[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 31 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    28 ก.ย. 57

 

chapter 25





 


 

 

 

                ปัง!!

 

 

 

 

 

 

                ตุ๊บ!!

 

 

 

 

 

 

                “โอ้ย!!!!”

 

 

 

 

 

 

                จองกุกปิดประตูลั่นไม่ลืมที่จะล็อคกลอนเพื่อนกันใครมารบกวนการเคลียร์คดีระหว่างเขากับคนที่อยู่บนบ่า ร่างเล็กโดนเหวี่ยงลงเตียงอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด นาทีนี้คำว่าเบามือจอนจองกุกคงไม่รู้จัก

 

 

 

 

 

 

                “ทำแบบนี้ทำไม

 

 

 

 

 

 

                ทันทีที่หลังบางสัมผัสกับความนุ่มที่อยู่เบื้องล่างจีมินรีบรุดลุกขึ้นมา รีบถามก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ถาม เพราะท่าทางของอีกฝ่ายดูจะเคลียร์กันด้วยวิธีอื่นมากกว่าการพูดคุย

 

 

 

 

 

 

                …เคลียร์กันด้วยภาษากาย

 

 

 

 

 

 

                “ใครกันแน่ที่ควรถามว่าทำแบบนี้ทำไม

 

 

 

 

 

 

                คนตัวโตมองหน้านิ่ง ถามกลับไปยังคนที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยเสียงเรียบ ปาร์คจีมินไม่เคยรู้ ไม่เคยเข้าใจอะไรสักอย่าง ตอนที่เขารู้จากเจโฮปว่ามีการแข่งอะไรไร้สาระแบบนี้ก็ไม่ได้กังวลอะไรนักหรอกเพราะไม่คิดว่าคนอย่างจีมินจะทำอะไรได้ แต่พอได้มาเห็นสภาพล่าสุดเท่านั้นแหละ ถึงคิดได้ว่าต้องทำอะไรๆให้มันชัดเจนกว่านี้

 

 

 

 

 

 

                “ฉันทำอะไรจีมินถามด้วยความสงสัย

 

 

 

 

 

 

                “อ่อยคนอื่น

 

 

 

 

 

 

                คำตอบของอีกฝ่ายทำจีมินขมวดคิ้ว อะไรที่เรียกว่าเขากำลังอ่อยในเมื่อดูยังไงๆก็มีแต่ฮเยรินก็เป็นฝ่ายอ่อยตัวเขาเองมากกว่า แล้วก็มั่นใจมากว่าการเล่นลิงชิงบอลไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในพจนานุกรมให้เป็นความหมายของคำว่าอ่อยแน่ๆ ถ้าเป็นจริง เล่นบาส เล่นบอล หายใจอะไรก็อ่อยไปหมดแล้วล่ะ

 

 

 

 

 

 

                “นี่นายไปทำอะไรมา

 

 

 

 

 

 

                “…?”

 

 

 

 

 

 

                “โง่ขึ้นเยอะ โอ้ย!!”คำพูดของจีมินยิ่งจุดเชื้อไฟให้อีกคนเข้าไปใหญ่ ถึงแม้จุดประสงค์ของคนตัวเล็กจะพูดเล่นก็เถอะ แต่เวลานี้ดูเหมือนว่าจองกุกจะมีอารมณ์ร่วมมากไปหน่อย แต่เป็นอารมณ์โมโหน่ะนะ มือหนาคว้าข้อมือบางบีบแน่นตามแรงอารมณ์ทำเอาจีมินร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปนตกใจ

 

 

 

 

 

 

                “จะพูดอะไรดูสถานการณ์บ้าง

 

 

 

 

 

 

                จองกุกพยายามข่มเสียงตัวเองให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถึงแม้ในใจจะอยากจะตะโกนใส่คนที่ไม่รู้อะไรเลยมากแค่ไหน

 

 

 

 

 

 

                “ก็เห็นๆอยู่ว่าฮเยรินเขาเข้ามาเกาะฉันเองพอเห็นว่าอีกคนจริงจังแค่ไหน จีมินก็ได้แต่ถอนหายใจและเริ่มอธิบายอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

                “ใช่ข้ออ้างไหม เป็นคนเริ่มปะ อ่อยปะ ยั่วปะ

 

 

 

 

 

 

                “อย่ามาพูดแบบนี้

 

 

 

 

 

 

                แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขากำลังจะสื่อไม่สามารถส่งไปถึงอีกฝ่ายได้ จองกุกถึงได้มีท่าทีแข็งกร้าวและแลจะดูถูกเขาด้วยจนเขาต้องปราม

 

 

 

 

 

 

                “จี้ใจดำหรอจองกุกเองก็ไม่ได้สนใจที่จีมินพูดเหมือนกัน ตอนนี้ตัวเขาหงุดหงิดเกินกว่าที่จะมาฟังอะไรทั้งนั้น นี่ถือเป็นอีกหนึ่งนิสัยเสียที่ผู้คุมจากต่างถิ่นแก้ไม่หายสักที

 

 

 

 

 

 

                “…ยุ่งจีมินเองก็เริ่มไม่สบอารมณ์แล้วเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

                “นี่คือนิสัยที่ฉันยังไม่รู้สินะ

 

 

 

 

 

 

                “…ปล่อย

 

 

 

 

 

 

                ข้อมือเล็กพยายามบิดเพื่อหลุดจากการเกาะกุมของใครอีกคนที่ไม่ได้ผ่อนแรงลงเลยตั้งแต่จับมันขึ้นมา ยิ่งบิดก็เหมือนยิ่งแน่นขึ้นไปอีกเกิดรอยแดงปืดตามแรงเสียดสีแต่เหมือนทั้งคู่จะไม่มีใครสนใจมัน ทั้งคนที่เคยคิดว่าจะถนุถนอมเป็นอย่างดีและเจ้าของข้อมือเล็กเอง

 

 

 

 

 

 

                “ทำไมไม่มีใครให้ยั่วหรอ

 

 

 

 

 

 

                “เสือก!”

 

 

 

 

 

 

                เพราะคำพูดดูถูกที่เริ่มจะแรงขึ้นไปทุกทีและความโกรธที่ถูกพูดจาเหยียดหยาม ความไม่เข้าใจในหลายๆอย่างทำเอาจีมินสวนกลับโดยไม่ทันคิด

 

 

 

 

 

 

                “หึ! แค่จะบอกว่ากูว่างให้มึงยั่ว!!”

 

 

 

 

 

 

                เป็นครั้งแรกที่จองกุกขึ้นกูมึงให้เขาได้ยินและครั้งนี้จองกุกเองก็ดูจริงจังมาก แรงบีบที่ข้อมือคลายตัวลงแต่ร่างหนากลับผลักคนตัวเล็กให้แนบลงกับพื้นเตียงอีกครั้งและกดไหล่ทั้งสองไว้แน่นไม่ให้อีกฝ่ายได้ขัดขืน

 

 

 

 

 

 

                มันชักไม่ตลกแล้วสิ

 

 

 

 

 

 

                จองกุกมองคนใต้ล่างด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา แต่มันอันตรายจนจีมินรู้สึกได้

 

 

 

 

 

 

                “คะคุยกันดีๆก็ได้

 

 

 

 

 

 

                “หมดเวลาคุยกันแล้ว นี่คือบทลงโทษของคนที่ไม่เชื่อฟังคำสั่ง

 

 

 

 

 

 

                พูดจบเขาก็ก้มลงฉกชิมริมฝีปากอิ่มของอีกฝ่ายโดยไม่บอกกล่าวหรือให้อีกคนได้ตั้งตัว ริมฝีปากบดเบียดสนิทแนบแน่นกับอวัยวะเดียวกันของจีมิน ก่อนจะค่อยๆส่งลิ้นร้อนเข้าสำรวจโพรงปากอุ่นโดยไม่ขออนุญาตใดๆทั้งสิ้น

 

 

 

 

 

 

                จีมินทั้งปัด ทั้งป้องมือทั้งสองข้างพยายามทุบตีและดันให้คนที่กำลังรุกรานตัวเองอย่างไม่มีเหตุผลให้ได้สติ แต่สุดท้ายข้อมือเล็กทั้งสองที่ใช้เป็นโล่ปกป้องตัวเองก็หมดความหมายเมื่อจองกุกรวบข้อมือบางขึ้นเหนือหัวด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะผละจากริมฝีปากอิ่มไล่ไปที่แก้มนิ่มและลำคอระหงปากก็พึมพำอะไรบางอย่าง ซ้ำไปวนมาจนเขาพอจับใจความได้

 

 

 

 

 

 

                นายเป็นเป็นของฉัน ปาร์คจีมินเป็นของจอนจองกุก จำไว้

 

 

 

 

 

 

                “ฉันเป็นสิ่งของงั้นหรอ

 

 

 

 

 

 

                เพียงแค่คำพูดประโยคเดียวทำจองกุกที่กำลังวุ่นวายกับการลงโทษหยุดกึก ผละขึ้นมาสบสายตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำของอีกฝ่าย และมันกำลังจะล้นในไม่ช้า

 

 

 

 

 

 

                ทำไมคนที่เคยปลอบโยนตัวเขาในวันนั้น วันนี้กลับกำลังทำลาย

 

 

 

 

 

 

                “ขอโทษ…”

 

 

 

 

 

 

                จองกุกดึงจีมินให้ลุกขึ้นนั่ง และเพราะแรงโน้มถ่วงของโลกทำให้น้ำใสใสที่ไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้ มือบางรีบปาดมันอย่างลวกๆ

 

 

 

 

 

 

                “ขออยู่คนเดียว

 

 

 

 

 

 

                ถึงจะอ่อนแอแค่ไหนแต่เขาก็ไม่อยากให้ใครมาเห็นน้ำตา จากตอนแรกที่เคยคิดว่าคนๆนี้อาจจะเป็นคนที่เขาสามารถพึ่งได้โดยสะดวกใจนอกจากพวกแทฮยอง แต่พอมาเวลานี้เพิ่งได้รู้ว่าเขาคิดผิด

 

 

 

 

 

 

                “ไม่

 

 

 

 

 

 

                “ได้โปรด…”จีมินขอร้องเสียงอ่อย ถึงจะโกรธมากแค่ไหนแต่เขาก็เลือกที่จะขอดีๆ เพราะถ้าคนๆนี้ใช้กำลังก็คงไม่พ้นสภาพเมื่อกี้อยู่ดี

 

 

 

 

 

 

                “ไม่ ต่อให้นายเกลียดฉัน ฉันก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น ฉันขอโทษจริงๆ

 

 

 

 

 

 

                ร่างสูงรีบดึงคนตัวเล็กที่ตอนนี้พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลให้เขาเห็นเป็นครั้งที่สองมากอดแน่น มืออีกข้างก็สัมผัสแผ่วเบาที่ผมนิ่มพลางลูบไปลูบมาเป็นการปลอบโยน

 

 

 

 

 

 

                “ได้ยินหัวใจฉันไหม

 

 

 

 

 

 

                “ปล่อย

 

 

 

 

 

 

                “ขอโทษ

 

 

 

 

 

 

                “คนนิสัยไม่ดียิ่งโดนปลอบมันยิ่งไปกันใหญ่ น้ำตาที่คิดว่าจะกลั้นมันไว้ได้ตอนนี้มันราวกับเขื่อนแตก คนตัวเล็กสะอึกสะอื้นซุกหน้าไปที่ไหล่หนาของคนที่ทำร้ายตัวเองเมื่อสักครู่ ก่อนจะตัดพ้อด้วยเสียงสั่นๆทำแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยหรอ

 

 

 

 

 

 

                “จีมิน

 

 

 

 

 

 

                จองกุกดึงคนตัวเล็กให้มาสบตากัน ดวงตากลมแดงก่ำไม่ต่างจากจมูก จีมินก้มหน้างุดเพื่อซ่อนน้ำตาของตัวเองพลางส่ายหน้าท่าเดียว

 

 

 

 

 

 

                “ไม่รู้หรอว่าฉันชอบนายเขาตัดสินใจบอกความรู้สึกของตัวเองให้คนตัวเล็กที่กำลังงอแงได้รับรู้ เพราะเขาตระหนักแล้วว่าไม่ควรปล่อยไว้แบบนี้นานๆ

 

 

 

 

 

 

                “นายมาเพราะคำสั่งของผอ.”

 

 

 

 

 

 

                “ฉันไม่เคยสนใจใครเพราะคำสั่งของคนอื่นเมื่อเห็นความอีกคนไม่เชื่อ จองกุกก็เลือกที่จะย้ำชัดๆอีกครั้งก่อนจะเอื้อมมือไปเกลี่ยน้ำตาที่ยังคงติดอยู่ที่ข้างแก้ม

 

 

 

 

 

 

                “นายโกหก มันเป็นแค่เกมส์

 

 

 

 

 

 

                “ถ้านายคิดว่ามันเป็นแค่เกมส์ ตอบหน่อยได้ไหมทำไมฉันถึงได้รู้สึกเป็นห่วงนาย หึงแทบบ้ากับเรื่องเมื่อกี้ ทำไมต้องหวงไม่อยากให้ไปยุ่งกับใคร แล้วก็รู้สึกเสียใจที่นายเป็นแบบนี้ ตอบทีสิ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ตกเย็นทุกคนที่แยกย้ายกันไปคนละทิศละทางก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้งเว้นแต่ฮยอกมินที่ต้องไปช่วยแบคฮยอนเตรียมอาหารเย็นให้ ทุกคนเข้ามารอกันที่ห้องของแทฮยองโดยไม่ถามความสมัครใจเจ้าชองห้องก่อน ถึงจะอยากถามก็ถามไม่ได้หรอกเพราะหลังจากที่แยกจากจีมินที่หาดเพื่อกบดาน ป่านนี้ยังไม่กลับมา

 

 

 

 

 

 

                ส่วนจีมินหลังจากที่จองกุกยอมปล่อยตัวให้กลับไปคิดทบทวนเรื่องที่คุยกันก่อนหน้านี้ คนตัวเล็กก็คลุกอยู่แต่ในห้องตัวเองจนกระทั่งจินกับชูก้ากลับเข้าห้องมา ถึงได้โดนลากกันมารอแทฮยองที่หายสาปสูญ

 

 

 

 

 

 

                อุตส่าห์หนี แต่ก็ต้องกลับมาอยู่ดีสินะห้องนี้น่ะ

 

 

 

 

 

 

                ถ้ามากันแค่สามคนอย่างที่เคยๆก็คงไม่เป็นปัญหาหรอก แต่ไม่รู้ทำไมพวกเจโฮปต้องติดสอยห้อยตามกันเข้ามารอด้วย เจโฮปดูมีท่าทีหงุดหงิดสุดๆเนื่องจากหาใครบางคนที่ต้องการตัวมากๆไม่เจอแต่พอได้เข้ามาในห้องก็เริ่มหยิบข้าวของของอีกฝ่ายขึ้นมาดูโดยไม่ขอใครสักคำ ส่วนจองกุกดูท่าจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆพยายามหาโอกาสที่จะเข้ามาถามโน้นนี่ตลอด

 

 

 

 

 

 

                “เขยิบนิดนึง จะนั่งด้วย

 

 

 

 

 

 

                ด้วยเหตุนี้จีมินจึงพยายามเลี่ยงคนพวกนั้นโดยกระเถิบออกห่าง เดินเลี่ยงอีกฝ่ายไปนั่งแทรกกลางระหว่างจินกับชูก้า ถึงทั้งสองคนจะสงสัยว่าทำไมจีมินต้องมานั่งเบียดกันที่โซฟาด้วยทั้งๆที่ตรงอื่นว่างเยอะแยะแต่ก็ไม่ทันได้ถามเพราะแทฮยองที่หายตัวไปตลอดทั้งวันเปิดประตูเข้ามาพอดี

 

 

 

 

 

 

                “โผล่หัวมาได้แล้วหรอครับเมีย

 

 

 

 

 

 

                “เสร่อ! แล้วเข้ามาห้องกูขออนุญาติกันหรือยัง

 

 

 

 

 

 

                เจ้าของห้องเริ่มทวงถามสิทธิส่วนบุคคลให้แก่ตัวเอง ห้องพวกนั้นก็ไม่ใช่แต่ไม่มีใครสักคนละอายใจที่จะเดินสำสวจ นั่งเล่น หยิบของๆเขาออกมาดูโน้นดูนี่ โดยเฉพาะเจโฮปที่เริ่มจะไปรื้ออัลบั้มรูปภาพสมัยวัยกระเตาะเสียแล้ว

 

 

 

 

 

 

                “สังสรรค์ยามดึกแบบที่เคยทำไงชูก้าไขข้อข้องใจ แต่เรียกสีหน้าแหยๆให้เพื่อนได้ถึงสองคน แทฮยองและจีมิน มองไปทางคนพูดโดยไม่ได้นัดหมายพลางคิดในใจ

 

 

 

 

 

 

                แค่เมื่อกลางวันมันยังสร้างปัญหาไม่พอหรือไง

 

 

 

 

 

 

            ไปไหนมา

 

 

 

 

 

 

                คำถามเดียวจากคนที่เงียบมาตลอดอย่างจินทำเอาแทฮยองกลายเป็นจุดรวมสายตาเพียงเสี้ยววินาที ส่วนมากก็สายตาอยากรู้อย่างเห็นทั้งนั้นแหละ ต่างแค่มีสายตาคู่นึงที่ปล่อยรังสีความหึงหวงมาเต็มอัตรากับจีมินที่ดูสงบเสงี่ยมกว่าที่เคย

 

 

 

 

 

 

                “ไปเดินเล่นมา แหมๆแรพมอนเตอร์ไม่ต้องมากูขวางขนาดนั้นครับ ให้จินคุยกับกูบ้าง อย่าลืมสิกูมาก่อนมึงนะ เพราะฉะนั้นจินเป็นของกูก่อนตอบจินเสร็จแทฮยองก็ไม่ลืมที่จะแอบแวะไปกัดอีกฝ่ายที่พยายามแสดงความเจ้าของเพื่อนของเขาเสียเหลือเกิน

 

 

 

 

 

 

                “ก็ไม่ได้ว่าอะไรนิ แต่ระวังคนที่อยากได้มึงไว้ดีๆล่ะดูท่ามันมีเรื่องจะคุยกับมึงเยอะเลยคุณผู้คุมวี

 

 

 

 

 

 

                คราวนี้คนที่คิดว่าจะเงียบอย่างที่เคยกลับไม่เงียบน่ะสิ แถมตอกกลับมาทำเอาแทฮยองเงิบ แอบเหลือบๆไปมองใครบางคนที่จ้องอยู่ก่อนแล้ว หลบสายตาแทบไม่ทัน

 

 

 

 

 

 

                คนพวกนี้มัน

 

 

 

 

 

 

             เรื่องซ่อนแอบ ยกให้วีเหอะ ถ้าได้หายไปแล้วไม่มีใครหาเขาเจอหรอกฮยอกมินยกถาดอาหารเย็นเข้ามาในห้อง พลางให้ข้อมูลส่วนตัวของพี่ชายต่างสายเลือดของตัวเองเรียกง่ายๆว่าขายกันซึ่งๆหน้านั่นแหละ

 

 

 

 

 

 

                ทฤษฎีนี้คงใช้ไม่ได้ผลกับเจโฮปล่ะมั้งจองกุกแย้งขึ้นมาทันที เพราะสิ่งที่เขารู้มามันดูไม่ตรงกับข้อมูลที่ออกมาจากปากฮยอกมินสักเท่าไหร่

 

 

 

 

 

 

                “ก็ไม่ได้ยากขนาดนั้นปะ”โฮซอกยิ้มกริ่ม

 

 

 

 

 

 

                “ทำไม?ฮยอกมิน

 

 

 

 

 

 

                “พอๆ พูดมากกันเสียจริง! ไอเตี้ยไหนโซจูของกูล่ะแทฮยองเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นว่าชักจะพูดเรื่องเกี่ยวกับตัวเขามากเกินไปแล้ว ก่อนจะเข้ามาในห้องเขาอุตส่าห์แวะไปขอมันกับแบคฮยอน ผู้ชายมันต้องมีสังสรรค์กันบ้าง แล้วการสังสรรค์มันก็ขาดแอลกอฮอลไม่ได้ด้วยสิ โดยเฉพาะสามคนนั้น ไม่เมาไม่ให้กลับ หึหึ

 

 

 

 

 

 

                “แบคฮยองไม่ให้เอามา บอกฮยอกยังเด็กอยู่ฮยอกมินตอบตามที่พี่ชายคนโตพูดมาเป๊ะๆ

 

 

 

 

 

 

                กูไม่ได้ให้มึงกิน - -”แทฮยองขยี้หัวน้องชายตัวเองแรงๆหนึ่งทีก่อนจะเดินไปรื้อกระเป๋าตัวเอง หยิบขวดแก้วสีเขียวใสออกมาสองสามขวดลืมบอกไปว่ากูก็พกมา J

 

 

 

 

 

 

                “นิสัยไม่ดี เรื่องเมื่อกลางวันยังไม่ได้จัดการ ตกเย็นก็ทำไม่สบอารมณ์อีกแล้วนะ ขยันทำให้หงุดหงิดได้ตลอดเลยนะแทฮยองโฮซอกยืนขวางร่างบางที่กำลังจะเดินกลับไปรวมกลุ่มพูดจาคาดโทษเสร็จสรรพ แล้วคิดว่าไง แทฮยองจะกลัวไหม ก็ไม่ เพราะตอนนี้เขาอยู่ต่อหน้าเพื่อนๆอีกฝ่ายไม่กล้าทำอะไรมากแน่ๆ

 

 

 

 

 

 

                “ที่แข่งเมื่อกลางวันกูชนะนะ

 

 

 

 

 

 

                ชูก้าสรุปผลของเกมส์เองเสร็จสรรพ เพราะคิดว่าหลังจากที่เขาส่งอุปสรรค์ไปให้ทั้งคู่แล้ว ทั้งวีและจีมินคงไม่มีเวลาไปล่าเบอร์ต่อแน่ๆถึงแม้คราวนี้โฮซอกจะหาตัวเพื่อนเขาไม่เจอก็เถอะ การที่โฮซอกหาตัววีไม่เจอนั้นหมายความว่าเพื่อนของเขาไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ คงแอบอยู่ที่ไหนสักทีมาตลอดทั้งวัน

 

 

 

 

 

 

                “มึงได้เท่าไหร่

 

 

 

 

 

 

                “สิบ จีมินไม่ได้เลย

 

 

 

 

 

 

                “โหยยยย กูห้าโมฆะๆๆ มึงไม่ได้หนีหัวซุกหัวซุนแบบกูนิ ไม่ได้โดนลากไปปล้ำแบบไอหมูด้วย! กูไม่ยอมหรอก

 

 

 

 

 

 

                เมื่อรู้ผลเป็นแน่ชัดเอามาเทียบกับของตัวเองเสร็จสรรพก็รู้ทันทีว่าใครเป็นผู้ชนะในครั้งนี้ แทฮยองโวยวายทันทีพยายามเรียกร้องคงามเป็นธรรมให้ตัวเองแต่ก็เผลอบอกในสิ่งที่จีมินกำลังกังวลอยู่ไปด้วย ทำเอาทั้งจินและชูก้าร้องเสียงหลงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

 

 

 

 

 

 

                “ปล้ำ!!!”

 

 

 

 

 

 

                “ไอวี… TT”จีมินทำท่าจะร้องแหล่ไม่ร้องแหล่

 

 

 

 

 

 

                “ถึงว่ามาดูเงียบๆจินหันไปมองคนที่ปกติร่าเริงและพูดมากตลอดเวลาแต่วันนี้กลับปิดปากเงียบตั้งแต่ตอนเจอกันในห้อง สาเหตุเพราะแบบนี้นี่เอง

 

 

 

 

 

 

                “มึงรู้แต่มึงยังทิ้งจีมินไว้เนี่ยนะ?

 

 

 

 

 

 

                “แฮ่ๆ ซอรี่ชูก้าหันไปถามแทฮยองแทน ในเมื่อรู้ว่าจีมินโดนลากไปทำอะไรแต่ทำไมถึงได้เลือกจะทิ้งจีมินไว้แล้วตัวเองก็หนีไป แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือรอยยิ้มแหยๆกับคำขอโทษแค่นั้น

 

 

 

 

 

 

                “ว๊ายยย ทิ้งเพื่อนนี้หว่าฮยอกมินได้ทีก็ซ้ำบ้างแต่ก็ต้องเงียบเพราะชูก้าหันไปดุ แต่พออีกฝ่ายละสายตาเท่านั้นแหละ คนตัวเล็กก็เบะปากล้อเลียน

 

 

 

 

 

 

                “ยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยจองกุกพูดขัดก่อนที่ชูก้ากับแทฮยองจะได้ทะเลาะกัน ขัดความคิดที่ไม่รู้ป่านนี้ถึงไหนต่อไหนแล้ว

 

 

 

 

 

 

                “เห็นมะ กูรู้อยู่แล้วว่าจองกุกทำอะไรไอหมูไม่ลงหรอกพอได้ยินว่าจีมินยังปลอดภัย รอดพ้นจากเงื้อมมือของจองกุก เจ้าตัวก็รีบเบ่งใหญ่ว่าคาดเดาเหตุการ์ได้ ก่อนจะโดนปรามด้วยสายตาทั้งจินและชูก้า ถ้าออกหน้ามากกว่านี้คงโดนต่อเวลาการลดอำนาจอีกเป็นแน่เออๆ กูขอโทษที่หนีเอาตัวรอด แล้วมึงจะเอาไง มึงชนะแล้วนิ

 

 

 

 

 

 

                “เอาขวดโซจูมาขวดนึง

 

 

 

 

 

 

                “??ถึงจะงงแต่เขาก็ยื่นขวดโซจูไปให้แต่โดยดี นาทีนี้คงขัดอะไรมินชูก้าไม่ได้แล้วล่ะ คนมันอำนาจล้นมือ จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด ทำตัวว่าง่ายๆน่ะดีที่สุด

 

 

 

 

 

 

                “เกมวัดดวงหน่อยเป็นไง

 

 

 

 

 

 

                “ขอผ่านนะจิน

 

 

 

 

 

 

                “ได้ไงแทฮยองรีบแย้งทันทีเมื่อมีคนจะขอผ่านเกมส์นี้ง่ายๆ อีกอย่างเมื่อกี้เขาก็ได้เตี้ยมกับชูก้าไว้แล้ว ว่าด้วยเรื่องเป้าหมายสำคัญของเกมส์ในครั้งนี้ และแน่ๆคงไม่พ้นคนที่กำลังขอผ่านนั้นแหละ

 

 

 

 

 

 

                “ก็แค่ขอผ่าน ยังไงก็ไม่ได้เกี่ยวตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

 

 

 

 

 

 

                “ไม่ได้ เกมส์นี้ต้องเล่นทุกคนวี

 

 

 

 

 

 

                “เข้าสังคมหน่อยเถอะจินชูก้า

 

 

 

 

 

 

                “เล่นหลายๆคนจะได้สนุกไงฮะจินฮยองฮยอกมิน

 

 

 

 

 

 

                จินยังคงยืนยันที่จะขอผ่านเกมส์นี้อีกครั้ง แต่ก็ต้องยอมแพ้เพราะดูท่าแล้วเกมส์จะยังคงไม่เริ่มถ้าหากในเกมส์นั่นเขาไม่ยอมเล่นด้วย

 

 

 

 

 

 

                “ก็ได้

 

 

 

 

 

 

                “ปากขวดไปหยุดที่ใคร คนนั้นต้องเลือกว่าตอบคำถามหรือจะทำนะ ถ้าไม่ตอบต้องทำในสิ่งที่กูสั่ง แต่ถ้าทำแล้วไม่สำเร็จต้องตอบคำถามอันตราย

 

 

 

 

 

 

                ชูก้าอธิบายกติกาให้พวกมาใหม่อย่างเจโฮป จองกุกและแรพมอนเตอร์ได้เข้าใจง่ายๆ ทุกคนย้ายมานั่งกับพื้นล้อมรอบโต๊ะเตี้ยที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นแท่นกำหนดชะตากรรมไปเป็นที่เรียบร้อย โดยเรียงจากชูก้า จีมิน จิน วี ฮยอกมิน เจโฮป จองกุกแล้วก็แรพมอนเตอร์ตามลำดับ

 

 

 

 

 

 

                หมุนนนน บุคคลที่โชจูเลือกเป็นคนแรกก็คือ

 

 

 

 

 

 

                วี

 

 

 

 

 

 

                “เชี่ยยยยยย

 

 

 

 

 

 

                แทฮยองถึงกับสบถออกมาต้อนรับความซวยของตัวเอง ตั้งใจจะแกล้งจิน จะไปล้วงความลับเขายังไม่ทันได้ทำอะไรก็โดนก่อนแล้ว เดี๋ยวนี้เวรกรรมมันติดจรวดดีเนอะ

 

 

 

 

 

 

                “ตอบหรือทำชูก้าไม่รอช้า รีบคว้าโอกาสทองไว้ในมือ

 

 

 

 

 

 

                ไอวี เสร็จแน่มึง

 

 

 

 

 

 

                “ทำ

 

 

 

 

 

 

                “เกมส์แอปเปิ้ลละกัน หาผู้โชคดีอีกคน

 

 

 

 

 

 

                โอกาสมาทั้งทีมีหรือจะพลาด ให้ทำคนเดียวมันจะสนุกอะไร ของแบบนี้ต้องทำเป็นคู่ ส่วนคู่ของวีรู้ใช่ไหมว่าจะเป็นใคร คิดสภาพที่ทั้งคู่ต้องคอยประคองแอปเปิ้ลที่อยู่บนใบหน้าให้ไปตำแหน่งที่เขากำหนดสิ แค่คิดก็สนุกแล้ว คนขี้โวยวายกับคนขี้แกล้ง ไม่ได้ชงให้ได้กันนะแต่ถือว่าทำโทษที่หนีเอาตัวรอดไปคนเดียวก็แล้วกัน

 

 

 

 

 

 

                หมุนนนน

 

 

 

 

 

 

                ชูก้าจับขวดให้หมุนอีกครั้งเพื่อหาผู้โชคดีที่จะมาทำภารกิจของแทฮยองให้เสร็จ และก่อนที่ขวกจะหยุดที่ใครคนใดคนหนึ่งอย่างที่ควรจะเป็น โฮซอกกลับคว้ามันไว้เสียก่อน แน่นอนว่าปากขวดไม่ใช่ใครอื่น ก็ตัวคนจับมันนั่นแหละ

 

 

 

 

 

 

                “ซวยเลย

 

 

 

 

 

 

                “ซวยพ่องงง!!”แทฮยองยกนิ้วชี้หน้าอีกฝ่ายกับการกระทำที่ไม่คาดฝัน แต่ที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือมันเป็นคนจับไว้เองแต่มีหน้ามาตัดพ้อบอกตัวเองซวย คนซวยกน่ะเป็นเขามากว่า ซวยที่มารู้จักคนอย่างมันนี่แหละ

 

 

 

 

 

 

                “ไอก้า มันขี้โกงรอบนี้โมฆะ

 

 

 

 

 

 

                “โทษทีไม่มีโมฆะวะวี

 

 

 

 

 

 

                “ไหนมึงบอกเป้าหมายคือจิน มึงหลอกกู!”พอจะใช้เรื่องนี้เป็นเหตุผลให้ยุติเกมส์ในรอบนี้ซะ แต่ก็โดนหักหลังโดยชูก้าที่ไม่ยอมปล่อยโอกาสครั้งนี้ไปง่ายๆ

 

 

 

 

 

 

                “นี่มึงเชื่อคำพูดกูด้วยหรอชูก้า

 

 

 

 

 

 

                “งี้แหละ ชอบคิดว่าตัวเองเจ้าเล่ห์เป็นอยู่คนเดียว ตกม้าตายเลยนะพี่ชายฮยอกมินก็เข้าร่วมการเยาะเย้ยครั้งนี้ ดูก็รู้ว่าทั้งสามคนที่แทฮยองบอกว่าเป็นเพื่อนมันเป็นเรื่องโกหกแล้วทั้งคู่ก็ไม่ได้คบกันแน่ๆ แต่การที่พี่ชายเขาพาคนเหล่านี้มาด้วยนั่นคงเป็นเพราะเลี่ยงไม่ได้ มันน่าสนุกดีออกกับการได้ดูพี่ตัวเองไปไม่เป็นเนี่ย

 

 

 

 

 

 

                “สัส

 

 

 

 

 

 

                “จีมินเอาแอปเปิ้ลไปวางที่ตำแหน่งให้ที

 

 

 

 

 

 

                “อืมจีมินลุกเอาแอปเปิ้ลไปวางที่หน้าผากของทั้งคู่เพื่อเป็นตำแหน่งเริ่มต้นให้ทั้งสอง ท่าทีเงียบๆทำเอาแทฮยองเผลอกัดไม่ได้ หงอยเสียจนเริ่มรู้สึกผิดที่หนีไปคนเดียวแล้วเนี่ย!

 

 

 

 

 

 

                “เลิกหงอยได้แล้วไอหมู รายต่อไปคือมึงกูบอกไว้เลย

 

 

 

 

 

 

                “เอาไปไว้ที่ท้องนะ

 

 

 

 

 

 

                “ยากไปละสัสคนถูกหักหลังโวยวายเสียงดังไม่แคร์ระยะห่างระหว่างตัวเองกับโฮซอกเลย เมื่อชูก้ากำหนดตำแหน่งปลายทางที่ทั้งคู่ต้องช่วยกันนำแอปเปิ้ลไปอยู่เพื่อจบเกมส์

 

 

 

 

 

 

                “เริ่ม

 

 

 

 

 

 

                แต่คนอย่างชูก้าจะสนใจหรอ ไม่มีทาง แถมส่งสัญญาณบอกให้เริ่มเกมส์ได้แล้วให้อีกตังหาก ถึงจะแค้นแต่ตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำให้สำเร็จ ทั้งโดนลดอำนาจผู้คุมกลายเป็นผู้คุมหุ่นเชิด ทั้งแพ้เกมส์จนต้องตกอยู่ในสภาพสลาฟให้คิงชูก้าชี้นิ้วสั่งตามต้องการอีกตังหาก

 

 

 

 

 

 

                ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยเพื่อทดสอบการเคลื่อนไหวของแอปเปิ้ล เขาระมัดระวังอย่างมากไม่ให้มันตกลงพื้นไม่งั้นจบเห่แน่ๆไม่อยากเสี่ยงกับคำถามอันตรายของชูก้าเท่าไหร่ บอกตรงๆมันไม่น่าไว้ใจ

 

 

 

 

 

 

                เมื่อเห็นว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะเลื่อนให้แอปเปิ้ลลงมาอยู่ที่หน้าท้องได้โดยที่มันจะไม่หล่น แทฮยองจึงต้องจำใจจับไหล่ของอีกฝ่ายไว้เป็นหลักยึดให้ตัวเองได้ขยับตัวสะดวกๆและดูเหมือนอีกฝ่ายจะเต็มใจให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีเพราะตอนนี้มือหนาจัดการโอบเอวบางอย่างถือวิสาสะเป็นที่เรียบร้อย อยากจะด่าแต่ทำได้แต่ท่องในใจว่า ไว้ก่อนๆ

 

 

 

 

 

 

                “เหมือนมึงกำลังยั่วกูเลยอะ

 

 

 

 

 

 

                “ไม่ช่วยแล้วยังปากมอมวอนตีนอีกนะมึง

 

 

 

 

 

 

                ที่โฮซอกพูดแบบนั่นก็เพราะตอนนี้หน้าของแทฮยองวนเวียนอยู่แถวๆคอเรื่อยมาจนแผงอกกว้างของเขาเพื่อพาแอปเปิ้ลไปให้ถึงจุดหมาย ไม่อยากจะจินตนาการว่าถ้าเกิดร่างบางทำแบบนี้ไปจนถึงหน้าท้อง

 

 

 

 

 

 

                แต่แล้วแทฮยองก็หยุดการกระทำของตัวเอง ร่างบางนิ่งไปสักพักก่อนสูดหายใจเฮือกสุดท้ายก่อนจะผละจากแผงอกของโฮซอกอย่างรวดเร็วแล้วเปลี่ยนมากอดแน่นแทน ตอนแรกเขาเองก็ตกใจกับการกระทำของอีกฝ่าย แต่แรงกดที่ท้องมันบอกว่าตอนนี้แอปเปิ้ลได้อยู่ถูกตำแหน่งแล้ว แทฮยองทำมันสำเร็จ

 

 

 

 

 

 

                “จบ! ตาต่อไปกูหมุนเองพอฮยอกมินมายืนยันว่าแอปเปิ้ลมันอยู่ในตำแหน่งที่คาดไว้ ร่างบางรีบผละออกจากอีกฝ่ายทันทีก่อนจะเดินกลับไปหมุนขวดโซจูด้วยความแค้นทั้งหมดที่มี คราวนี้มันต้องปาร์คจีมิน!

 

 

 

 

 

 

                หมุนนนน

 

 

 

 

 

 

                จองกุก

 

 

 

 

 

 

                “ตอบหรือทำชูก้า

 

 

 

 

 

 

                “ตอบจองกุกหันไปมองจีมินที่นั่งก้มหน้าตั้งแต่ก่อนที่แทฮยองจะหมุนขวดและเลือกสิ่งที่ต้องการจะทำ เขาคิดว่าถ้าให้จีมินทำอะไรตอนนี้มีหวังได้เตลิดไปใหญ่ งั้นแค่ตอบคำถามธรรมดาก็พอ

 

 

 

 

 

 

                “มาๆๆๆ เดี๋ยวกูถามเองแทฮยองรีบออกตัวว่าจะเป็นคนตั้งคำถามเอง แน่นอนว่ามันต้องเกียวกับจีมินมึงจะง้อหมูขี้กลัวคนนี้ยังไง

 

 

 

 

 

 

                “ขอโทษ แต่ต่อให้ย้อนเวลาได้ฉันก็จะทำ อยากทำตัวให้น่าลงโทษทำไมจองกุกพูดในสิ่งที่ตัวเองคิด พอพูดไปพูดมากลับได้คำถามสายตาจากทุกคนประมาณว่า นี้คือการง้อใช่ไหม เขาเลยตัดสินใจบอกความรู้สึกของตัวเองต่อหน้าทุกคนฉันชอบนายปาร์คจีมิน

 

 

 

 

 

 

                “เฮ้ยๆๆ บรรยากาศไม่ดีละ รอบนี้ไม่หนุก มาบอกชอบกันกลางวงคิดว่ากูจะยกให้ ฝันไปเถอะ หมูของกูนะรู้ยัง”ถึงจะจองกุกจะบอกชอบกลางวงแต่ปฏิกิริยาของจีมินไม่ได้เปลี่ยนไปเลย คนตัวเล็กนั่งเงียบก้มหน้างุดไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ความรู้สึกของเขาตอนนี้คงยังส่งไปไม่ถึงอีกคนสินะ

 

 

 

 

 

 

                “หึ ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะมึง

 

 

 

 

 

 

                “อะไรของมึงไอเด็กใหม่ กูยังไม่อยากคุยกับมึง เริ่มเกมส์ต่อเลยจีมิน หมุนๆเอาให้ลงจินนะร่างบางทำเมินไม่สนใจอีกฝ่ายที่พยายามคุกคาม สนใจจีมินที่กำลังจะได้หมุนขวดเป็นคนต่อไปแถมมีการกำหนดเป้าหมายต่อไปเสร็จสรรพ แต่ก็รีบเบรกตัวเองแทบไม่ทันเมื่อหันไปเห็นสายตานิ่งๆแต่แฝงไปด้วยอะไรมากของเป้าหมาย“…กูหลอก ไม่ต้องดุขนาดนั้นก็ได้หน่า

 

 

 

 

 

 

                หมุนนนน

 

 

 

 

 

 

                จิน

 

 

 

 

 

 

                “เยส!! ไอหมูมือดีชมัด!!!”แทฮยองคือคนที่ดีใจที่สุดในตอนนี้ ในที่สุดเป้าหมายของเกมส์ตัวจริงก็โดนเข้าแล้ว มือเรียวทั้งสองกำแน่นยกขึ้นสุดแขนแสดงความสะใจ นาทีไม่เกรงกลัวสายตาคาดโทษอีกต่อไป

 

 

 

 

 

 

                “ตอบหรือทำชูก้า

 

 

 

 

 

 

                “ทำ หมุนเองห้ามใครตุกติก

 

 

 

 

 

 

                จินที่เริ่มไม่สบอารมณ์ตอบก่อนจะเริ่มหมุนขวดอีกครั้ง ดักทางเรียบร้อย พูดขนาดนี้ใครจะกล้าขัดจึงได้แต่ปล่อยให้พ่อคุณเขาหมุนตามสบาย

 

 

 

 

 

 

                หมุนนนนน

 

 

 

 

 

 

                ฮยอกมิน

 

 

 

 

 

 

                “เฮ้ยๆ เดี๋ยวกูทำเอง

 

 

 

 

 

 

                แต่คราวนี้ดันผิดแผนไปเสียหน่อยเมื่อปลายปากขวดดันชี้ไปที่เด็กแสบ เดือดร้อนผู้เป็นพี่อย่างแทฮยองจนได้ ทำไงล่ะโรคหวงน้องมันกำเริบถึงแม้จะกับจินก็เถอะ

 

 

 

 

 

 

                “วุ่นวายฮยอกมิน

 

 

 

 

 

 

                “หุบปากไปเลยไอเด็กแก่แดด หาแต่เรื่องวุ่นวายมาให้ ไอก้าจะให้ทำอะไรด่วนๆ พิเรนทร์ไม่เอานะ

 

 

 

 

 

 

                “หวงสินะพูดยังไม่ทันจบชูก้าก็ได้สายตาอาฆาตของคนขี้หวงไปหนึ่งดอกฮ่าๆๆ นิสัยนี้ติดจินมาหรือไงวะ เออๆ แค่เกมส์จ้องตาก็พอกระพริบตา หลบตา หรือยิ้มก่อนแพ้

 

 

 

 

 

 

                “โอเค

 

 

 

 

 

 

                “เริ่ม!”

 

 

 

 

 

 

                V >> ยิ้มหวาน

 

 

 

 

 

 

                JIN >> นิ่ง

 

 

 

 

 

 

                V >> ทำหน้าตลก

 

 

 

 

 

 

                JIN >> นิ่ง

 

 

 

 

 

 

                V >> ทำหน้าทุเรศ

 

 

 

 

 

 

                JIN >> นิ่ง

 

 

 

 

 

 

                “วุ้ย!!!”เพราะความสงบสยบความเคลื่อนไหวของจินทำเอาแทฮยองชักหงุดหงิด ร่างบางจึงคิดจะเผด็จศึกจบเกมส์มันเดี๋ยวนี้โดยการเขยิบเข้าไปใกล้หน้าของอีกฝ่ายก่อนจะเริ่มเป่าลมแรงๆโดยเล็งไปที่ตาของอีกฝ่าย แขนทั้งสองข้างโอบรอบคอและล็อคแน่นกันจินถอยหนี ดูสิจะทนได้แค่ไหน

 

 

 

 

 

 

                แต่ดูเหมือนคนที่ทนไม่ไหวคนแรกจะไม่ใช่จิน…

 

 

 

 

 

 

                “มากไปแล้วนะมึง!”

 

 

 

 

 

 

                เจโฮปลุกพรวดกระชากข้อมือแทฮยองอย่างแรง แล้วลากให้ออกจากห้องไปในทันทีท่ามกลางความงุนงงของคนทั้งห้อง ก่อนจะนึกได้ว่าแทฮยองไม่ปลอดภัยจึงได้พากันวิ่งกันตามออกไปแต่ก็ไม่ทันแล้วเพราะโฮซอกจัดการล็อคห้องของตัวเองเพื่อขังทั้งตัวเขาและตัวต้นเหตุมาเคลียร์กันให้มันรู้เรื่อง

 

 

 

 

 

 

                ปังๆๆ!!!                  

 

 

 

 

 

 

                “ไอสัสโฮป พี่แบคอยู่นะเว้ย! เปิดประตูสิวะ มึงไม่เข้าใจว่าเล่นกันหรือไง

 

 

 

 

 

 

                “หุบปากพวกมึงซะ กูไม่ทำอะไรเพื่อนมึงหรอก กลับไปที่ห้องนิ่งๆเคลียร์เสร็จกูจะพาไปคืน

 

 

 

 

 

 

                ชูก้าทุบประตูลั่นเตือนสติเผื่อมันจะเรียกสติของคนข้างในได้บ้าง มีเพียงแต่เสียงตะโกนกลับออกมาอย่างหนักแน่น นั่นหมายความว่ายังไงก็ไม่มีทางเปิดแน่นอน

 

 

 

 

 

 

                “มีกุญแจสำรองไหมจินหันไปถามฮยอกมินเพื่อหาทางช่วยแทฮยองออกมา

 

 

 

 

 

 

                “มีแต่อยู่กับพี่แบค

 

 

 

 

 

 

                น้องชายตัวเล็กตอบด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ถ้ากุญแจอยู่ที่แบคฮยอนนั่นหมายความว่าพวกเขาจะไปเอามาไม่ได้ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูแบคฮยอน

 

 

 

 

 

 

                “เจโฮปมันเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น กลับไปรอที่ห้องเดี๋ยวมันเคลียร์จบคงออกมานัมจุนพยายามบอกให้ทุกคนสบายใจและกลับไปรอที่ห้องอย่างที่โฮซอกต้องการ

 

 

 

 

 

ภายในห้อง

 

 

 

 

 

 

                “ต้องการอะไร

 

 

 

 

 

 

                หลังจากที่เถียงกับคนข้างนอกเสร็จร่างบางถามหาเหตุผลที่ทำให้โฮซอกเลือกที่จะทำแบบนี้ คิดจะลากตัวเขาไปไหนมาไหน จะทำอะไรก็ได้ราวกับที่รองรับอารมณ์ส่วนตัว

 

 

 

 

 

 

                “มึงไม่เห็นหรอว่ากูอยู่ตรงนั้น แล้วยังกล้าทำอะไรแบบนั้นอีก

 

 

 

 

 

 

                “ก็แค่เล่นเกมส์

 

 

 

 

 

 

                “งั้นเล่นกับกูแบบนี้บ้างไหมล่ะ!!!”

 

 

 

 

 

 

                “เจ็บ! จินมันเพื่อนกูร่างบางเบ้หน้าด้วยความเจ็บจะแรงบีบที่ข้อมือจากการกระทำของอีกฝ่าย

 

 

 

 

 

 

                “ถ้ากูไม่อยู่ตรงนั้นป่านนี้ได้กันแล้วหรือเปล่าก็ไม่รู้ เสนอตัวซะขนาดนั้น นี่หรอสิ่งที่เพื่อนกันทำ

 

 

 

 

 

 

                “มึงมีสิทธิอะไรมาพูดแบบนี้กับกู อย่าลืมสิมึงเป็นแค่ศัตรูที่กูพยายามกำจัดยิ่งคุยกันชักไปกันใหญ่ แทฮยองสบัดมือการเกาะกุมของโฮซอกเมื่อโดนพูดจาดูถูก ในสายตาของคนๆนี้เขามันง่ายขนาดนั้นเลยหรอ

 

 

 

 

 

 

                “ที่กูทำทุกวันนี้มันไม่ชัดหรอ

 

 

 

 

 

 

                กว่าจะรู้ตัวก็สายไปแล้ว คำพูดร้ายกาจเมื่อกี้ไม่อาจเรียกคืนได้ เพราะคำพูดอารมณ์ของเขาทำบรรยากาศเปลี่ยน ตอนนี้เหลือแต่แทฮยองในแบบที่เขาไม่รู้จัก ไม่มีความโอหัง อวดเบ่ง เจ้าเล่ห์ในแบบที่เขาเจอในวันแรก ตอนนี้ไม่มีแทฮยองที่หงุดหงิดง่าย อารมณ์ร้อนหรือคนที่แพ้ทางเขา แทฮยองตอนนี้นิ่งกว่าปกติมาก เขาไมสามารถคาดเดาได้เลยว่าเจ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่ ณ ตอนนี้

 

 

 

 

 

 

                “ไล่ปล้ำกูไปทั่วอะนะ มึงคิดว่าถ้ากูเป็นขอมึงแล้วกูจะเชื่อฟังมึงงั้นหรอ

 

 

 

 

 

 

                “วี.. ถ้ากูคิดแบบนั่นมึงไม่รอดตั้งแต่วันแรกที่นอนห้องเดียวกันแล้วแหละ มึงคงไม่ได้หนีไปนอนห้องไอก้าแบบวันนั้นหรอกโฮซอกปรับอารมณ์ของตัวเองให้เย็นลงและพยายามอธิบายในสิ่งที่ควรอธิบาย แม้จะดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ฟังมันเลยก็ตาม

 

 

 

 

 

 

                “กูพอแล้ว กูไม่อยากตามเกมส์มึงแล้ว จะล้มกูก็หาวิธีอื่นไม่ใช่วิธีแบบนี้

 

 

 

 

 

 

                ร่างบางถอนหายใจเฮือก ก่อนจะพูดในสิ่งที่ไม่เคยพูด เขายอมมากเกินไปแล้ว ยอมจนอีกฝ่ายคิดว่าจะทำอะไรยังไงกับเขาก็ได้จนชูก้ากับจินมาเตือนเขาเมื่อเช้านั้นแหละเขาถึงได้รู้ตัว

 

 

 

 

 

 

                “จริงๆมันไม่เกี่ยวอะไรกับมึงเลยนะเจโฮป

 

 

 

 

 

 

                “นั่นสิ มันจะไม่ได้เกี่ยวกับกูเลย ถ้าคนๆนั้นไม่ใช่มึง กูหวงมึง หึงมึงแทบบ้าทั้งๆที่มันไม่ใช่เรื่องของกูเลย มึงคิดว่าไงล่ะ

 

 

 

 

 

 

                “มึงก็แค่อยากทำลายกูตามเป้าหมายของมึง

 

 

 

 

 

 

                “ฟังดีๆนะ กูจองโฮซอกชอบมึง ตอนแรกกูอาจจะมาเพราะคำสั่ง แต่ตอนนี้ที่กูเพราะใจมันสั่ง

 

 

 

 

 

 

                “พิสูจน์ พิสูจน์สิว่าที่มึงพูดมามันเป็นความจริง


____________________________________________________________
มาอัพแล้วน๊า แฮ่ๆ หายไปนานอีกแล้วแหละ
ตอนเขียนเขียให้ทะเลาะไปพร้อมๆกันเลย 555
มารอดูว่าสองหนุ่มเขาจะหาวิธีง้อยังไง
แล้วก็ใกล้วันที่ต้องไปจับพวก นร แหกกฎแล้ว 
จะเป็นยังไงคอยลุ้นกันต่อไป 

ตอนนี้อัพให้ยาวกว่าปกติเพราะสองอาทิตย์จะต้องหมกตัวกับหนังสือ
ไม่ได้พิมพ์ต่อแน่ๆ แต่สอบเสร็จจะรีบมาอัพให้น๊า TT[]TT
อย่าทิ้งกันนะ จยู๊ฟๆๆ 







 © themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #380 Malo (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 11:47
    กุกมินนี่มาหน่วงล่ะ น้องจอนก็รุนแรงไป อิหมูก็ตัวบางๆอยู่ เป็นไงล่ะที่นี้ได้ง้อกันยาวเลย -_-"

    ส่วนคู่โฮปวี ก็อยากรู้ว่าอิโฮปจะจบเรื่องนี้ยังไง วีทำถูกแล้วที่พูดออกมาแบบนี้ บางทีโฮปก็เล่นเกินไปจนดูไม่จริงจังกับวีจริงๆอ่ะแหละ
    #380
    0
  2. #345 -LMTH- (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 13:53
    ไรต์มาต่อเร็วๆคิดฮอดดดดดดดดดด
    #345
    0
  3. #339 m.a.i (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 16:27
    อู้ววววพิสูจน์สิอ้ากกก>\\< น้องจอนคร้ะง้อจีมินด่วนๆเลยนร้า
    #339
    0
  4. #326 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 11:15
    อยากรู้จังว่าพี่โฮซอกจะพิสูจน์ยังไง ท่าจะยากมากๆด้วยนะ
    ไหนจะกุกมินที่ผิดใจกันอีก ง้อหนักๆเลยนะ2หนุ่ม ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก 55555

    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู้ๆ ><
    #326
    0
  5. #324 Boonchira Dangdee (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 22:25
    พิสูจน์เลยๆๆ
    #324
    0
  6. #321 kokkak (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 16:22
    อ๊ากกกกกกกกก รีบง้อด่วนๆเลย อยากรู้จริงว่าแทแทจะให้พี่โฮปพิสูดอะไร อ๊ากกกกกกกกก แล้วหมู หนูเป็นอะไรคะ ทำไมไม่เชื่อพี่จอนละ รีบๆพิสูกเลยนะน้องจอน พี่จินนี่รักกันดีแฮปปี้เวอร์ไม่มีใครล่วงรู้ความลับได้สินะ 55555555555
    #321
    0
  7. #320 แมวเบย :3 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 15:32
    ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก จอนนง้อหมูเร็ววว
    #320
    0
  8. #319 adrenaline (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 14:37
    ดีใจแปป มาอัพต่อแล้ว 555

    แหม่ ใจมันสั่ง แล้วจะพิสูจน์กันยังไงดีคะเนี่ย -..-

    คู่กุกมินนี่เมื่อไหร่จะดีกัน จะง้อกันยังไงหน่อ?
    #319
    0