[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 29 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 899
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    23 ส.ค. 57


Chapter 23

 









                “ยุนกิฮยองงงงงงง



                เสียงใสดังมาแต่ไกลทันทีที่ประตูรถเปิดออก ไม่ทันสิ้นคำเจ้าของเสียงเล็กก็ปรากฏตัวทำเอาใครหลายๆคนประหลาดใจที่การยกเว้นใครคนนึง มินซูก้า เมื่อเห็นว่าเป็นใครเขาถึงกับเบ้หน้า ถึงรู้ว่าเด็กนี่จะมาแต่ลึกๆเขาก็แอบภาวนาให้เด็กคนนี้แกล้งพูดเล่นแบบที่ชอบทำบ่อยๆ




                ฮยอกมินยิ้มกว้างวิ่งมาแต่ไกล เมื่อถึงตัวก็กระโดดเกาะแขนซูก้าแน่นโดยไม่ถามความสมัครใจหรือท่าทีเหนื่อยหน่ายใดๆทั้งสิ้นจนแทฮยองที่เป็นญาติแท้ๆยังอดหมันไส้ไม่ได้




                ไอเด็กแสบ พี่มึงอยู่นี่




                “ฮยอกไม่มีพี่ดำคนตัวเล็กยังคงกอดแน่นที่แขนเรียวของซูก้าไม่ยอมปล่อยง่ายๆ ปากก็แซะลูกพี่ลูกน้องของตัวเองอย่างเจ็บแสบ ซูก้าที่ว่าขาวๆแล้วพอมาตีคู่กับฮยอกมินดูหมองไปในทันทีไม่แปลกที่เจ้าตัวเล็กจะหยิบมันมาเป็นประเด็นต่อล้อต่อเถียง




                “พรืดดดด…”



                “หัวเราะเชี่ยไรมึง!”




                เสียงหลุดขำของโฮซอกทำเอาแทฮยองหันมาเหวี่ยงแทบไม่ทัน ถึงจะไม่ชอบให้ใครพูดว่าตัวเองมีผิวสีน้ำผึ้งแต่ ดำ ก็เป็นคำต้องห้ามเหมือนกันนะ




                หึหึ ป่าว





                โฮซอกจ้องตั้งแต่หัวจรดเท้าสำรวจผิวกายที่โผล่พ้นร่มผ้าอย่างเปิดเผย แทฮยองไม่ได้ขาวใสแบบใครๆหรือตามที่ใครหลายๆคนอยากเป็น แต่เขากลับคิดว่าเพราะร่างบางมีสีผิวแบบนี้มันยั่วยวนกว่าเป็นไหนๆ สีน้ำผึ้งเนียนไปทั่วทั้งตัวมองไปทางไหน ก็น่าลิ้มลอง





                “ไอหมูกูเห็นว่ามึงก็หัวเราะ เดี๋ยวมึงจะโดน ผิวสิแทนเว้ย! พวกตาไม่ถึงเมื่อเห็นสายตาที่ตอบกลับมาทำเอาแทฮยองกระชับฮูทให้เข้าที่เข้าทางเพื่อเสริมความมั่นใจและเลือกเปลี่ยนเป้าไปเหวี่ยงใครอีกคนแทน แถมต้องเป็นคนที่ไม่สามารถต่อกรเขาได้ด้วย เวรกรรมจึงตกไปสู่ปาร์คจีมินที่กลายเป็นแพะรับบาปของเรื่องนี้ หัวเราะหรือไม่หัวเราะไม่รู้ รู้แต่ว่าโดนด่าไปแล้ว





                “เมื่อไหร่มึงจะปล่อยแขนจากเพื่อนกูฮะไอตัวเล็ก แรดไปละนะ = =”





                ถึงปากจะด่าแต่สรรพนามที่แทฮยองใช้เรียกน้อยชายต่างสายเลือดของตัวเองมันดูน่ารักน่าชังเสียเหลือเกิน ที่ตั้งท่าหาเรื่องอยู่ตอนนี้อาจจะเกิดอาการหวงน้องขึ้นมาก็เป็นได้






                “เหมือนฮยองอะแหละ





                “เดี๋ยวกูถีบ!”พูดไม่ทันขาดคำมินฮยอกก็สวนขึ้นมาแบบไม่ยอมโดนด่าฝ่ายเดียว ทำเอาแทฮยองที่เริ่มหวงกลายเป็นหงุดหงิดแล้ว พี่ชายที่เพิ่งมีอารมณ์หวงน้องตัวเองหมาดๆยกขาเรียวหมายจะยันรับขวัญเสียหน่อย





                “เฮ้ยๆๆ กูจะล้ม





                ฮยอกมินวิ่งอ้อมหน้าอ้อมหลังซูก้าเพื่อหลบฝ่าเท้าอรหันต์ของพี่ชายตัวเองแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากแขนเขาดังเดิม ส่งผลให้ซูก้าต้องเบี่ยงตัวตามจนเกือบล้มแทฮยองถึงได้หยุดการกระทำประทุษร้ายเขาทางอ้อม พอคนพี่หยุดคนน้องเองก็หยุดเช่นกัน ฮยอกมินโผล่หัวออกมาจากหลังเขาพลางถามสมาชิกที่ดูไม่คุ้นหน้าเอาเสียเลย






                สามคนนั้นใครอะ?






                “ผัวพวกมัน เออๆ นั่นเจโฮป จองกุก แรพมอนเตอร์เพิ่งย้ายมาเรียนที่โรงเรียน





                เพราะความปากไวในตอนแรกทำให้ซูก้าต้องมาแก้คำพูดตัวเองทีหลัง สายตากินเลือดกินเนื้อของแทฮยองกับท่าโวยวายของจีมินน่ะไม่เท่าไหร่ แต่สายตาตำหนินิ่งๆของใครอีกคนที่เงียบมาตลอดนี่สิไม่น่าเสี่ยง ไม่ได้กลัวแต่ไม่น่าเสี่ยง






                เจโฮปยิ้มรับเมื่อซูก้าแนะนำให้พร้อมโบกมือร่าถ้าร่าเริงกว่านี้มีหวังได้เต้นโชว์แน่ๆ จองกุกยิ้มน้อยๆส่วนนัมจุนก็นิ่งตามสไตล์






                “ชื่อน่ารักดีนะ แรพมอนเตอร์ฮ่าๆๆ






                คนพี่นิสัยยังไง คนน้องก็เหมือนก๊อปปี้คอนโทนซี คอนโทนวีกันมาเป๊ะๆ  ฮยอกมินหัวเราะคิกคักเมื่อได้ยินชื่อของอีกคน คนเกาหลีมีชื่อว่าแรพมอนเตอร์มันไม่แปลกไปหน่อยหรือไง นอกจากจะแปลกแล้วยังออกเสียงยากอีกตังหาก






                “เสียมรรยาทถึงในใจแทฮยองจะเห็นด้วยแค่ไหน แต่ตอนนี้ความหมันไส้มันมากกว่า





                “แทฮยอง!”






                ฮยอกมินโวยเสียงแหลม ทำตาขึงขังปากยู่บ่งบอกว่าไม่พอใจที่โดนพี่ชายแซะ แต่มันกลับดูน่ารักมากกว่าโกรธเสียอีก






                “ว่าไงไอเด็กแก่แดดพอเห็นว่าคนน้องโวยวายน่ารัก คนเป็นพี่ที่ดีอย่างแทฮยองก็ยังไม่เลิกแหย่ แต่คราวนี้เหมือนฮยอกมินจะไม่ยอมโดนรังแกฝ่ายเดียว อะไรที่ตอกกลับได้ก็รีบตอกกลับ






                “เราก็แก่แดดมาด้วยกันนะได้ข่าว





                “อย่าไปว่ามันดิซูก้าเตือนฮยอกมินที่เริ่มจะลามปามแล้ว ถึงทั้งสองจะ(ดูเหมือน)สนิทกันแต่ช่วงนี้แทฮยองอารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่าวันนั้นของเดือน การที่ฮยอกมินไปพูดแบบนั้นอาจจะถูกฝังก็เป็นได้





                “ยุนกิฮยองไม่ต้องปกป้องวีเลย ฮยอกรู้นิสัยมัน






                ผัวะ!!  





                ปากดีจังนะมึง ใครก็อยู่คุยกับไอนี่ก็คุยไป กูจะไปหาพี่แบคแล้วขนาดซูก้าเตือนแล้วคนตัวเล็กก็ยังไม่ฟัง สุดท้ายเลยไม่พ้นฝ่ามือหนักๆของแทฮยองไปที จัดการลงโทษน้องชายปากดีเสร็จเจ้าตัวก็เปลี่ยนเรื่องเฉย






                “เถียงต่อไม่ได้ก็ใช้ความรุนแรง นิสัยไม่ดีเมื่อแทฮยองเดินไปแล้วน้องชายตัวดีก็ได้แต่บ่นกระปอดกระแปดพลางลูบหัวตัวเองปอยๆ






                “นี่แทฮยองก่อนหน้านี่เป็นไงหรอ






                เจโฮปที่ยืนฟังมาตั้งแต่ต้นเดินไม่ได้เดินตามอีกคนเข้าบ้านแต่อย่างใด เขากลับมุ่งเข้ามาสืบความจากคนตัวเล็กที่กำลังนอยด์เพราะพี่ชายตัวเอง






                “ใครมัวแต่โอ้เอ้ชมนกชมไม้หรือมัวคุยกับหมาจรจัดระวังจะได้นอนนอกบ้าน แล้วจะหาว่าคิมวีคนนี้ไม่เตือน







                แทฮยองที่ยังเดินไปไม่ถึงไหนหันกลับมาว๊ากเมื่อเห็นว่ามีการล้วงความลับเกิดขึ้น เรื่องบางเรื่องไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้มั้ง โดนเฉพาะเรื่องในอดีต








 

                “แบคฮยอนนน





                ทันทีที่เข้ามาถึงในตัวบ้านแทฮยองก็ตะโกนเรียกชื่อพี่ชายแท้ๆที่คลานตามกันมาเสียลั่น ถึงแม้แบคฮยอนจะมีศักดิ์เป็นพี่แต่นานๆทีแทฮยองจะเรียก ยกตัวอย่างก็ ตอนขอเอาคนมาใช้นั่นแหละ






                “แล้วอย่ามาบ่นว่าน้องไม่เรียกตัวเองว่าพี่นะพี่ชายคนโตแต่ตัวเล็กเดินออกมาจากห้องครัวเมื่อได้ยินเสียงเรียกของน้องชายทั้งที่ๆยังใส่ผ้ากันเปื้อนสีอุ่นบ่งบอกว่ากำลังเตรียมอาหารไว้ให้พวกเขาที่กำลังมาถึง แทนที่พอเห็นว่าน้องมาจะทักทายดีๆ เจอหน้าก็บ่นกันเลย






                “เด็กแก่แดดนอกไส้วีไม่นับ





                “แทฮยอง





                แบคฮยอนเรียกชื่อเป็นเชิงเตือนเมื่อเห็นว่าน้องตัวเองเริ่มพูดจาไม่น่าฟังแล้ว คนโดนดุยู่หน้าแบบเดียวกับฮยอกมินเมื่อกี้เป๊ะ ก่อนจะรีบเบรกพี่ชายตัวเองโดนด่วน





                “อย่ามาดุกันต่อหน้าพวกไอก้านะ





                “แล้วนี่เอาฮูทขึ้นทำไมอยู่ในบ้านแล้วคนเป็นพี่ขมวดคิ้วเมื่อเห็นการแต่งตัวของน้องชายตัวเอง ปกติแทฮยองเป็นคนขี้ร้อนแต่น่าแปลกที่วันนี้ดูแต่งตัวมิดชิดกว่าที่เคย หมายถึงแค่ส่วนบนนะ ส่วนล่างยังขาสั้นเหมือนเดิม





                “มันเป็นสไตล์




                “สวัสดีครับแบคฮยอนฮยอง





                ซูก้าและคนอื่นๆเดินเข้ามาโค้งทักทายแบคฮยอนอย่างเคารพ เห็นวีเล่นๆด้วยแบบนี้ จริงๆแบคฮยอนห่างจากแทฮยองถึงสามปี แต่ด้วยความที่หน้าค่อนข้างเด็กและออกไปทางหวานๆกับรูปร่างบางไม่ค่อยสูงนักถ้าใครไม่รู้จักอาจจะคิดว่าแทฮยองตังหากที่เป็นพี่ ก็ดูท่าทีห้าวๆที่ชอบทำ เสียงแหบๆใหญ่ๆกับผิวสีแทนนั่นสิ ใครจะไม่คิดแบบนั้น






                ไม่ต้องมาพิธีหรอก ดูแทฮยองแทบจะกินหัวพี่อยู่แล้ว เด็กๆนั่งกันก่อนสิมากันเหนื่อยๆ ฮยอกมินมาช่วยพี่ยกน้ำกับขนมไปให้พี่ๆเขาหน่อยเร็ว






                แบคฮยอนยิ้มหวานให้ทุกคนถึงแม้จะแปลกใจในจำนวนสมาชิกที่เพิ่มขึ้น แต่เวลาพูดคุยกันยังมีอีกเยอะ แล้วเด็กๆก็เพิ่งมาถึงเขาอยากให้พักสักกินอะไรกันก่อนมากกว่า





                คร๊าบบบ





                แบคฮยอนกับฮยอกมินกำลังวุ่นวายอยู่ในครัว ส่วนแทฮยองกับคนอื่นต่างก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาเพื่อรอเจ้าของบ้านกลับมาโดยมีจีมินที่พึมพำและเฝ้าคอยของกินอย่างใจจดใจจ่อ พอแทฮยองเลือกจับจองที่นั่งบนโซฟาได้เป็นที่เรียบร้อยโฮซอกก็รีบยึดพื้นที่ว่างข้างๆทันทีเช่นกัน





                “ไปนั่งไกลๆดิ๊!”






                “ทำไม กูจะนั่งตรงนี้





                นั่งปุ๊บก็มีปัญหากันปั๊บ ร่างบางโวยวายเรื่องระยะห่างของตัวเองกับอีกคน ที่นั่งมีตั้งเยอะตั้งแยะไม่นั่งทำไมต้องมานั่งข้างๆด้วยก็ไม่รู้ ไม่ได้กวนประสาทกันสักนาทีเขาก็แอบสงสัยว่าเจโฮปจะตายหรือเปล่า





                “วุ่นวาย






                “รอนานกันไหม กินกันให้เต็มที่เลยนะ พี่ทำไว้เยอะเลยแต่อร่อยไหมนั่นอีกเรื่องนึงก่อนที่ทั้งคู่จะก่อสงครามกันแบคฮยอนกับฮยอกมินก็กลับมาเสียก่อน






                “ไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าอาหารฝีมือวีแล้วล่ะครับจีมินพูดขณะลุกมาคว้าบลูเบอร์รี่พายไปลองชิมชิ้นสองชิ้น พอเห็นว่าอร่อยดีมีการหยิบไปเผื่อทั้งจิน ซูก้าและจองกุกที่นั่งอยู่ถัดไปด้วย







                “ของที่วีทำไม่น่าเรียกว่าอาหารได้นะ







                “ไอเด็กคนนี้!”






                แทฮยองแทบเขวี้ยงขนมในมือที่เพิ่งหยิบได้ไม่ถึงนาทีใส่น้องชายต่างพ่อแม่ เขาก็รู้อยู่หรอกนะว่าอาหารที่ตัวเองทำมันเป็นยังไง แต่บางทีก็ไม่ต้องมาย้ำก็ได้ คนเราทำบ่อยๆเดี๋ยวก็เก่งเองใช่ไหมล่ะ






                “ฮ่าๆ เป็นไงกันบ้างสบายดีกันหรือเปล่า แทฮยองดื้อมากไหม








                แบคฮยอนเลือกที่จะไม่ต่อประเด็นเรื่องฝีมือการทำอาหารของน้องชายสุดที่รัก หันไปถามจินที่นั่งทานพายที่จีมินส่งให้เงียบๆอยู่ฝั่งตรงข้าม จริงๆเขาหวงแทฮยองมากที่ไปเรียนไกลบ้าน แต่เพราะมีจินอยู่นั่นแหละเขาถึงยอมถอยออกมาก้าวนึงเพื่อให้อิสระแก่น้องชายตัวเองหลังจากที่คุมเขามาตลอดตั้งแต่เกิดเรื่องคราวนั้น






                “ค่อนข้างดื้อครับจินตอบตามความเป็นจริง แทฮยองทำหน้าไม่สบอารมณ์ลองจินตอบแบบนี้คืนนี้ได้เคลียร์กับพี่ตัวเองยาวแน่ๆ รู้หรือยังล่ะว่าทำไมเขาถึงต้องยอมอ่อนข้อให้ผู้ชายคนนี้







                “เหนื่อยหน่อยนะจินถึงจะพูดแบบนั้นแต่ความหมายมันก็คือฝากดูแลเด็กดื้อคนนี้ต่อไป จินเองก็ได้แต่ยิ้มบางๆรับคำว่าแต่วันก่อนเอาคนไปทำอะไรเยอะแยะ








                “เอาไปทำเรื่องไร้สาระ







                โฮซอกรีบแทรกขึ้นมาทันทีเมื่อแบคฮยอนถามหาสาเหตุที่แทฮยองเอาคนมาใช้ ไม่ได้คิดจะฟ้องอะไรจริงจังหรอกจริงๆเขาแค่อยากได้ความไว้วางใจแบบที่จินได้แล้วก็ถือเป็นการกวนประสาทอีกคนไปในตัว งานนี้ถือว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว





                “คนนอกอย่าเ สื อ กแต่แน่นอนแทฮยองไม่ปล่อยให้โฮซอกได้พูดมากหันมาถลึงตาใส่ก่อนย้ำสถานะคนนอกเสียหนักกแน่น





                พูดดีๆหน่อยสิแทฮยอง ว่าจะถามเหมือนกันแค่เทอมเดียวมีเพื่อนเพิ่มตั้งสามคนแหนะ ในที่สุดก็ยอมเข้าสังคมกับเพื่อนๆคนอื่นแล้วใช่ไหม






                “ป่าวครับ แทฮยองยังไม่มีใครคบเหมือนเดิม แต่ผมมาเป็นอั๋ววโฮซอกตอบไม่ทันจบก็ถูกแทฮยองตะครุบปากไว้ก่อน ก่อนคำต้องห้ามนั้นจะหลุดออกมา ไม่ต้องบอกก็พอเดาออกว่าคนอย่างจองโฮซอกจะพูดอะไร





                “เพื่อน! เพื่อนกันหมดเลย หน้ายาวๆฟันเยอะๆชื่อเจโฮป หน้าสาวๆชื่อจองกุก ส่วนหัวขาวชื่อแรพมอนเตอร์ บังเอิญวีเก็บได้ข้างทางสงสารเลยพามาด้วยพอแน่ใจว่าอีกฝ่ายพูดไม่รู้เรื่องแล้ว แทฮยองรีบแนะนำสมาชิกใหม่ให้พี่ชายตัวเองได้รู้จักโดยด่วน






                “แฟนเราหรอ






                แบคฮยอนหรี่ตามอง อาจเพราะร่างบางสนใจที่จะปิดปากอีกฝ่ายมากเกินไปจนไม่ได้ระวังตัวอย่างที่ทำมาตลอด ฮูทที่ควรจะสวมอยู่บนศีรษะกลับตกลงมาในระหว่างนั้น เผยรอยแดงจางๆด้านในที่ฮูทเคยบังไว้






                “ป่าว!”




                “งั้นคนทำรอย…”





                ถึงแม้น้องชายตัวดีจะปฎิเสธเสียงแข็งแต่หลักฐานมันคาตาขนาดนี้ แล้วก็ใช่ว่าเขาจะไม่ได้ยินหรือเดาไม่ออกว่าสิ่งที่คนที่ถูกแนะนำว่าชื่อเจโฮปต้องการจะสื่อคืออะไร






                “ไม่ใช่นะ ยุงกัด”<<< นี่ยังคงแถ





                “ใครเชื่อก็โง่ละ






                ฮยอกมินเอามือกอดอกไขว้ห้างพลางพูดจับผิด ที่เห็นตอนแรกก็แปลกใจอยู่หรอกก็นานแล้วที่ไม่เห็นเจ้าตัวเขาแต่งตกแบบนี้ปกติเห็นแมนจ๋า




                อ่าว…”จีมินที่กำลังจะหยิบพายบลูเบอร์รี่ชิ้นที่สี่ขึ้นมากินถึงกับชะงักเพราะคำพูดของฮยอกมิน ก็ไอที่น้องพูดเมื่อกี้เขารู้สึกเหมือนว่าจะเป็นตัวเอง





                “จีมินฮยองเชื่อหรอเนี่ย = =”





                “เด็กนิสัยไม่ดี TT^TT”ใบหน้าเอือมๆถูกส่งมาที่เขาโดยคนอายุน้อยที่สุด จีมินได้แต่ตัดพ้อกับตัวเอง เชื่อที่เพื่อนตัวเองพูดมันผิดตรงไหน ความเชื่อใจเป็นสิ่งสำคัญในการอยู่ร่วมกันนะ!






                “ไปกันใหญ่ละเด็กพวกนี้ ไปๆเอากระเป๋าไปเก็บให้เรียบร้อยแล้วก็พักผ่อนตามอัธยาศัย เดี๋ยวพี่กับฮยอกมินจะไปซื้อของมาทำซีฟูดให้กินกันตอนเย็น





                “โหยยยยย






                แบคฮยอนออกโรงปรามเมื่ออยู่ๆจีมินกลายเป็นผู้เสียหายของเรื่องนี้เฉย ก่อนจะสั่งโน้นนี้และบังคับให้น้องชายคนเล็กแยกไปกับตัวเอง






                “ไม่ต้องมาโหยเลย พี่เขามากันเหนื่อยๆเรานี่ก็ชอบไปกวน






                สุดท้ายฮยอกมินก็ต้องยอมไปกับผู้เป็นพี่โดยปริยายแต่ก็ยังไม่วายหันมาบอกซูก้าเสียหนักแน่นว่าจะรีบกลับมาป่วนให้เร็วที่สุด ตอนนี้ก็เหลือแค่พวกเขา 7 คน แทฮยองไม่พูดมากจัดสรรห้องให้ทุกคนอย่างลงตัว ทั้งซูก้า จีมินและจินนอนห้องเดียวกัน โฮซอก จองกุกและนัมจุนถูกแยกไปอีกห้อง ส่วนตัวเขาเองถืออภิสิทธิเจ้าของบ้านโดยการนอนคนเดียว





                หลังจากแทฮยองเอากระเป๋าเข้าไปเหวี่ยงๆไว้ในห้องตัวเองเป็นที่เรียบร้อย เขาก็รีบไปรวมตัวที่ห้องที่จินอยู่ เข้าไปถึงยังไม่ทันทำอะไรร่างบางก็กระโดดใส่เตียงจินทันที ทั้งๆที่จินยังไม่ทันได้นั่งหรือสัมผัสมันด้วยซ้ำก่อนจะถามหาเรื่องสนุกทำตามสไตล์




                “ทำไรดี





                “เกมส์ประจำไง





                ซูก้าตอบขณะรื้อเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าตัวเองออกมาแขวน ทำของตัวเองยังไม่พอลามไปทำให้จีมินที่กำลังตื่นเต้นกับทิวทัศน์ทะเลอยู่ที่ระเบียง ใช่ว่าจะไม่เคยมานะแต่มาทีไรจีมินต้องเป็นแบบนี้ทุกทีไม่รู้จะตื่นเต้นอะไรหนักหนา





                “จินว่าไง





                “ขอเดินเล่นแบบที่เคยทำละกัน






                แทฮยองหันไปถามคนโลกส่วนตัวสูงเผื่อคราวนี้จะได้รับความร่วมมือในการทำกิจกรรมอะไรบ้าง แต่ก็แป้วเพราะสุดท้ายจินก็ขอเลี่ยงเกมส์ที่ร่างบางคิดว่าสนุกนักสนุกหนา





                “กลัวแพ้ก็บอกเดะ ตัวเต่งอย่างคิมแทฮยองอยู่นี่แล้ว คิมซอกจินคงต้องหลบไป เหอๆพอไม่ได้ดั่งใจก็ขอแอบกัดเล็กๆด้วยความหมันไส้ กับจินเขาก็ทำได้แค่นี้แหละ





                “แล้วแต่จะคิด





                “กติกาเหมือนเดิมใครได้เบอร์สาวเยอะสุดจะได้เป็น king นะเว้ย สั่งไรก็ได้ตลอดที่อยู่ที่นี้





                ซูก้าพูดทวนย้ำเรื่องกติกาในครั้งนี้ ไม่ว่ามากี่ทีๆต้องมีการวอร์มเครื่องวอร์มเสน่ห์ด้วยเกมส์นี้ตลอด ส่วนผู้ชนะก็ผลัดกันระหว่างแทฮยองกับซูก้า ส่วนจีมินมักยอมแพ้ไปแอบงีบอยู่เรื่อย ถ้าไม่งีบก็กินมีอยู่สองอย่าง




                “คราวนี้กูต้องชนะ!”




                “ฝันอยู่หรอหมู





                เพิ่งจะบอกไปหยกๆว่าจีมินไม่เคยชนะ อยู่ๆคราวนี้เกิดฮึดอะไรไม่รู้วิ่งกลับเข้ามาในห้องแล้วทำท่าจริงจังบอกว่าจะชนะให้ได้แล้วมีหรือคนอย่างแทฮยองจะไม่ขัด







                “ขอตัวนะ





                “ไม่เข้าพวกเอาเสียเลยจินพูดก่อนเดินออกจากห้องไป แทฮยองมองตามแถมเบะปากให้ไปทีนึง แน่นอนว่าคิมซอกจินไม่เห็น





                “ปากดีจังนะลับหลังเขาเนี่ย





                “แน่น๊อนนนแทฮยองตอบอย่างไม่ยี่ระ ก่อนจะลุกจากเตียงไปคว้าตัวคนพูดมากอดรัดฟัดเหวี่ยงเหมือนมึงตอนลับหลังกูไงจ๊ะหมู





                “กูขนลุกไอสัด!”





                “พอๆเลิกตีกัน จากนี้จนถึงตอนเย็นเวลาแค่นี้น่าจะพอ ใครเอาเบอร์มาได้มากที่สุดเป็น king เย็นนี้มีเล่นเกมส์ด้วย คงรู้ผลนะถ้าเกิดแพ้

 








 

                หลังจากที่ปลีกตัวจากเพื่อนมาได้ จินเดินเล่นไปตามแนวชายหาดคนเดียวก่อนหยุดมองผืนน้ำที่ก่อตัวเป็นเกลียวคลื่นระลอกแล้วระลอกเล่า เขายืนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยทั้งเรื่องตัวเอง โรงเรียนและคิมแทฮยอง




                ถึงเรื่องทั้งหมดดูเหมือนจะผ่านไปด้วยดีแต่มีเหตุการณ์หลายๆเหตุการณ์ที่ทำให้เขาไม่เข้าใจ อะไรคือปัจจัยที่ทำให้ทุกคนเปลี่ยนไปถึงจะไม่กล้าออกหน้ากันมากแต่แนวโน้มต่อต้านก็เห็นได้ชัด ถึงแทฮยองจะไม่ได้พูดอะไรส่วนนึงอาจเพราะโดนลดอำนาจ แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าคนๆนั้นกำลังกังวลเกี่ยวกับเรื่องมากมายไม่ต่างกัน





                ขอเดินเล่นด้วยคนได้ไหมครับ




                เสียงหนาๆของคนที่เดินตามมาตั้งแต่ต้นเอ่ยขออนุญาตเดินร่วมทาง นัมจุนเดินมาหยุดอยู่ข้างจินที่ยืนใจลอยอยู่ได้สักพักก่อนยิ้มให้ เวลานี้เจ้าตัวเขาจะอนุญาตหรือไม่ก็จะไปด้วยอยู่ดี






                ตอนแรกที่คิดว่าจะมาแกล้งให้เขินเล่นแต่พอได้เห็นรอยยิ้มฝืนๆกับแววตาเป็นกังวลของอีกคนนัมจุนถึงกับต้องพับโครงการเก็บไปทันที







                ยังไม่เลิกกังวลเรื่องนั้นอีกหรอ







                “ผมแสดงออกขนาดนั้นเลยจินหัวเราะน้อยๆเพราะโดนเดาความคิดอีกแล้ว มีเรื่องไหนไม่ที่จะรอดพ้นสายตาของคิมนัมจุน






                ผมสักเกตเห็นเองมากกว่า






                “ไปเดินเล่นกันเถอะเพราะไม่รู้จะตอบอะไรจินเลยได้แต่พยักหน้าเชิงเข้าใจก่อนชวนอีกฝ่ายออกเดิน จริงๆมันก็ถือเป็นการตัดบทสนทนาไปในตัว นัมจุนเองก็รู้ดีถึงสิ่งที่จินตั้งใจจะสื่อ







                เขาอยากจัดการด้วยตัวเอง






                ทุกอย่างไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น เชื่อผมสิถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรแต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดปลอบใจ เพราะสิ่งเดียวที่จะช่วยคลายกังวลที่เขาคิดออกตอนนี้ก็มีแค่วิธีนี้เท่านั้น







                แต่ผมเป็นห่วงวี เขาอาจดูเป็นคนเข้มแข็งและก้าวร้าว แต่ถ้าดูดีๆเขาเหมือนเด็กที่มีพยายามปกปิดตัวตนด้วยวิธีแสดงความก้าวร้าวมากกว่า







                “แต่ผมเป็นห่วงจิน








                บรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนไปทันทีเพียงแค่นัมจุนพูดประโยคสั้นๆออกมา จินส่ายหน้าเบาๆกับท่าทีรุกเนียนๆ ถึงจะทำท่าแบบนั้นใช่ว่าเขาจะไม่ชอบมันเสียหน่อย





                “ตรงนั้นร่มเรานั่งพักกันก่อนไหมหลังจากที่เดินกันมาสักพักแล้วทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อ อยู่ๆนัมจุนก็พูดขึ้นและชี้ไปยังที่ว่างริมหาด





                จินเองก็ไม่ได้ขัดอะไรเขาพยักหน้าเห็นด้วยก่อนเดินตามนัมจุนไปที่จุดหมาย ทั้งคู่ทิ้งตัวลงบนทรายละเอียด มาทะเลทั้งทีจะมัวมานั่งเก้ามันก็ไม่ใช่ ทั้งคู่จึงเลือกซึมซับธรรมชาติรอบตัวให้ได้มากที่สุด น่าแปลกที่จินเองก็รู้สึกผ่อนคลายมากกว่าเมื่อกี้ จะเรียกว่าธรรมชาติบำบัดก็คงไม่ผิด






                หืม?





                จินหันมาสนใจคนข้างๆอีกครั้งหลังจากโดนสะกิดเบาๆที่แขน นัมจุนยิ้มน้อยๆก่อนจะชี้ไปที่ผืนทรายตรงหน้าทั้งคู่ จินมองตามไปก็เจอลายมือหวัดๆของอีกคน จะบอกว่าหวัดก็ไม่ถูกนัก.. มันก็พออ่านออกแหละน่า






              มาเล่นตอบคำถามกันไหม



 

                ‘เอาสิ




                นิ้วเรียวบรรจงเขียนตัวอักษรลงบนทรายเพื่อตอบคำถาม น่าแปลกที่พวกแทฮยองจะชวนเล่นอะไรก็แล้วแต่เขามักจะเลี่ยงมันเสมอ แต่พอเป็นคนๆนี้จินเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงยอมเขาง่ายๆ แล้วเขาก็รู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวแน่ๆ






                คุณรู้สึกยังไง




                ‘ดีขึ้นแล้ว





            จินหัวเราะน้อยๆเมื่อเขียนตอบในสิ่งที่อีกฝ่ายถาม ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าพยายามจะถามอะไรหรือต้องการคำตอบแบบไหน แต่บางทีได้แก้แค้นคนที่จ้องจะแกล้งเราตลอดก็ถือว่าไม่เลว





                “จินก็น่าจะรู้ว่าผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น





                “เขียนอย่างเดียวสิเป็นอีกครั้งที่จินเลือกจะต่อรองกับอีกฝ่าย ถ้ามันจำเป็นต้องตอบจริงๆการเขียนก็น่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่าจะพูดเอง เรื่องแบบนี้กว่าจะเปล่งเสียงได้มันไม่ใช่ง่ายๆหรอกนะ เหมือนลืมกล่องเสียงไว้ที่บ้านยังไงยังงั้น





                คุณรู้สึกยังไงกับผม




               "



       " ?




 

       ‘ ㅋㅋㅋㅋㅋ




             จินครับนังจุนถึงกับตัดพ้อเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่แกล้งเขาเล่นๆ ตอบแต่คำว่า อือ ซึ่งมันไม่ได้ตรงกับคำถามเอาเสียเลย พอถามย้ำกลับหัวเราะมาซะได้





                “ก็เขียนมาสิ จะไม่แกล้งแล้ว





                ชอบผมหรือเปล่า




                ...응~




            แค่คำสั้นๆที่แทบจะเหมือนกับก่อนหน้านี้ทุกประการ แต่พอเขาลองเปลี่ยนคำถามมันกลับทำให้เขามีความสุขได้มากมายขนาดนี้ คำว่า อือ สั้นๆแต่มีความหมายมากมายเขามาก ตอนนี้นัมจุนเข้าใจความรู้สึกที่ว่ามีความสุขจนล้น ล้นจนอยากตะโกนให้โลกรู้มันเป็นยังไง





                จริงหรอ จริงๆนะ




                คบกันนะ





                ถึงจะดีใจแค่ไหนแต่เขาไม่ยอมจบแค่คำว่าชอบเด็ดขาด ถ้าปล่อยโอกาสนี้ไปครั้งต่อไปจะมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คำว่าชอบมันน่าดีใจก็จริงแต่ได้ถ้าเลื่อนความสัมพันธ์เขาคิดว่าอันนั้นต้องดีกว่าแน่ๆ





                “ไม่เอาไม่ตอบแล้ว





                “คำถามสุดท้าย ใช้กฎสามครั้งเพราะฉะนั้นจินไม่มีสิทธิปฏิเสธพอจินทำท่าปฏิเสธเขาก็รีบยกกฎ 3 ข้อขึ้นมาสู้ทันที เป็นผลให้อีกฝ่ายได้แต่มองค้อน





                “นายนี่มัน…”




                “^^”




                นัมจุนมักได้สิทธิพิเศษกว่าคนอื่นๆเสมอ ทั้งเรื่องสถานที่ส่วนตัวบนดาดฟ้า รอยยิ้มที่มีไม่บ่อยนักของจินเขาก็ได้เห็นมันแทบทุกครั้ง ความไว้วางใจและความสบายใจที่จะอยู่ด้วยจากคนที่ขึ้นชื่อเรื่องปิดตัวเองและล่าสุดเขายังทำให้จิน ยอมได้ง่ายๆ





                ~




          
ยอมให้เขาเข้ามาอยู่ในโลกของตัวเองง่ายๆ



__________________________________
 

._. << ทำหน้าสลด

มาแล้วๆๆๆ หายไปเกือบเดือนแหนะ #ยังจะมาอวด

มาอัพให้แล้วค๊าบ ก่อนอื่นข้อแก้ตัวก่อน พอดีไรท์ทำงานตั้งแต่ต้นเดือน

เลิกดึกตลอดเลย เลยไม่ได้พิมพ์เพิ่งหยุดงานตอนวันที่ 15 จากนั้นก็เวิ่น

แล้วก็ชนกับเปิดเทอมพอดีเลยผลัดๆมาเรื่อย จนเริ่มพิมพ์จริงๆจังๆเมื่อวันพุธ

จนมาถึงวันนี้สุดท้ายก็เสร็จ ฮ่าๆ TT^TT อย่าทิ้งไรท์น๊า ไรท์ไม่คิดจะทิ้งฟิคแต่อย่างใด

 

ตอนนี้ก็เปิดตัวเด็กแสบของมินซูก้าแล้ว แต่มาให้หอมปากหอมคอ

เดี๋ยวได้ดูแน่ว่าเด็กคนนี้จะแสบขนาดไหน ตอนหน้ามาดูสิว่าจีมินจะสามารถเอาชนะ

สองหนุ่มสุดฮอตได้หรือเปล่า แล้วก็พวกเจโฮปจะว่าไง

เพราะนัมจุนเก็บแต้มนำไปไกลแล้ว ฮิฮิ

ไม่มีไรมากแล้ว แค่อย่าลืมเทรนให้บังทันด้วยน๊า คัมแบคได้เท่ห์มาก ไรท์กรี๊ด

ไปล่ะ รักรีด ชู๊บๆ -3-


 






               
© themy
 butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #501 Ignaar (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 20:58
    โง้ยยยย เขินนัมจิน น่ารักมากๆๆๆ
    #501
    0
  2. #370 Malo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 21:01
    ฮยอกมินนี่แบบ เหมือนแทแทเวอร์ชั่นเพิ่มความเกรียน ซน แซบ สไตลืเด็กๆเลย น่ารักดี >w< ดูเหมือนเด็กน้อยซนๆ เหมาะกับคนแบบพี่ก้ามากอ่ะ ว่าแต่พวกนายจะเล่นเกมจีบสาว? แทแทกับพี่ก้านี่โออยู่นะ (ถึงพี่ก้าจะสวยก็เถอะ -.-" //โดนพี่ก้ายัน) แต่อาหมูนี่แบบ... แต่ถ้าคิดในแง่ดีผู้หญิงอาจจะชอบแนวน่ารัก ซื่อๆก็ได้ >
    #370
    0
  3. #306 Boonchira Dangdee (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 20:46
    ฟินไปกับคู่ จิน กะ นุมจุนมากอะ อ่านแล้วยิ้มอะ เขินๆ อยากมีแบบนี้มั่งอะ
    #306
    0
  4. #303 monster (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 18:32
    อร๊ายยยย 

    ฟินนัมจินมากๆ เลยอ้ะะะะะะะะะ

    รู้สึกเหมือนไปอยู่โลกกะพวกนี้ 555
    #303
    0
  5. #298 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 11:30
    นัมจินๆ คู่นี้น่ารักเว่อร์ >< ฮยอกมินก็กวนดีนะ
    รอดูเกมส์ รอดูว่าพี่โฮปจะทำไงกะน้องวีที่ไปจีบหญิง 5555555
    เป็นกลจ.ให้ไรท์นะคะ สู้ๆ
    #298
    0
  6. #297 แบควี (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 21:05
    ชอบจีมินอ่ะ งื้ออออน่ารัก โอ๊ยยยชอบจีมินนนน 55555 บ้าหมูจีเรื่องนี้มากน่ารักสุดๆ >< แหม่นัมจินคบกันแล้วอ่าาาา จองกุ๊กเจโฮปรุกด่วนนนน เด็กแสบของพี่ก้า จะป่วนพี่ก้าขนาดไหนหนอ รอค่ะรอ สู้ๆๆๆๆ^[]^
    #297
    0
  7. #296 pataran (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 13:54
    เห็นเงียบ ๆ ม่อนจินแซงเรียบนะจ๊ะ ><
    #296
    0
  8. #294 แมวเบย :3 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 01:01
    ฮ่อยยยยย สมหวังอีกคู่ล้ะพี่เจียนนนน
    #294
    0
  9. #293 adrenaline (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 23:46
    งืออออ มาแล้วๆๆ ปรบมือ แปะๆๆ

    เด็กมินซูก้าน่ารักเนอะ 5555

    อยากรู้อดีตของนุ้งวีอ่ะ ตอนหน้าจะได้รู้ไหมน้าา

    คู่นัมจิน นี่เงียบๆแต่ไวมากเลยนะ คบกันแระ -..-
    #293
    0
  10. #292 Eyemily (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 21:31
    หายไปตั้งนานนนนนนนนนT^T

    กลับมา นัมจินก็คบกันเลยทีเดียว555555

    แล้วโฮปวีกับกุกมินอ่าาาาา
    #292
    0
  11. #291 kookkak (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 21:28
    โอ้โห พี่จิน เซงหน้าใครเลยนะ บ้าจริง คบกันแล้วววววววว เขินนนนน >< แต่ว่าเมื่อก่อนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จะรอนะคะ
    #291
    0
  12. #290 ship kookmin (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 21:13
    เย้ๆๆ ไรต์กลับมาแล้วววว จุดพลุ จีมินนี่สู้ๆเชียร์จีมินให้ชนะซูก้ากะแทฮยองนะ 555แต่ว่าสามคนนี้จะเล่นเกมนี้้เหรอเดวต้องมีคนมาคุมแน่เลอ อุ๊บบ!! มาอัพไวๆนะไรท์ สู้ๆ
    #290
    0