 

 

                “แล้วทำไม!?”

 

 

 

 

 

 

 

                ชูก้าเผลอขึ้นเสียงด้วยความไม่เข้าใจ ในเมื่อเห็นแล้วทำไมฮยอกมินถึงยังเลือกเดินเข้าไปอีก ทั้งๆที่รู้ว่าเหตุการณ์อะไรจะเกิดขึ้น แค่นี้สภาพยังไม่แย่หรือยังไง จากเด็กหนุ่มผิวขาวตัวเล็กๆดูน่าถนุถนอม(ถึงแม้ตัวจริงจะแสบมากก็เถอะ)ปัจจุบันก็แค่ไอเตี้ยมอมแมมมีกลิ่นตุๆ

 

 

 

 

 

 

 

                “เพื่อความสมจริงไง

 

 

 

 

 

 

 

                ฮยอกมินตอบตามความจริง ในเมื่อเขาถูกเลือกให้เป็นเหยื่อเขาก็ต้องทำหน้าที่บทบาทที่ตัวเองได้รับมา เพราะการล้วงความลับของฝ่ายตรงข้ามผู้คุมกฎก็ต้องมีแต่ต้องทำแบบนี้ เออออไปตามสถานะการณ์เมื่อถึงเวลาเขาก็จะได้ความเชื่อใจเอง      

 

 

 

 

 

 

 

                ไม่มีใครที่ไหนเขาคิดหรอกว่า เหยื่อ จะสามารถเป็นพวกเดียวกับ ผู้ล่าได้จริงไหมล่ะ

 

 

 

 

 

 

 

                เลิกล้มความตั้งใจซะ กูไม่ได้พามึงมาเจอเรื่องแบบนี้นะเว้ย

 

 

 

 

 

 

 

                ยิ่งได้ฟังเหตุผลชูก้ายิ่งไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้เข้าไปใหญ่ เขาเข้าใจว่าเด็กคนนี้แค่อยากช่วยพวกเขาเพื่อนเป็นการตอบแทนที่ตัวเองไม่ต้องกลับไปอยู่ญี่ปุ่นแต่ที่ยังไม่เข้าใจคือทำไมถึงต้องยอมเจ็บตัวด้วย

 

 

 

 

 

 

 

                “ฮยอกเอาตัวรอดได้น่า ไปแล้วนะฮยอง ต้องทำตัวให้สมบทบาท

 

 

 

 

 

 

 

                ไม่อยู่รอคำห้ามปรามใดๆที่กำลังจะพรั่งพรูมาในไม่ช้า เหยื่อตัวแสบบอกลาทีเล่นทีจริงโบกมือหย่อยๆก่อนเดินกลับไปยังทางที่โดนลากมาเพื่อทำในสิ่งที่เจ้าตัวเรียกว่า สมบทบาท

 

 

 

 

 

 

 

                “ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามึงน้องใคร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                “ทำไมถึงชวนมากินข้าวตอนคนเยอะๆ ไม่มากินพร้อมพวกแทฮยองล่ะ

 

 

 

 

 

 

 

                จินถามขึ้นระหว่างที่เขาและนัมจุนกำลังลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้าท่ามกลางนักเรียนปกติที่ต่างก็พักเวลานี้พอดี ทั้งสองตกเป็นเป้าสายตาของผู้ผ่านไปผ่านมาแน่นอนว่าผู้คุมกฎได้สิทธิพิเศษในการพักก่อนใคร แต่ทำไมวันนี้ถึงได้มานั่งปะปนกับพวกเขาได้

 

 

 

 

 

 

 

                โดยพื้นฐานนิสัยโลกส่วนตัวสูงของทั้งคู่ทำให้จินคิดหาเหตุผลไม่ออกเลยว่าทำไมคนตรงหน้าที่กำลังตักเนื้อคำโตเข้าปากแบบไม่รักษาภาพพจน์ถึงได้พาเขามานั่งอยู่ตรงนี้

 

 

 

 

 

 

 

                นอกประเด็นนิดนึง จะแปลกไปไหมถ้าเขากำลังคิดว่า วิธีกินของนัมจุนมันน่ารักดี

 

 

 

 

 

 

 

                เขารู้สึกดีเสมอที่อีกฝ่ายไม่วางมาดขรึมเหมือนตอนอยู่กับคนอื่นเวลาที่ทั้งสองอยู่ด้วยกัน นัมจุนเป็นตัวของตัวเองมากเวลามาเจอกันซึ่งเขาค่อนข้างจะอิจฉาเล็กที่อีกคนทำตัวสบายๆแบบนี้เพราะเขาเองไม่สามารถทำมันได้สักที

 

 

 

 

 

 

 

                “เพื่อนจินชอบจับผิดคนถูกถามเงยหน้าขึ้นมาตอบทั้งๆที่ปากยังเคี้ยวตุ้ยๆ สงสัยจะหิวก็เลยเวลาพักปกติมาเกือบชั่วโมงแล้วนิแล้วอีกอย่างสถานะการณ์ตอนนี้ไม่ค่อยสู้ดีไม่ใช่หรอ

 

 

 

 

 

 

 

                “ก็จริง

 

 

 

 

 

 

 

                พอคิดตามคำพูดของอีกฝ่ายจินก็ได้แต่พนักหน้าเห็นด้วย จากแต่ก่อนสถานการณ์ไม่ได้ถึงกับดีแต่ก็ไม่ได้บาดหมางขนาดนี้เช่นกัน ถึงสองตัวการจะตีกันบ่อยแต่มักจะเรียกรอยยิ้มของคนรอบข้างได้เสมอแต่คราวนี้ลองได้ตีกันสิ มีพัง ถึงแม้เจโฮปจะเป็นฝ่ายอ่อนข้อให้ก็เถอะ

 

 

 

 

 

 

 

                “ผมไม่อยากมานั่งอึดอัดท่ามกลางพวกเขาหรอก

 

 

 

 

 

 

 

                “แต่สิ่งที่เพื่อนนัมจุนทำก็ไม่ถูกนะไหนๆก็พูดเรื่องนี้กันแล้ว จินเลยถือโอกาสแสดงความคิดเห็นในเหตุการณ์นี้ไปในตัว บอกตรงๆเขาก็รู้สึกไม่ดีกับสิ่งที่เพื่อนของนัมจุนทำ ทั้งสองคนนั้นแหละ ทั้งเจโฮป ทั้งจองกุก หึงหวงอะไรก็ควรมีขอบเขตบ้าง

 

 

 

 

 

 

 

                “พวกมันแค่ใช้อารมณ์มากไปหน่อย

 

 

 

 

 

 

 

                “เตือนกันหน่อยไม่ได้หรอ

 

 

 

 

 

 

 

                “เราไม่ค่อยยุ่งเรื่องส่วนตัวของกันและกันน่ะสินัมจุนส่ายหน้าเป็นคำตอบพร้อมบอกเหตุผล ใช่ว่าไม่เตือนแต่ถึงเตือนพวกนั้นก็คงไม่ฟัง เช่นเดียวกันถ้าพวกนั้นมาเตือนเขาก็ใช่ว่าจะทำตามแต่ผมรับประกันได้ ถ้าพวกมันไม่จริงจัง มันไม่ทำอะไรแบบนี้หรอก

 

 

 

 

 

 

 

                “เขาข้างเพื่อนสินะจินสรุป

 

 

 

 

 

 

 

                “ป่าวนะ แค่พูดในสิ่งที่ผมรู้พอจินสรุปความเสร็จกลายเป็นเขาผิดทันทีที่เข้าข้างเพื่อนตัวเอง นัมจุนรีบอธิบายเหตุผลทันทีเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด

 

 

 

 

 

 

 

                “ก็เข้าข้างนั้นแหละ

 

 

 

 

 

 

 

                แกล้งกันงั้นสินะนัมจุนวางตะเกียบที่ใช้คีบเนื้อพลางจ้องหน้าคนขี้แกล้ง

 

 

 

 

 

 

 

                “ตลกดีนะคนโลกส่วนตัวสูงหัวเราะน้อยๆเมื่ออีกฝ่ายจับได้ว่าเขากำลังแกล้งแหย่

 

 

 

 

 

 

 

                “เดี๋ยวจะโดนแกล้งคืนเป็นสองเท่านะนัมจุนคาดโทษเอาไว้ก่อน ไว้หาโอกาสเหมาะๆจะแกล้งแรงๆสักที เอาแบบที่ว่าแกล้งทีเดียวทบต้นทบดอกให้คุ้มไปเลย

 

 

 

 

 

 

 

                “คุณนี่มัน.. โอ้ย!!”จินที่กำลังจะค้านกับพูดของอีกฝ่ายกลับต้องร้องเสียงหลงทันทีเพราะอยู่ๆก็มีนักเรียนที่คาดว่าอยู่ปี1แกล้งผลักกันเล่นแล้วพลาดทำจัมปงหกใส่เต็มแขน เปลอะเลอะลามไปยันกางเกงขายาวสีเทา ดีที่มันไม่ร้อนไม่งั้นผิวสีซีดของเขาได้ผองแน่ๆ

 

 

 

 

 

 

 

                “ขอโทษครับ / ขอโทษครับ

 

 

 

 

 

 

 

                ทั้งสองมีท่าทีตกใจมากเมื่อรู้ว่าใครคือคนที่พวกเขากำลังมีเรื่องด้วย ทั้งคู่รีบโค้งเก้าสิบองศากล่าวขอโทษโดยเร็ว จินมองหน้าด้วยหางตาเล็กน้อยก่อนจะไม่ติดใจเอาความแต่ไม่ใช่คนร่วมเหตุการณ์นี่สิ ดูท่าจะเป็นเดือดเป็นร้อนมากกว่าเขาที่โดนเองซะอีกถึงได้ตะโกนเสียลั่นโรงอาหารแบบนั่น

 

 

 

 

 

 

 

                “ทำบ้าอะไรของมึง!!”

 

 

 

 

 

 

 

                สิ้นเสียงตวาทของนัมจุนทำเอาสถานที่ที่แสนจะวุ่นวายอย่างโรงอาหารเงียบกริบในเสี้ยววินาที ทุกคนหยุดเรื่องส่วนตัวหันมาให้ความสนใจกับฉากตรงหน้ากันหมด

 

 

 

 

 

 

 

                “ผม..ไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

                “พวกมึงชื่ออะไรยังคงเป็นนัมจุนที่พยายามจะเอาเรื่องเด็กสองคนนี้ให้ได้

 

 

 

 

 

 

 

                “จองโม / ดงอุน

 

 

 

 

 

 

 

                “…เอานี่ไปราดตัวเองสิเขาลุกขึ้นเดินไปหยิบถ้วยรามยอนมาจากเด็กนักเรียนแถวนั้นก่อนจะส่งให้ทั้งคู่รับมันไป ไม่ต้องสืบว่าของเหลวในถ้วยนั้นมันร้อนขนาดไหนเพราะขนาดมองอยู่ไกลๆยังเห็นไอความร้อนอยู่เลย

 

 

 

 

 

 

 

                “นัมจุน!”

 

 

 

 

 

 

 

                จินเห็นท่าไม่ดีเลยลุกไปจับแขนของอีกคนเป็นเชิงปราม โดยมีสายตาของจองโมและดงอุนอ้อนวอนให้ช่วยเหลือเป็นระยะๆก่อนจะต้องหลบสายตาก้มหน้ามองพื้นเพราะเจอฤทธิ์สายตาแข็งกร้าวของใครอีกคน

 

 

 

 

 

 

 

                “เร็วสิ!!”

 

 

 

 

 

 

 

                ยิ่งเห็นสายตาที่สองคนนั้นส่งไปอ้อนวอนขอร้องจินเขายิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ มาทำแฟนเขาเจ็บตัวยังไม่พอ ยังจะมามองหน้าอีก!

 

 

 

 

 

 

 

                ไม่ต้องหรอกน่า ยังไม่รีบไปอีก!”เมื่อเห็นว่ายังไงนัมจุนก็จะเอาเรื่องให้ได้ เขาเลยใช้อำนาจผู้คุมของตัวเองรีบๆไล่ให้สองคนนั้นออกไปให้พ้นบิเวณนั้นโดยเร็ว ก่อนที่เขาจะคุมคนของตัวเองไม่อยู่

 

 

 

 

 

 

 

                คนของตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

                แค่คิดก็หน้าร้อนแล้วแฮะ

 

 

 

 

 

 

 

                “ครับๆ

 

 

 

 

 

 

 

                “ปล่อยพวกมันทำไมพอพวกนั้นเดินออกไปเหตุการณ์โดยรอบกลับสู่ความปกติ นัมจุนหันมาถามคนข้างๆอย่างไม่สบอารมณ์นัก

 

 

 

 

 

 

 

                “ไม่เห็นต้องโมโหเลยนี่นา เรื่องแค่นี้เองจินพยายามลดระดับอารมณ์ของอีกคนโดยการเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ปกติดูจะอารมณ์เย็นที่สุดไม่คิดว่าโมโหแล้วจะไม่ฟังใครขนาดนี้ แล้วนี่ต่างจากพวกเจโฮปตรงไหนล่ะ คนพวกนี้เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้วจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

                “จิน คุณอยู่ในตำแหน่งไหน อีกอย่างเพื่อนคุณก็คงทำไม่ต่างจากผมหรอกจริงๆนัมจุนว่า ถ้าคิดอีกทีถ้าคนที่อยู่กับเขาตอนนี้ไม่ใช่นัมจุนแต่เป็นแทฮยองล่ะก็ ไม่เกินสามวันเด็กสองคนเมื่อกี้ทนเรียนต่อไปไม่ไหวแน่

 

 

 

 

 

 

 

                “พวกคนใจร้อน

 

 

 

 

 

 

 

                “ผมไม่ได้ใจร้อน พวกมันตั้งใจ ผมเห็นมันเดินวนเวียนแถวนี้หลายรอบแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

                จินได้แต่เงียบกับสิ่งที่เพิ่งรู้ คนพวกนี้ตั้งใจทำแบบนี้กับเขางั้นหรอ นี่เรียกว่าสารเตือนได้หรือเปล่าเพราะขนาดเขาที่ไม่ค่อยออกหน้าทำอะไรยังโดนแล้วความปลอดภัยของแทฮยองล่ะอยู่ที่ไหนถ้าทุกคนรวมตัวกันล้มวี

 

 

 

 

 

 

 

               

[HYUKMIN TALK]

 

 

 

                “มึงคิดว่าเป็นใคร มีอภิสิทธิอะไรถึงเข้ามากลางเทอมขนาดนี้

 

 

 

 

 

 

 

                นี่เป็นครั้งที่สิบของวันแล้วที่ผมได้ยินประโยคทำนองนี้ คนพูดก็คนเดิมมันมีชื่อห่วยๆว่า โอแท เหมือนมันจะเป็นหัวหน้าห้องอะไรนี่แหละของห้องนี้หรือของสายชั้นผมก็ไม่ได้สนใจจะจำ แค่เสวนายังไม่อยากจะเสวนาด้วยเลยเอาจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

                หลังจากที่แยกจากยุนกิฮยองก็โดนรับน้องไปอีกทีด้วยผงช็อกที่อยู่ในถังพลาสติกก่อนหน้านี้นั่นแหละ คนพวกนี้ก็แปลก! ไม่เห็นหรือไงว่าขาวกว่านี้ก็กระดาษเอสี่แล้วยังจะเอาซ็อกมาสาดอีก ถามจริงโรงเรียนก็ออกจะไฮโซพวกมึงไปหาช็อกกันมาจากไหนไม่ทราบ

 

 

 

 

 

 

 

                ช่างมัน คิดซะว่าอาบน้ำปะแป้ง

 

 

 

 

 

 

 

                “มันหยิ่งวะมึง จองหองสัดผมเบะปากน้อยๆเมื่อเริ่มมีคนมายุ่มย่ามเพิ่มอีกคน เป็นเพราะผมมัวแต่ด่าทอมันอยู่ในใจ (ถึงความจริงอยากจะด่าออกสื่อแค่ไหนก็เถอะ) เลยไม่ได้ตอบคำถามซ้ำๆซากๆเหมือนคนย้ำคิดย้ำทำ สงสัยเด็กๆแม่ไม่ให้ปลา

 

 

 

 

 

 

 

                “เฮ้ย!”

 

 

 

 

 

 

 

                “บังกระดานนะ…”

 

 

 

 

 

 

 

                ผมตอบแค่ประโยคสั้นๆที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับสิ่งที่มันถามเลย ก็ดูไออ้วนที่เข้ามาเสนอหน้าเข้าข้างโอแทมันบังกระดานที่ว่างเปล่าของผมเสียมิดเลย อุตส่าห์ใช้จินตนาการอันกว้างไกลของตัวเองวาดให้พวกมันเข้าไปอยู่ในกรงสี่เหลี่ยมที่ถูกล้อมรอบด้วยเจ้าตัวเล็กแบบที่ชอบทำอยู่เลย

 

 

 

 

 

 

 

                รู้หรือยังว่าเจ้าเล็กน่ะร็อตไวเลอร์นะ ^^

 

 

 

 

 

 

 

                “มึงอยากดูกระดานนักใช่ไหมไอเด็กใหม่ มยองชัลลากมันไป         

 

 

 

 

 

 

 

                จบคำผมถูกไออ้วนกระฉากตัวปลิวตามปากพล่อยๆของโอแททั้งๆที่เมื่อกี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ดีๆ ผมไม่ต้องออกแรงเดินเลยด้วยซ้ำไม่ถึง 5 วินาทีก็มาถึงหน้ากระดานแล้ว สบายดีแฮะ

 

 

 

 

 

 

 

                ปึ๊ก!!!

 

 

 

 

 

 

 

                “ทีนี้ชัดไหมครับ

 

 

 

 

 

 

 

                เจ็บสัด!! หลังจากที่ใช้แรงควายของลูกกระจ๊อกมันแล้วโอแทก็กดหัว ไม่สิ! กระแทกหัวผมเข้ากับกระดานอย่างเต็มรัก ผมเบ้หน้ารับความเจ็บแปลบๆที่หน้าผากด้านซ้าย

 

 

 

 

 

 

 

                “เจ็บก็ร้องสิครับคนดี

 

 

 

 

 

 

 

                “เหม็นปากถึงจะเจ็บอย่างที่มันพูดจริงแต่ใครจะมาแสดงด้านอ่อนแอให้ศัตรูเห็นล่ะ ถ้าความปากดีของแทฮยองมีเต็มสิบผมให้ความปากดีของตัวเองเท่ากับ 11 ก็นั่นแหละ ผมเลยตอบแบบนั้นออกไปไง

 

 

 

 

 

 

 

                เผียะ!!!

 

 

 

 

 

 

 

                ปึ๊ก!!

 

 

 

 

 

 

 

                “อย่าปากดีให้มันมาก

 

 

 

 

 

 

 

                ผู้ชายห่าอะไรจิกหัวตบวะ!! ผมเม้นปากเพื่อกดรอยปริแตกจากรอยกระแทกที่มุมปากด้านขวาไม่ให้เลือดไหลออกมา หลังจากที่เซเพราะแรงตบไปชนกระดานอีกรอบผมหันกลับมาจ้องตามันอย่างหาเรื่อง มันไม่ใช่กลุ่มเป้าหมายที่จะให้ประโยชน์ด้านข้อมูลสำหรับผมอยู่แล้ว แต่ถ้าหากผมสู้มันขึ้นมาโอกาสที่อยู่รอดก็ยิ่งน้อย

 

 

 

 

 

 

 

                พอคิดแบบนั่นก็ได้แต่หยุดความโมโหไว้

 

 

 

 

 

 

 

                “ดูไปดูมาหน้ามึงก็คล้ายๆไอวีนะ

 

 

 

 

 

 

 

                อยู่ดีๆไออ้วนก็พูดถึงแทฮยองเฉย ตลอดชีวิตตั้งแต่เกิดมาเคยได้ยินแต่ว่าวีหน้าเหมือนแบคฮยอง ไม่เคยสักครั้งที่จะมีใครบอกว่าผมกับวีหน้าเหมือนกัน มึงเมากาวป่าววะ แกทเชื่อมโยงเต็มไป๊

 

 

 

 

 

 

 

                ถึงแม้ว่าสิ่งที่มันมั่วจะทำให้ผมใจสั่นเล็กๆก็เถอะ

 

 

 

 

 

 

 

                แต่ดันกลายเป็นเป้าหมายซะได้ สงสัยมันจะเร่งสร้างความน่าเชื่อถือเพราะกำราบเจโฮปไม่ได้โอแท

 

 

 

 

 

 

 

                “นั่นดิ กากชะมัดไม่รู้ล้มแจคสันมาได้ไงไออ้วน

 

 

 

 

 

 

 

                นี่แหละคือชื่อที่ฮยอกมินต้องการ พูดกันเยอะๆนะจ๊ะเรื่องผู้คุมคนก่อนน่ะ ไหนๆการกระจำของมึงก็ไม่สมกับการเป็นผู้ชายแล้วจะเม้าท์มอยไม่ต่างจากผู้หญิงอีกสักอย่างก็ไม่ว่าเลย

 

 

 

 

 

 

 

                “ใครพูดถึงกู!”

 

 

 

 

 

 

 

                “แจคสันฮยอง…”โอแท

 

 

 

 

 

 

 

                ผมนี่หัวขวับเลย ใจเต้นแรงมากไม่คิดว่าแค่มาวันแรกจะเจอกับแหล่งข้อมูลที่แม่นยำที่สุดซะได้ ไม่ผิดอย่างที่วีบอกจริงๆ ทุกคนรู้เห็นเป็นใจปกปิดการมีตัวตนอยู่ในโรงเรียนนี้ของแจคสันและมาร์ค

 

 

 

 

 

 

 

                “มีคำว่าฮยองซะงั้น เมื่อกี้ยังไม่มีเลยนะโอแทมาร์ค

 

 

 

 

 

 

 

                “ไอมาร์คมึงหูฝาดแล้ว กูเรียกแจคสันฮยองอยู่แล้วโอแทยังคงแถต่อไป เมื่อกี้ผมไม่ได้ยินคำว่าฮยองหลุดจากปากมันสักคำ ว่าแต่เมื่อไหร่จะเลิกเถียงกันสักทีรับรู้การมีตัวตนของกูหน่อยย ถามสิๆว่าเป็นใคร มาจากไหน

 

 

 

 

 

 

 

                “แล้วนั่นใครแจคสัน

 

 

 

 

 

 

               

                “มอมแม่มชะมัดมาร์ค

 

 

 

 

 

 

 

                ไออ้วนตอบไปดิ ตอนนี้ไม่ว่างตอบกำลังโคฟคนใบ้อยู่

 

 

 

 

 

 

 

                “เด็กใหม่เข้ากลางเทอม เป้าหมายคนใหม่ของไอวี

 

 

 

 

 

 

 

                …ดีมาก ถือว่าอธิบายได้ดี บอกสถานะปัจจุบันให้เสร็จสรรพแน่นอนว่าถ้าเป็นเหยื่อของวีคนๆนี้จะต้องไม่สงสัยในผมแน่นอน เพราะเท่ากับว่าเขาและผมอยู่ในตำแหน่งเดียวกันศัตรูของแทฮยอง

 

 

 

 

 

 

 

                “ลูกแกะตัวน้อย สนใจมาอยู่กับกูไหม

 

 

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

 

 

                “พูดไม่ได้หรอ?

 

 

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

 

 

                เงียบ เงียบ แล้วก็เงียบ ผมได้แต่เงียบทั้งๆที่ในใจอยากจะตอบตกลงเป็นพวก อยากจจะถามทุกอย่างแบบนอนสต๊อปแต่ช่วงแรกเราต้องรู้จักเล่นตัวก่อน แสดงชั้นเชิงว่าเราก็ไม่ง่ายหรอกนะให้เขาได้เห็นแล้วค่อยๆตะล่อมถามจนได้ในสิ่งที่หวัง

 

 

 

 

 

 

 

                ผัวะ

 

 

 

 

 

 

 

                “ตอบเขาไปสิวะมันตบหัวผมแทบปลิว

 

 

 

 

 

 

 

                โว๊ยย! ใครก็ได้เอาสวะโอแทออกไปจากโลกที เอะอะก็ใช้กำลังยังกับพวกจับกังเห็นผมไม่สู้หน่อยล่ะเอาใหญ่ เดี๋ยวก่อนเถอะถ้าผมได้เป็นพวกแจคสันเมื่อไหร่จะจัดการมันเป็นคนแรก!

 

 

 

 

 

 

 

                ทำไมมาอยู่ที่นี้ได้ล่ะ ในเมื่อกฎบอกว่าถูกล้มแล้วห้ามมาไม่ใช่หรอผมถามนิ่งๆถึงแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้วก็เถอะ แต่คำถามแรกต้องเป็นคำถามเบสิกสิถูกไหม

 

 

 

 

 

 

 

                “รู้เรื่องราวเสียด้วย ดูท่าฉลาดนะมึงเนี่ย

 

 

 

 

 

 

 

                “ก็ศึกษามานิดหน่อยผมยิ้มรับในคำชมของฝ่ายนั้นก่อนจะตอบพอเป็นพิธี จะไม่ให้รู้ได้ไงในเมื่อคนที่ล้มแจคสันนั่นมันพี่ชายผมนี่ครับ

 

 

 

 

 

 

 

                “เหมาะจะเป็นพวกกูเสียจริง

 

 

 

 

 

 

 

                โป๊ะเชะ! เหมาะก็รีบรับเป็นพวกซะสิ อยากล่วงความลับใจจะขาดแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

                “ก็ขึ้นอยู่กับข้อเสนอล่ะนะถึงจะอยากตอบตกลงขนาดไหนแต่คนเรามันก็มีไว้ลายไว้ก่อนสิ วีให้ข้อมูลมาว่าแจคสันคนนี้เป็นที่ไร้สาระไปวันๆ เอาแต่ใจก็ที่หนึ่งแต่มักจะถูกใจคนที่ฉลาดและไม่ง่ายจนเกินไป ที่สำคัญข้อดีของมันคือพูดคำไหนคำนั้นเพราะฉะนั้นเลิกกังวลเรื่องมันผิดคำพูดได้เลย

 

 

 

 

 

 

 

                “ฮ่าๆๆๆ กูชอบวะ คนแบบมึงเนี่ย

 

 

 

 

 

 

 

                ชอบสิ ชอบเยอะๆ หึหึ

 

 

 

 

 

 

 

                “เฮ้ย มีคนเห็นชูก้ากำลังเดินมาทางนี้

 

 

 

 

 

 

 

                ผมถึงกับนิ่งทันทีในสิ่งที่ได้ยิน แจคสันมองมาที่ผมอย่างครุ่นคิด หวังว่าเขาจะไม่คิดว่าการที่ยุนกิฮยองปรากฎครั้งนี้เป็นเพราะผมหรอกนะ มาไม่ได้รู้เวลาล่ำเวลาเลยยุนดิฮยองงง

 

 

 

 

 

 

 

                มึงชื่ออะไร

 

 

 

 

 

 

 

                “ชิม ฮยอก มินผมรีบตอบชื่อตัวเองออกไปแต่ปลอมนามสกุลตามที่เตี๋ยมกันไว้กับวีเมื่อวานนี้ เพราะถ้าเขาบังเอิญไปนามสกุลเดียวกับวีวันใดวันนึงอาจมีคนระแคะระคายก็เป็นได้ แม้ว่าทั่วเกาหลีจะมีคนที่นามสกุลคิมเป็นล้านๆคนก็เถอะ

 

 

 

 

 

 

 

                “โอกาสหน้าคงได้พูดคุยกันมากกว่านี้นะ ไอน้อง

 

 

 

 

 

 

 

                “บายยยผมโบกมือลาพร้อมยิ้มกว้างไปให้แจคสันและมาร์ค เมื่อกี้เหลือบไปเห็นยุนกิฮยองด้วย แต่เหมือนว่าเขาจะเห็นแจคสันกับมาร์คเช่นกันเลยซุ่มดูสถานะการณ์อยู่ใกล้ๆนี่แน่นอน

 

 

 

 

 

 

 

                กริ่งงงงงงงง

 

 

 

 

 

 

 

                เลิกเรียนแล้ว หมดเวลาแกล้งน้องรักของแจคสันแล้วนะ

 

 

 

 

 

 

 

                สัญญาณเลิกเรียนดังขึ้นเท่านั้นแหละ ผมก็เดินกลับไปหยิบกระเป๋าเน่าๆของตัวเองเดินเชิดหน้าใส่พวกลูกกระจ๊อกไร้น้ำยาทันที ตอนนี้ผมมีแบคเป็นแจคสันเชียวนะ หึ!

 

 

 

[HYUKMIN TALK END]      

               

 

 

 

 

 

                “ทำไมฮยองชอบฉุดกระชากฮยอกอะ ซ้อมฉุดหนีวีหรอ

 

 

 

 

 

 

 

                คนตัวเล็กโวยวายทันทีเพราะทันทีที่พ้นจากบริเซณห้องเรียนเขาก็โดนคนที่แอบอยู่ก่อนหน้านี้ลากอีกแล้ว แบบเดียวกับเมื่อกลางวันเป๊ะๆ แล้วก็มาหยุดอยู่ที่เดิมเป๊ะๆอีกด้วย

 

 

 

 

 

 

 

                เมื่อกี้มัน…”

 

 

 

 

 

 

 

                “แจคสัน หวัง ตัวจริงเสียงจริงเลยล่ะคนตัวเล็กยึดอกตอบ พยายามโอ้อวดความสำเร็จของตัวเองว่าเจอเป้าหมายที่พวกพี่ตัวเองไม่สามารถเข้าถึงได้ง่าย

 

 

 

 

 

 

 

                “…มันทำอะไรมึงหรือเปล่า

 

 

 

 

 

 

 

                “ก็ป่าว แค่บอกว่ามันชอบฮยอกแหละ

 

 

 

 

 

 

 

                “แล้วรอยปูดกับแผลที่ปากนี่ล่ะชูก้าสังเกตเห็นสิ่งที่พวกโอแทได้ฝากไว้บนผิวเนียนก็พาลหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง ตอนเย็นเขาแค่กะจะมาดูว่าเด็กตัวแสบกลับหอไปหรือยัง แต่สิ่งที่เห็นคือเด็กคนนี้กลับหน้าชื่นตาบานอยู่กับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นศัตรูอันดับหนึ่งของพวกเขาด้วยหน้าตาบวมเป่ง สภาพมอมแม่มยิ่งกว่าขอทาน

 

 

 

 

 

 

 

                “พวกลูกกระจ๊อก

 

 

 

 

 

 

 

                “อย่าไปยุ่งกับมันชูก้าย้ำอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

                “เรื่องอะไร อุตส่าห์เข้าใกล้ได้ขนาดนี้คนตัวเล็กรีบเถียงกลับทันที ถ้าให้เลิกล้มความตั้งใจตอนนี้แล้วสิ่งที่เขาอดทนมาทั้งวัน ยอมเจ็บมาทั้งวันก็สูญเปล่านะสิ นั่นเป็นสิ่งที่ฮยอกมินยิมไม่ได้

 

 

 

 

 

 

 

                “ฮยอกมิน!”

 

 

 

 

 

 

 

                “ไม่ฟังฮยองหรอก แบร่!”แม้อีกฝ่ายจะเริ่มขึ้นเสียงแล้วก็ตาม แต่คนตัวเล็กก็ไม่มีทีท่ากลัวสักนิด แถมออกอาการกวนประสาทไปอีก ชูก้าครุ่งคิดเล็กน้อยก็จะคว้าข้อมือบางอีกครั้งแล้วออกเดิน

 

 

 

 

 

 

 

                “ปากเก่งนักมานี้เลย!”

 

 

 

 

 

 

 

                “จะลากฮยอกไปไหนนนนน ถ้าไม่ปล้ำไม่ไปด้วยนะบอกเลย!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               

                หลังเลิกเรียนวันนี้แทฮยองขอกลับมาที่หอก่อนใคร ส่วนคนอื่นๆยังคงเคลียร์งานที่อาจารย์สั่งอยู่ ก็เพราะโดดคลาสวันเสาร์ทำให้ทุกคนต้องอยู่ทำรายงานคนละห้าเรื่อง แน่นอนว่างานแบบนี้จินรับเอาในส่วนของร่างบางไปทำเหมือนเช่นทุกครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

                “บอกแล้วไงถ้าไม่ปล้ำฮยอก ก็ไม่ไปหรอกห้องยุนกิฮยองอะ

 

 

 

 

 

 

 

                เดินมาถึงแค่หน้าหอเท่านั้นแหละก็มีเสียงเอะอะโวยวายที่ไม่ต้องเดาว่าเป็นของใครดังลั่น เสียงแรดๆแป๋นๆแบบนี้มีอยู่คนเดียวน้องชายตัวแสบของเขานั่นแหละ แต่ประโยคทำเอาเส้นเลือดในสมองของคนเป็นพี่ตีบเบาๆ แทฮยองรีบวิ่งไปยังต้นเสียงเห็นหลังไวๆของชูก้าและเด็กตัวการเพิ่งขึ้นลิฟท์ไป

 

 

 

 

 

 

 

                “ไอเด็กนี่…”

 

 

 

 

 

 

 

                แทฮยองเร่งฝีเท้าตามไปกดลิฟท์ให้ไวที่สุดเพื่อขึ้นไปจัดการเจ้าน้องชายตัวดีที่ขยันสร้างเรื่องให้ตลอด เพียงไม่นานลิฟท์ก็มาร่างบางก้าวยาวๆเข้าไปในลิฟท์ก่อนจะหันมากดเลข 7 โดยเร็ว

 

 

 

 

 

 

 

                ยังไม่ทันที่ประตูลิฟท์จะปิดดี โฮซอกก็แทรกตัวเข้ามาในลิฟท์

 

 

 

 

 

 

 

                ขัดความสุขคนอื่นมันไม่ดีนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

                “ยุ่งร่างบางตกกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อจบบทสนทนา ใบหน้าเรียวนิ่งมองตรงไปข้างหน้า เผลอเลียปากก่อนจะเม้นแน่นเหมือนที่ชอบทำเวลาประหม่าแต่ทว่าประตูลิฟท์มันเป็นกระจกเงา การกระทำทั้งหมดของแทฮยองล้วนอยู่ในสายตาของโฮซอกทั้งหมด

 

 

 

 

 

 

 

                ถ้าโกรธกันอยู่ก็อย่ามายั่วกันดิวะ

 

 

 

 

 

 

 

                “แต่ที่นายทำก็กำลังยุ่งเรื่องส่วนตัวของน้องนะ

 

 

 

 

 

 

 

                “…”แทฮยองพยายามไม่ฟังไม่ตอบสิ่งที่อีกคนพูด ร่างบางภาวนาให้การเดินทางนี้สิ้นสุดไปสักที ปกติใช้เวลาไม่ถึงนาทีแต่ทำไมวันนี้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีนี้มันนานจังเลย

 

 

 

 

 

 

 

                “วี…”

 

 

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

 

 

                ติ๊ง

 

 

 

 

 

 

 

                “คิดถึงนะ

 

 

 

 

 

 

 

                ร่างบางเผลอกลั้นหายใจและเม้มปากแน่นขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินประโยคสั้นๆของอีกคนในขณะที่ประตูลิฟท์กำลังเปิด ก่อนที่คนพูดจะเป็นฝ่ายเดินจากไปเองเพื่อไม่ให้ตัวเขาได้อึดอัดกับคำพูดเมื่อกี้มากนัก

 

 

 

  

 

 

 

                คนพูดก็ไปแล้วแต่ทำไม

 

 

 

 

 

 

 

                มันกลับมาอีกแล้วล่ะ ไอเสียงหัวใจเหมือนรัวกลองนั่นน่ะ





_____________________________________________
มาแล้วจ้าาา กลับมาต่อด้วยเรื่องราวเน้นหนักของฮยอกมินตัวแสบของใครหลายๆคน
แต่ก็หนัดเอาการเลยนะ สำหรับมาเรียนวันแรกเนี่ย ไหนจะล่วงความรับ ไหนจะรับน้อง
ยังไงก็ต้องให้ชูก้าช่วยดูแลอีกแรงแล้วแหละ แต่ดูแลยังก็แล้วแต่ความสแวกของชูก้าก็แล้วกัน คึคึคึ

นัมจินมาเบาๆกับนัมจุนเวอร์ชั่นตบะแตก แหม ก็เขาหวงของเขามาตั้งนาน
อยู่ๆใครก็ไม่รู้เอาจัมปงมาสาดซะได้ งานนี้บอกเลยอย่าให้นัมจุนขึ้นอีก 

อีกคู่ก็คู่ที่โผล่มาเป็นตัวประกอบในตอนท้าย 555
มาแค่นั้นแหละ มาวนเวียนให้วีไม่ลืมคนชื่อเจโฮปไปเสียก่อน

มาดูกันว่าตอนหน้าเรื่องราวของกุกมินจะเป็นไง จะดีกันไหมหรือจีมินจะใจแข็งต่อไปกันแน่
เรื่องราวใกล้ถึงไคล์แม็กซ์แล้วต้องตามดีๆใครจะอยู่ใครจะไป สปอยทิ้งไว้แล้วชิ่ง
วันนี้ไรท์ขอตัวก่อนดีกว่า ชู๊บๆ =3=

               

 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #497 miwb2uty (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:12
    มีดงอุนด้วยยย กรี๊ดดด
    #497
    0
  2. #382 Malo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 13:17
    ฮยอกมินสุดยอดอ่ะ น่ารัก ฉลาด เก่ง แถมยังแสบใช่ย่อยอีกด้วย เหมือนร่างอวตารน้องวีฉบับคูณความเกรียน 10 เท่าเลย

    นัมจินหวานเวอร์... ถ้าไม่มีอิเด็กสองจัวนั้นมาขัดจังหวะนะ -*- คนเค้ากำลังสวีตกันอยู่มาอะไรกันตอนนี้ ตอนนี้ศัตรูปรากฏแบบโจ่งแจ้งล่ะ รอดูว่าฝ่ายผู้คุมจะเตรียมรับมือยังไง แต่ประเด็นคือ อิพวกนร.ที่เหลือนิจะลุกฮือต่อต้านด้วยนิเปล่าว่ะ?

    ปล. โฮปวี มาน้อยๆ แต่ฟินเวอร์ๆ "คิดถึงนะ" ประโยคเดียวแต่ทำเอาฟินเลยจริงๆ >
    #382
    0
  3. #363 GU'chompu Ba (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 17:40
    นัมจินหวานน่ารักมากจีบกันแบบบเขินแทน อิอิ รอโฮปวีอยู่น่ะค่ะ ตอนหน้ามาต่อเร็วๆน่ะ ชอบๆ ฟินๆ สนุกดี
    #363
    0
  4. #358 ืnimsingburi (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 16:44
    ชูก้าเริ่มออก อาการ เปงห่วงฮยอกและอะ



    โฮป กะมา ทำให้ ใจ ของ วี สั่น อีกแล้ว
    #358
    0
  5. #357 adrenaline (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 23:27
    รู้สึกสงสารฮยอกมินเบาๆ 5555

    วีก็ กวนน้องตลอด ปลอบหน่อยก็ไม่ได้

    เจอแจ็กสันแล้วสินะ หึๆ ชูก้านี่ออกอาการชัดเจนมากอ่ะ

    ตอนสุดท้ายโฮปวี นี่ซึนทั้งคู่ หายโกรธได้แล้วมั้งตัวเธอ
    #357
    0
  6. #352 newfear_ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 12:46
    อ๊ากกกกกกกกกกกกก ว๊ากกกกกกกกกกกก

    ฮยอกมินขี้อ่อยยยยยยยย!!!! ยุนกิปล้ำเลยเถอะนะ~~~~~~





    ตอนนี้ฮยอกมินต้องเนียนเปนคนทำธรรมดาไปก่อนสินะ

    แต่อยากเห็นฮยอกมินเวอชั่นปกติไวๆ อยากรู้ว่าจะทำแสบแค่ไหน

    จะเอาคืนไอพวกลูกกระจ๊อกยังไง 555555555555555555

    คงจะแสบยิ่งกว่าวีเลยสินะ อิอิอิ



    แล้วโฮปนี่มาแบบโคตรตรง คิดถึงนะ แอร๊ยยยยย เขิลไปดิ.///.



    รอลุ้น กุกมินนี่ยังไงงงงงงง ดีกันไวไวเถอะะะ



    ปล ถึงยุนกิ *เปนห่วงก้อบอกว่าเปนห่วงดิ ไม่ใช่เอาแต่ขึ้นเสียง*
    #352
    0
  7. #351 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 00:38
    เปิดมาเจอรูปน้องฮยอกนี่ถึงกับสตันท์ น้องน่าร๊ากกกกกกก ดูๆไปคล้ายพี่ก้า เนื้อคู่สินะ ><

    พี่ก้าก็ห่วงแต่ไม่พูด ลากๆอย่างเดียวเลย ผิวขาวๆของน้องเป็นรอยหมด

    จะว่าไป น้องฮยอกก็เก่งนะ มาวันแรกได้เป็นน้องรักของแจ็คสันเลยอ่ะ เด็ดๆ 555555



    พี่จินแอบซื่อแฮะตอนนี้ ไม่สิ ซื่อมานานแล้ว รู้ทันแค่แทฮยองคนเดียว 555

    พี่นัมจุนน่ากลัวมากอ่ะ แต่ว่านะพี่ รามยอนมันถ้วยเล็กไปจะพอเหรอ เอาหม้อชาบูแทนดีกว่า



    พี่โฮปมาแบบนิ่มๆแต่ได้ใจไปโขเลยแฮะ ทำดีแล้วพี่ ทำต่อไป สู้ๆน้าาา

    ตอนหน้ากุกมินเหรอคะ รอน้าา เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่ะ ^^ 
    #351
    0
  8. #350 kookminlism (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 19:55
    ฮ่อววววววว นุ้งฮยอกมินน่ารักกกอ่ะ แสบใช่เล่น พี่ก้าเป็นห่วงน้องสินะ น่ารักอ่ะ ไหนๆน้องก็เปิดทางให้พี่แล้ว ปล้ำน้องเลยเหอะพี่ก้า อย่าไปทน 555
    ตอนหน้ากุกมินแหละ รอ ๆ
    สู้ๆครัชไรท์
    #350
    0
  9. #349 jmnap ♡ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 19:41
    ในที่สุดก็เจอแจ็คกับมาร์คแล้วสินะ อยากรู้แล้วอ่า ว่าจะทำอะไร TT
    #349
    0
  10. #348 Eyemily (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 19:41
    กรั๊ดดดดดด ไรท์มา เค้าดีใจมากกกกก

    นัมจินมาหวานตัล

    หลอดดดดด

    ชูก้าห่วงน้อง รักน้องเเล้วอ่ะดิ55555

    โฮปวีน่ารักกกกกกก กลับมาดีกันไวๆนะ
    #348
    0