[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 28 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 22 **100%**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    30 ก.ค. 57

 chapter 22

 







              ตึ๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 


                เสียงนาฬิกาปลุกที่ร่างบางตั้งไว้เมื่อคืนดังสนั่นรบกวนทั้งสองที่นอนกอดก่ายแทบจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน จะบอกว่าทั้งคู่ก็ไม่ถูกสิ เหมือนว่าโฮซอกจะเป็นฝ่ายรวบร่างบางๆไว้ในอ้อมแขนตัวเองมากกว่า อ่อ...อ้อมขาด้วย ว่าง่ายๆผู้คุมคนเก่งตอนนี้ทำหน้าที่เป็นหมอนข้างให้อีกคนไปแล้ว 

 

 

 


                “อืมมมม 

 

 

 


                ร่างบางรู้สึกตัวจากเสียงที่ดังจากนาฬิกา ที่เขารู้สึกตัวก่อนเพราะเมื่อคืนหลับไปอย่างรวดเร็ว พอได้นอนเต็มอิ่มทำให้ไม่งัวเงียที่จะตื่นเช้า ต่างจากใครอีกคน... ที่เมื่อคืนกว่าจะตัดใจได้ก็นานโข กว่าจะข่มตาบังคับตัวเองให้หลับอีก ตีสามได้ไหมนะ

 

 
 

 

 

 

 
 
 

 

 

 

 
 
 

 


                แทฮยองขับตัวเล็กน้อยหมายจะบิดขี้เกียจด้วยความเคยชินแต่ก็ทำไม่ได้ดั่งใจเพราะถูกรัดอยู่ในที่แคบๆ คนที่เพิ่งตื่นปรือตาช้าๆเพื่อปรับตัวไม่ให้แสงสว่างในยามเช้าแยงตามากเกินไป 

 

 

 

 
 

 

 

 

 
 
 

 

 

 

 
 
 

 


                “มึ…!!”

 

 

 

 
 

 

 

 

 
 
 

 

 

 

 
 
 

 


                แทนที่จะได้รับบรรยากาศดีๆแต่กลับต้องตกใจเพราะระยะห่างของเขากับโฮซอกมันใกล้เกินไปแถมยังถูกล็อคตัวไว้แน่น สถานการณ์มันดูไม่ปลอดภัยจนเจ้าตัวเผลอตะโกนด่าออกไปแต่ยังไม่ทันจบคำก็ต้องรีบหุบปากตัวเองเสียก่อน เพราะคิดได้ว่าถ้าอีกคนตื่นอะไรๆก็จะยากยิ่งขึ้น

 

 

 

 
 

 

 

 

 
 
 

 

 

 

 
 
 

 


                จะไม่ให้ใกล้ได้ไง... ก็หมอนที่มันควรจะเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียวตอนนี้โฮซอกได้ยึดพื้นที่อีกส่วนไปแล้ว แถมยังดันตัวเขาไปจนเกือบสุดเตียงเหลือพื้นที่หน้าด้านหลังไว้ให้ใครวิ่งเล่นก็ไม่ทราบได้ เรียกได้ว่าถ้าร่างบางขยับแรงๆสักทีอาจจะต้องไปนอนเล่นบนพื้นข้างๆเตียง

 

 

 

 
 

 

 

 

 
 
 

 

 

 

 
 
 

 


                เพราะเสียงตะโกนในตอนแรกและการขยับตัวของร่างบางในอ้อมแขนทำโฮซอกรู้สึกตัว เขาไม่ใช่คนหลับลึกอยู่แล้วแล้วยิ่งเรื่องเมื่อคืนเขายิ่งรู้สึกไวขึ้น แต่เรื่องอะไรนั้นขอไม่บอก...

 

 

 

 
 

 

 

 

 
 
 

 

 

 

 
 
 

 

 

 

 
 
 

 


                “อรุณสวัสดิ์ที่รัก จุฟ

 

 

 

 
 

 

 

 

 
 
 

 

 

 

 
 
 

 

 

 

 
 
 

 


                ถ้าทักทายยามเช้าแบบธรรมดาก็ไม่ใช่จองโฮซอกสิ จริงๆอดใจไม่ไหวกับใบหน้าน่ารักขึ้นสีแดงระเรื่อมากกว่า ถึงแม้คนขี้โวยวายจะเม้มปากแน่นแต่ก็ไม่เป็นอุปสรรค์ที่ร่างหนาจะลวนลามเล็กๆน้อยๆสักนิด

 

 

 

 
 

 

 

 

 
 
 

 

 

 

 
 
 

 


                “ไอ้...

 

 

 

 
 

 

 

 

 
 
 

 

 

 

 
 
 

 


                “จุ๊ๆ

 

 

 

 
 

 

 

 

 
 
 

 

 

 

 
 
 

 

 

 

 
 
 

 


                พอแทฮยองทำท่าจะอ้าปากด่าอีกหน โฮซอกก็ยู่ปากส่งเสียงจุ๊ๆเพื่อเตือนว่าอย่าทำอะไรไม่คิดทั้งๆที่สภาพยังเป็นแบบนี้ บางทีอาจจะมีการสานต่อจากเรื่องเมื่อคืนก็เป็นได้

 

 

 

 

 

 

 

 

                ปล่อยกูได้ละ จะไปอาบน้ำ ลืมไปแล้วไงวันนี้ไปบ้านกูนะ

 

 

 

 

                เมื่อทำอะไรไม่ได้ร่างบางก็เลือกที่จะยอมล่าถอย เขาวางมือกับแผงอกของอีกฝ่ายพยายามที่จะเพิ่มระยะห่างระหว่างกัน แต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้เพราะอีกนิดเขาก็ตกเตียงแล้ว

 

 

 

 

 

                จากการกระทำที่คล้ายจะหลบหนีของอีกฝ่ายทำให้โฮซอกเห็นอะไรบางอย่าง ผลของการกระทำเมื่อคืนนี้ ไม่ต้องสังเกตก็ยังเห็นว่าที่ต้นคอระหงของแทฮยองปรากฎรอยแดงเป็นจ้ำๆ

 

 

 

 

                เห็นชัดขนาดนั้นเลยหรอวะ

 

 

 

 

 

                มองห่าไร ปล่อยกูวว

 

 

 

 

                ถูกกอดเริ่มโวยวายเมื่อเห็นว่าอีกคนไม่มีทีท่าจะปล่อยให้ตัวเองมีอิสระเสียทีแถมยังมองร่างกายของเขาแบบสำรวจอย่างโจ่งแจ้งด้วย มองจนบางทีเขาอดคิดไม่ได้ว่าร่างกายนี้ยังเป็นของเขาอยู่หรือเปล่า

 

 

 

 

                ปล่อยแล้วๆเสียงดังโวยวาย เดี๋ยวกูก็ปิดด้วยปากอีกทีหรอก

 

 

 

 

                ถึงจะพูดไปแบบนั้นสุดท้ายโฮซอกก็ยอมคลายอ้อมแขนแต่โดยดี แทฮยองรีบเด้งตัวออกด้วยความรวดเร็ว ไปหยิบเสื้อผ้าแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำโดยด่วน ประตูห้องน้ำปิดไปได้ไม่ถึงนาทีก็ถูกเปิดใหม่อีกครั้งด้วยฝีมือเจ้าของห้อง ตอนเข้าไป ร่างบางหอบเสื้อผ้าแต่ที่ออกมาคราวนี้มาพร้อมไม้แขวนเสื้อกับหน้าโกรธระดับสิบ

 

 

 

 

 

                ไอ้สัสโฮป!!! อย่าอยู่เลยมึง!!!”

 

 

 

 

                เขาไม่ได้ถือมาเป็นออพชั่นเสริมเก๋ๆเท่ๆนะ ร่างบางตั้งใจเอามาฟาดคนฉวยโอกาสแบบจริงจัง เขาวิ่งไล่โฮซอกไปทั่วห้อง ไม่ใช่แค่วาดลวดลายกับไม้แขวนเสื้ออย่างเดียวขาเรียวก็ทำงานได้ดีเขาบรรจงยันเท้าไปทุกทีที่มีโอกาส ตีโดนบ้าง ถีบโดนบ้างร่างหนาถึงกับรองโอดโอย เจ็บจริงแบบไม่ใช่แสตนอิน

 

 

 

 

                “อะไรเนี่ย หยุดตีกูสักที

 

 

 

 

                โฮซอกเหนื่อยที่จะเล่นด้วยแล้ว เจ็บก็เจ็บ เขาหยุดวิ่งหันกลับมารวบตัวคนที่วิ่งไล่กวดเขาตั้งแต่เมื่อกี้ไว้อีกครั้ง แน่นอนว่าคนที่ตั้งใจวิ่งไล่อย่างเอาเป็นเอาตายอย่างแทฮยองไม่มีทางเบรกตัวเองทัน

 

 

 

                รอยเลวๆแบบนี้มาได้ไง

 

 

 

 

 

                ถึงแม้จะยังงงๆที่สุดท้ายกลายมาเสียเปรียบเพียงช่วงสั้นแต่ร่างบางก็ยังปากไวเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เขาตะโกนในหน้าอีกฝ่ายอย่างดังก่อนเอียงคอให้ดูชัดๆว่ามันเกิดอะไรกับร่างกายเขาตอนที่หลับอยู่ ไม่ต้องสืบก็รู้ว่าการกระทำแบบนี้มันของใคร

 

 

 

 

 

                “ยุงกัดไงมึง

 

 

 

 

 

 

                “ยุงพ่องงงพอได้ยินคำตอบของอีกฝ่าย แทฮยองก็ออกปากด่าอีกครั้งแบบไม่ต้องคิด มันเป็นคำตอบที่แม้แต่เด็กอนุบาลยังคิดได้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น ดูก็รู้ว่าจอมเอาเปรียบพยายามยั่วโมโหเขาอีกแล้ว

 

 

 

 

                อะๆ ด่าทั้งๆที่อยู่อยู่ในอ้อมกอดกูเนี่ยนะคิดผิดมั้งแทฮยอง

 

 

 

 

                โฮซอกกระชับอ้อมแขนที่รัดร่างบางไว้ให้แน่นขึ้นเป็นผลให้ตัวของทั้งคู่ที่จากเดิมแนบชิดกันอยู่แล้ว ตอนนี้แค่มดสักตัวก็คงผ่านไปยาก

 

 

 

 

 

                “อยากโดนฟาดอีกทีใช่ไหมมึง ปล่อยยยย

 

 

 

 

 

                แน่นอนงานเหวี่ยงต้องมาและมาคนที่โดนเอาเปรียบเป็นประจำที่ตอนนี้มีอาวุธติดกายเสียด้วย แทฮยองกำอาวุธไว้มั่นพยายามเอามันฟาดไปที่ต้นขาของอีกฝ่ายแรงๆแล้วก็ลอยหน้าลอยตา หัวเราะคึกคักเมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของคนตรงหน้า

 

 

 

 

                มึงทำไรกูไม่ได้หรอก แค่ออกจากอ้อมกอดกูมึงยังทำไม่ได้เลยร่างหนาต้องข่มความเจ็บไว้พลางจ้องลึกไปในดวงตาแวววาวฉ่ำน้ำของคนตรงหน้า ถ้าเล่นมากไปแล้วพยศก็หักมุมมารุกนิ่งๆร้ายๆแบบที่อีกคนแพ้ทางสิ

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

                แน่นอนแทฮยองเลือกที่จะเงียบทุกเมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ มือเรียวที่กำอาวุธไว้แน่นเองก็หยุดทำร้ายโฮซอกอีกแล้วเช่นกัน เมื่อเห็นสัญญาณที่ดีเขาก็รีบรุกต่อไม่ให้ขาดช่วงเพื่อตอกย้ำว่าใครกันแน่ที่แพ้

 

 

 

 

                “มึงก็น่าจะรู้ตัวเอง

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

                “เงียบนี้เขินหรือยอมรับปล่อยให้อีกฝ่ายเงียบนานๆมันก็ไม่สนุกสิ แบบนี้มันต้องต้อนให้จนมุนถึงจะเรียกว่าชนะอย่างใสสะอาด

 

 

 

 

 

                “ป่าว กูปวดขี้

 

 

 

 

 

                “กูกำลังจะโรแมนติกมึงนี่มัน…”

 

 

 

 

 

                คำตอบที่ผิดแปลกๆของคนกำลังถูกต้อนให้จนมุมทำเอาคนไล่ต้อนนิ่วหน้า มันใช่เวลามาพูดเรื่องแบบนี้ไหม ฟีลคุกคามและกามหดหายหมด

 

 

 

 

 

                “ใครอยากได้ ปล่อยกูขี้จะแตกแล้ววว

 

 

 

 

 

                “ไอสัส

 

 

 

 

 

                ในที่สุดอิสระก็คืนสู่ร่างบางอีกครั้ง ทันทีที่ถูกปล่อยตัวแทฮยองก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที โฮซอกอดหมันไส้ไม่ได้จนต้องยกเท้าถีบบั้นท้ายงอนๆไปที แทนที่เจ้าตัวจะโกรธกลับมีเสียงหัวเราะลั่นดังออกมาแทน มีความสุขสินะที่รอดเงื้อมมือเขาไปด้วยวิธีประหลาดๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

               

                จินเองตื่นแล้วเช่นกันถึงแม้ว่าเมื่อคืนจะนอนดึกแต่ก็ไม่มีผลกับเขาสักนิด การตื่นแต่เช้าเพื่อมาปลุกแทฮยองมันคงเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว แน่นอนวันนี้เองก็เช่นกัน เขากำลังทำหน้าที่อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

 

 

 

 

 

                ก๊อกๆ

 

 

 

 

                ปึง!! กุกกักๆ

 

 

 

 

 

                จินนนน

 

 

 

 

 

            เสียงแว่วๆจากในห้องสร้างความประหลาดใจให้คนมาปลุกเล็กน้อย เสียงกุกๆกักๆนั้นแล้วก็เสียงเรียกชื่อเขาแบบหลงๆนั้นก็ด้วย ถ้าไม่ติดมรรยาทเขาเองก็อยากจะเปิดประตูเข้าไปดู แต่ประเด็นคือตอนนี้เพื่อนของเขาไม่ได้อยู่คนเดียวอีกแล้วนี่สิ

 

 

 

 

            เกิดอะไรขึ้นในห้องนั้น

 

 

 

 

 

                แอดดดดด

 

 

 

 

                มาปลุกเร็วจัง

 

 

 

 

                รอเพียงชั่วครู่เปิดประตูก็เปิดออกด้วยฝีมือของแทฮยองเพื่อนของเขาเอง จินมองไปยังร่างบางที่ใบหน้าแดงก่ำ การแต่งตัวที่ผิดแปลกจากความเป็นจริง ผ้าพันคอในหน้าร้อน

 

 

 

 

 

                ถ้ามองเลยร่างบางไปก็จะเห็นโฮซอกกองอยู่กับพื้นมือกุมหน้าแข้งพยายามซ่อนความเจ็บปวดที่จินเองก็หาสาเหตุมันไม่ได้ แล้วไหนจะท่าทีลุกลี้ลุกลนของเจ้าของห้องนั้นอีก

 

 

 

 

                ทำไรกันอยู่หรอ

 

 

 

 

                คำถามธรรมดาๆของจินทำเอาแทฮยองขนลุกซู่ คำถามธรรมดาแต่เจตนาไม่ได้มีความธรรมดาเอาเสียเลย ร่างบางโบกมือไม่มาบอกว่าอย่าไปสนใจมันเลย ก่อนจะรีบเดินไปหยิบกระเป๋าตัวเองเพื่อเตรียมพร้อมที่จะหนีจากสถานการณ์นี้โดยด่วน

 

 

 

 

                ไปเหอะๆ ออกสายเดี๋ยวจะค่ำ ไอโฮปปิดประตูปิดหน้าต่างให้เรียบร้อยแล้วตามออกมาเร็วๆนะมึง อย่ามัวแต่โอ้เอ้

 

 

 

 

                หันไปสั่งเสร็จสรรพแทฮยองก็กระชับผ้าพันคอประหลาดให้มั่นก่อนจะรีบลากจินออกมาจากบริเวณหน้าห้องตัวเองทันที ทั้งคู่ยืนรอลิฟท์เพื่อลงไปรอคนอื่นที่รถและตรวจดูความเรียบร้อยก่อนด้วย

 

 

 

 

                นี่คิดว่าไม่รู้หรอ

 

 

 

 

                “อะอะไร

 

 

 

                แทฮยองตกอยู่ในสถนการณ์ขับขันประจวบเหมาะกับที่จีมินเดินออกมาจากห้องตัวเองพอดี เพื่อนตัวเล็กเองก็อดสงสัยกับแฟชั่นของแทฮยองไม่ได้

 

 

 

 

 

                นี่มันหน้าร้อนนะเฮ้ย ไมใส่ผ้าพันคอซะหนายังกับอยู่ขั้วโลกแบบนี้วะ

 

 

 

 

 

                “รถตู้แอร์มันเย็น กูหนาวจบปะ

 

 

 

 

 

                แทฮยองไหวตัวทันก่อนที่จีมินจะเข้ามาถึง เผลอกระชับผ้าพันคอให้แน่ใจอีกครั้งว่ามันยังอยู่ในลักษณะที่ปลอดภัย ซึ่งมันทำให้ดูน่าสงสัยมากขึ้นไปอีก

 

 

 

 

 

                “หนาวแต่ใส่เสื้อยืดธรรมดา

 

 

 

                จินแขวะลอยๆเมื่อเห็นการกระทำที่แสนจะขัดกับคำพูดของร่างบาง นอกจากเสื้อยืดธรรมดาเจ้าตัวยังใส่กางเกงขาสามส่วนอีกด้วย นี่น่ะหรอคนหนาว

 

 

 

 

                “นี่ก็จับผิดจังวุ้ย

 

 

 

 

                ในระหว่างที่คนโดนแขวะบ่นกระปอดกระแปดไม่ได้ระวังใครอีกคนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วย ซูก้าย่องเบามาทางจุดบอดที่แทฮยองไม่ทันสังเกต ล็อคเป้าแล้วพุ่งชน! สอยผ้าพันคอที่แสนจะไม่เข้ากันสักนิดให้พ้นหูพ้นตา

 

 

 

 

                เห้ย! ผ้าพันคอกู

 

 

 

 

                ร่างบางโวยวายพยายามคว้าผ้าพันคอชิ้นสำคัญของตัวเองไว้ให้ได้แต่ก็พลาด เขาจึงเปลี่ยนมากุมคอของตัวเองแทนเพื่อปิดบังรอยสีกุหลาบแต่งแต้มสองถึงสามรอยแต่ก็สายไปแล้วเพราะผู้คุมทั้งสามเห็นมันชัดเจน

 

 

 

 

                “หึจิน

 

 

 

                “ไอวีซูก้า

 

 

 

 

                ตามคาดทั้งจินและซูก้าไม่ได้มีท่าทีประหลาดใจเท่าไหร่นัก ทั้งคู่กลับมองคนโกหกด้วยสายตาคาดคั้น เกิดอะไร เมื่อไหร่ อย่างไร ถึงขั้นไหน ที่รู้แน่ๆคือตัวผู้ร้ายของคดีนี้จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกเสียจากจองโฮซอก

 

 

 

 

                “รอยไรอะมึง

 

 

 

 

                ต่างจากจีมินที่ถามคำถามทันทีที่เห็นรอยแดงๆนั่น บางทีแทฮยองก็อดสงสัยไม่ได้ว่าจริงๆแล้ว จีมินเจ้าเล่ห์ขนาดแกล้งหลอกถามให้เขาอารมณ์เสีย อายหรือมันโง่จริงๆ แต่พอมองใบหน้าอยากรู้อยากเห็นเสียเต็มประดาของคนตัวเล็กแล้ว น่าจะเป็นอย่างหลัง = =

 

 

 

 

                “ยุงกัด

 

 

 

 

                “ทีเดียวสามที่เลยหรอพอเขาแถมันก็เชื่อ

 

 

 

 

                “ยุงชื่อเจโฮปจิน

 

 

 

 

                “โห ยุงมีชื่อด้วย เจ๋งสาดดดยิ่งจินพูดแบบนั้นมันก็ยิ่งเชื่อ คำพูดแบบนี้ใครๆก็รู้ว่าประชดแต่จีมินก็ยังเชื่อ ยกให้เลยรางวัลหมูโง่แห่งปีแถมฟรีหมูโง่แห่งชาติ

 

 

 

 

 

                “ไอหมูเพื่อนรัก มึงเข้าใจถูกต้อง T^T”แต่ความซื่อครั้งนี้เป็นผลดีกับแทฮยอง เขาคว้าตัวเพื่อนรักมากอดแน่นเอาหน้าถูไปถูมากับใบหน้าอีกฝ่ายอย่างแสนรัก

 

 

 

 

 

                “มึงเสียให้มันแล้วใช่ไหมซูก้าจิกหัวคนที่พยายามทำเนียนไม่ตอบคำถามออกมาคาดคั้นอีกครั้ง

 

 

 

 

                “ไม่ๆๆๆ ป่าวนะ ที่จริงกูซิงแน่นอนว่าแทฮยองรีบคำปฏิเสธทันควัน ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ที่เขามั่นใจคือไม่ได้ตกเป็นของเจโฮปแน่ๆ

 

 

 

 

                “เชื่อได้หรอจิน

 

 

 

 

 

                “จินอ่า

 

 

 

 

 

                “มึงเป็นเมียไอโฮปไปแล้วหรอซูก้า

 

 

 

 

 

                “ไอก้า มึงอย่าพูดอะไรสยองๆแบบนั้นนะแทฮยองโวยวายอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนพูดไม่ใช่จิน ถึงตอนนี้จะไร้ซึ่งอำนาจแต่ความปากเก่งต้องมาก่อนใช่ไหมล่ะ แล้วต้องเก่งให้ถูกคนนะ อย่างซูก้ากับจีมินถือว่าผ่านแต่ถ้าจิน ละไว้ในฐานที่เข้าใจ

 

 

 

 

 

                “ไอสัสวี สรุปมึงโกหกกูหรอเหมือนจะเพิ่งเข้าใจเหตุการณ์ จีมินผลักไหล่อีกฝ่ายหนักๆก่อนจะแยกเขี้ยวยิงฟันใส่อีกคนทันทีที่รู้ตัวว่าโดนหลอกทำเอาคนโดนผลักเซไปข้างหลังเล็กน้อย

 

 

 

 

 

                “หมูโง่! มึงจะให้กูตอบอะไร เออ! มันดูดคอกูแหละ อย่าถามนะว่ามันดูดคอกูเมื่อไหร่แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าถึงขั้นไหน กูจำไม่ได้พอดีกูหลับ แต่ที่กูมั่นใจว่ากูซิงก็เพราะกูไม่เจ็บตูดโอเคปะ ให้กูตอบงี้หรอ!”

 

 

 

 

 

                พอตั้งตัวได้แทฮยองก็สวนกลับด้วยประโยคยืดยาวประชดประชันแต่มันก็เป็นความจริง ก่อนจะยกเป้หมายจะเหวี่ยงใส่หมูซื่อสักทีสองที เรื่องบางเรื่องไม่จำเป็นต้องอธิบายแต่กับปาร์คจีมินเขาต้องอธิบายมันทุกเรื่องเลยให้ตายเถอะ

น้ำมันตับปลา โอเมก้าสามยังจะช่วยเยียวยาคนๆนี้ได้ไหมนะ

 

 

 

 

 

                “ก็ตอบความจริงจะเป็นไรไป

 

 

 

 

                จินไม่พูด ซูก้าเองก็เช่นกันและเป็นไปไม่ได้ที่จีมินจะพูดคำนี้เพราะกลับเรียบเรียงทำความเข้าใจกับประโยคยาวๆที่แทฮยองทิ้งไว้ก่อนหน้านี้อยู่ ทั้งสี่หันไปมองที่ต้นเสียง

 

 

 

 

 

                “แสรด! กูไปรอที่รถนะ

 

 

 

 

 

                เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนพูดประโยคนั้นออกมาแทฮยองถึงกับเบ้ปาก มันนั่นแหละ! ไอคนที่ทำให้เขาต้องมาถูกเพื่อนซักอยู่ตอนนี้นั่นแหละ แถมตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์มาเล่นสงครามประสาทกับใครจึงเลือกหลบฉากไปก่อน ไม่ได้หนีนะแค่ขอไปตั้งตัวเฉยๆ

 

 

 

 

 

                ไม่รอให้ใครตอบหรืออนุญาตใดๆลิฟท์ที่รอกันมาตั้งนานสองนานก็มาพอดี ร่างบางก้าวเข้าไปโดยไม่รีรอก่อนจะกดปิดทันที บอกเป็นนัยๆว่า อยูรับหน้าให้ด้วย

 

 

 

 

                “ขอเวลาจัดการคนหลบหน้าหน่อยนะ

 

 

 

 

 

                โฮซอกค่อนข้างหมันไส้ท่าทางโอหังแต่การกระทำจงใจหลบหน้าเขาของแทฮยองมาก ยิ่งก่อนที่ลิฟท์จะปิดสนิทเขาเห็นชัดๆเลยว่าอีกฝ่ายยิ้มเหยียดท้าทาย

 

 

 

 

                คิดว่าหนีรอดก็ทำไป

 

 

 

 

                “ถ้าบอกว่าไม่ให้ล่ะ

 

 

 

 

 

                “ขอบคุณซูก้าขยับตัวเล็กน้อยมาขวางอีกฝ่ายไว้ โฮซอกเพียงแค่ยิ้มน้อยๆถึงเขาจะบอกว่าขอ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องรอคำอนุญาตของใครเสียหน่อย เขาเบี่ยงตัวเพื่อเดินไปกดลิฟท์ที่เพิ่งลงไปถึงชั้นล่างได้ไม่นาน รออยู่ที่รถก่อนนะแทฮยอง

 

 

 

 

                “ไม่ให้โว้ย

 

 

 

 

                “ค่าตอบแทน เมื่อคืนจองกุกมันไม่ได้นอนห้องตัวเอง ห้องนัมจุนก็ไม่ใช่ พวกมึงคิดว่ามันไปนอนที่ไหนวะ ^^”โฮซอกทำท่าคิดหนัก เขาถือว่าสิ่งที่เขาบอกเป็นของขวัญให้แก่บรรดาผู้คุมที่ยอมเปิดทางให้เขาไปจัดการผู้คุมตัวแสบที่เพิ่งหนีลงไปข้างล่างเมื่อกี้และก็ถือเป็นการเตือนให้ดูแลเพื่อนตัวเองดีๆ ว่าแต่ดูแลดีแล้วทำอะไรได้ล่ะ

 

 

 

 

 

                “ปาร์คจีมิน!”

 

 

 

 

 

                ทั้งจินและซูก้าเรียกชื่อผู้ต้องสงสัยคนล่าสุดที่ยอมเปิดแหล่งกบดานให้จองกุกอยู่โดยไม่ผ่านความเห็นใคร ทั้งคู่เชื่อว่าแทฮยองยังไม่รู้เรื่อง ถึงจีมินจะไม่ได้โดนทำโทษแบบแทฮยองแต่ด้วยนิสัยตามปกติของเพื่อนตัวเล็กคนนี้ จะทำอะไรก็ควรจะผ่านการยินยอมจากผู้คุมคนอื่นเหมือนกันนะ มีจีมินเหมือนมีลูก

 

 

 

 

                “ป่าวนะ หมอนั่นอาจจะนอนห้องแรพมอนเตอร์ก็ได้

 

 

 

 

 

                คนตัวเล็กรีบปฏิเสธเสียงแข็ง โบกไม่โบกมือบอกว่าไม่ใช่จริง แถมยังโบยไปให้นัมจุนที่ไม่ทันรู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลย ถ้าคนพวกนี้รู้คนที่จะโดนซักต่อจากแทฮยองก็คือตัวเขานี่แหละ เขาไม่น่าหลวมตัวเชื่อคำหลอกลวงและท่าทางหน้าสงสารของจองกุกเลยจริงๆ!

 

 

 

 

 

                “ไอ้โฮปเพิ่งบอกว่าไม่ใช่ห้องแรพมอนซูก้าเหล่มองด้วยหางตาอย่างจับผิด

 

 

 

 

                “ทำไมต้องเชื่อเจโฮปล่ะ ห้องแรพมอนเตอร์ชัวร์ แม่งใส่ร้ายกูจีมินเองก็ยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง ในหัวก็พยายามคิดหาทางหนีทีไล่ไปด้วย ต้องพาทั้งจินและซูก้าลงไปที่รถก่อนจองกุกจะออกมา ถึงเมื่อกี้จะตกลงกันแล้วก็เถอะว่าอีก 10 นาทีค่อยออกตามมา

 

 

 

 

                “ไม่ใช่จินพูดนิ่งๆแต่ความกดดันระดับสิบถูกส่งไปหาคนตัวเล็ก เขามั่นใจว่าจองกุกไม่ได้มานอนห้องนัมจุนส่วนเหตุผลคงไม่ต้องถาม

 

 

 

 

                “นั้นไงออกมาโน้นละ ห้านาทีนะ เคลียร์

 

 

 

 

                โฮซอกที่มองทั้งสามเถียงกันไปกันมาอยู่นานชี้ไปยังบุคคลที่ถูกพาดพิงมาได้สักพัก จองกุกเดินออกมาพร้อมเป้เตรียมพร้อมออกเดินทาง

 

 

 

 

                “ออกมาจากห้องนายนิจีมินผู้ร้ายโดนจับได้แบบคาหนังคาเขาอีกราย ทั้งออกมาจากห้อง ทั้งเป้ที่ดูยังไงก็เป็นของจีมิน พอจนมุมคนตัวเล็กก็หันไปโอดครวญโทษคนมาใหม่ทันที

 

 

 

 

 

                “ออกมาทำไมตอนนี้

 

 

 

 

 

                “ไวไฟกันเหลือเกินนะแต่ละคนซูก้าหวังจะแขวะทั้งจีมินทั้งเจโฮป แต่พอหันไปอีกทีประตูลิฟท์ก็ปิดไปแล้ว เจโฮป ลงไปหาแทฮยองแล้ว

 

 

 

 

 

                “กูให้นอนแค่คืนเดียวนะเว้ย

 

 

 

 

                “เมื่อคืนฉันว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะจีมิน

 

 

 

 

                จีมินที่ยังแก้ตัวไม่เลิกสุดท้ายก็โดนจองกุกขัด ซูก้าเองก็เลิกสนใจประเด็นนั้นแล้วเขาไม่รู้หรอกว่าทั้งคู่ตกลงอะไรกันแต่เมื่อเรียนผูก ก็ต้องเรียนแก้เป็นธรรมดา หลวมตัวไปขนาดนั้นจะทำอะไรได้ อีกอย่างเจ้าของห้องก็อนุญาต

 

 

 

 

 

                ถ้าคิดให้ดีในบทสนทนาเมื่อกี้มันมีใครคนนึงที่หลุดพูดอะไรแปลกๆออกมา

 

 

 

 

                “ทำไมจินถึงมั่นใจจังว่าจองกุกไม่ได้นอนห้องนัมจุน

 

 

 

 

                “ไม่ได้มั่นใจ แค่พูดไปงั้น

 

 

 

 

                จินเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นเป้าหมายต่อไปของซูก้า เขาตอบเสียงเรียบพยายามไม่แสดงท่าทีใดๆที่จะเป็นชนวนให้เพื่อนของเขาสงสัยมากขึ้น ใครจะรู้ว่าซูก้าจะเก็บทุกรายละเอียดขนาดนั้นแล้วตอนนั้นเขาก็เผลอตัว

 

 

 

 

                “หรอ กูก็นึกว่าจินไปนอนห้องนั้นถึงรู้ดี

 

 

 

 

                “ไร้สาระ

 

 

 

 

                “ขนม! แรพมอนเตอร์มีขนมตุนไว้เยอะเลยนะจีมินกลับมากระดี๊กระด๊าอีกครั้งเมื่อเห็นนัมจุนออกมาจากห้องพร้อมด้วยขนมขบเคี้ยวในมือ

 

 

 

 

 

                “ไปซื้อมาเมื่อไหร่วะจองกุกถามเพราะเขาจำได้ว่าเมื่อวานนี้พวกเขาไม่ได้ซื้ออะไรมาเก็บไว้แล้วนัมจุนเองก็ไม่ใช่คนกินอะไรจุกจิกเสียด้วย ดูท่าว่าเมื่อคืนคงมีมิดไนท์เซล

 

 

 

 

 

                “เมื่อคืน ทุกคนจะได้มีของกินบนรถ

 

 

 

 

                “ใจดีจังเลยเนอะ

 

 

 

 

                “จะปล่อยแทฮยองไว้กับเจโฮปอีกนานไหมซูก้ายังไม่หยุดแขวะไปทั่ว จนจินต้องหาทางเปลี่ยนเรื่อง แน่นอนเรื่องแทฮยองที่เกือบถูกลืมมันได้ผล ซูก้าไหวไหล่อย่างยอมแพ้

 

 

 

 

                “ก็มีคู่รักตั้งสามคู่ ใครจะไปดูแลทัน

 

 

 

 

                “มินซูก้า

 

 

 

 

                “ก็ไม่ได้ว่าอะไร รีบไปดูไอวีเหอะป่านนี้ยุงชื่อเจโฮปกัดไปกี่รอยแล้วก็ไม่รู้



 

- 100% -






 

                “เอากุญแจรถมาแล้วจะไปไหนก็ไป






                แทฮยองที่มาถึงที่รถก่อน รถตู้ขนาดกลางถูกส่งมาโดยพี่ชายของเขาแน่นอนว่าการเดินทางครั้งนี้พวกเขาต้องการความเป็นส่วนตัวเพราะฉะนั้นคนขับรถจึงไม่จำเป็น เมื่อจัดการไล่ลูกน้องที่ถูกส่งตัวมาได้เรียบร้อยร่างบางก็หันมาสนใจกับสัมภาระของตัวเองจัดให้มันอยู่ในที่ๆควรอยู่จนเสร็จเรียบร้อย ที่นี้ก็เหลือแค่รอคนอื่นทยอยๆลงกันมา







                แทฮยองเข้ามานั่งรอในรถก่อนเพราะอากาศข้างนอกค่อนข้างร้อน มือเรียวขยับผ้าพันคอที่ฉกกลับมาได้ให้คลายตัวน้อยๆ มันก็จริงอย่างที่จีมินพูดหน้าร้อนใส่ผ้าพันคอมันแปลกไปจริงๆนั่นแหละแต่ทำไงได้ตอนนั้นมันฉุกละหุกคว้าอะไรได้ก็เอาอันนั้นแหละ







            …หรือจะเปลี่ยนเป็นฮูทดี







                พอคิดได้แบบนั้นร่างบางก็ค้นกระเป๋าตัวเองเพื่อเอาเสื้อฮูทมาใส่ทับเสื้อยืดที่ใส่มาก่อนหน้า เอาฮูทขึ้นก็คงไม่มีใครสังเกตเห็นรอยแล้ว เขานี่มันฉลาดจริงๆ








                ระหว่างที่แทฮยองกำลังชื่นชมและเช็คความเรียบร้อยของตัวเองอยู่ในรถโฮซอกก็ลงมาถึงหน้าตึกแล้ว เขารีบตรงไปที่รถตู้ที่จอดติดเครื่องอยู่ ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกว่ารถคันไหนแต่ดีที่กระจกมันไม่ทึบจนมองไม่ออกว่าใครนั่งอยู่ข้างใน ถ้าเป็นแทฮยองตอนนี้แค่เงาเขาก็จำได้







                ก๊อกๆ







                “ขวางกันภาษาอะไรวะเนี่ย







                แทฮยองเผลอสบถเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนเคาะกระจก หน้ายาวๆฟันจอบๆที่ชอบทำหน้ากวนอวัยวะเบื้องล่างตลอดเวลาแบบนี้มีอยู่คนเดียว เขารีบลุกไปที่ประตูหมายจะล็อคไม่ให้ใครอีกคนได้เข้ามาใช้ออกซิเจนร่วมกันในรถ แต่ก็ช้าไปก้าวนึง โฮซอกเปิดประตูและยัดตัวเองเข้ามาในรถได้สำเร็จแต่คราวนี้ไม่ลืมที่จะประตูรถกันคนมาขัดจังหวะแบบเมื่อเช้า







                ถึงเวลาจัดการต่อแล้ว







                ล็อคทำไม!”








                แทฮยองหน้าเหวอเมื่อเห็นว่าผู้บุกรุก(?)ปิดผนึกทางหนีและคนอื่นก็ไม่สามารถเข้ามาได้ด้วย สถานการณ์กลับมาไม่ปลอดภัยอีกครั้งทั้งๆที่เมื่อกี้ก็เพิ่งเสียท่ามา








                “กินยายัง








                “กูหายแล้ว







                คำพูดที่ดูไม่ค่อยเข้ากับสถานการณ์เท่าไหร่แต่เขารู้ความหมายของมันดี แล้วไหนจะท่าทีคุกคามนั่นอีกที่นั่งว่างตั้งเยอะไม่ไป ทำไมมานั่งเบียดเบาะเดียวกันด้วย








                กินยายัง








                โฮซอกถามย้ำเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายให้คำตอบที่ไม่น่าพึ่งพอใจนัก ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้แทฮยองให้มากขึ้น ร่างบางเองก็พยายามถอยหนีแต่ที่นี้มันในรถ ขยับไปนิดเดียวก็จนมุมแล้ว ร่างหนาพลิกตัวใช้มือค้ำกับตัวรถเพื่อกักขังอีกคนไว้อย่างสมบูรณ์








                “กินแล้วๆๆ









                แทฮยองตอบรัวๆเมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย เขามองโฮซอกตาโตแอบกลืนน้ำลายพยายามเบียดตัวเองกับรถให้มากที่สุด เพื่อที่จะได้มีระยะห่างจากคนตรงหน้าบ้าง









                “กินยายัง








                “กินแล้วโว้ย เมื่อกี้มึงยังกลอกปากกูอยู่เลย









                คำถามก็คำถามเดิม คนพูดก็คนเดิมแบบนี้มันจงใจกวนประสาทกันชัด แทฮยองกรอกตาเบ้ปาก มือเรียวผลักอกอีกฝ่ายไปแรงๆก่อนจะแหวลั่นเพราะความหงุดหงิด รู้นะว่าทำแล้วผลมันจะเป็นไงแต่มันห้ามนิสัยตัวเองไม่ได้สักที ไออาการปากเก่งแบบนี้









                จะไม่ให้หงุดหงิดได้ไง ในเมื่อไอกลอกปากที่เขาหมายถึงนั่นคือกลอกจริงๆ โฮซอกกินยาเองแล้วค่อยคว้าตัวเขาไปประกบปากส่งยาให้โดยที่เขาไม่ยินยอมเลยสักนิด แจ้งตำรวจได้ไหมเนี่ย! นี่มันยัดยากันชัดๆ ถ้าจินไม่เคาะประตูห้องล่ะก็ไม่อยากจะคิดต่อ








                “หึหึ ต่อไปก็อย่าขัดคำสั่งกูแล้วกัน









                “ฝันเถอะ








                “งั้นต่อจากเมื่อกี้









                ไม่พูดพร่ำทำเพลงโฮซอกฉกริมฝีปากบางไม่ทันให้แทฮยองได้ต่อปากต่อคำ ร่างบางทั้งผลัก ทั้งดัน ทั้งทุบแต่คนขี้แกล้งก็ยังไม่ยอมหยุด เขาจัดการรวบข้อมือเรียวไว้ด้วยมือข้างเดียว ลิ้นร้อนกวาดต้อนไปทั่วโพรงปากหวาน เกี่ยวพันรุกไล่กับลิ้นเล็กที่พยายามหลบหนี จะหันหน้าหนีก็ไม่ได้เพราะมือที่ว่างอีกข้างทำหน้าที่จับท้ายทอยของเขาเพื่อให้ทั้งคู่ได้แนบชิดกันยิ่งขึ้น









                “จูบตอบสิ







                ละจากริมฝีปากบางได้ไม่ถึงวิ คำพูดแกมคำสั่งทำเอาแทฮยองหน้าตึงขึ้นมาทันที ว่าสภาพตัวเองตอนนี้น่าอายแล้วนะ แต่สิ่งที่คนขี้แกล้งเอ่ยออกมามันน่าอายยิ่งกว่า









                “…”







                “ไม่จูบ ไม่ปล่อยนะครับ









                อีกครั้งที่ริมฝีปากของทั้งคู่แนบชิดกัน โฮซอกดูผลของคำสั่งแต่ก็เหมือนเดิมแทฮยองยังคงต่อต้าน ยอมให้เหตุการณ์มันเป็นแบบเมื่อคืนยังจะดีกว่า ไม่ต้องมารับรู้ มาเลือก มาต่อสู้ทั้งๆที่สู้ไม่ได้แบบนี้







                ไอหัวใจนี่ก็นี่เร็วเสียเหลือเกิน






                “ดื้อ








                ในที่สุดโฮซอกก็ยอมผละออกไปแต่โดยดี แถมมีการมีการมาว่าเขาอีกทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิด แค่ไม่ทำตามที่มันบอกแค่นั้นเอง แทฮยองเหลือบไปเห็นคนอื่นๆที่ยืนอยู่ข้างนอกแต่ไม่มีใครสักคนที่มองเข้ามาในรถ เขาไม่แน่ใจว่ากระจกมันทึบขนาดไหน แล้วก็ไม่รู้ว่าพวกนั้นเห็นหรือไม่เห็นอะไรบ้าง









                ยังดีที่โฮซอกไม่ได้จ้องจะรังแกเขาตลอดเวลา เพราะอย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องนั่งติดแหง็กกับมันไปจนถึงทะเล    แทฮยองเลือกที่จะมานั่งข้างหน้าข้างๆจิน โดยที่ซูก้าอาสาเป็นคนขับรถ เมื่อที่ว่างด้านหน้าไม่พอสำหรับจีมินจองกุกจึงลากจีมินไปนั่งด้วยข้างหลัง ดังนั้นนัมจุนกับโฮซอกเลยต้องนั่งด้วยกันตามระเบียบ ทันทีที่ขึ้นรถแทฮยองพิงตัวเองกับไหล่ของจินและแกล้งทำเป็นหลับ









                “ไม่ได้หลับใช่ไหมหลังจากออกรถมาได้ไม่นาน จินขยับตัวพลางถามคนที่แกล้งหลับเบาๆเพราะรู้อยู่แล้วว่าคนข้างๆไม่ได้หลับแน่นอน









                “อือ









                “ซูก้าฝากถามน่ะ







                “…”









                “ไม่ใช่คำถามยากอะไรขนาดนั้นซูก้าพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าแทฮยองไม่ยอมตอบเพราะเห็นว่าเป็นคำถามของตน เขาจงใจเร่งเสียงดนตรีให้ดังขึ้นเพื่อที่คนที่อยู่ด้านหลังไม่ได้ยินบทสนทนาเฉพาะพวกเขา








                “ก็ว่ามาสิ









                “ทำอะไรกันจินเลือกใช้ถามคำถามเดียวกับเมื่อเช้า แต่คราวนี้จะไม่ให้แทฮยองได้บ่ายเบี่ยงแน่เพราะสิ่งที่เขากับซูก้าเห็นเมื่อกี้ต้องมีการคุยกันด่วน








                “…ก็ป่าว









                “คิดว่ากระจกหนามากไหมซูก้าเป็นฝ่ายพูดบ้าง ถึงแม้ว่ากระจกรถจะไม่ได้ใสแจ๋วขนาดนั้นแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เห็นว่าข้างในรถมันเกิดอะไรขึ้น









                “เห็นแล้วจะถามทำไมคนโดนจับผิดยู่หน้าตัดพ้อ จะเลี่ยงไม่ตอบคำถามก็ทำไม่ได้เพราะซูก้าดันเลือกร่วมมือกับจิน ลองเป็นจีมินสิ แม้แต่เสียงหายใจเขาก็จะไม่ให้รู้








                “หมายถึงในห้องอะ ทำอะไรกันจิน









                “มันก็แค่บังคับให้กูกินยา









                “บังคับ?







                “เออ! บังคับ!”ร่างบางถอนหายใจยาวก่อนเลือกตอบคำตอบกว้างๆเข้าไว้ แต่ก็ยังไม่วายโดนจับผิดอีกอยู่ดี ทั้งจินและซูก้าต่างก็สงสัยเหมือนกันว่าไอบังคับเนี่ย ใช่บังคับแบบที่พวกเขาคิดหรือเปล่า








                “จับประจบปากชัวร์วะจินซูก้า









                “ให้เข้าเล่นมากไปแล้วหรือเปล่าจิน









                “ถามดิว่ากูอยากตกอยู่ในสภาพนี้หรือเปล่า








                แทฮยองตอบเสียงเรียบ เป็นอย่างที่จินบอกโฮซอกเล่นกับเขามากเกินไปแล้ว ยิ่งเห็นว่าเขาไม่ตอบโต้ยิ่งได้ใจคิดว่าตัวเองจะทำอะไรก็ได้ไม่ได้สนใจความรู้สึกหรือแม้แต่ให้เกียรติกัน หลังจบประโยคทั้งสามไม่ได้พูดอะไรกันอีก มีเพียงแค่แทฮยองที่จมดึงกับความคิดของตัวเองตลอดการเดินทาง

                











_____________________________________________

อัพแล้ว แถมเป็นครั้งแรกที่ลงเป็นเปอร์เซ็น #เอานิ้วชี้จิ้มกัน

ลงฉลองบังทันเตรียมคัมแบค

ครบแล้ว อิอิ แค่สั้นๆนี่ใช้เวลาทั้งวัน น่าตีจริงๆ
มาทิ้งปมไว้ เหมือนวีจะเริ่มรู้สึกไม่ดีกับการกระทำของโฮปแล้วสิ
จะทะเลาะกันไหมน๊า ไปทะเลจะสนุกหรือเปล่า แล้วไหนจะเด็กนรกของมินซูก้า
ตอนหน้า เย้ๆ


 

ใครที่เคยอ่าน SF  HowtoPerfect [BY : momyoda] แล้วติดใจ

ตอนนี้ไรท์เปิดเรื่องยาวแล้วนะ ชื่อเรื่อง Untill you ตามๆกันไปอ่านด้วยน๊า คึคึ

http://my.dek-d.com/iupink/writer/view.php?id=1189763 << จิ้มโลด


 

ขอบคุณธีมสวยๆจาก...



 

 ©Themy  butte
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #369 Malo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 20:30
    จริงๆก็แอบสงสารวีนะ... ._. บางที่โฮปก็ดูเล่นจนเยอะอ่า คือถ้าดูก็พอจะรู้นะว่าโฮปคงชอบแทแทเข้าแล้ว เพียงแต่ว่าทำแบบนี้แล้วเมื่อไรล่ะ แทแถึงจะมั่นใจว่าแกจริงจังจริงๆ เหมือนเพื่อนกำลังเล่นกันยังไงยังงั้นแหละ

    พี่ก้านี่ก็นะ ช่างซักช่างถามจริงๆ อีกนิดไปเป็นโคนันเลยไหมเนี่ย พี่จินก็มีแอบเก๊กหลุด >.< หึงพี่ม่อนไง? หรือไม่ยากให้ใครมอง(ว่าที่)แฟนผิด >w< จีมินนี่ก็ซื่อซะ นี่หนูคิดว่ามันเป็นยุงจริงๆหรอลูก 555+ เราควรสั่งปลาให้จีมินกินดีไหมเนี่ย? บางทีหนูก็บื้อไปนะลูก //เอาเถอะให้อภัยเพราะน่ารัก >//
    #369
    0
  2. #305 Boonchira Dangdee (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 20:22
    น่าสงสารแทแท เนอะ
    #305
    0
  3. #289 LoVebangtan (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 14:26
    ฟินมากๆ>
    #289
    0
  4. #288 adrenaline (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2557 / 00:54
    เจโฮปปปปจะแกล้งกันแบบนี้นะ -..-

    จีมินเอ้ย ใสซื่อไปไหมจ้ะ แหม่ งี้จองกุกก็สบายเลยดิ 5555

    รอวันที่พี่ก้าจะโดนแขวะบ้งนะคะ 55555
    #288
    0
  5. #287 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 17:17
    ให้พี่แบคจัดการดิน้องวี กล้ามาแหยมกับน้องสาวอาเจ๊ได้เหรอพี่โฮป
    ระวังโดนรุมๆ 55555555555

    อยากเจอเด็กนรกแล้วอ่ะ กับพี่ก้าคงตีกันแซ่บน่าดู ><
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #287
    0
  6. #286 BttAzz-Social (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 08:28
    มีใจตงใจเต้น วีนายแอบหวั่นไหวกับอิพี่โฮปของเราเข้าแล้วอ่ะดิ
    ไรท์อย่าลืมกุกมินเค้านะ
    จะรอการกลับมาของไรท์
    #286
    0
  7. #282 kookkak (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 22:13
    โห้ยยยย ไม่มีใครกล้ากับพี่จินเลยหรอ นี่อยากเห็นพี่จินจนมุมมากอ่ะ แบบทำไรไม่ถูกต้องยอมจำนนต่อหลักฐาน 5555555555555555
    #282
    0
  8. #281 monster (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 18:00
    ชอบตอนนี้มากๆ อ้ะ

     เเต่ละคน ก็โดนถามนั่น ถามนี่ 55

    ทำไมวีวี่ไม่ยอมจูบตอบอ้ะ คือฟินเลยยย


    #281
    0
  9. #280 IIBABE (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 01:21
    แอร๊ยยยรอดูพี่ก้ากับเด็กพี่ก้า เล่นคนอื่นไว้เยอะนะพี่ก้า ต้องโดนคืนบ้าง 55555
    #280
    0
  10. #279 ship kookmin (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 00:04
    โถ่วววว...จีมินนี่ผู้ใสซื่อ 55 ซื่อเกิ๊นนน แต่น่ารักอ่ะ ส่วนพี่ก้าก้อแขวะคนอื่นจัง เดว เดว จะได้รู้ซึ้งจนแขวะคนอื่นไม่ออก รอเด็กนรกของพี่ก้าแปป พี่ก้าจะได้โดนคนอื่นแขวะบ้าง5555 รอกุกมินๆๆๆๆ ไรต์เตอร์สู้ๆ
    #279
    0