[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 26 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    14 ก.ค. 57


chapter 20

 







                ภายในห้องจินที่ตอนนี้ถูกเปลี่ยนเป็นห้องสอบสวนชั่วคราวไปแล้ว ผู้คุมทั้งสามนั่งฝั่งตรงข้ามจำเลยมองมาด้วยสายตาคาดคั้นและต่อว่า จำเลยแทฮยองแสร้งทำเป็นมองไปรอบๆเพื่อลดความกดดันให้ตัวเอง ตั้งแต่ได้ยินประโยคคาดโทษของจินเขาก็เงียบมาตลอด ถ้าเป็นซูก้าหรือจีมินพูดยังพอเถียงได้แต่พอเป็นจินถึงอยากพูดก็พูดไม่ออก





                อ่า มึงรีบขอโทษดิ






                ผู้คุมขี้กังวลรีบคะยั้นคะยอให้คนทำผิดรีบเอ่ยปากขอโทษไวๆ เพราะคิดว่าเป็นทางเดียวที่จะช่วยดับอารมณ์ของจินได้ในตอนนี้





                ไม่เห็นต้องกดดันขนาดนั้นพอเห็นว่าจีมินเริ่มพูด แทฮยองก็เริ่มพูดบ้างใช่ว่าอยากจะปากเก่ง แต่กดดันกันทีเดียวแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ รับมือไม่ทัน อีกอย่างคนที่พูคือจีมินไง คนที่เขาไม่ต้องเกรงใจ






                “ยังจะมาพูดเล่นอีกนะมึงซูก้าออกปากเตือนเมื่อเห็นความสลดใกล้จะหมดไปของจำเลย






                “ดีเท่าไหร่แล้วที่เจโฮปจับสังเกตได้แล้วก็หามึงเจอ






                “คนทำแผนพังตังหาก = =”







                จีมินที่ยังพูดไม่จบประโยคดีก็ถูกจำเลยแทรกอีกครั้ง แทฮยองกลอกตาเมื่อเพื่อนพูดถึงชื่อของใครอีกคนที่ทำแผนการเขาแต่ก็ช่วยแก้สถานการณ์แย่ๆในเวลาเดียวกัน ถ้ามาช่วยก็มาสิ ทำไมต้องขี้ฟ้องด้วย






                “เงียบเถอะ พูดไปก็เท่านั้น เจ้าตัวเขาไม่ได้คิดว่าที่ทำนะมันผิด







                สุดท้ายก็ต้องเป็นที่พูด เขาสั่งให้คนอื่นเงียบก่อนที่เขาจะเริ่มพูดสิ่งตัวเองคิด แทฮยองเองก็เงียบทั้งๆที่จินไม่สั่งให้เงียบด้วย อยากจะเถียงแต่แค่เรื่องเมื่อเช้าก็หาทางคืนดียากแล้ว ถ้าเถียงไปตอนนี้จินได้โกรธหนักกว่าเดิมแน่






                “…”






                ไม่เถียงเหมือนที่ทำกับจีมิน ซูก้าล่ะ ไม่ได้บอกให้นายเงียบนะแทฮยองพอเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไม่ตอบสนอง จินเลยต้องเจอะจงจี้ไปที่คนทำผิดที่เลือกจะไม่พูดอะไรกับเขาแทน






                “…จินอ่า






                ได้ผล จำเลยเรียกชื่อของเขาเสียงอ่อยๆกับหน้ายุ่งๆออกไปทางตัดพ้อนิดหน่อย ส่วนจีมินกับซูก้าก็ได้แต่มองทั้งสองสลับไปสลับมาโดยไม่ได้ออกเสียงหรือความเห็นใดๆ ถ้าพูดแทฮยองก็ต้องหันมาเถียงพวกเขาแน่ๆ






                นี่คือเหตุผลที่ทำเรื่องไร้สาระตั้งแต่เช้า ตอนเย็นก็พังข้าวของ นี่ใช่ไหมที่เรียกว่าการทำเพื่อจีมิน นี่ใช่ไหมที่หน้าที่ของผู้คุม ทำแบบนี้นายมันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับแจ็คสัน







                “กูต่าง!”จากที่คิดว่าจะเงียบ พอเอาเข้าจริงเจอจินพูดจาแบบนั่นใส่แทฮยองก็เริ่มโมโหขึ้นมาบ้างแล้ว แค่เขาเอาคนผิดมาลงโทษมันผิดมากขนาดนั้นเลยหรอ







                “ต่างยังไง







                “กู…”แต่พอเจอคำถามต่อมาทำเอาคนผิดหาคำตอบ ข้ออ้างมาแก้ตัวไม่ได้







                “ยองแจกลัวไหม ยองแจของร้องนายไหม แล้วเจบีเขาขอร้องหรือเปล่า ที่สำคัญยองแจเขากลัวจนสลบเหมือนจีมิน







                “…”







                “ตรงไหนล่ะที่นายบอกว่ามันต่างแทฮยองจินจ้องไปที่อีกคนอย่างคาดคั้น สิ่งที่วีทำมันผิด ถึงแม้จีมินจะเคยโดนกระทำมาก่อนแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไปทำกับคนอื่นได้







                “อ้อ.. ต่างที่จีมินมีจองกุกคอยดูแล แต่ยองแจถึงมีเจบีแต่เขาก็ช่วยไม่ได้เลยแม้แต่การปลอบ







                จีมินเองก็นึกตามที่จินบอก เขาจำได้ดีว่าตอนที่อยู่ในนั้นความรู้สึกมันเป็นยังไง มันแย่แค่ไหนแต่อย่างน้องเขาก็ยังมีจองกุกที่ดูแลเขาอยู่ ถึงจะไม่รู้ตัวแต่ความรู้สึกมันบอกแบบนั้น







                แทฮยองเงียบอีกครั้ง สิ่งที่จินพูดมามันจริงทั้งหมด เขาเถียงมันไม่ได้เลย






                ถ้าเกิดพวกนั้นเอาเรื่องนี้มาล้มนายล่ะ เห็นแล้วไม่ใช่หรอว่าเมื่อเช้าเป็นยังไง จะทำแบบที่ทำยองแจหรอ นายกำลังลืมคำพูดตัวเองนะ เรื่องแบบนี้จะมีแค่ครั้งแรกและครั้งเดียวซึ่งนายใช้มันไปแล้วกับแจ็คสัน






                คำพูดของจินทำให้คนผิดรู้สึกเหมือนมีค้อนหนักๆมาทุบทีหัว ที่จินพูดมาทุกอย่างถูกหมดเลยเขาเคยพูดคำๆนั้นจริงเมื่อนานมาแล้ว แต่ตอนนี้เขากำลังกลืนคำพูดตัวเอง เขากำลังจะไม่ต่างจากแจ็คสัน







                “จิน…”






                แทฮยองเรียกชื่อเพื่อนตัวเองด้วยเสียงอ่อยๆ ไม่มีท่าทีเล่นๆแบบในตอนแรกเพราะเขาตระหนักแล้วว่าครั้งนี้เขาทำผิดจริงๆ






                “อะไร





                “…ขอโทษ






                “…”






                “ขอบโทษที่ผิดคำพูด ขอโทษที่ทำอะไรไม่คิด ขอโทษที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อน ขอโทษที่ลากจีมินไปเกี่ยวกับเรื่องบ้าๆนี่ ขอโทษที่หลอกใช้ซูก้า ขอโทษที่หลงในอำนาจ แล้วก็ขอโทษที่เมื่อเช้าขึ้นเสียงใส่







                “ลืมขอโทษไปอย่าง






                ??






                “ขอโทษที่เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง






                “…”






                “เห็นด้วยไหมจีมิน ซูก้าเมื่อเห็นว่าคนทำผิดยังลังเลไม่พูดอะไร จินเลยหันไปถามความเห็นจากจีมินแล้วซูก้า ทั้งคู่ก็ต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่จินพูด อีกนัยมันก็คืออนุญาตให้ทั้งสองพูดได้แล้วนั่นแหละ







                คราวหลังอย่าทำอีกล่ะมึง จินอุตส่าห์ให้อภัย






                “ขอบคุณ






                จีมินลุกไปจัดการล็อคคอยีหัวสีแสดอย่างหมันเขี้ยว แต่แทฮยองทำแค่ยิ้มน้อยๆแล้วพูดขอบคุณเพื่อนเบาๆ ทำเอาคนที่เข้าไปเล่นด้วยถึงกับงงว่าทำไมเจ้าตัวไม่เหวี่ยงเหมือนเดิม







                เฮ้ย เป็นไรเนี่ย หงอยหรอมึงจีมินจับหน้าหมาหงอยของแทฮยองเอียงไปซ้ายทีขวาทีแล้วก็หัวเราะออกมาเมื่อหมาที่คิดว่าหงอยยื่นมือไปผลักหัวตัวเองแทบจะหัวทิ่ม






                ไอหมู เดี๋ยวกูถีบ







                ไม่ต้องกลัว จินให้อภัยแต่กฎก็เป็นกฎ มีบทลงโทษนะมึงซูก้ารีบพูดดักคอ จากที่หันไปเหวี่ยงจีมิน แทฮยองหันกลับมาด้วยหน้าช็อคๆแทน






                ไม่นะ!”






                แทฮยองแทบสิ้นเมื่อได้ยืนคำว่ากฎของผู้คุม นอกจากมีกฎสำหรับนักเรียนธรรมดาแล้ว ในผู้คุมกันเองก็กฎเหมือนกันเพื่อกันการทำอะไรร้ายแรงเกินความจำเป็นตามอำเภอใจแบบคราวนี้







                “บทลงโทษคือ.. งดใช้อำนาจ ห้ามตัดสินใจอะไรเอง จะทำอะไรต้องผ่านความเห็นจากผู้คุม สามใน สาม






                “โหยยยยยแทฮยองโหยหวนทันทีที่จินพูดถึงบทลงโทษ ใครๆก็รู้ว่าเขาตามใจตัวเองแค่ไหนเวลาทำอะไร แต่คราวนี้ต้องมาเคยถามว่าทำโน้นทำนี้ได้ไหมมันลำบากมากเลยสำหรับคนที่โดนตามใจมาตลอด






                ช่วยไม่ได้วี มึงหลอกกูซูก้า






                งี้มึงก็ทำไรกูไม่ได้แล้วดิจีมิน







                การทับถมจากสองผู้คุมที่เหลือเรียกสีหน้าบูดๆของผู้คุมหมดอำนาจได้ทันที อยากจะเหวี่ยงแต่ตอนนี้โดนลดอำนาจเหลือไว้เพียงชื่อผู้คุมวีแต่สถานะตอนนี้เลวร้ายยิ่งกว่านักเรียนธรรมดาเสียอีก







                “โทษกี่วัน







                มีกฎลงโทษก็ต้องมีกำหนดวันใช่ไหมล่ะ แทฮยองรีบถามหาอิสรภาพของตัวเองโดยเร็วหวังว่ามันจะไม่นานมากนะ ไม่งั้นเขาเองได้อกแตกตายแน่







                “7 วัน







                “วันจับเหยื่อม่ายยยย







                ระยะเวลาการลงโทษทำเอาผู้คุมไร้อำนาจอยากจะกัดลิ้นตัวเองตายให้มันรู้แล้วรู้รอด เพราะกำหนดเวลาล่วงเลยไปถึงวันที่ต้องไปจัดการกับพวกคิโด้ตามแผนการที่วางกันไว้ นั้นหมายความว่าแทฮยองไม่สามารถปลีกตัวออกจากคนอื่นได้เลย ลุยเดี่ยวไม่ได้ด้วย






                “พูดมากกูให้จินยืดเป็นสองอาทิตย์นะมึง







                จีมินได้ทีพอมีอำนาจมากกว่าก็รีบข่มขู่อีกฝ่ายทันทีแถมท่าทางก็วางอำนาจเสียไม่มี แทฮยองกัดฟันกรอดอยากจะฟาดหนักๆไปที่หัวทุยๆแต่ต้องอดกลั้นไว้







                ไอหมูกูฝากไว้ก่อน








                “มีไรอีกไหม กูง่วงจะกลับไปนอนแล้วซูก้าบิดขี้เกียจเพื่อยืนยันคำพูดตัวเอง วันนี้ก็โดนจินลากจากที่นอนตั้งแต่เช้ามืด แถมเข้ามาด้วยท่าทางที่เรียกว่าเก๊กหลุดแตกตื่นบอกว่าแทฮยองออกไปก่อนเรื่องให้รีบจัดการตัวเองแล้วออกไปดูด่วน







                มีๆๆ พี่แบคบอกว่าหยุดนี้ให้ไปหา






                แทฮยองรีบบอกทันทีที่นึกขึ้นได้ เป็นขอยืมคนของพี่ตัวเองมามันเลยต้องมีข้อแลกเปลี่ยนเล็กน้อย จะว่าไปเขาก็ไม่ได้กลับบ้านมานานแล้วเหมือนกัน มัวแต่หาอะไรเล่นไปเรื่อย







                ไปๆๆๆ กูอยากไปทะเล กินอาหารทะเลสด สาวสวยๆจีมินดูกระดี๊กระด๊าที่สุดเมื่อได้ยินว่าจะได้ไปเที่ยวบ้านแทฮยอง ก็บ้านที่ว่านี้ดันติดทะเลใครจะไม่อยากไปกันล่ะ รู้แล้วใช่ไหมทำไมแทฮยองดำ







                “อืม ก็ดีเหมือนกันจินเองก็เห็นด้วย เขาอยากจะไปพักก่อนจะทำงานอีกครั้ง เรื่องของคิโด้ไม่ใช่ง่ายๆการที่เขากล้าทำผิดกฎแสดงว่าเขามั่นใจว่าเอาตัวรอดได้








                “กูคิดถึงพี่มึงชิบหาย กูจะฟ้องพี่มึงด้วย







                “เลว







                ซูก้าพูดทีเล่นทีจริง แม้ทั้งสามจะเจอกันไม่นานแต่ก็สนิทกันอย่างรวดเร็วไม่แปลกที่จะสนิทไปถึงครอบครัว

 













 

                หมดไปเยอะไหมล่ะ







                โฮซอกถามทันทีที่เหล่าผู้คุมเดินเข้าห้องบังทัน ก็เมื่อเช้านี้เป็นอีกครั้งที่เหล่าผู้คุมมีการพบปะกับพวกลูกคุณหนูที่แทฮยองชอบเรียก เรื่องที่คุยก็ไม่มีอะไรมาก แค่ให้ทุกคนนำข้าวของที่พังไปกำจัดแล้วก็เอาของชุดใหม่(ด้วยเงินของแทฮยองเอง)เข้าไปแทน







                แต่แทฮยองไม่ใช่คนพูดแบบทุกครั้งหรอกนะ อำนาจล้นมือหายไปกับตาครั้งนี้ซูก้าจึงเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมดเองแถมมีการขู่กลายๆด้วยสิ พวกลูกคุณเองก็ทำอะไรไม่ได้มากเพราะครั้งนี้ไม่มีตัวคอยเสี้ยมอย่างยูคยอม สงสัยจะวุ่นกับการหาเหตุผลที่เพื่อนลับๆของตัวเองลาออกกระทันหันอยู่ก็ได้







                ก็ไม่เยอะ






                แทฮยองตอบอย่างไม่หยี่ระ แต่ถ้าถามว่าเสียดายไหมเขาตอบได้เต็มปากเลยว่าเสียดายมาก! พอทำใจเย็นแล้วมานั่งคิดๆดูสิ่งที่เขาทำมันโคตรจะขัดกันเลย ไม่รู้ทำไมซูก้ากับจีมินถึงดูไม่ออก แสดงว่าเขาคิดถูกแล้วที่เลือกกันจิน ออกไป ไม่งั้นแผนแตกตั้งแต่เริ่ม






                รวยนะมึง








                “ยุ่ง








                ถึงปากจะด่าแต่แทฮยองก็เดินไปนั่งที่พื้นที่ว่างข้างๆโฮซอกอย่างเสียไม่ได้ ตอนนี้มีที่ไหนที่เขาจะไปได้มั้งล่ะ เมื่อเช้านี้จากที่ปกติจินจะมาปลุกคนเดียวทีนี้ยกโขยงมาทีเดียวสาม เจโฮปเองก็ไม่ได้พูดอะไร แต่แทฮยองคิดว่าตัวเองเป็นหุ่นเชิดไปแล้วตอนนี้







                ไม่นานหลังจากนั้นอาจารย์ก็เข้ามาสอนในห้องและที่เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนคือ ไม่มีใครฟังเลยสักคน อ้อเว้นจินกับนัมจุนไว้ในฐานะที่เข้าใจ ซูก้าและแทฮยองฟุบหลับ เจโฮปขีดเขียนอะไรไปเรื่อย ส่วนจองกุกกับจีมินเหมือนมีเรื่องคุยกันตลอดเวลา







                ไม่ฟังกันดีนักครูนัดเรียนเพิ่มวันเสาร์นะ







                เป็นอีกครั้งที่พอไม่มีคนฟังสร้างความไม่พอใจให้แก่ผู้สอน เธอมองไปรอบๆเห็นบรรกาศที่มองยังไงก็ไม่น่าใช่ห้องเรียนแล้วหงุดหงิด สุดท้ายจึงใช้โหมดบังคับนัดเรียนเพิ่ม







                แทฮยองที่ตื่นขึ้นมาทำหน้างง แต่พอรู้เหตุการณ์ก็ไม่ได้กังวลอะไรมาก ขนาดเรียนปกติยังมากันไม่ครบนับประสาอะไรกับการนัดเรียนเพิ่ม มีหวังคุณครูได้มาสอนสอนคนเดียวแน่







                แต่เหมือนจะมีคนไม่คิดแบบนั้นน่ะสิ








                “ไอวี!! งี้กูก็อดไปทะเลอะดิ ไม่น๊า







                ทันทีที่อาจารย์ผู้สอนออกไป จีมินก็โวยวายลั่นแบบไม่เกรงใจจองกุกที่นั่งอยู่ข้างๆเลย แต่ที่แย่กว่านั้นคือแทฮยองไม่ได้คิดจะบอกพวกเจโฮปว่าวันหยุดนี้เขาไม่อยู่








                ไปทะเล?








                จองกุกทวนคำพูดของจีมินเป็นเชิงถามว่าทะเลอะไร ไม่ได้ตั้งใจจะถามคนอื่นแต่เลือกเจาะจงไปที่คนตัวเล็กที่โวยวายอยู่เมื่อครู่









                “ไอหมู…”







                ไม่ล้มทริปนะ กูอยากไปบ้านมึงแทฮยองกำลังพูดขัดคนขี้โวยวาย พยายามส่งซิกว่าให้เงียบๆเดี๋ยวไปเคลียร์กันทีหลัง แต่ก็ไม่ทันแล้ว จีมินอารมณ์มาเต็ม








                “อ้ออออ นี่คิดจะไปไหนไม่บอกกันเลยหรอครับเมียโฮซอกเอี้ยวตัวเอามือเท้าคางหันมาพูดด้วยท่าทางกวนประสาท ไม่ใช่ท่าทางอย่างเดี๋ยวคำพูดก็ไม่ต่าง







                เ สื อ ก








                “ไปด้วยนะไม่สนแม้ร่างบางจะด่าอะไรมา โฮซอกบอกจุดประสงค์ของตัวเอง หยุดยาวจะให้เขานอนหง่าวอยู่ห้องได้ยังไงกัน









                ปากขอไปด้วยแต่สายตากรุ่มกริ่มมันคืออะไร!…









                จองกุกไปด้วยได้ไหมจองกุกสะกิดจีมินให้นั่งลงแล้วลองถามดูบ้าง จีมินอึกอักเมื่อได้ยินถ้าเป็นบ้านตัวเองก็ยอมรับนะว่าอยากให้จองกุกไปด้วย ไปหลายๆคนสนุกจะตาย คราวที่แล้วไปกันสี่คนตัวเขาไม่ต่างจากเบ้สักเท่าไหร่ แน่นอนจองกุกไปเจโฮปก็ไปทีนี้ก็มีคนคุมวีให้ไม่มาวุ่นวายกับเขาแล้ว จีมินเป็นคนฉลาด







                ไม่ให้ไปโว้ยยยยแทฮยองโวยวายบ้างเพราะทนไม่ไหวกับท่าทางของอีกฝ่าย








                จะไป ถือเป็นค่าตอบแทนที่กูไปช่วยมึงเมื่อวานโฮซอกหาข้ออ้างสมเหตุสมผลมาต่อรอง ตอนแรกเขาไม่ได้คิดว่ามันเป็นบุญคุณอะไรหรอกแต่มันก็ใช้ได้ไม่ใช่หรออีกอย่างพวกมึงโดดกันแล้วปล่อยพวกกูมานั่งเบื่อใช้ได้ที่ไหน ไม่ยุติธรรม







                “เจโฮปก็พูดถูกนะ







                จิน แต่นั้นมันบ้านกูนะ จะเอาคนนอกไปทำไมอยู่ๆจินก็พูดขึ้น แล้วก็ไม่ได้เข้าข้างแทฮยองซะด้วย ทำเอาเจ้าตัวเริ่มรู้ตัวแล้วว่าโดนขัดใจทำเสียงฟึดฟัดแต่เพราะเป็นจินเลยพูดอะไรไม่ได้มาก







                “จินหนึ่งเสียงให้เจโฮปกับเพื่อนไปกับพวกเราประโยคไม่สั้นไม่ยาวอ้างถึงอำนาจและบทลงโทษของแทฮยอง จินนับตัวเองเป็นหนึ่งเสียงเพื่อหาข้อสรุป








                “จีมินอีกหนึ่ง







                “แหม พวกมึงพูดกันขนาดนี้ นับเสียงซูก้าไปด้วยเลยนะครับ







                “สรุปเจโฮป จองกุก นัมจุนไปกับพวกเรานะจินสรุปเองเสร็จสรรพ แทฮยองได้แต่กรีดร้องในใจกับการลอยหน้าลอยตาของผู้ชนะคนล่าสุด จองโฮซอก







                ไม่ยักรู้ว่าจะไปพาเพื่อนบ้านตัวเองต้องถามความเห็นของผู้คุมคนอื่น!!…

 













 

                คืนนั้นแทฮยองกลับมาที่ห้องเพื่อเตรียมจัดกระเป๋ากลับบ้าน โฮซอกเองก็เช่นกันเขาเดินเข้ามาภายในห้องหลังจากที่ไปคลุกอยู่กับเพื่อนๆในช่วงเย็น 







                ทันทีที่โฮซอกเปิดประตูเข้ามา ร่างบางที่กำลังวุ่นกับการยัดข้าวของใส่กระเป๋าก็ต้อนรับการกลับมาด้วยสีหน้ามุ่ยๆเหลือบตามองไปที่คนมาใหม่เล็กน้อยก่อนจะก้มลงจัดกระเป๋าต่อไป 







                “เห็นหน้ากันแล้วทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไงร่างหนาเดินมานั่งยองๆตรงหน้าคนที่ทำเป็นวุ่นวายไม่ยอมตอบคำถามแสร้งทำเป็นไม่สนใจ จ้องจนอีกคนต้องเงยหน้ามามองแบบเลี่ยงไม่ได้







                อะไร






                “ทำหน้าอะไรพอเห็นว่าอีกฝ่ายมองมาที่ตัวเองแล้วก็ถามย้ำอีกครั้ง อุตส่าห์อารมณ์ดีกลับมาห้องมาเจอหน้ามุ่ยๆของคนที่สนใจอยู่มันก็ไม่ค่อยโอเคนะ ถึงแม้ว่านี่จะเป็นหน้าปกติที่อีกคนชอบทำอยู่แล้วก็เถอะ






                “แค่กำลังคิดว่าเมื่อไหร่มึงจะย้ายออกไปสักที เป็นกาฝากกูมาจะครบอาทิตย์แล้วแทฮยองตอบ ชีวิต 24 ชั่วโมงของเขานี่แทบจะอยู่กับเจโฮปหมดแล้ว ปกติเขาไม่ใช่คนที่จะให้ใครมาเข้าใกล้ง่าย บางทีควรถึงเวลาแยกไปสักทียิ่งอยู่ใกล้ยิ่งอันตราย





                “เก็บห้องให้สิ






                “เออ เดี๋ยวให้ลูกน้องเก็บให้ร่างบางตอบอย่างไม่หยีระ คนเขามีตั้งเยอะแค่เก็บห้องพังๆห้องเดียวไม่คณามือหรอก ทีนี้ความสุขสงบก็จะกลับคืนสู่เขาสักที






                “ลืมไปแล้วหรอว่าต้องเก็บเองโฮซอกขมวดคิ้วกับคำตอบของอีกคน ถ้าปัญหาทุกอย่างมันแก้ง่ายขนาดนั้นก็ดีสิ ขอโทษทีพอดีเจโฮปไม่ง่ายใครจะปล่อยของดีใกล้ตัวไป ขุดหลุมหวังจะฝังคนอื่นไว้เสียลึก พอตกลงหลุมตัวเองการที่จะปีนออกมามันก็ยากหน่อยนะแทฮยอง






                “ใครจะรู้







                “กูไง กูรู้คนที่สั่งมึงก็รู้ เด็กน้อยเอ้ยไม่พูดเปล่า ร่างหนายื่นมือไปบีบแก้มนิ่มเบาๆอย่างหมันเขี้ยว แต่ก็ทำได้ไม่นานเพราะอีกฝ่ายรีบสะบัดหน้าหนีจากการเกาะกุมอย่างไว







                กวนตีนล่ะพอเห็นว่าคุยดีๆด้วยแล้วเริ่มลามปามทำเอาร่างบางหงุดหงิด ยกเลิกการจัดกระเป๋ากลางคัน ร่างบางปิดกระเป๋าดังปึง! แล้วลุกเดินหนีจากอีกคนทันที







                “กวนก็ว่าที่ผัวมึงโฮซอกยิ้มน้อยๆกับปฏิกิริยาของร่างบาง แต่ก็ไม่วายพูดจายียวนไปเพิ่มอัตราความหงุดหงิดให้พุ่งสูงขึ้นไปอีก ใบหน้าขึ้นสีเวลาโกรธก็น่ารักไปอีกแบบ







                เลิกวกเข้าเรื่องนี้สักได้ไหมห๊ะ!”







                “นี่กินยายังเมื่อพอใจกับภาพตรงหน้าแล้วโฮซอกก็ยอมเปลี่ยนเรื่องให้ตามคำขอ ก็อาการป่วยเพิ่งจะดีขึ้นเองแล้วเมื่อวานก็ไปบู้ทั้งวันถ้าไข้กลับมาจะแย่








                “กูหายแล้ว





                “ไปกินยา







                “ไม่กินแทฮยองตอบพร้อมเดินออกมาจากห้องน้ำเขาเพิ่งไปหยิบของที่จำเป็นต้องใช้มาเตรียมวางไว้ที่โต๊ะหนังสือเพื่อที่พรุ่งนี้จะได้ไม่ลืม







                “ทำไมเคะไม่ชอบกินยาโฮซอกลุกขึ้นไปยืนขวางร่างบางที่เดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง แต่คราวนี้ที่พูดไม่ใช่เพราะอยากจะกวน ก็แค่เป็นห่วงอาการป่วยเพิ่งจะดีขึ้นแล้วเมื่อวานก็ไปบู้ทั้งวันถ้าไข้กลับจะแย่ไปใหญ่








                “กูไม่เคะ






                “ก็กินยาดิ







                พอร่างบางเบี่ยงตัวหนีร่างหน้าก็ตามไปดักไปไว้ทันที แบบก้าวต่อก้าวไม่ยอมห่าง แทฮยองนิ่วหน้าไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากกินยาแต่คนมันหายแล้วจะให้กินอีกทำไม เดี๋ยวก็ได้ไม่สบายเพราะกินยานี่แหละ







                “ไม่โว๊ยย!!”








                สุดท้ายก็ต้องผลักอีกคนไปให้พ้นทางแล้วก็รีบกระโดดขึ้นเตียงคลุมโปงยึดผ้าไว้แน่นกันไม่ให้มาจับเขากรอกยาได้ โฮซอกพยายามดึงผ้าห่มแต่ก็ไม่เป็นผล พอเหลือบมองนาฬิกาก็เห็นว่าดึกมากแล้วพรุ่งนี้ต้องออกกันแต่เช้าตรู่ จะจัดการจอมดื้อเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ตอนนี้เขาต้องจัดกระเป๋าของตัวเองบ้างแล้ว






                “พรุ่งนี้กูจัดการมึงแน่แทฮยอง







                “คร๊อกกกก!!!”







                โฮซอกคาดโทษแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเสียงแกล้งกรนของจอมดื้อที่เขาเรียก อยากจะจับมาฟัดแต่ต้องอดทนไว้ไม่งั้นได้มีการเปลี่ยนแพลนแน่ ทะลงทะเลไม่ได้ไปหรอก





                ไปสวรรค์แทน













               

                ผ่านไปเกือบสามสิบนาทีโฮซอกก็จัดข้าวของของใช้ส่วนตัวเสร็จ เขาเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อยเตรียมตัวจะนอนแน่นอนว่าที่นอนของเขาคืนนี้ไม่ใช่โซฟา คนโวยวายหลับไปแล้วหลับสนิทเสียด้วย






                เชื่อใจกูมากไปแล้วแทฮยอง







                แม้แต่ในฝันก็อย่าไว้ใจคนชื่อจองโฮซอก








                โฮซอกมองไปยังร่างบางที่นอนหายใจสม่ำเสมอก่อนจะนั่งลงในพื้นที่ว่างอีกฝั่งของเตียง กระเถิบเข้าไปใกล้คนหลับไม่รู้เรื่องที่ตอนนี้แขนขากอดก่ายหมอนข้างอย่างหลวมๆ เกิดความรู้สึกอิจฉาแบบหาที่มาไม่ได้เขาจึงค่อยๆเอามันออกไปพ้นหูพ้นตา ก่อนที่จะเปลี่ยนร่างบางเป็นหมอนข้างของเขาแทน






                ใบหน้ายามหลับราวกับเด็กน้อยไม่มีพิษมีภัยกำลังถูกโฮซอกสำรวจทุกตารางนิ้ว ผมสีส้มแสดกระจายเต็มหมอนใบโตดูเย้ายวน ร่างบางในอ้อมแขนหลับตาพริ้มเห็นแพขนตาชัดเจน จมูกรั้นๆบ่งบอกว่าคนตรงหน้าคนนี้ทั้งดื้อและแสบแค่ไหน มือหนาแตะที่แก้มเนียนเกลี่ยไปมาอย่างเบามือไล่ไปยังริมฝีปากบางสีเชอร์รี่แวววาวอาจเพราะลิบมันที่เจ้าตัวทามันก่อนนอน เขาไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมว่าปากบางนั่นกำลังเผยอออกเหมือนรอคอยและเชิญชวนให้เขาจับต้องมัน






                เชิญชวนก็ต้องสนองใช่ไหม







                คราวนี้คนโดนเอาเปรียบไม่มีโอกาสได้ขัดขืนใดๆ โฮซอกบรรจงแตะริมฝีปากตัวเองไปที่อวัยวะเดียวกันแต่ดูเย้ายวนกว่าหลายเท่า ริมฝีปากหนาบดเบียดดูดดึงอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าคนที่นอนอยู่จะรู้สึกตัว แต่มันก็เป็นแค่ช่วงแรกเท่านั้นแหละ เพราะหลังจากที่มือหนาบีบน้อยๆที่ข้างแก้มเพื่อเปิดทางให้ลิ้นร้อนให้แทรกเข้าไปสำรวจภายในโพรงปากของอีกฝ่าย ความนุ่มนวลก็หายไปเหลือไว้เพียงความร้อนแรงแทบแผดเผา แทฮยองครางอื้ออึงในลำคอแต่ก็ไม่รู้สึกตัวเสียทีเดียวด้วยความที่เป็นคนหลับลึกอยู่แล้ว






                จากที่นอนข้างๆตอนนี้คนโดนเอาเปรียบแบบไม่รู้ตัวกลายมานอนใต้ร่างเป็นที่เรียบร้อย มือหนาผละหน้าสวย ไปเลิกเสื้อตัวบางที่วันนี้ดูจะขัดหูขัดตาเป็นพิเศษก่อนจะเริ่มสำรวจเนื้อตัวของคนใต้ร่างที่เขาเคยเห็นมาแล้วสองครั้งด้วยมือของตัวเอง ตั้งแต่เอวคอด หรือแม้แต่หน้าท้องแบนราบ






                ในที่สุดโฮซอกก็ยอมผละจากริมฝีปากบาง ลากไล้ริมฝีปากร้อนผ่าวไปทั่วพวงแก้มนิ่มเรื่อยไปยังสันกรามลงมาที่ลำคอระหงสูดดมกลิ่มหอมจางๆจากร่างบาง ขบเม้มเพื่อฝากรอยกุหลาบแสดงความเป็นเจ้าของกายนี้ หนึ่งรอย สองรอย และสามรอยไปเรื่อยๆ






                อืมมมม







                แทฮยองบิดตัวครางน้อยๆทำคนจ้องจะเอาเปรียบได้สติ เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองมอมเมาไปกับร่างกายบางๆไปมากแค่ไหน จากที่แค่จะเอาเปรียบๆเล็กน้อยๆ







                ตกลงใครแกล้งใครกันแน่วะ








                หลังจากที่ยอมผละออกมา ร่างหนามองภาพตรงหน้าพลางกลืนน้ำลาย เสื้อตัวบางที่เขาจำได้ลางๆว่าเลิกมันขึ้นไปเพราะรู้สึกเกะกะเหมือนมันจะดูสูงไปนิด มันหมิ่นเหม่เหลือเกินไหนจะรอยกุหลายที่เขาเผลอทำไว้เยอะเกินความจำเป็น แต่เจ้าตัวที่โดนเอาเปรียบยังคงไม่รู้เรื่อง หลับตาพริ้มอย่างสุขสมอยู่ใต้ร่างของเขาเอง







                ใจจริงเขาก็อยากจะทำมากกว่านี้ ให้สมกับที่รอและกับสิ่งที่ร่างบางทำแสบไว้กับตัวเขาเองแต่อีกใจก็บอกว่าอยากได้ความเต็มใจมากกว่า สุดท้ายเขาก็ตัดสิ้นในล้มตัวลงนอนข้างๆแทน






                รอดแค่วันนี้เท่านั้นแหละมึง   






  




________________________________________________


มาแล้ววววววว หายไปสามชาติเศษ พอกลับจากทำงานก็เล่นเพลินไปหน่อย
แค่ตอนเดียวใช้เวลาพิมพ์ถึงสามวัน หน้าตีสุดๆ เวิ่นเยอะด้วยแหละประเด็น 555
ความรู้สึกเหมือนแทฮยองจะใช้ชีวิตลำบากขึ้นนะ เพราะถูกลงโทษ แต่ก็ดีแล้ว
จะได้สงบกับชาวบ้านเขาบ้าง 

เจโฮปก็ใช่ย่อยเจ้าตัวเขาตื่นมาคงได้รู้กัน ไม่รู้จักห้ามตัวเองเลย (ห้ามตัวเองไม่ให้เขียน)
ตอนหน้าไปทะเล ทะเล๊ ทำอะไรดีเน้ออออ ไว้ติดตามตอนต่อไป

ตอนนี้ตี 5 แล้ว บอลโลกเพิ่งจบได้ดูหรอก แต่ก็เหมือนดู ทล เต็มไปด้วยบอล
ยังไงไรท์ขอตัวเข้าถ้ำก่อนก็แล้วกัน นี้กลายเป็นติ่งกะดึกแบบถาวร 
อ่านให้สนุกนะคะ ขอโทษที่ให้รอนานๆ รักรีด ชู๊บ +3+




         
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #506 mintspirit07 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 13:22
    โฮปใจเย็นๆ อดใจไว้ลูก อดเปรี้ยวไว้กินหวาน ฮึบ! 555555555
    #506
    0
  2. #499 Marsktoki (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 02:29
    เหยยยยยย
    โฮซอกใจเย็นนนนน
    ไม่ลักหลับนาา
    #499
    0
  3. #277 monster (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 18:08
    เดี๋ยวสิ เจโฮปปปปปปปปปปปปปป


    เเกล้งเยอะไปป้ะ ทำไมไม่จัดการเลย!5555


    ขอจัดเต็มสักดอกสิไรท์ -..- 55

    อยากรู้จังว่าเเทตื่นนอนเห็นรอยพวกนี้ จะทำหน้ายังไง   อิอิ



    #277
    0
  4. #268 adrenaline (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 23:01
    เฮ้ยๆๆๆๆ เจโฮปใจเย็นคะ

    วีตื่นมาเห็นรอยจะวีนยังไงนะ 55555
    #268
    0
  5. #267 icetaethan (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 21:27
    ทำเอาอารมณ์ค้างเลยอ่ะ 555555 สนุกมาก ลุ้นสุดๆ รีบอัพนะค้าป ^+++++^
    #267
    0
  6. #266 Q'erwildz (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 22:09
    ไรท์เตอร์มาทีทำเอากำเดาไหลเบยค่ะ ฮ่อก!
    #266
    0
  7. #265 LoVebangtan (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 19:46
    โฮปวีน่าร๊ากกกกกกกก>
    #265
    0
  8. #264 Tew Nanthanut (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 17:03
    เกือบไปแล้วค่ะแทฮยองโฮซอก -////-
    #264
    0
  9. #262 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 14:20
    พี่จินโหดดดดดดดดดดดดดด -o-

    ทำซะน้องวีหงอยเลย แต่พี่จินก็มีเหตุผล(ที่ดีสุดๆ)

    งั้นก็ปลงนะแทฮยอง ไงๆก็ไม่เลวร้ายเท่าไรหรอกมั้ง

    หลับให้สบาย เก็บแรงไว้โวยวายพี่โฮซอกดีกว่า 55555

    โชคดีนะพี่โฮซอก ถ้าพี่จินหรือพี่แบครู้ ว้าว -o-

    เป็นกำลังใจให้พี่เติ้ลนะคะ สู้ๆค่า ^^
    #262
    0