[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 32 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    23 ต.ค. 57

 
Chapter 26

 



 

 

                “ไหนว่าจะกลับวันจันทร์ไง เรายังไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันเลยนะ

 

 

 

 

                แบคฮยอนบ่นไม่หยุดตั้งแต่รู้ว่ากำหนดการของน้องชายตัวเองมีการเปลี่ยนแปลงกะทันหัน จากปกติต้องกลับเช้ามืดวันจันทร์กลายเป็นเช้ามืดวันอาทิตย์แทนถ้าเที่ยงคืนมันนับว่าเป็นเช้าวันอาทิตย์อะนะ

 

 

 

 

 

                ง่ายๆคือหลังจากที่แทฮยองถูกปล่อยตัว เจ้าตัวก็ไม่พูดอะไรอีกเลยนอกจากคำว่ากลับ คนอื่นๆก็เลยได้แต่เลยตามเลยมีแต่แบคฮยอนที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ยังคงบ่นไม่เลิก ก็แน่ล่ะเกิดเหตุการณ์แบบนั้นใครมันจะไปอยู่ต่อ ถึงอยู่ใครมันจะไปสนุก

 

 

 

 

 

                ขอโทษนะแบค วีนึกได้ว่ามีงานด่วนต้องรีบไปทำแทฮยองกล่าวเสียงเรียบ เขาดูนิ่งจนแบคฮยอนจับสังเกตได้ ถึงได้ถามออกไปและแอบหวังว่าน้องชายตัวดีของตัวเองจะตอบตามความจริง

 

 

 

 

 

                “มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า

 

 

 

 

 

                “ที่โรงเรียนก็มีนิดหน่อย ว่างๆจะขอยืมคนอีกนะแต่เหมือนว่าสิ่งที่คนเป็นพี่หวังมันจะเป็นไปได้ยากเพราะสุดท้ายแทฮยองก็เลือกที่จะโกหกแถมยังเปลี่ยนประเด็นเสร็จสรรพ

 

 

 

 

 

                “พี่หมายถึงที่นี่อะมีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าแบคฮยอนเองก็ไม่ปล่อยผ่านไปง่ายๆ ถ้าถามอ้อมๆแล้วเจ้าตัวไม่ยอมตอบต้องต้องถูกจุดตรงประเด็นกันไปเลย ดูสิว่าจะตอบไหม

 

 

 

 

 

                “โหยย ไม่มีอะไรหรอกน่า ใครจะกล้ามีเรื่องในถิ่นวี สบายใจได้ฟีตแบคเหมือนเดิม น้องชายตัวดีก็ยังคงไม่ตอบอะไรเหมือนเดิม มีการโอ้อวดตัวเองเป็นการตบท้ายอีกด้วย สุดท้ายเขาก็ต้องปล่อยเลยตามเลย

 

 

 

 

 

                “ให้มันจริง

 

 

 

 

 

                “คร๊าบบ

 

 

 

 

 

                “ฝากดูแลน้องด้วยนะอันที่จริงที่ยอมปล่อยเลยตามเลยไปนั้นเพราะเขาเห็นแล้วว่าต่อไปจะมีคนคอยเป็นหูเป็นตารายใหญ่ไปอยู่ใกล้ตัวน้องชายจอมดื้อของตัวเองมากขึ้น แต่เหมือนเป้าหมายจะยังไม่รู้นะว่าการกลับโซลครั้งนี้จะมีสมาชิกเพิ่มถึงได้ทำท่าทางประหลาดใจขนาดนี้

 

 

 

 

 

                “ห๊ะ!?

 

 

 

 

 

                “ฮยอกยังไม่บอกหรอ เห็นเมื่อเย็นบอกว่ามาชูก้าทำเรื่องให้แล้ว

 

 

 

 

 

                “ไอเด็กแสบ

 

 

 

 

 

                “เหมือนกับนายนั่นแหละ แต่ดีที่เด็กนั้นมีอะไรก็บอกพี่ตลอดต่างจากนายแบคฮยอนยังไม่ลดละที่จะพาดพิงถึงน้องชายปากแข็งของตัวเอง

 

 

 

 

 

                “ไม่เอาดราม่าแทฮยองกลอกตาไปมาอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะพูดดักทางอีกฝ่ายไม่ให้พูดเรื่องนี้อีก แต่เหมือนจะไม่ได้ผลนะ แบคฮยอนเองก็ไม่เลิกตื้อง่ายๆ

 

 

 

 

 

                “แบกอะไรไว้คนเดียวมันเหนื่อยนะ

 

 

 

 

 

                “บุยยยร่างบางเบะปากทันทีที่ได้ยินประโยคถัดมา

 

 

 

 

 

                “ก็เป็นเสียยังงี้แหละเรา ไปๆบอกชูก้าขับรถกลับระวังๆด้วย

 

 

 

 

 

                “บอกเองดิ

 

 

 

 

 

                “พวกเรากลับก่อนนะครับ ขอโทษที่กลับกะทันหันยังไม่ทันขาดคำ พวกชูก้าที่เพิ่งจัดสำภาระใส่รถเรียบร้อยก็เดินมาล่ำลาบ้าง

 

 

 

 

 

                “ไว้คราวหน้ามาอยู่นานๆเลยนะ       

 

 

 

 

 

                ครับ / ไปละนะ

 

 

 

 

 

                “แทฮยอง..”ร่างบางถูกเรียกไว้อีกครั้งโดยพี่ชายตัวเอง

 

 

 

 

 

                “หือ?

 

 

 

 

 

                “ถึงแม้ตอนแรกเขาอาจจะมาในฐานะศัตรูแต่อนาคตเขาอาจจะเป็นคนที่ปกป้องเราได้ดีกว่าใครก็ได้นะ

 

 

 

 

 

                “ไม่จำเป็นวีปกป้องตัวเองได้เมื่อเข้าใจความหมายแทฮยองถึงกับขมวดคิ้ว ปากก็เถียงออกไป เขาไม่ได้ต้องการให้ใครมาปกป้องเขา ยิ่งศัตรูแล้วด้วย ไม่สิ ต้องบอกว่ายิ่งเป็นเจโฮปแล้วด้วย เขายิ่งไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณให้มันมาต่อรองได้ทีหลัง

 

 

 

 

 

                “^^”

 

 

 

 

 

                “ไปแล้วพอเห็นว่าพี่ตัวเองไม่ได้ว่าอะไรอีก ร่างบางก็กอดแน่นเพื่อยืนยันก่อนจะกระซิบแผ่วเบารัก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ตลอดการเดินทางทั้งรถตกอยู่ภาวะตึงเครียด ไม่มีใครพูดอะไรตั้งแต่ขึ้นรถ แทฮยองกับจีมินย้ายมานั่งที่เบาะหลังไม่วายลากฮยอกมินมานั่งด้วย ส่วนพวกเจโฮปถูกระเห็จไปนั่งที่เบาะด้านหลังแทน ทั้งจินและชูก้าก็ได้แต่มองหน้ากันอย่างไม่รู้จะทำยังไงกับบรรยากาศมาคุแบบนี้ดี จนมาถึงที่หอ

 

 

 

 

 

                “ฮยอกนอนกับยุนกิฮยองได้ปะ

 

 

 

 

 

                หน่วยกล้าตายอย่างฮยอกมินพูดขึ้นในระหว่างที่ทุกคนอยู่ในลิฟท์เพื่อมุ่งไปยังห้องของตัวเองและแยกย้ายกันไปพักผ่อน แต่ในตอนนี้มันดูไม่เหมาะที่จะพูดเรื่องนี้สักเท่าไหร่ ดูได้จากสายตาและสีหน้าของแทฮยอง

 

 

 

 

 

                “อย่าแรดให้มันมากนัก ห้องกูอยู่ซ้ายมือ

 

 

 

 

 

                ประโยคจิกกัดถูกส่งไปยังผู้เป็นน้องแทบทันที เมื่อประตูลิฟท์เปิดออกร่างบางก็บอกพิกัดห้องให้น้องชายรับรู้ โดยแฝงความนัยที่ว่า อย่าคิดจะไปนอนที่ไหน ฮยอกทำท่าจะเถียงกลับแต่ก็ไม่ทันอีกคนที่พูดแทรกขึ้นมา จองโฮซอก คนตัวเล็กเลยได้แต่ทำปากขมุบขมิบอยู่ข้างหลัง

 

 

 

 

 

                “เฮ้ย! ได้ไงวะ นั้นห้องกูนะเว้ย

 

 

 

 

 

                โฮซอกหันขวับทันทีที่ร่างบางเอ่ยจบ ตลอดทางกลับมาที่นี้เขาคิดสารพัดแผนเคลียร์ปัญหาระหว่างเขากับคนร่วมห้องที่เพิ่งผิดใจกันมาหมาดๆ (ได้ข่าวว่าไม่ถูกกันมาตั้งนานแล้ว) แต่ถ้าฮยอกมินมาอยู่ด้วยเขาก็หมดสิทธิ์เคลียร์น่ะสิ ดีไม่ดีอาจจะถูกไล่ไปนอนที่อื่นก็ได้

 

 

 

 

 

                “กูจะนอนกับน้อง หวังว่ามึงจะรู้เรื่องนะโฮป

 

 

 

 

                ทำไมซื้อหวยไม่ถูกเหมือนที่เดาแบบนี้เลย จริงๆเขาจะคัดค้านหรือต่อรอง อ้างผอ.ก็ได้ แต่นั้นมันจะทำให้ปัญหาเพิ่มขึ้นไปด้วย ก็ดันไปตกลงไว้แล้วหนิ

 

 

 

 

 

                อย่างแรก อย่าทวงสิทธิ์หรือต่อรองอะไรในตัวกู

 

 

 

 

 

                “กูให้แค่อาทิตย์เดียวไม่งั้นเรื่องถึง ผอ.เดือดร้อนใครไม่สนนะถึงจะตกลงรับข้อเสนอของอีกฝ่ายไว้แต่มันก็อดไม่ได้จริงๆ

 

 

 

 

 

                “ฮยอกเข้าห้องแทฮยองไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงอะไรโฮซอกอีกเขาเหนื่อยเกินกว่าจะทำอะไรแบบนั้นเลยได้แต่เรียกน้องชายตัวเองเข้าห้อง

 

 

 

 

 

                ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันกลับเข้าห้องของตัวเองเพื่อที่จะพักผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่เหมือนจะมีสองคนที่ยังหาข้อสรุปไม่ได้

 

 

 

 

 

                “ห้ามเข้านะ!”คนตัวเล็กหลับตาปี๋ ยืนกางแขนกางขาพยายามทำตัวให้ใหญ่ที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อขวางประตูไว้กันไม่ให้ใครอีกคนเข้าไปได้อีก

 

 

 

 

 

                “ฉันไม่มีที่นอนนะ เสื้อผ้าก็อยู่ในนั้น

 

 

 

 

 

                “ห้ามเข้ามา ไปนอนกับเพื่อนนายสิถึงแม้จองกุกยกเหตุผลมายันแต่ครั้งนี้ดูจะไม่ได้ผลเหมือนทุกครั้ง จีมินลดมือลงไว้ข้างลำตัวดังเดิมก่อนจะเสนอทางเลือกใหม่ให้อีกฝ่าย

 

 

 

 

 

                “พูดเป็นเล่น

 

 

 

 

 

                “อย่าเดินเข้ามา…”

 

 

 

 

 

                พอเห็นว่าจองกุกทำท่าจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆเขาจึงพูดย้ำอีกครั้ง เน้นเสียงจริงจังจนอีกฝ่ายนิ่งไป

 

 

 

 

 

                “จีมิน

 

 

 

 

 

                “เจโฮปยังยอมแพ้นายควรทำบ้างนะ

 

 

 

 

 

                “ไม่ในขณะที่เจโฮปเลือกที่จะยอมแพ้แต่ทำไมจองกุกถึงยังพูดยากกว่า จีมินถอนหายใจยาวๆเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายตอบกลับมา คำว่าไม่มันออกมาแทบจะทันทีที่คนตัวเล็กพูด

 

 

 

 

 

                งั้นก็ตามใจ

 

 

 

 

 

                “ฉันจะนอนตรงนี้จนกว่านายจะให้เข้าจองกุกพยายามใช้แผนเดิมแผนเดียวกับคราวที่แล้ว คือเรียกคะแนนสงสารอีกครั้ง คราวที่แล้วจีมินยอมให้เข้าห้องก็เพราะเขายืนยันว่าจะนอนที่นี้ตรงนี้ครั้งนี้ก็ไม่น่าพลาด แต่เหมือนว่าจองกุกจะคิดผิดไป

 

 

 

 

 

                “ฉันไม่หลงกล

 

 

 

 

 

                คำพูดหนักแน่นของจีมินสร้างความคลางแคลงใจให้แกจองกุกเป็นอย่างมาก คนตัวเล็กไม่มีท่าทีลังเลใดๆ ขนาดเขาทรุดตัวนั่งลงไปกับพื้นทางเดินยังไม่มีปฎิกิริยาใดๆ จะบอกว่าไม่มีก็ไม่ได้สิ ก็พูดจบอีกฝ่ายก็เดินเข้าห้องไปในทันทีและเขาก็มั่นใจมากๆด้วยว่าวันนี้จีมินล็อคห้อง

 

 

 

 

 

                อยากจะยอมแพ้ไปนอนห้องนัมจุนตามที่ใครอีกคนบอกให้ทำแต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ยอมไป จองกุกเขยิบไปพิงกำแพงเพื่อให้นั่งได้ถนัดๆร่างสูงหลับตาลงช้าๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               

                จีมินที่เพิ่งจัดการคลียร์สัมภาระให้เข้าที่เข้าทางและอาบน้ำเสร็จ ตอนแรกก็ว่าจะปิดไฟและเข้านอนเลย แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่างมันคาใจถ้าจะนอนก็คงไม่หลับง่ายๆ คนตัวเล็กเดินไปที่หน้าประตูแอบมาส่องตาแมวเพื่อดูว่าใครอีกคนที่เขากำลังโกรธอยู่เป็นยังไงบ้าง

 

 

 

 

 

                สิ่งที่เห็นก็คือจองกุกที่นั่งกอดเข่าแน่นคลายความหนาวเนื่องจากอากาศที่ค่อนข้างเย็น ยังดีที่เจ้าตัวยังมีเสื้อผ้าหนาๆติดกายไม่งั้นละก็ ได้มีไม่สบายกันบ้างล่ะ

 

 

 

 

 

                ทั้งๆที่เห็นก็เห็นแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นยังไง แต่บางสิ่งที่คาใจอยู่มันก็ยังคงอยู่อย่างนั้น คนตัวเล็กตัดสินใจปลดล็อคและเปิดประตูเดินออกมาดูคนที่กำลังหลับใกล้ๆ

 

 

 

 

 

                “…จองกุกจีมินส่งเสียงเรียกพร้อมโบกมือทดสอบว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยายังไง แต่ก็ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบกลับหลับจริงหรอเนี่ย

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

                “ถึงจะสงสารก็เถอะ แต่สมควรแล้วเขายืนจ้องคนที่กำลังหลับอยู่สักพักก่อนจะพึมพำเบาๆพอให้ได้กันแค่ตัวเองก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไปอีกครั้ง โดนปล่อยจองกุกไว้ที่เดิม

 

 

 

 

 

                “เรื่องชักจะยาก

 

 

 

 

 

                จองกุกค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆเมื่อมั่นใจว่าจีมินเข้าห้องไปเรียบร้อยและเข้านอนแล้ว ยอมรับเลยว่าเมื่อกี้แอบใจชื้นที่อีกฝ่ายกลับออกมาดูเขาที่แกล้งหลับอีกครั้ง แต่การที่เดินกลับเขาห้องไปโดนไม่มีทีท่าใจอ่อนนั้นออกจะผิดแผนไปหน่อย

 

 

 

 

 

                ร่างสูงลุกขึ้นยืนอย่างเซ็งๆก่อนจะตรงไปที่ห้องเพื่อนของตัวเองเพื่อใช้อาศัยเป็นที่นอนในคืนวันนี้

 

 

 

 

 

                “โดนเนรเทศมาเหมือนกันหรอ

 

 

 

 

 

                ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปเสียงต้อนรับอีกของนัมจุนก็นำมาก่อน จองกุกเบ้หน้าใส่ ตอนที่ไอโฮปโดนไล่ให้ไปนอนกับนัมจุนไม่น่าหัวเราะมันในใจเลย สุดท้ายตัวเขาเองก็ไม่ต่างกัน

 

 

 

 

 

                อย่าล้อปมเพื่อน

 

 

 

 

 

                ขนาดคนที่ดูขรึมและเงียบที่สุดอย่างนัมจุนยังอดไม่ได้ที่จะแซว แล้วมีหรือที่คนอย่างโฮซอกจะพลาด คำพูดดูเหมือนจะปรามๆแต่เด็กอนุบาลยังรู้ว่าประโยคแบบนี้มันมีไว้กวนอวัยวะเบื้องล่าง ภาษาชาวบ้านเขาเรียกว่า อ้อนทีน

 

 

 

 

 

                “เหอะ!”

 

 

 

 

 

                “ตอนทำไม่รู้จักคิดไง

 

 

 

 

 

                “กูหงุดหงิดจองกุกบอกไปตามความจริงกับเพื่อนไม่จำเป็นจะต้องปิดอะไร แค่นึกถึงตอนที่ผู้หญิงคนนั้นโผเข้ามาเกาะแกะแถมเจ้าเจ้าตัวก็เหมือนจะชอบด้วยยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ รู้ตัวอีกทีก็ทำแบบนั้นไปแล้ว

 

 

 

 

 

                “มึงควรใช้คำว่าหึง

 

 

 

 

 

                “มึงก็ไม่ได้ต่างนะไอโฮป

 

 

 

 

 

                เป็นอีกครั้งที่โฮซอกพูดจากวนประสาทแต่คราวนี้จองกุกสวนกลับไปในทันทีเหมือนกัน ทำทีมาเป็นสอนคนอื่นแล้วที่ต้องย้ายมานอนห้องนัมจุนไม่ใช่เพราะอารมณ์หึงหวงที่ควบคุมไม่ได้ของตัวเองหรือยังไง

 

 

 

 

 

                “ยอมรับแทนที่จะสลด โฮซอกเพียงยักไหล่อย่างไม่ยี่ระก่อนจะยอมรับในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดง่ายๆ

 

 

 

 

 

                “พวกมึงควรเรียนรู้ที่จะเก็บอาการบ้าง

 

 

 

 

 

                นัมจุนได้ทีก็สอนเพื่อนตัวเองใหญ่ ไม่ได้หวังดีหรือเป็นห่วงพวกมันอะไรขนาดนั้น แต่พอมีปัญหาคนที่ได้รับผลกระทบไปด้วยก็ไม่วายเป็นตัวเขาอยู่ดี แล้วคนอย่างจินใช่วาจะเข้าถึงง่ายเสียเมื่อไหร่ ลองได้มีปัญหาสิ พูดได้เลยว่ามีแต่ซวยกับซวย

 

 

 

 

 

                “มึงก็หึงแต่ไม่กล้ามากกว่า

 

 

 

 

 

                “กูเชื่อใจเขาแม้ว่าโฮซอกจะพยายามพูดจายั่วยุอารมณ์ขนาดไหนแต่นัมจุนก็ไม่มีทีท่าจะอารมณ์ขึ้นตามเกมส์ของอีกฝ่ายเหมือนที่จองกุกเป็น แถมยังตอบกลับได้อย่างพระเอกมากๆซะด้วย

 

 

 

 

 

                “กลัวเมียนี่หว่าจองกุก       

 

 

 

 

                               

                “ใช้คำว่าเมียได้ไง แฟนไม่ทันได้สัมผัสเลยเจโฮป

 

 

 

 

 

                ถ้าโฮซอกคนเดียวไม่สะทกสะท้านลองคอมโบกันเป็นไง ทั้งเขาและจองกุกจึงร่วมมือกันแขวะเพื่อนตัวสูง ถึงจะดีกันอยู่แต่ถ้าเทียบกับพวกเขาแล้วยังห่างชั้นกันอีกเยอะ มากกว่าจับมือคือมหัศจรรย์

 

 

 

 

 

                “โทษทีลืมบอก เมื่อวานคบกันแล้ววะ

 

 

 

 

 

                “เชี่ยยยยยทั้งสองประสานเสียงกันโดนไม่ได้นัดหมาย เวลาเพียงอาทิตย์เดียวก็คบกันแล้วมันจะก้าวกระโดดไปไหน นัมจุนยิ้มกับท่าทางของเพื่อนตัวเอง

 

 

 

 

 

                “กูต้องรีบรวบหัวรวบหางซะแล้วเจโฮป

 

 

 

 

 

                “กูก็ด้วย กูนอนแล้วนะเดี๋ยว 6 โมงต้องออกไปนั่งที่เดิมจองกุกพูดพลางทิ้งตัวลงบนโซฟาที่ว่างอยู่เพื่อจับจองมันเป็นที่พักชั่วคราวในคืนนี้ ขอแค่คืนนี้พอคืนต่อไปเขาต้องได้นอนที่เตียงนุ่มๆเท่านั้น

 

 

 

 

 

                “เพื่อไรวะเจโฮป

 

 

 

 

 

                “เรียกคะแนนสงสารไงนัมจุน

 

 

 

 

 

                “แต่นี้ตี 4 แล้วนะเจโฮปถามเพราะเหลือบไปเห็นนาฬิกา เข้ามานอนในห้องแค่สองชั่วโมงแล้วออกไปนั่งที่เดิมต่อ ลงทุนแฮะ

 

 

 

 

 

                เออหน่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ราวๆ 8 โมงจีมินถึงจะรู้สึกตัว เช้านี้เขาตื่นช้ากว่าปกติเรียกว่านอนไม่ค่อยหลับก็ถูก หลังจากที่กลับเข้าห้องมาไอสิ่งที่คาใจมันก็ยังคงอยู่และเหมือนจะเพิ่มขึ้นเสียด้วย กว่าจะข่มตานอนได้ก็นานโขอยู่เหมือนกัน

 

 

 

 

 

                คนตัวเล็กเดินตรงไปที่ประตูเป็นอย่างแรก มือเล็กบิดลูกบิดประตูอย่างแผ่วเบาพยายามไม่ให้เกิดเสียง เพื่อดูว่าใครอีกคนจะทำได้อย่างที่พูดเมื่อคืนหรือไม่

 

 

 

 

 

                ยังอยู่อีกหรอจีมินบ่นพึมพำอยู่น่าประตูก่อนจะเดินเข้าไปใกล้หมายจะปลุกให้อีกคนไปนอนที่ดีกว่านี้แต่เกิดเปลี่ยนใจเสียก่อน เขาเอาแต่มองอีกคนที่ยังคงหลับคิดว่านอนตรงนี้แล้วจะยกโทษให้หรือไง

 

 

 

 

 

                ตอนแรกที่คิดว่าจะใจอ่อนแต่พอได้เห็นหน้าจองกุกอีกครั้งก็พาลโกรธขึ้นมาเสียดื้อๆ คนตัวเล็กกลับหลังหันเพื่อที่จะเดินเข้าห้องไปจัดการกับตัวเอง แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อคนที่คิดว่าหลับอยู่ลุกขึ้นมาสวมกอดตัวเองแน่นจากด้านหลังเพื่อรั้งไม่ให้ไป จีมินยืนนิ่งรอฟังในสิ่งที่อีกฝ่าจะพูด

 

 

 

 

 

                “…ขอโทษ

 

 

 

 

 

                “ไม่ได้หลับอยู่จริงๆสินะอย่างที่อกว่าเมื่อกี้กว่าเขาจะข่มตาหลับได้ก็อีกตั้งนาน แล้วที่เดินมาส่องตาแมวหน้าประตูห้องเขาก็ไม่ได้ทำมันครั้งเดียว หลังจากที่ทิ้งเวลาไปเกือบชั่วโมงคนตัวเล็กเดินกลับมาดูอีกครั้งปรากฎว่าไม่มีใครอยู่ที่หน้าทางเดินแล้ว นั้นหมายความว่าจองกุกไปนอนที่อื่นอาจจะเป็นห้องนัมจุน

 

 

 

 

 

                แต่เช้านี้กลับมานั่งอยู่ที่เดิมจะให้เขาคิดยังไงล่ะ คิดว่าสิ่งที่ทำมาทั้งหมดคือ หลอกลวง ได้หรือเปล่า

 

 

 

 

 

                “ขอโทษจริงๆ

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

                “ไม่ได้ขอให้ยกโทษให้ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ถ้ามันทำให้นายยอมให้อภัย ต่อให้ขอโทษเป็นร้อยๆครั้งก็ยอมพอเห็นว่าจีมินไม่ได้ปัดป้องอะไรจองกุกก็รีบพูดในเรื่องของตัวเองทันที

 

 

 

 

 

                “ไม่จำเป็นหรอกมือเล็กค่อยๆแกะมือหยาบที่รั้งตัวเองไว้แน่นออก จองกุกก็ยอมคลายมือออกแต่โดยดี จีมินหันกลับมาเผชิญหน้ากับจองกุกอีกครั้งก่อนจะพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดมาตลอดทั้งคืนแค่พวกนายไม่มายุ่งพวกเราก็ให้อภัยแล้ว

 

 

 

 

 

                ทุกอย่างเคยดีกว่าดี ก่อนที่พวกเขาจะมา

 

 

 

 

 

                “จีมิน

 

 

 

 

 

                “ได้คุยกันก็ดีแล้ว วีคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันอย่าให้เพื่อนนายมาทำร้ายเขา

 

 

 

 

 

                “นั่นไม่ได้เกี่ยวกับฉันคุยกันไปคุยกันมากลายเป็นว่าคนตัวเล็กตอนนี้กำลังพาออกนอกประเด็นพยายามเบี่ยงไปเรื่องของแทฮยองกับโฮซอกแทน เห็นแบบนั้นคนตัวโตก็รีบค้านทันทีเพราะเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับความสัมพันธ์ของเขาทั้งคู่เลย

 

 

 

 

 

                “งั้นก็ไม่ต้องขอโทษอะไรกันอีก เข้าไปในห้องสิ

 

 

 

 

 

                “ยกโทษให้แล้วหรอจองกุกรู้สึกได้ถึงการเต้นของตัวเองเมื่ออีกฝ่ายยอมให้เขาเข้าห้องแล้ว แต่เหมือนโดนฉุดให้ตกลงมาเพราะประโยคต่อมาของคนๆเดียวกัน

 

 

 

 

 

                “เข้าไปเอากระเป๋านายออกมา กุญแจห้องนายวางอยู่บนโต๊ะ

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

                “เก็บของเสร็จแล้วรบกวนไปเคาะประตูที่ห้องวีด้วยนะ ขอบคุณ

 

 

 

 

 

                “โถ่เว้ย!!!!!!”

 

 

 

 

 

                ปัง!!!!!

 

 

 

 

 

                จีมินเดินมาที่หน้าห้องของแทฮยองโดนมีเสียงสบถของใครอีกคนและเสียงปิดประตูดังลั่นไล่หลังมา คนตัวเล็กมองไปที่ห้องตัวเองอีกครั้ง

 

 

 

 

 

                ทำถูกแล้วใช่ไหม

 

 

 

 

 

                ก๊อกๆๆ

 

 

 

 

 

                แอดดดดด

 

 

 

 

 

                มาแต่เช้าเลยนะฮะจีมินฮยอง ฮาววววหลังจากเคาะประตูห้องไปได้ไม่นาน ฮยอกมินก็เดินมาเปิดประตูให้จีมินทั้งๆที่ตาแทบจะลืมไม่ขึ้น

 

 

 

 

 

                “วียังไม่ตื่นหรอ

 

 

 

 

 

                “งื่ออออ

 

 

 

 

 

                ฮยอกมินพยักหน้าหงึกหงักตอบคำถามแบบไม่เต็มสตินัก นาฬิกาไม่ได้ดูหรอกว่านี่กี่โมงแต่ที่รู้ๆว่ามันเช้ามากๆ ถึงจะแปลกใจว่าทำไมจีมินมาแต่เช้าป่านนี้แต่ความง่วงที่มีมากกว่าทำให้เด็ก(ที่เคย)แสบเลือกที่จะปล่อนผ่านไป

 

 

 

 

 

                ไปนอนต่อเถอะ

 

 

 

 

 

                “ไม่บอกก็จะทำงั้นอยู่แล้ว

 

 

 

 

 

                จีมินได้แต่คิดอยู่คนเดียวในใจว่าพี่น้องคู่นี้เหมือนกันยังกับแกะ ไม่ใช่เหมือนที่หน้าตานะแต่นิสัยใจคอนี่ถอดแบบกันมาเป๊ะ การพูดการจา นิสัยดื้อรั้นต่างแค่ฮยอกมินดูจะซนแบบเด็กๆมากกว่าและค่อนข้างเอาแต่ใจตัวเองสูงเพราะอยู่ที่โน้นถูกตามใจจนเหลิง

 

 

 

 

 

                “มาทำบ้าไรแต่เช้า

 

 

 

 

 

                “มาทำหน้าที่แทนจินพอโดนคำถามไม่ทันได้ตั้งตัวจากคนที่คิดว่ากำลังหลับอยู่จีมินจึงจำใจโกหกเรื่องเหตุผลที่เขามาบุกห้องคนอื่นแต่เช้าตรู่แบบนี้ ขืนบอกเรื่องราวไปต้องโดนซักสะอาดแน่ๆ

 

 

 

 

 

                “วันนี้วันอาทิตย์

 

 

 

 

 

                แทฮยองหรี่ตามองเพื่อนตัวเองที่มีท่าทีพิรุจอย่างเห็นได้ชัด เพราะปกติเสาร์-อาทิตย์จินจะไม่ได้มาปลุกเขาอยู่แล้วนอกจากจะนัดกันไว้ก่อน เห็นตัวติดกันบ่อยๆแต่พวกเขาก็ต้องการเวลาส่วนตัวบ้างนะ ร่างบางนึกขำเพื่อนแสนซื่อของตัวเองอยู่ในใจ

 

 

 

 

 

                จะโกหกก็ขอเนียนๆหน่อยได้ไหมไอหมู

 

 

 

 

 

                อย่านึกว่ากูไม่รู้ไอหมู หนีใครบางคนมาสินะ

 

 

 

 

 

                “อย่ามาไร้สาระหน่า

 

 

 

 

 

                แทฮยองเลิกแกล้งจับผิดจีมินเพราะคิดว่าถ้าเจ้าตัวยังไม่อยากบอกต่อให้ซักไปก็ได้แต่เรื่องโกหกกับคำว่าไม่เป็นไรอยู่ดี เพราะถ้าใครมาถามเอาเรื่องราวกับตัวเขาตอนนี้เขาก็คงตอบไม่ต่างกัน

 

 

 

 

 

                แต่มีอยู่อย่างนึงที่เขาอยากรู้มาก และเชื่อว่าจีมินคงจะไม่โกหกเขาถ้าเกิดถามออกไป

 

 

 

 

 

                มึงยังไม่ได้ชอบมันใช่ไหม?

 

 

 

 

 

                “คิดว่ายัง

 

 

 

 

 

                “ดีแล้ว กูยังไม่อยากเห็นมันเสียใจ



______________________________________________
มาอัพแล้วง๊าบ ทิ้งช่วงอีกแล้ว สอบเสร็จแต่เคลียร์ไม่เสร็จเลยดองมาเรื่อยๆ
จองกุกนี่ทำอะไรไม่ระวังเลยเนอะ จีิมินรู้แล้วเห็นไหมว่าไม่นายไม่จริงใจ
โฮปยังพยายามทำตามข้อตกลงเลย แต่จะทนได้นานแค่ไหนนั้นไม่รู้เหมือนกัน

ตอนหน้าวันแรกที่ฮยอกมินไปเรียน ที่สำคัญไม่ได้เรียนห้องพิเศษซะด้วย
จะเป็นยังไงต้องติมตาม แล้วไหนจะความสัมพันธ์ลับๆของซอกจินและนัมจุน 
อย่าทิ้งกันน๊า เวิ่นมาเยอะแล้ว ไรท์ไปดีกว่า รักรีด ชู๊บ -3-



 

ขอบคุณธีมสวยๆ
 THE ORA



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #381 Malo (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 12:02
    อิน้องจอนเอ๋ย แมนๆหน่อยเด้ แกอยากจะชนะใจหมูอย่างแรงที่แกต้องลดคือความเจ้าเล่ห์ของแกเนี่ยแหละ

    กุกมินมันหน่วง โฮปวีก็ด้วย แต่ก็นะ โทษใครไม่ได้นอกจากโฮปกะกุกที่ทำอะไรตามอารมณ์ไปนิดนึง แถมยังเหมือนจะเล่นเกินไปหน่อยด้วย... แต่ตอนนี้แอบชอบตอนที่ม่อนสอนโฮปกะกุกนะ ถึงสุดท้ายจะไม่ค่อยได้ประโยชน์ก็เถอะ =-="
    #381
    0
  2. #356 taetae9 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 16:03
    คืนดีกันเร็วๆนะโฮปวี >< อัพๆ สู้ๆนะไรต์
    #356
    0
  3. #353 SGISMINE (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 19:52
    ฮอลลลล อยากให้ดีกันไวๆ.....
    #353
    0
  4. #347 newfear_ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 14:16
    จองกุกนี่มันร้ายกาจจจจจ เจ้าเล่ห์ กระล่อนมาก แอบไปนอนห้องนัมจุน แล้วออกมานั่งต่อตอนเช้า ร้ายกาจจจจจ

    แต่ก้อไม่ทันจีมันหรอกนะ จีมินคงห่วงเลยออกมาดู แต่เจอแบบนี้เข้าไปคงจะผิดหวังน่าดูเลย TT TT จีมินสู้ๆนะ

    จองกุกช่วยง้อแบบทุ่มเทกว่านี้ได้มั้ยยยย ฮรืออออออ รีบดีกันกันเลยนะ แล้วโฮปวีนี่จะหน่วงไปไหนนนนนนนน


    U.U

    ปล แทแทแทแทแแท สู้ๆ รีบมาอัพต่อนะ :) v
    #347
    0
  5. #344 kokkak (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 03:38
    จีมินโหมดนี้ไม่ดีเลยยยยยยยยยยย งื้ออออออออออออ สงสารจองกุก แต่ก็นะ ดันไปหลอกลวงเขานิ จริงใจอะเป้นมั้ยพี่ชายยยยยยยยยยยยย
    #344
    0
  6. #343 oRangeZi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 20:54
    ไรท์มาต่อแล้ว ดีจวัยยย ><
    แอบสงสารกุกกี้เบาๆ ขอให้ได้กัน เอ๊ยย ดีกันเร็วๆน้าาา
    #343
    0
  7. #342 Boonchira Dangdee (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 19:46
    ง่า สงสัยเรื่องนี้จะเคลียร์ยากซะแล้ว กุก โฮป
    #342
    0
  8. #341 VKook (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 12:40
    ธ่อออออออ ทำไมคู่กุ๊กมินนน เป็นแบบนี้ งือออออ สงสารกุ๊กกี้ แต่บางทีนางก็หึงเกินไปแต่บั่บคิดถุงงงงฉากกุ๊กกิ๊ก ครุคริ ง่าาาา อ่านตอนนี้แล้วหน่วงงงชิหาย ...........
    #341
    0
  9. #340 monster (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 11:57
    คิดว่าจีมินทำถูกเเล้วนะ

    เเต่ทำไมสงสารจองกุกอ้ะ

    ใจอ่อนบ้างก็ได้นะจีมินนนนนนน

    ส่วนวีทำไมปากเเข็ง ใจเเข็งจังเนี้ย

    สงสารโฮปอ้ะ

    รู้สึกว่าตอนท้ายๆ เริ่มสงสาร พวกเมะ 5555

    ดูเหมือนว่าคู่ ที่เงียบๆ อย่างจินกะนัมจุน จะมาวินนะ
    #340
    0
  10. #338 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 08:14
    จีมินแข็งแกร่งกว่าที่คิดแฮะ แต่จองกุกก็นะ ทำแบบนี้เข้าข่ายหลอกลวงอย่างที่จีมินว่านั่นล่ะ

    ได้งอนง้อกันยาวแน่ๆ เชียร์จีมินนะ จีมินสู้ๆ ><



    ทำไมวีถึงไม่อยากเห็นกุกเสียใจล่ะคะ? คำพูดสุดท้ายของน้องวีนี่หมายถึงจองกุกหรือจีมินอ่า งง

    รอตอนหน้านะคะ ไรท์สู้ๆน้าาา ^^



    #338
    0
  11. #337 jmnap ♡ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 03:07
    สงสารรรจอนนนจองกุกกี้ ธธ
    #337
    0
  12. #336 ship kookmin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 02:07
    อิกุก แกพลาดแล้วววววววว
    #336
    0
  13. #335 Pk.Bunnie (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 00:57
    เริ่มดราม่าขึ้นเรื่อยๆละ5555555555555555มาต่อไวๆน้าาา
    #335
    0
  14. #334 adrenaline (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 22:34
    โอ้เย มาแล้วววว

    งือ งานดราม่าก็มา

    หมูจีกลับไปดีกับกุกเหอะนะ

    วีก็เปิดใจให้โฮปหน่อยสิ

    #334
    0
  15. #333 MileyAyeiiZ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 18:41
    มาอัพต่อเร็วๆนะคะ><
    #333
    0
  16. #332 Eyemily (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 18:40
    กลับมาล้าววววววววววว คิดถึงงงง พฮือออออออT^T

    กลับมาคราวนี้ มาซะหน่วงเลยน้าาาาาาา

    โฮปวีก็หน่วง กุกมินนี่หน่วงหนักเลยยยยยย เขยทั้งสองถูกเนรเทศ

    นัมจินนี่หวานจริง5555
    #332
    0