[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 27 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    21 ก.ค. 57


chapter 21


 






                หลังจากแยกย้ายกลับมาจัดกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวเดินทาง มินซูก้าเองก็เช่นกันเขากำลังวุ่นอยู่กับการเลือกเสื้อผ้ามากมายของตัวเอง เห็นเขาอย่างนี้ซูก้านี่เจ้าพ่อแฟชั่นนะขอบอก ทุกอย่างต้องเป๊ะ มิกซ์แอนด์แมทและที่สำคัญเขาต้องหล่อ






                Rrrrr







                สมาร์ทโฟนเครื่องหรูที่บางทีก็ถูกลืมแผดเสียงอยู่บนโต๊ะ ซูก้าผละจากกองเสียงผ้าเดินไปหยิบวัตถุที่กำลังส่งเสียงอย่างสนใจ ใครกันโทรมาป่านนี้







                เด็กนรก








                ซูก้ากลอกตาไปมาเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ นานแล้วที่ไม่ได้หงุดหงิดเพราะเหตุผลนี้แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคิดถึงนะ อันที่จริงเวลาที่เบอร์นี้โทรเข้ามาจะมีรูปเจ้าของชื่อขึ้นด้วยแต่เขาหงุดหงิดเกินกว่าจะปล่อยให้มันเป็นแบบนั้น







                “ไอเด็กนรก







                [ยุนกิฮยองงงงงงงงงง]







                คำทักทายที่แสนจะเป็นกันเองของซูก้า ปลายสายเองก็เช่นกันชื่อจริงที่แม้แต่พวกแทฮยองที่เขาสนิทด้วยยังไม่ค่อยเรียก แต่อีกคนกลับพูดมันออกมาเฉยๆทำตัวราวกับสนิทกันมานับสิบปีทั้งๆที่มันไม่ใช่







                ซูก้าเว้ย







                [มันก็เหมือนกันนั้นแหละ ชื่อซูก้าออกเสียงยากจะตาย ยุนกิง่ายดี]







                เสียงเจื้อยแจ้วร่ายประโยคยาวๆอย่างเอาแต่ใจ ยกเรื่องการออกเสียงมาข้ออ้าง ซูก้าขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับเด็กปากที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเลยทำเป็นไม่สนใจ ถามหาธุระที่อีกคนโทรมารบกวนตัวเองดึกดื่นป่านนี้ดีกว่า








                “โทรมามีไร








                [ทำไม ผมโทรไปหาไม่ได้ไง]จากเสียงเจื้อยแจ้วกลายมาเปลี่ยนเสียงอ่อยๆเชิงน้อยใจที่โดนอีกฝ่ายเย็นชาใส่ แต่ซูก้ารู้ดีว่าไอเด็กมันแกล้ง!!







                ก็โทรหาพี่ตัวเองสิ ไม่มีเบอร์ไอวีหรือไง






                อ่านถูกแล้ว เด็กนรกที่ซูก้าจิกหัวเรียกคือน้องชายของแทฮยองชื่อว่า ฮยอกมิน เป็นลูกพี่ลูกน้องที่ความแสบไม่แพ้กันของแทฮยอง ครอบครัวนี้มีพี่น้องสองคน แบคฮยอน แทฮยอง ส่วนฮยอกมินเรียนอยู่ที่ญี่ปุ่นนานๆทีจะมาเกาหลีสัก ซูก้าเคยเจอสองสามครั้งในช่วงปิดเทอม ซึ่งทุกครั้งเขาค่อนข้างปวดหัวกับเด็กคนนี้ ไม่ได้เป็นพี่น้องแท้ๆของแทฮยองก็แต่พฤติกรรมแทบไม่ได้ต่างกันเลย






                [โหย ไม่อยากคุยกับไอดำ]







                คำพูดของปลายสายที่ตอบกลับมาทำเอาซูก้าเผลอหัวเราะ ถึงจะเป็นลูกพี่ลูกพี่ลูกน้องที่สนิทกันแต่ฮยอกมินก็เด็กกว่าแทฮยองถึงสองปี สรรพนามที่ใช้เรียกพี่ชายตัวเองถ้าเกิดหลุดไปถึงหูคนอารมณ์ร้อนล่ะก็ มีหวังเด็กคนนี้ได้โดนลากลงทะเลแน่







                “กูจะบอกให้มันจัดการมึง






                [ไม่กลัว พรุ่งนี้ฮยองจะมาบ้านเค้าใช่ปะ]







                ฮยอกมินไม่ได้สนใจคำขู่ของเขาเลยแม้แต่น้อย เขาเปลี่ยนไปถามอีกฝ่ายเรื่องที่จะยกโขยงกันไปถล่มบ้านของแทฮยองแทน







                “ใช่ แต่เสียใจด้วยนะ มึงไม่มีบุญได้เจอกูหรอก







                เขารีบอวดทีที่เพราะแน่ใจว่าครั้งนี้ต้องไม่ได้เจอเด็กแสบแน่ๆเพราะนี่ยังไม่ใช่ช่วงปิดเทอม เป็นไปได้ยากที่เด็กคนนี้จะถูกปล่อยตัวมาเที่ยวป่วนชาวบ้านที่เกาหลี






                [ใครบอก…]






 

                “นี่อยู่เกาหลีแล้วหรอ!”








                [นี่แหละธุระที่โทรมา เจอกันพรุ่งนี้นะฮยอง คึคึ]








                ยังไม่ทันได้แย้งหรือพูดอะไรต่อ ปลายสายก็ตัดสายไปเสียแล้ว แผนที่วางไว้ว่าวันหยุดนี้จะได้พักผ่อนดูจะเลือนลางเด็มที ดีไม่ดีเขาได้รับหน้าที่ดูแลไอเด็กนรกคนนั้นอีกแน่








                ไม่ไปดีไหม

 













 

[JIMIN TALK]






                ทะเล ทะเล๊ ทะเล







                ผมจีมินคนนี้กำลังจะไปทะเลล่ะ >_< จะว่าไปก็ไม่สูดอากาศบริสุทธิ์มานานแล้วนะเพราะอยู่แต่ในเมือง แค่คิดถึงทะเลก็ตื่นเต้นจนแทบบินแล้ว เอาไรไปบ้างดีล่ะ






                ที่แน่ๆต้องกางเกงขาสั้นไว้ใส่เล่นน้ำ






                ผมคุ้ยตู้เสื้อผ้าของตัวเองสักพักก็เจอกางเกงขาสั้นตัวโปรด เสื้อไม่ต้องผู้ชายเราไม่ถือกันอยู่แล้วเนอะ อีกอย่างผมอยากจะอวดหุ่นแมนๆของผมให้สาวๆกรี๊ดลั่นชายหาดเลย ก็ผมคือปาร์คจีมินสุดฮอตเชียวนะ อุวะฮะฮ๊า







                ก๊อกๆๆ








                ผมเหลือบไปมองนาฬิกาที่ข้างผนัง ตอนนี้ก็เที่ยงคืนแล้วทำไมยังมีคนมาเคาะประตูห้องอีกหรือจะเป็นไอวีที่พยายามหนีจากเงื้อมมือเจโฮปมา บางทีเจโฮปอาจจะปล้ำ? แต่ถ้าปล้ำจริวก็คงไม่พ้นโดนขาโตๆของวีฟาดเป็นแน่ คนอะไรตัวเล็กแต่ขาโตชะมัด







                ก๊อกๆๆ








                มัวแต่นินทาไอวีจนลืมไปว่ามีคนเคาะประตูห้อง ผมเดินไปเปิดประตูปรากฏว่าจอนจองกุก อีกแล้ว ใช่! อีกแล้ว แต่ทำไมทำหน้าสลดจัง เอาไอที่ถืออยู่นั่นกระเป๋าเดินทางหรือเปล่า








                จองกุก เราไปทะเลกันพรุ่งนี้นะ







                “อือ







                “แล้วนายเอากระเป๋าออกมาทำไมตอนนี้ผมถาม ปกติจองกุกเป็นคนเงียบๆไม่ค่อยพูดก็จริง แต่ครั้งนี้มันแปลก เขายืนก้มหน้าตลอดเลยอะ









                ฉันลืมกุญแจไว้ในห้อง ขอนอนด้วยดิ







                “เฮ้ยย ไม่ได้ มันไม่ดี







                ผมรีบขวางทางทันทีที่จองกุกกำลังจะถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องตามอำเภอใจ ที่ให้มานอนวันก่อนถึงพวกไอก้าจะไม่ได้พูดหรือล้ออะไรแต่สายตามันบอกว่าอย่าพลาดอีกนะมึง







                ฉันกำลังลำบากนะ จีมินจะใจดำหรอ







                “แล้วทำไมไม่นอนห้องเพื่อนจองกุกล่ะผมรีบชี้ไปที่ห้องใดห้องหนึ่งในฝั่งตรงข้ามทันที เพื่อนของตัวเองก็มีทำไมต้องมาลำบากคนอื่นด้วย หรือว่าเพื่อนเลิกคบ? หรือพวกเขาทะเลาะกัน?








                มันหลับกันหมดแล้ว






                “เอ่อออ…”







                “ถ้าจีมินลำบากใจเดี๋ยวฉันนอนหน้าห้องก็ได้ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้ว อยากมากก็แค่ยุงกัดเป็นตุ่มทั้งตัว







                ในระหว่างที่ผมกำลังตัดสินใจว่าจะเอาไงดีกับผู้ชายคนนี้ จองกุกก็หันหลังกลับไปไม่ลืมลากกระเป๋าใบโตไปด้วย แล้วก็ทรุดตัวนั่งลงบนพื้นหลังพิงกำแพงชันเข่า นี้จะนอนตรงนี้จริงอะ








                “ดะเดี๋ยวดิ








                “ผอ.เอาเรื่องเพื่อนจีมินแน่ พวกฉันเป็นนักเรียนวีไอพีลืมไปแล้วหรอ








                ลองไปเคาะห้องเจโฮปกับแรพมอนเตอร์อีกทีสิ เผื่อเขาตื่นแหนะ มีขู่จะฟ้องผอ.ด้วย U_U ผมเดินไปนั่งยองๆอยู่หน้าจองกุกแล้วก็มองหน้าเขา ถึงเขาจะขู่ถ้าผมไม่ยอมช่วยก็เถอะ








                ทำไมดูหน้าสงสารจังนะ








                “ไม่! จีมินเขาไปนอนเหอะ







                “จะนั่งตรงนี้ถึงเช้าจริงๆหรอจองกุกตอบผมเสียงแข็งในช่วงแรก แล้วน้ำเสียงอ่อนลงเหมือนจะตัดพ้องั้นแหละเขาไล่ผมไปนอนด้วย ไม่ยักรู้ว่าจองกุกมีมุมเด็กๆเหมือนกันเห็นปกติขรึมซะ









                น่าร๊ากกกก







                ใช่






                ผมลุกขึ้นยืนก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าของจองกุก เขามองไปที่มือผมแล้วก็เงยหน้ามามองผมด้วยสายตาสงสัย ถ้าขึ้นอีโมได้คงเป็นรู้เควสชั่นมาร์คเต็มรอบๆหัวเขา







                อะไร







                “ยอมให้นอนคืนนึงผมตอบยิ้มๆ ผมเป็นคนดีใช่ม๊า เห็นคนลำบากเราก็ต้องช่วยเหลือสิ ปล่อยให้นอนตากยุ่งก็ใจร้ายใจดำเกินไป หน้าตายังกะนายแบบ(ถึงจะหล่อน้อยกว่าผมก็เถอะ)มีตุ่มๆมันน่าเสียดายออก








                “ฉันไม่ต้องการ







                “เร็วๆสิจอนจองกุก ง่วงแล้ว








                ผมยื่นมือไปอีกที แต่จองกุกไม่ยื่นมือมาจับอยู่ดี นี่เรียกว่าเล่นตัวหรือเปล่า ด้วยความที่ผมค่อนข้างง่วงแล้วด้วยไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเด็กที่มางอแงยามวิกาล ผมจึงดึงมือมาจับเองแล้วลากเขาเข้าห้องโดยไม่ถามความเห็นต่อ








                 ถ้าจีมินสังเกตสักหน่อยก็จะเห็นว่าคนข้างหลังกระตุกยิ้มและมองเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

 







 

                “ทำไมเอาจองกุกเอากระเป๋ามาใบใหญ่จัง เราไปแค่ 2 วันเองนะ







                หลังจากที่มองมานาน ผมเลยตัดสินใจถามเรื่องขนาดของกระเป๋า มันใหญ่จริงๆนะ เหมือนแบบจะไปอยู่เป็นอาทิตย์ เป็นเดือนหรือเป็นปีอะ







                ฉันยังไม่ได้เอาเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าเขาตอบเบาๆ บางทีผมก็งงนะทำไมต้องพูดเบาด้วย พูดแต่ละคำแทบจะไม่ขยับปาก จนหลายๆครั้งเผลอคิดว่าตัวเองหูตึง







                อ่อ








                แปลกคน ย้ายเข้ามาอยู่ตั้งเกือบอาทิตย์แล้วแต่ยังไม่ยอมเอาเสื้อมาออกจัดให้เข้าที่ คิดว่าตัวเองเป็นคนเร่ร่อนหรือยังไงกัน







                “ฉันเอาแขวนเสื้อตรงไหนได้บ้าง







                “ห๊ะ







                เป็นเพราะจองกุกพูดด้วยเสียงค่อนข้างเบาเหมือนจะพึมพำมากกว่าผมเลยฟังไม่ค่อยชัด เขาทำหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย ละแล้วผมทำไรผิดอ่า พูดเบาเองนี่หว่า?








                มีกระเป๋าใบเล็กไหม ยืมหน่อย








                “มีๆ







                คราวนี้หมอนั้นพูดดังขึ้นมานิดนึง ย้ำ! นิดเดียว แต่ก็ช่างเถอะฟังรู้เรื่องก็พอแล้ว ผมเดินไปคุ้ยตู้เก็บของของตัวเอง หยิบกระเป๋าใบไม่เล็กไม่ใหญ่มากให้จองกุก ไม่ต้องถามสาเหตุว่าทำไมเขาถึงขอยืมกระเป๋าผม ใครจะลากกระเป๋าใบเท่าควายไปทะเลบ้าง โดนทรายดูดพอดี







                “แล้วไหนที่บ้างที่ฉันจะเอาเสื้อผ้าเก็บได้บ้าง







                “จะเอาออกมาทำไม อยู่แค่คืนเดียวเองจองกุกเป็นแหล่งรวมความแปลกหรือเปล่านะ อยู่ห้องมา 5 วันไม่ยอมเอาเสื้อผ้าไปใส่ตู้ แต่มาขอค้างห้องผมแค่คืนเดียวต้องเอาออกมาจัด ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย








                “ใช่ที่ไหน จีมินเป็นคนลากฉันมานอนด้วยเองนะ







                “คืนเดียวไง






                “ตอนนายบอกให้นอนคืนเดียว ฉันตอบว่าไง





                ผมเป็นคนบอกให้เขามานอนในห้องได้ แล้วเขาตอบว่าไงงั้นหรอ

                .
                .

                .
                .

                ยอมให้นอนคืนนึง









 

            ฉันไม่ต้องการ
                .
                .

            .

            .

            อย่าบอกนะว่า…”






                ผมชี้นิ้วไปยังอีกฝ่าย ไม่ต้องการ ถ้าคิดดีๆมันอาจหมายถึง ไม่ต้องการนอนแค่คืนเดียว!!!






                “ฉันวางเสื้อผ้าไว้ไหนได้บ้าง






                “นี่นาย…”







                “เร็วๆสิ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้านะ






                ปาร์คจีมินจะจำวันนี้ไปจนตาย โดนผู้ชายที่ชื่อจอนจองกุกหลอก!!!







[JIMIN TALK END]

 











 

                แอ๊ดดดดดดดด








                จินจะไปไหนหรอครับ








                ยังไม่ทันที่จินจะก้าวออกจากห้อง เขาเพียงแค่เปิดประตูเท่านั้นก็ถูกทักจากเจ้าของห้องต้องข้ามคิมนัมจุน ที่ไม่รู้ว่าบังเอิญหรืออะไรทำไมดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอน








                วันนี้เขานอนไม่ค่อยหลับถึงแม้พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อเดินทางก็ตาม คนโลกส่วนตัวสูงเลยว่าจะไปเดินเล่นรับอากาศเย็นๆสักหน่อยเพื่อผ่อนคลายความเครียดที่สั่งสมมาหลายวัน







                ไปซื้อของนิดหน่อยน่ะ






                ไม่รู้อะไรดลใจให้จินเลือกที่จะโกหกนัมจุน หรืออาจจะเป็นเพราะเวลานี้เขายังไม่อยากอธิบายอะไรมากกว่า เขาไม่ได้รู้สึกสบายใจเท่าไหร่แม้ว่าแทฮยองจะถูกลงโทษอยู่ก็เถอะ ถ้าเกิดเหตุการณ์คับขันขึ้นมาจริงๆเป็นไปได้สูงที่แทฮยองจะเมินบทลงโทษของตัวเอง








                และจินเองก็มั่นใจด้วยว่าเหตุการณ์คับขันที่ว่านี่มันจะมาไม่ช้า







                “ตีหนึ่งครึ่งเนี่ยนะ มีร้านที่ไหนเปิดหรอครับ







                “อ่า ข้างโรงเรียนไง









                คำถามของนัมจุนทำคนที่เพิ่งโกหกไปสดๆร้อนๆต้องคิดข้อหาแก้ต่างแก้ตัวโดยด่วน นอกจากจะหาร้านค้าที่เปิดเวลานี้ยากแล้ว กฎของโรงเรียนที่เข้มงวดยังค้ำคอเขาไว้ด้วยถึงตำแหน่งผู้คุมกฎจะทำให้เขามีอิสระในการคิดตัดสินใจทำอะไร แต่เขาก็ไม่ค่อยอยากให้คนอื่นรู้ว่าเขาแหกกฎที่ตั้งขึ้นมาสักเท่าไหร่







                “โกหกไม่เนียนเลยนะครับไม่พูดเปล่านัมจุนยังยิ้มน้อยๆให้คนโกหกอีกด้วย ถ้ารอยยิ้มนั่นพูดได้ มันคงจะบอกว่ารู้ทันแล้วล่ะครับเป็นแน่








                “ผมก็ว่างั้น นัมจุนอยากไปเดินเล่นข้างล่างด้วยกันไหมจินถอนหายใจเบาๆ รู้สึกเสียเซลฟ์เล็กน้อยที่โดนจับไต๋ได้ การมีคนไปเดินเล่นเป็นเพื่อนก็ไม่น่าเสียหายเท่าไหร่







                “ถึงจินไม่ชวน ผมก็จะไป

 





 

                จินมาเดินเล่นคนเดียวบ่อยไหม







                นัมจุนถามขึ้นระหว่างทางเดิน เส้นทางที่ทั้งคู่กำลังเดินไปเดาจุดหมายปลายทางได้ไม่ยากนัก ดูท่าว่าสวนหลังโรงเรียนคงเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจของผู้คุมโลกส่วนตัวสูงคนนี้








                “ไม่บ่อยนักหรอก








                “ผมว่ามันค่อนข้างมืดจริงอย่างที่นัมจุนพูด เพราะเวลานี้สวนหลังโรงเรียนที่จินเลือกมีเพียงแสงสว่างจากตัวตึกข้างๆกับไฟส่องทางไม่กี่ดวง







                “ไม่ขนาดนั้นซะหน่อย จริงๆผมชอบที่นี้ที่สุดในโรงเรียนเลยนะแต่เวลาปกติมันวุ่นวายเกินไป มีแค่ตอนกลางคืนนี้แหละที่มันสงบพอที่ผมจะมาเดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อย แล้วอีกอย่างดาวก็สวยเสียด้วย








                “…”







                นัมจุนมองไปบนฟ้าตามที่อีกคนพูด ตั้งแต่รู้จักกับจินเขารู้ตัวเองเลยว่าเขามองท้องฟ้าบ่อยมาก ที่คิดไม่ใช่เพราะเบื่อหรืออะไรนะ จะพูดยังไงดีล่ะ ท้องฟ้าไม่ว่าจะสีครามหรือมืดสนิทแบบตอนนี้ก็สามารถดึงความทุกข์ในหัวใจออกไปได้เหมือนกัน ไม่แปลกที่จินจะชอบมัน








                “อันที่จริงผมก็ไม่ได้โกหกเสียทีเดียวนะ นั้นไงร้านค้าที่เปิดอยู่นิ้วเรียวชี้ไปยังจุดหมายปลายทางหรือจะเรียกว่าหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ก็ได้ ที่ด้านนอกโรงเรียนมีมินิมาร์ทที่เปิดให้บริการ 24 ชั่วโมง









                “ไปซื้ออะไรมากินกันไหมล่ะ







                “เอาสิ

               











                ซื้อมาเยอะจัง จะกินหมดไหมนิ






                จินบ่นเบาๆทันทีที่ปล่อยสารพัดของกินที่เรียกได้ว่าไปเหมามาลงบนโต๊ะ ตอนนี้ทั้งคู่กลับขึ้นมาที่ห้องแล้วแต่แทนที่จะแยกกันนัมจุนกลับชวนจินให้ไปนั่งเล่นที่ห้องตัวเองต่อ







                “ไว้กินบนรถพรุ่งนี้ก็ได้ครับ








                “กินวันนี้คงไม่หมดหรอก จะว่าไปห้องนัมจุนก็สะอาดดีนะ สะอาดกว่าห้องแทแทห้องของนัมจุนแลดูสะอาดจริงๆอย่างที่จินว่า อาจเป็นเพราะเพิ่งย้ายเข้ามาได้ไม่นานเลยไม่รกมากนัก ต่างจากแทฮยองที่หนึ่งอาทิตย์จะสะอาดอยู่หนึ่งวัน ก็วันที่แม่บ้านมาทำความสะอาดให้นั้นแหละ








                “ผมควรถือเป็นคำชมสินะครับ








                “ก็ชมน่ะสิ แต่เราควรเลิกพูดเป็นทางการกันได้แล้วนะผมว่าจินนั่งลงบนโซฟาพลางหยิบถุงขนมขึ้นมาแกะก่อนจะยื่นให้อีกฝ่ายได้กินด้วย เป็นบทสนทนาชั่งขัดกับการกระทำเสียเหลือเกิน อาจเป็นเพราะจินเริ่มรู้สึกชินกับการมีนัมจุนอยู่เป็นเพื่อนแล้วก็เป็นได้ เขาค่อยๆยอมเผยตัวตนให้อีกคนได้เห็นมัน









                “ผมกำลังอิจฉาเจโฮปกับจองกุกอยู่พอดี พวกนั้นดูสนิทกับเพื่อนจินเร็วมาก








                “นั้นไม่ได้เรียกว่าตีกันหรอ







                ดูท่าจินจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับคำพูดของนัมจุนสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะคำที่ว่าสนิทกันน่ะ เพราะจากที่เขาสังเกตมา มีแต่เพื่อนของอีกฝ่ายนั่นแหละที่คอยหาเรื่องกวนหรือไม่ก็แกล้งเพื่อนของเขาตลอด









                “ฮ่าๆๆ นั้นสิ ว่าแต่จินคิดยังไงกับเพื่อนผมหรอ









                “เพื่อนนัมจุนมีตั้งสองคน









                “เจโฮปก่อนก็ได้









                จินใช้ความคิดเพียงครู่ก่อนจะตอบ









                “เขาดูไม่น่าพึ่งพาได้นะ แต่พอถึงเวลาเขากลับทำได้ดีจริง เรื่องคราวนี้ถ้าเจโฮปไม่ผิดสังเกตพวกเราคงเปื่อย โดนแทฮยองต้มจนเปื่อย เป็นเพราะทิฐิของผมด้วยแหละไม่งั้นอะไรๆคงไม่บานปลาย








                “คุณโอเคนะนัมจุนค่อนข้างเป็นกังวลกับท่าทีและคำพูดที่เหมือนจะตำหนิตัวเองของจิน แต่อีกใจก็ดีใจที่จินยอมบอกว่าตัวเขากำลังคิดอะไรอยู่








                “ฮาๆๆ ผมไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้นหรอกน่า









                “แล้วจองกุกล่ะ จินคิดยังไงกับเขาพอเห็นว่าจินบอกปัดๆเขาเองก็ไม่อยากเซ้าซี้มาก ก็เลยเลือกที่จะถามคำถามต่อไปเกี่ยวกับเพื่อนของเขาแทน








                “อืมมม เขาดูไม่มีพิษมีภัยยังไม่ทันที่จินจะพูดจบ นัมจุนก็หลุดหัวเราะกับคำตอบออกมาเสียแล้ว จินตีหน้ายุ่งก่อนรีบพูดต่อทันทีไม่ต้องหัวเราะเลยนะ ผมยังพูดไม่จบ เขาดูเหมือนไม่มีพิษมีภัยแต่ร้ายลึกสุดๆไม่ควรอยู่ใกล้









                “ข้อนี้ผมเห็นด้วย









                “สงสัยต้องหาทางกันจีมินออกจากจองกุกล่ะจินยิ้มมุมปากขณะพูดเมื่อเห็นว่าจีมินชักไม่ปลอดภัยถ้าอยู่กับจองกุกนานๆ แต่ใช่ว่าเขาจะไม่ห่วงแทฮยองนะเขาเชื่อว่าน่าจะเอาตัวรอดได้ไม่ยาก เสือกับสิงห์คือคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ แต่พอหันมามองจีมิน รายนี้น่าห่วงกว่าเยอะ หมาป่ากับลูกแกะเชื่องชัดๆ








                “คงจะยาก









                “ทำไม









                “ก็ป่าววว ฮ่าๆๆนัมจุนยกมือขอโทษขอโพยเมื่อเห็นว่าจินเริ่มสงสายตาเอาเรื่องที่เขาหาว่าจินไม่สามารถกันจองกุกออกจากเพื่อนตัวเองได้จิน









                “หือ?









                “…แล้วคนที่ชื่อนัมจุนล่ะ









                “ที่ถามมาทั้งหมดประเด็นอยู่ข้อนี้ใช่มะ ร้าย…”คนถูกรุกแบบไม่ทันตั้งตัวมองอย่างทึ้งๆ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาไม้นี้ นี่วิชาอ้อมโลกเลยก็ว่าได้ โดนจับได้แทนที่นัมจุนจะล่าถอยไปแต่ไม่เลย








                “จะว่าใช่ก็ได้ ผมรอคำตอบอยู่นะ









                “ตีสองกว่าแล้ว ผมว่าผมกลับห้องดีกว่าพอเห็นว่าอีกคนเริ่มจริงจัง จินก็รีบขอแยกตัวทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดอะไร เขาลุกขืนบอกลาก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูเพื่อกลับไปยังห้องของตัวเอง ขืนอยู่ต่ออัตราความเสี่ยงที่จะเกิดคำถามสามครั้งก็จะเพิ่มขึ้น ซึ่งแน่นอนเขายังไม่พร้อมตอบมันตอนนี้ แต่ใช่ว่าเขาจะทำเมินไม่ตอบคำถามของอีกฝ่ายสักหน่อย เห็นแก่ความพยายามเนียนถามก็แล้วกัน









                “เจโฮปบวกกับจองกุกเท่ากับนัมจุน ฝันดีครับ












______________________________________________

 

เอ้า!!! ใครคิดถึงซูก้า กุกมิน นัมจินตอนนี้เอาไปเลยจ๊า

เอะๆ จะเห็นกันไหมน๊าว่าใครกำลังมา เด็กนรกของมินซูก้านั่นเอง

จะป่วนจะแสบสมคำล่ำลือเล่าอ้างของซูก้าหรือไม่ต้องติด

 

กุกมินวันนี้พิมพ์ไปยิ้มไป ไม่รู้ว่าน่ารักหรือเปล่าแต่ชอบจีมินแบบนี้อะ

จองกุกหนอจองกุก หลอกจีมินซะได้ (ปกติก็หลอกตลอดอยู่แล้วไม่ใช่หรอ)

กลายเป็นเนียนมาอยู่ห้องเขาได้สำเร็จจนได้ ฮุฮุฮุ พ่อหนุ่มใจร้อน

 

นัมจินเขียนยากอีกแล้วง่ะ TT^TT #ร้องไห้ ไม่รู้ว่ามันแปลกๆหรือเปล่า

เพราะพล็อตที่คิดมาแค่ตอนสุดท้ายอะ 5555

คู่นี่เหมือนอัปปา ออมม่าคุยกันเรื่องลูกๆเลยเนอะ

 

ไรท์คงต้องเลิกเวิ่นได้แล้ว คึคึ ตอนนี้ทั้งตอนสารภาพเลยว่าด่นสด

ไม่อยู่ในพล็อต แต่เกิดความคึกคะนองอยากแทรกล้วนๆ

เลยสูญเสียพลังงานไปเยอะ ยังไงก็ขอตัวไปชาร์จแบตแล้วล่ะ

รักรีด ชู๊บชู๊บๆ  :b

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #498 Marsktoki (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 02:10
    แหมะ
    จอนจองกุกกกก
    ตามไม่ทันเลยจริงๆ
    หมูจีมยิ่งบื้อๆอยู่
    ถถถถ
    #498
    0
  2. #278 monster (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 18:19
    ขอกุกมินเยอะๆๆ ชอบมากๆ เลยอ้ะ

    เเล้วนัมจุนร้ายมากกกกอ้ะ  เอาสองคนมาบวกกันคือ นัมจุน อิย๊ะ 555

    สงสัยจินไม่น่ารอด หุหุ
    #278
    0
  3. #276 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 02:20
    แหมมม พี่ม่อนเจ้าเล่ห์นะคะ 55555
    มองตา วางแผนเสร็จสรรพ แล้วดำเนินการ
    พอกับน้องกุกเลย เนียนมานอนกับหมูจีซะงั้น 

    สู้ๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่า :D

    #276
    0
  4. #275 แบควี (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 21:37
    โอ๊ยยยย น่ารัก คู่กุ๊กมินน ชอบบบอ่ะ มินลุคนี้มันน่ารักมากกก กุ๊กก็บั่บ แกล้งมินอีกและ 55555 นัมจินนี่ซึน เดเระ ตัลหลอดด แต่รุ้สึกอบอุ่นที่ได้อ่าน สรุปชอบบบทุกคู่ อ่ะ>< ตอนหน้าขอ โฮปวีน๊าา^[]^
    เอ๊ะๆ เด็กนรก นี่ใช่ คู่ของมินชูก้า ไหมเอ่ย 555
    รอตอนต่อไปค่ะ ไรท์ สู้ๆๆๆๆ^0^
    #275
    0
  5. #273 Tew Nanthanut (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 23:56
    น้องจอนเนียนเลยยยย -.,-
    #273
    0
  6. #272 adrenaline (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 23:29
    พี่ก้ามีคู้แล้ว ฮิ้วววว เป็นเคะหรือเมะนะ 5555

    นัมจุนนี่รุกตลอกเลย พี่จินก็ไม่ทันตั้งตัวสิ แหม่
    #272
    0
  7. #271 Malo (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 18:29
    พี่ก้ากำลังจะมีคู่แล้ว หลังจากที่โสดมานาน

    กุกมิน กุกไปหลอกพี่เขาได้เนาะ ก็รู้อยู่ว่าพี่เขาอึนๆเอ๋อๆ ไม่ค่อยทันคน คือเห็นด้วยเลยพี่จินว่าว่ากุกเป็นหมาป่า จีมินเป็นลูกแกะเชื่อง หลอกง่ายจริงๆ -.-"

    นัมจิน เหมือนคู่สามีภรรยากำลังวางแผนชีวิตเลยอ่า น่ารักฟรุ้งฟริ้ง คู่นี้เงียบๆแต่มาที่นี่ฟินไปโลดเลย

    รอไรท์มาอัพต่อนะงับ เป็นกำลังใจให้ ^^

    #271
    0
  8. #270 kookkak (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 18:02
    พี่ก้ากำลังจะมีเด็กในสังกัดแล้ว ฮิ้ววววววว กุกมินนี่แบบ จองกุกแกร้ายกาจแหม่มมมมมาทำเนียนไม่ต้องการอยู่แค่วันเดียว ร้ายกาจจริงๆเด็กคนนี้ จีมินก็ซื้อออซื่อ โดนน้องกุกหลอกซะแล้วจะมีอะไรเกิดขึ้นเหมือนพี่โฮปกับน้องวีมั้ยน้าาาาาา คึคึ นัมจินนนนนนน คู่นี้แบบ อร๊ายๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ชอบพี่นัมจุนตอนที่หลอกถามพี่ซอกจินอะน่ารัก กลุ่มพวกนี้ร้ายกาจจริงๆ อ่านไปบิดไปเขินนนนน
    #270
    0
  9. #269 TAETAE_MEIJI10 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 09:44
    ตอนหน้า โฮปวี น๊าาาา อัพต่อไวๆนะกั๊ฟ>
    #269
    0