[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 25 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,059
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    3 ก.ค. 57


chapter 19

 





                วี ไม่เอา TT[]TT”




                จีมินขอร้องอ้อนวอนเพื่อนตัวเองอย่างเต็มที่ มือก็พยายามเกาะและฉุดรั้งคนข้างหน้าไว้อย่างสุดความสามารถแต่กลายเป็นโดนลากไปตามทางเสียเฉยๆ




                ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางจีมินถูกบุกรุกห้อง โดนปลุกด้วยฝีมือคิมแทฮยองที่อยู่ในสภาพชุดฟอร์มไฟก็ไม่ยอมเปิด จนเขาเกือบหัวใจวายเพราะเงาทะมึนๆนั่น มาถึงไม่มีการพูดพร่ำทำเพลงใดๆแทฮยองจับเพื่อนตัวเตี้ยกว่ายัดเข้าห้องน้ำทันทีพร้อมชุดฟอร์มเสร็จสรรพ ถึงแม้เขาจะถามคำถามมากมายแต่ก็ไร้ซึ่งคำตอบ




                จีมินจัดการกับตัวเองแม้จะงงๆอยู่บ้าง พอเปิดประตูออกมาเขาก็เห็นอีกคนยืนรออยู่อีกแล้วแถมรอด้วยใบหน้าถมึงทึงด้วย ก่อนจะพูดประโยคสั้นๆ แต่เชื่อเถอะจีมินโคตรจะไม่ยินดีและไม่อยากฟังประโยคนี้เลย




                ไปแก้แค้นพวกลูกคุณหนูที่รังแกมึงกัน




                ยังไม่ทันได้แย้งอะไรเพราะจบคำอีกคนก็คว้ามือและออกแรงลากไปยังสถานที่ที่เมื่อหลายวันก่อนเขาเพิ่งไปมา ลานกิจกรรม




                “มึงป๊อดหรอแทฮยองหันมามองด้วยสายตาดุๆก่อนหันไปมองทางอีกครั้ง ทั้งคู่ต้องรีบออกจากหอก่อนที่จินจะไปตามปลุกเหมือนทุกวัน ถ้าจินมาเจอแผนที่ร่างบางอุตสาห์วางไว้อย่างดีเมื่อวานจะล่มไม่เป็นท่า ไม่ต้องพึ่งใครเรื่องนี้แทฮยองจะทำเอง





                “ป่าวแล้วมึงไม่คิดจะบอกจินกับซูก้าหรอพอถูกจ้องด้วยสายตาแบบนั่นอีกครั้ง จีมินเริ่มไม่อยากเสี่ยงกับอารมณ์ของเพื่อนตัวเองแล้ว อยากจะหาตัวช่วยดีๆอย่างจินหรือไม่ก็ซูก้า จริงๆใครก็ได้ที่สามารถขัดคนข้างหน้าเขาโดยที่ไม่รู้สึกสะทกสะท้าน





                “มึงคิดว่ากูโง่เหมือนมึงหรือไง





                ประโยคธรรมดาๆที่จีมินคิดว่าตัวเองชินกับมันแล้วแต่เวลานี้มันทำใจชินไม่ลง ไม่มีสีหน้าหรือแววตาใดๆฉายแววเล่นเลยแม้แต่น้อย





                บอกไปแล้วว่าแทฮยองได้เตรียมการตั้งแต่เมื่อวาน ณ ลานกิจกรรมในขณะนี้เต็มไปด้วยนักเรียนทุกชั้นปีถึงแม้ว่าจะเช้ามากก็ตาม ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียด หลายคนง่วงหงาวหาวนอนแต่ไม่อาจขัดคำสั่งด่วนที่ถูกปล่อยมาได้





                - 6 โมงเช้าที่ลานกิจกรรม V –





                แทฮยองมองไปยังภาพตรงหน้าก่อนจะกระตุกยิ้ม เขาเดินขึ้นไปยืนบนแท่นเหนือนักเรียนคนอื่นโดยไม่ลืมลากจีมินขึ้นไปด้วย





                สวัสดีพวกลูกคุณหนู อากาศเช้าๆก็ดีไปอีกแบบเนอะเขากวาดสายตาไปทั่วบริเวณในขณะที่พูด แต่สิ่งที่เห็นคือทุกคนพร้อมใจกันก้มหน้ามองพื้นกันหมดไม่รู้ทำไมที่เรียกมาก็ไม่มีอะไรมาก แค่เมื่อวันก่อนมีคนท้าทายอำนาจโดยการเอากุญแจไปขังจีมินไว้ กูเลยต้องการตัว






                ซุบซิบ





                คำบอกเล่าของผู้คุมคนปัจจุบันทำบรรยากาศเงียบๆในยามเช้าถูกแทนที่ด้วยเสียงซุบซิบและท่าทีเลิกลักของบรรดานักเรียนใต้อำนาจและแน่นอน มันต้องมีสักคนที่แสดงอาการมากกว่าใคร





                มีเวลาถึงแค่เย็นนี้





                “โห!”อีกครั้งกับปฏิกิริยาตอบรับคำพูดของแทฮยอง แต่ครั้งนี้มันทำเอาจีมินมองอย่างตะลึง ตั้งแต่วีเป็นผู้คุมมา ไม่ว่าจะเรียกประชุมด่วนมากี่ครั้งหรือเช้าแค่ไหนก็ไม่เคยเกิดอาการแบบนี้มาก่อน ถึงแม้มันจะเป็นเพียงเสียงตัดพ้อของคนพวกนั้นก็เถอะ เหมือนคนพวกนี้เริ่มมีปากมีเสียง






                ถ้าหาไม่เจอกูจะคิดว่าทุกคนให้ความร่วมมือ เย็นนี้เจอกัน





                และแน่นอนทันทีที่แทฮยองและจีมินเดินจากไป บรรยากาศอึมครึมถูกแทนที่ด้วยเสียงเซงแซ่หลายคนได้แต่บ่นกับตัวเอง และอีกหลายคนเริ่มตัดพ้อเพราะไม่อาจทนได้อีกต่อไป






                “จะกดขี่กันไปถึงไหนวะยูคยอมเห็นท่าทีของบรรดาเพื่อนๆก็ไม่รอช้ารีบจัดการดำเนินตามแผนที่วางไว้ ตีเหล็กต้องตีตอนที่มันยังร้อนๆ อารมณ์ร้อนๆของคนนี้แหละของดี





                ดังคาด ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย บางคนถึงกับตอบรับด้วยคำต่างๆนาๆ ใช่ๆ’ ‘บ้าอำนาจ’ ‘จะทนไม่ไหวแล้วนะ’ ‘เมื่อไหร่เราจะหลุดพ้นสักทีฯลฯ






                คำถามทำไมพวกเขาถึงเพิ่งมาหมดความอดทนกันตอนนี้




                คำตอบเพราะตอนนี้มีคนชื่อเจโฮป

               







                แทฮยองและจีมินที่เดินออกมาจากลานกิจกรรมไม่ทันไรก็เจอกับอีกสองผู้คุมที่ยืนจังก้าทำหน้าเครียดมาแต่ไกล แทฮยองเผลอเอามือกุมหัว หงุดหงิดตัวเองที่ทำพลาดให้อีกสองล่วงรู้แผนการที่เพิ่งเริ่มของตัวเอง ส่วนจีมินทำหน้าจะร้องไม่ร้องแหล่เพราะสายตาตำหนิของทั้งคู่ ผู้คุมขี้กลัวคิดอยากจะหยุดเดินเอาเสียดื้อๆไม่อยากไปเผชิญหน้ากับความกดดันอีก 10 เมตรหน้าเลยจริงๆ





                “…”




                ความเงียบของจินยิ่งทำให้จีมินกลัวมากขึ้นเป็นสองเท่า มันไม่ใช่ความเงียบแบบคนสงวนท่าทีอย่างที่เคยแต่จินกำลังตำหนิพวกเขาด้วยความเงียบตังหาก





                กูว่าแล้วทำไมมึงดูไม่สนใจตอนประชุมซูก้าพูดขึ้นในที่สุดแต่มันก็เป็นแค่คำพูดทั่วๆไปเชิงให้ท้ายแทฮยองอีกตังหาก ดูท่ามีเพียงคนเดียวที่ไม่พอใจกับเรื่องนี้ คิมซอกจิน





                “พวกมึงแม่ง ทำแผนกูพังไม่เป็นท่าพอเห็นว่าซูก้าไม่ได้โกรธอะไรแทฮยองก็เริ่มโวยวายบ้าง จีมินลอบถอนหายใจ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเผชิญความกดดันทีเดียวสองทาง





                “ลองฟังสิ ผลของการทำอะไรไม่คิด





                “จิน!!”





                แต่ก็ต่อลมหายใจได้เพียงไม่นานเพราะประโยคที่จินพูดต่อมาทำเอาจีมินกลั้นหายใจแทบไม่ทัน ส่วนคนอารมณ์ร้อนไม่เคยถูกขัดใจถึงกับมีปฏิกิริยาก้าวร้าวถึงแม้จะเป็นกับคนที่เจ้าตัวเคยยอมอ่อนข้อทุกครั้ง แทฮยองมองจินด้วยสายตาขวางๆอย่างไม่สบอารมณ์





                “ไม่ต้องมาขึ้นเสียง ผิดก็ว่าไปตามผิดจินเองก็ไม่ยอมนิ่งเหมือนทุกที เขาตอบกลับทันทีที่แทฮยองเริ่มใส่อารมณ์ในน้ำเสียง ใครไม่เคยเห็นจินกำราบวีก็จงดูนาทีนี้ซะ





                “ไม่เอาแบบนี้ดิจีมินที่ไม่เคยเห็นจินเป็นแบบนี้มาก่อนถึงกับร้องคราง ถึงจะสงสัยมาตลอดว่าทำไมวีถึงดูเชื่อฟังจินเป็นพิเศษและทำไมจินถึงคุมคนที่ไม่เคยยอมใครอย่างวีได้ วันนี้พอได้รู้สาเหตุแล้วเขาชักจะกลัวเองแล้ว






                “เฮ้ย ใจเย็นซูก้ามองซ้ายมองขวาก่อนจะพยายามไกล่เกลี่ยสถานการณ์ตรงหน้าอย่างสุดความสามารถ ไม่ใช่แค่จีมินคนเดียวหรอกที่เพิ่งเคยรับมือกับสถานการณ์นี้ เขาเองก็ด้วย





                “มึงดูจินก่อนค่อยมาบอกกู กูแค่จะหาตัวคนร้ายไม่ได้จะฆ่าใคร






                พอเห็นว่าคราวนี้อีกฝ่ายดูจะเอาจริงและไม่พอใจมากแทฮยองจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปใส่อารมณ์กับซูก้าแทน แน่นอนครั้งนี้จินเองก็ไม่ยอมปล่อยผ่านไปเขาแทรกด้วยประโยคที่สั้นกว่าเดิมแต่ความหมายรุนแรงมากกว่า





                “นี่ยังคิดไม่ได้ใช่ไหม





                คิมซอกจิน!!!”





                ชื่อจริงของจินถูกนำมาใช้เพื่อบ่งบอกอารมณ์ที่คนเอาแต่ใจ ใบหน้าแทฮยองแดงก่ำและเต็มไปด้วยโทสะ เขาพยายามสูดหายใจลึกๆเพื่อกับอารมณ์โกรธของตัวเองแต่ก็ใช่ว่าจะง่ายๆเสียเมื่อไหร่ โดนว่ามาซะขนาดนั้น





                กูไม่ชอบแบบนี้จีมินยกมือปิดหูเองเมื่อเห็นว่าบทสนทนาเริ่มร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาคิดมาตลอดว่าคนที่ร้อนที่สุดกับคนที่เย็นที่สุดถ้าทะเลาะกันจะไม่ร้ายแรงเพราะคนที่เย็นจะมีเหตุผลเสมอไม่ตามเกมคนที่ร้อน แต่ทำไมตรงหน้าเขามันไม่ใช่ล่ะ ทำไมมันร้อนทั้งคู่ล่ะ





                “มึงจะทะเลาะกันให้พวกมันเห็นใช่ไหม!!”ซูก้าเองก็เริ่มทนไม่ไหว เขาขึ้นเสียงและผลักทั้งคู่ให้ออกห่างจากกันเพราะหลังจากเถียงกันมาสักพักระยะห่างระหว่างทั้งคู่ก็ลดลง จริงๆจินแค่ยินเฉยๆมีแค่คนอารมณ์ร้อนที่พยายามพุ่งเข้าใส่ท่าเดียว





                “ซูก้า กูไปดาดฟ้านะเป็นจินเองที่ยอมล่าถอย เขาได้สติจากการที่ซูก้าผลักเขาว่าไม่ควรไปต่อล้อต่อเถียงกับคนที่ไม่เคยยอมใครแล้วยิ่งตอนโมโหแล้วด้วย ถ้าโมโหคนอื่นยังพอช่วยได้แต่นี่คู่กรณีคือเขาเองเพราะฉะนั้นเลือกหลบไปนั่นแหละดีแล้ว





                ทั้งซูก้าและจีมินถึงกับช็อคเมื่อได้ยินสรรพนามใช้แทนตัวเองของคนที่นับว่าอารมณ์เย็นที่สุด จินไม่ค่อยใช้สรรพนามแทนตัวเอง ถึงจะใช้แต่ก็ไม่ใช่คำว่า กู แน่ๆ แสดงว่าน้ำแข็งถูกไฟโทสะละลายทางที่ดีอย่าไปขัดหรือยุ่งอะไรด้วยเลยจะดีที่สุด





                “เหอะ…!”แทฮยองเองก็อดช็อคไม่ได้เช่นกันแต่เพราะทิฐิที่ตอนนี้มีอยู่มากจึงทำแค่พ่นลมหายใจและสบถออกมา ดีที่จินเดินออกไปแล้วจึงไม่ได้ยิน ถ้าได้ยินนี่ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ





                มึงนี่ก็น๊าซูก้าพูดอย่างอ่อนใจเมื่อเห็นท่าทางทีของเพื่อนตัวเอง





                กูถามคำเดียวจะช่วยกูไหม




                “เออ! …แต่จินมันห่วงมึงมากนะเว้ย





                “พอ!”

 








 

                กลับมาอีกครั้งที่สถานที่เดิม หลังเลิกคลาสนักเรียนทุกชั้นปีต่างก็รีบมารวมตัวที่ลานกิจกรรมอีกครั้งถึงแม้จะไม่อยากมาแค่ไหนก็ตาม แต่ใครจะอยากเสี่ยงล่ะ ส่วนประเด็นฮอตฮิตในวันนี้คงนี้ไม่พ้นเรื่องบุคคลที่ผู้คุมกฏคนปัจจุบันต้องการตัว ทุกคนต่างก็ตั้งข้อสังเกตต่างๆนาๆและไม่น้อยที่โยงเรื่องนี้เข้ากับอดีตผู้คุมกฏ...แจ็คสัน






                “ต้องการอะไรของเขา





                โฮซอกพึมพำกับตัวเองท่ามกลางบรรดานักเรียนหลากหลายชั้น หลากหลายห้อง วันนี้ทั้งเขาและจองกุกรับหน้าที่แสดงเป็นเด็กใหม่ที่ต้องเชื่อฟังและทำตามคนกุมอำนาจในตอนนี้ เมื่อบรรดานักเรียนเห็นเจโฮปก็เป็นที่ฮือฮาหลายๆคนเริ่มซุบซิบกัน แอบคาดหวังกันว่าวันนี้จะเกิดเหตุการณ์แบบหลายวันก่อน






                “คงไม่ต้องย้ำมั้ง






                เป็นจังหวะเดียวกับที่แทฮยองเดินขึ้นมาบนแท่นเหนือนักเรียนอีกครั้ง โดยซูก้ากับจีมินเพียงแค่ยืนอยู่ด้านล่างไม่ได้ขึ้นมาด้วยแต่อย่างใด





                “ว่าไง กูไม่ได้ว่างมาชมพวกมึงอึกอักนะครับ






                “พวกเราไม่รู้หนึ่งในผู้กล้าตอบเสียงเบา ถึงตอนนี้ใครจะกล้าตอบว่าอาจจะเป็นพวกแจ็คสัน ถึงเขาจะไม่ได้เป็นผู้คุมกฎแล้วแต่ใช่ว่าจะไม่มีหูมีตาอยู่ในนี่เสียหน่อยแล้วอีกอย่าง ...มันก็แค่การคาดเดา






                “โง่คำสั้นๆที่เรียกโทสะใครหลายๆคนเป็นอย่างดี โฮซอกมองกวาดสาดตาไปโดยรอบร่างบางที่อยู่ข้างบนอาจมองลงมาไม่เห็น ถึงแม้ทุกคนจะก้มหน้าเหมือนไม่กล้าต่อกรใดๆแต่มือที่อยู่ข้างลำตัวของคนเหล่านั้นกลับกำแน่น






                “คำเตือน...อย่าคิดหือกับกู






                เพียงแค่แทฮยองพูดประโยคนี้ออกมา ทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัดรวมทั้งซูก้าและจีมินที่ยืนอยู่ด้านล่างด้วย 






                “ถึงขั้นใช้คำเตือนเลยหรอวะซูก้าเริ่มอยู่ไม่สุขในสิ่งที่เพื่อตัวเองประกาศไป ไม่บ่อยนักหรอกที่แทฮยองจะประกาศคำเตือนเพราะถ้าลองได้ใช้แล้วคำว่าเหตุผลเก็บกลับบ้านไปได้เลย ทุกสิ่งทุกอย่างทุกการกระทำขึ้นอยู่ที่อารมณ์ของเขาล้วนๆ





                “ถ้าจินรู้มีหวังได้ทะเลาะกันอีกรอบแน่เลยจีมินพูดถึงใครอีกคนที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ตรงนั้นและเมื่อเช้าก็เพิ่งเปิดศึกกับคนที่ประกาศคำเตือนอยู่ในตอนนี้






                “แล้วเจอกันนะจ๊ะเด็กๆ





                “มึงนี่มันทันทีที่แทฮยองเดินออกมาซูก้าเตรียมเทศน์ข้อหาทำอะไรไม่ปรึกษา 





                “ไม่ต้องทำเพื่อกูขนาดนั้นหรอกนะจีมินที่มองมาด้วยสายตาห่วงๆทำไมเขาจะไม่รู้ว่าสิ่งที่แทฮยองกำลังทำอยู่เพื่อใคร ยอมให้คนหลายพันเกลียดตัวเองเพื่อเพื่อนที่ไม่ได้เรื่องอย่างเขา





                “ไอหมูหลงตัวเองผู้คุมอารมณ์ร้อนเมินคำพูดของซูก้าหันมาหยอกจีมินแทน แต่มันเป็นคำที่ชอบมากที่สุดของ       วันนี้ ถึงแม้จะไม่ยิ้มแบบที่เคยทำอย่างน้อยแทฮยองก็ไม่ตีขรึมให้เขาเครียดตลอดทั้งวันล่ะหน่า





                “เตรียมตัวเคลียร์กับจินได้เลยมึงซูก้าพูดแทรก





                “มึงนี่ชอบพูดให้กูอารมณ์เสียจริง เคลียร์เรื่องพ่อมึงให้กูด้วยคืนนี้กูจะพาคนเข้ามาพอได้ฟังคำพูดของซูก้า ผู้คุมอารมณ์ร้อนก็ไม่วายหันไปทำตาขวางใส่แต่ก็ไม่ได้ถือความอะไร






                “ไปดูงานด่วนตั้งแต่เมื่อวานแล้ว





                “ดีแทฮยองหยิบสมาร์ทโฟนคู่ใจขึ้นมาต่อสายหาใครบางคนที่ไม่ได้ติดต่อมาสักพักพี่แบค วีขอยืมคนหน่อย/.../ไม่เยอะ 50 พอ/.../เหอะหน่า/.../บอกพวกมันเอาของติดไม้ติดมือมาหน่อยนะ/.../วีจะพาพวกมันมาออกกำลังกาย ฮ่าๆ/.../วันหยุดนี้ล่ะกัน แค่นี้นะเปลือง บาย





                “พร้อมหรือยังพวกมึง








                เพียงไม่นานหลังจากแทฮยองประกาศคำเตือนชายชุดดำ รูปร่างกำยำ ตัวสูงใหญ่ หน้าตาน่ากลัวราวๆ 50 คนก็มาถึงพร้อมกับของติดไม้ติดมือตามที่แทฮยองต้องการ เมื่อทุกคนเห็นสิ่งผิดปกติต่างก็รีบกลับห้องตัวเองโดยด่วนเพราะคำเตือนของแทฮยองและพวกเขาก็กลัวจะโดนลูกหลงถึงแม้จะไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นมาเพื่อทำอะไรก็เถอะ เจบีเองก็เช่นกัน เขารีบกลับมายังห้องพักของตัวเองเพื่อพบใครบ้างคน





                “ยองแจเจบีเรียกชื่อคนที่ต้องการคุยด้วย เขาเคาะประตูเพียงสองถึงสามทีก่อนเปิดประตูเข้าไป เขาและยองแจเป็นรูมเมทกันแต่ตอนนี้ยองแจกลับไม่อยู่ยิ่งสร้างความกังวลให้เขายิ่งขึ้น





                เวลาแบบนี้เขาไม่ควรไปไหน...





                ร่างหนาเดินไปเดินมาอยู่ในเหมือนหนูติดจั่น เขาดูค่อนข้างกังวลใบหน้าคมเคร่งเครียด คิ้วหนาผูกเป็นปม แต่แล้วสายตาเขาก็ไปปะทะกับวัตถุสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือของยองแจ บัตรเรียกตัว






                - โกดัง XXX กูมีของขวัญจะให้มึงเจบี (your youngjae?) –






                เจบีหน้าซีดทันทีที่อ่านเนื้อในกระดาษ ถึงกับเหงื่อตก แววตาสั่นระริก ริมฝีปากแห้งผาก ยิ่งได้ดูรูปที่แนบมาแล้วหัวใจเหมือนตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างไร้สติของยองแจถูกมัดติดกับเก้าอี้






                พอเห็นแบบนั่นเจบีไม่ปล่อยเวลาไว้นานเขารีบไปตามสถานที่ที่ผู้คุมระบุไว้ทันที ใช้เวลาเพียงไม่นานร่างหนาก็มาถึงจุดหมาย ที่ด้านหน้าของโกดังมีชายชุดเกือบสิบคนยืนเฝ้าอยู่ พอเห็นว่าใครมาคนเหล่านั้นก็มาจับตัวแล้วก็ลากไปภายในโกดังทันที





                ภายในโกดังเงียบสนิทและค่อนข้างมืดมีเพียงแค่แสงไฟรำไรอยู่ตรงกลาง ซึ่งมีร่างของยองแจที่ถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้ รอบๆตัวถูกล้อมรอบด้วยรั้วเตี้ยๆไม่ไกลกันนักมีกล่องไม้ขนาดกลางตั้งอยู่ถ้าเขาดูไม่ผิดสิ่งในนั้นคือสัตว์เลื้อยคลานที่ยองแจกลัวที่สุด ...งู






                “ปล่อยโว้ยยย ปล่อยยองแจ






                เจบีพยายามดิ้นให้หลุดจากเกาะกุมของชายชุดดำเพื่อจะไปช่วยเพื่อนตัวเองที่ยังไม่รู้ชะตากรรมต่อจากนี้ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น






                “ไอวี!! มึงปล่อยเพื่อนกูเดี๋ยวนี้





                “จุ๊ๆๆๆ ในที่สุดแขกคนสำคัญก็มา











                สถานการณ์ที่โรงเรียนเป็นไปตามแผนของแทฮยอง พวกซูก้าและจีมินโดนหลอกให้อยู่คุมการทำงานของพวกชุดดำที่ถูกตามตัวมา ส่วนจินเขาไม่เจอเลยตั้งแต่มีปากเสียงกันไปเมื่อเช้า ไม่มีใครสักคนเอะใจว่าสิ่งที่เพื่อนตัวเองทำมันไม่เหมือนปกติ






                ทำแบบนี้แล้วจะได้อะไร





                โฮซอกที่มองอยู่นานเดินเข้ามาถามซูก้าที่ยุ่งอยู่กับการตรวจดูผลงาน สิ่งที่พวกคนชุดดำก็แค่พังข้าวของภายในห้องเรียนแล้วก็ล็อกเกอร์ตามทางเดิน เขาไม่ค่อยเห็นด้วยสักเท่าไหร่มันออกจะไร้สาระแบบเด็กๆไม่พอใจก็ทำลายข้าวของ





                วีมันคิดอะไรเหมือนใครที่ไหนซูก้าตอบแบบไม่คิดมากถึงแม้ในใจก็แอบตะขิดตะข่วงใจเล็กก็เถอะ





                แล้วพวกมึงก็ให้ท้ายมัน





                “รายนั้นใครเถียงมันได้ที่ไหนซูก้ากรอกตาไปมาเมื่อได้ยินคำถามของอีกฝ่าย ก่อนจะตอบด้วยเสียงเนื่อยๆตั้งแต่รู้จักกันมามีใครขัดใจแทฮยองได้บ้างนอกจากจิน ขนาดวันนี้จินก็จินเถอะยังเอาไม่อยู่





                “กูนี่ไง แล้วเจ้าตัวอยู่ไหนโฮซอกตอบกลับอย่างมั่นใจถ้าเรื่องให้ขัดใจให้ปราบแทฮยองเขาพูดได้เต็มปากว่าเขานั่นถนัดนัก พอมองซ้ายมองขวาเพื่อหาเป้าหมายกลับไม่เจอ






                “เห็นบอกจะไปติดต่อเรื่องของที่จะมาเปลี่ยน






                “พังแล้วก็ซื้อมาใหม่ รวยหรือไงยิ่งฟังคำตอบของซูก้าโฮซอกยิ่งคิดว่ามันไม่สมเหตุสมผลเสียเลย ในเมื่อสุดท้ายคนที่ได้รับผลเสียก็คือตัวแทฮยองเองจะทำเพื่ออะไร






                “ก็ประมาณนั้น





                ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรต่อโฮซอกแยกตัวจากซูก้า ใบหน้าคมติดเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัดเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาตัวช่วยทันทีเพื่อหาคำตอบของข้อสงสัยของเขา






                “จองกุก กูขอตำแหน่งปัจจุบันของเบอร์วีภายใน 5 นาที

 





 

                “ปลุกมัน





                แทฮยองหันไออกคำสั่งกับคนของตัวเองที่แอบแบ่งมาจากที่โรงเรียนอย่างลับ นี่ตั้งหากล่ะแผนที่แท้จริงของเขา เมื่อวานเขาเวลาทั้งวันจัดการวางแผนทั้งหมด ใช้สายของตัวเองไปสืบดูว่าใครบ้างที่น่าสงสัยแล้วก็พบว่าเป็นยองแจกับเจบี ทั้งคู่ดูมีลับลมคมในยิ่งพอมีคนพูดเรื่องจีมินโดนขังในโรงยิมทั้งคู่ยิ่งแสดงอาการกังวลอย่างเห็นได้ชัดและสุดท้ายก็คงทนความกังวลไม่ไหว เผลอบอกความจริงกับสายของเขาเองแถมยังมีหน้ามาขอให้ปิดเป็นความลับอีก






                เมื่อรู้ตัวคนร้ายที่แน่นอนแล้วเขาพยายามคิดวิธีที่จะทำยังไงไม่ให้พวกจินล่วงรู้ถึงแผนที่ซ่อนไว้ของตัวเขาเอง ทางออกที่ง่ายที่สุดคือต้องห่างกันให้ได้ ถ้าเกิดจินตัวติดกับเขาตลอดเวลาไม่วายต้องจับได้เป็นแน่ นั้นเป็นเหตุว่าทำไมเขาถึงจงใจเถียงและไม่ยอมอ่อนข้อแบบทุกที พอจินไม่อยู่ทุกอย่างก็เลยง่ายขึ้น แค่อ้างนิดๆหน่อยๆซูก้าก็ยอมปล่อยเขามา ส่วนจีมินไม่ต้องพูดถึงรายนั้นตามเขาไม่ทันอยู่แล้ว





                การประกาศคำเตือนก็เป็นหนึ่งในแผนของเขาเหมือนกัน เมื่อมีการประกาศคำเตือนจากปกติที่ทุกคนต้องเข้าหอก่อนเที่ยงคืนเปลี่ยนเป็นก่อนสองทุ่มทุกคนต้องอยู่ที่หอและห้ามออกไปไหนเด็ดขาด นอกจากจะได้รับอนุญาตเป็นพิเศษ





                สวัสดียองแจ เจบี ยินดีด้วยพวกมึงเป็นพวกลอบกัดที่กูชื่อจำได้





                “พะ..พูดอะไรยองแจอึกอักกับสิ่งที่คนตรงหน้าพูด เขายังตกใจไม่หายกับสภาพตัวเองที่ตื่นมาก็พบว่าถูกมัดอยู่ ส่วนเจบีเพื่อนของเขาก็โดนชายตัวใหญ่สองคนจับตัวไว้





                ใครสั่งพวกมึงให้ทำแบบนี้





                แทฮยองไม่สนใจท่าทีแสร้งมึนงงไม่รู้เรื่องของเหยื่อที่ถูกมัด เขาหันมาถามเจบีที่ตอนนี้มองเขาด้วยสายกินเลือดกินเนื้อ ดีที่ว่าตอนนี้อารมณ์เขาค่อนข้างดีเลยคิดว่าจะปล่อยไปสักห้านาที





                พวกกูไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น มึงกำลังปรักปรำพวกกูเจบีตอบเสียงแข็งนั่นทำให้ผู้คุมอารมณ์ร้อนเริ่มรู้สึกอารมณ์ไม่ค่อยดีแล้วสิ คนพวกนี้ไม้อ่อนคงใช้ไม่ได้





                “งั้นหรอแทฮยองหันหลังกลับ เดินตรงไปยังเหยื่อที่ถูกผูกติดกับเก้าอี้ มือเรียวเชยคางของยองแจให้สบตาของตน แสยะยิ้มอย่างที่ชอบทำอยากทักทายเพื่อนหน่อยไหม ^^”





                พูดจบแทฮยองก็ถอยออกจากบริเวณนั้น ส่งสัญญาณให้คนของตัวเองปล่อยสัตว์โลกแสนน่ารักออกมาเดินเล่นบ้าง





                “อย่านะเว้ย!!!”เจบีดิ้นหนักขึ้นพยายามจะหนีจากการเกาะกุมอีกครั้งและมันก็เป็นอีกครั้งที่เขาทำไม่สำเร็จ ได้แต่ยืนมองใบหน้าหวาดกลัวของยองแจ





                ยองแจ.. ตอบกูมาว่าพวกมึงทำแบบนั้นทำไม แล้วกูจะหยุด






                ยองแจมองบรรดางูนับสิบที่กำลังเลื้อยอยู่รอบตัวเขาอย่างช้าๆด้วยสายตาหวาดกลัว เขาไม่ได้คิดไปเองอีกไม่นานมันกำลังจะเลื้อยขึ้นมาบนตัวเขา จริงๆงูที่แทฮยองเตรียมมาพวกมันไม่มีพิษทั้งสิ้นเขาแค่เอาไว้ใช้ขู่เฉยๆแล้วก็อยากให้คนที่กำลังดิ้นแทบบ้าอยู่ตอนนี้รู้ว่าการที่ได้แต่มองแต่ไม่สามารถช่วยอะไรเพื่อนตัวเองได้เลยมันเป็นยังไง!






                “อะ..เอามันออกไป ขอร้อง…”เหยื่อกำลังขอร้องอ้อนวอนเขา





                มึงไม่มีสิทธิทำแบบนี้นะเว้ย ปล่อยยองแจไปมันกลัวงูมากเจบียังคงไม่ยอมรับความผิดและยังบอกให้ปล่อยเพื่อนของตัวเองไป






                “ไม่มีสิทธิงั้นหรอ แล้วพวกมึงมีสิทธิอะไรขังจีมินล่ะ!!!”แทฮยองหมดความอดทน เขากระโจนใส่เจบีกระชากคอเสื้อไว้แน่นแล้วตะโกนสุดเสียงเงียบทำไมล่ะมึง เพื่อนกูกลัวความมืดแต่ทำมึงกับเพื่อนถึงขังมันล่ะ!!! ตอบกูมาสิ!!”






                “อ๊ากกกกยองแจร้องเสียงหลงเมื่อมีงูตัวนึงกำลังเลื้อยไปตามเรียวขาของเขา เรียวขาปัดป่ายเตะลมเตะอากาศพยายามสลัดมันให้หลุดพ้นตัวแต่ก็ทำไม่สำเร็จด้วยความช็อคทำให้ยองแจสลบไปเสียดื้อๆ แทฮยองเองก็ตกใจเช่นกันจนเผลอปล่อยมือจากคอเสื้อของเจบี





                แทฮยอง!”





                โฮซอกวิ่งเข้ามาในโกดังด้วยสภาพดูไม่จืดเสื้อผ้าหลุดลุ่ย หลังจากที่เขาโทรให้จองกุกตำแหน่งของแทฮยองจาก GPS เขาก็รีบตรงดิ่งมาที่นี้ทันที พอมาถึงเขาก็ต้องล้มพวกลูกน้องของแทฮยองที่ยืนคุมอยู่ด้านนอกสภาพเลยเป็นอย่างที่เห็น แถมพอเข้ามาก็ต้องเครียดกับภาพตรงหน้าอีก ทำเรื่องร้ายแรงคนเดียวจริงๆด้วย





                มึงคิดจะฆ่ามันหรือไง!?





                “กูเปล่า






                “ไม่เห็นหรือไงว่ามันสลบไปแล้ว ให้คนเอางูออกไปเดี๋ยวนี้เป็นเพราะไม่ได้ตั้งตัวและร่างบางเองก็ไม่ได้คิดว่ามันจะร้ายแรงขนาดที่เหยื่อจะสลบทำให้ตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ออก เลยได้แต่ทำตามที่อีกคนบอกแต่โดยดี






                ขอบคุณนะเจโฮป กูจะสนับสนุนมึงเป็นผู้คุมคนใหม่เจบีที่ถูกปล่อยตัวพูดกับโฮซอก เขาได้ใจที่เห็นว่าผู้คุมคนปัจจุบันสิ้นฤทธิ์






                พลั่ก!!






                “กูไม่ได้มาเพื่อช่วยพวกมึง ไปลาออกซะถ้าถึงมือกูหรือถ้ากูได้เป็นผู้คุมพวกมึงไม่ได้เล่นอะไรเด็กน้อยแบบนี้หรอก ลากตัวมันออกไป






                โฮซอกซัดหมัดหนักไปที่ปากหาเรื่องของอีกฝ่ายที่สำคัญตัวผิด ก่อนจะหันไปสั่งให้ลากตัวมันและเพื่อนออกไป ตอนแรกก็ไม่มีใครปฏิบัติตามจนแทฮยองพยักหน้าน้อยบอกให้ทำนั่นแหละทั้งเจบีและยองที่สลบก็โดนลากตัวออกไป






                รู้ได้ไง






                “วางแผนได้ไม่เนียนเลยนะมึงเมื่อเห็นว่าเหตุการณ์กลับสู่ปกติโฮซอกได้ทีก็กวนประสาทคนตรงหน้า แถมมีการดีดหน้าผากเรียกสติให้ด้วย






                “ดีดทำเชี่ยไร!”ร่างบางลูบหัวปอยๆแต่เตรียมตั้งท่ายกขาถีบคนที่ประทุษร้ายเขาตอนทีเผลอซะแล้ว





                “ดีเท่าไหร่แล้วที่ครั้งนี้เป็นพวกกระจอก ถ้าเป็นพวกแจ็คสันจริงๆมึงไม่รอดแน่





                “กลัวไร คนของพี่แบคก็อยู่แทฮยองพูดอย่างเย่อหยิ่ง มั่นใจในคนของตัวเองมากว่ายังไงคนพวกนั้นจะทำให้เขาปลอดภัย






                “คนเท่าหยิบมือ กูคนเดียวยังล้มได้เลย






                “ก็ไม่อยากเอามาเยอะนี้หว่า กลัวไอก้าสงสัยทำไมคนหายเยอะ






                “แบบนี้นี่เองเสียงของซูก้าดังแทรกบทสนทนาของทั้งคู่ แทฮยองรีบหันไปยังทิศทางที่เกิดเสียงก็พบตัวคนพูด แถมไม่ได้มาคนเดียว ทั้งจองกุก นัมจุน จีมินและจินก็มาด้วย จินที่เขาทะเลาะด้วยเมื่อเช้านี้






                “พวกมึง…”






                “คิมแทฮยองรู้ใช่ไหมว่าเราต้องคุยกันขนาดเมื่อเช้าเขาตั้งใจหาเรื่องเถียงจินยังเป็นซะขนาดนั้น แล้วนี่เขาทำอะไรโดยไม่ปรึกษาแถมถูกจับได้อีก ไม่รอดแน่แทฮยอง







___________________________________
อุอิ มาอัพให้แล้วแหละ อัพก่อนที่จะไปทำงาน 7 วันติด T^T
ตอนนี้ต้องยกให้ตัวเองไปเลย มาทั้งตอนแบบฉายเดี่ยวด้วย ถถถ
เป็นไง เดาตัวคนร้ายกันถูกไหมหนอ แล้วดูแผนการของคิมแทฮยองสิ
น่าตีจริงๆเลย ทำอะไรไม่ยอมบอกคนอื่น ดีแล้วที่เจโฮปมาทัน
ถ้าไม่มาก็ไม่รู้ว่าแทฮยองจะจัดการกับเหตุการณ์นี้ยังไง (สมองไรท์ไม่ดี)

ที่นี้ก็เหลือเวลาเคลียร์จริงจังกับจินแล้วล่ะ เอาให้ช่วยให้แทฮยองรอดด้วยนะ
ตอนต้นๆทำเป็นเก่ง กลับไปเป็นหมาหงอยแน่คราวนี้ จินดูท่าจะโกรธ

จะพิมพ์ว่าตอนนี้ไม่มีไรมากไม่ได้แล้ว เพราะเยอะมาก
ยังไงก็รอติดตามตอนหน้าก็แล้วกัน ไปล่ะ รักรีด ชู๊บ .3.

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #261 LoVebangtan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 12:25
    วีนี่ดื้อจิงๆเลย จะโดนว่ามั้ยเนี่ย ลุ้นๆ รีบมาอัพน่ะค่ะไรท์ สู้สู้ค่ะ
    #261
    0
  2. #260 LoVebangtan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 12:25
    วีนี่ดื้อจิงๆเลย จะโดนว่ามั้ยเนี่ย ลุ้นๆ รีบมาอัพน่ะค่ะไรท์ สู้สู้ค่ะ
    #260
    0
  3. #259 monster (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 17:47
    ชิบหายยยยย จินมา เเถมมากันครบเซ๊ต
    วีโดนเเน่ เเหง่ววววววว
    สงสารวี เเต่วีทำไปเพราะรักเพื่อนน้า
    #259
    0
  4. #254 subaidah (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 11:13
    แทฮยองเอ๋ย

    ทำอะไรทำไมไม่คิดหน้าคิดหลังหะ

    เกิดเป็นอะไรไปใครจะช่วยทัน

    จินเวลาโกรธก็น่ากลัวเหมือนกันน่ะ

    รีบอัพนะคะ

    #254
    0
  5. #250 Malo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 19:17
    แผนใช่ได้นะวีวี่ แต่ไม่รู้สึกมันสิ้นคิดไปนิด #ผัวะ โดนเมนวีรุมตรบ

    วีวี่จะจัดการคนต้องใจเย็นกว่านี้นะลูก โผงผ่างไปแบบนี้เดี๋ยวมันจะไหวตัวทัน #คิดว่าคงไม่ทันล่ะ

    ไม่เคยเห็นพี่จินโกรธเลยนะเนี่ย มันแลดูดาร์กมากอ่ะ

    หมูก็น่ะ เหมือนเด็กน้อยทำอะไรไม่ค่อยเป็น ขี้กลัว คงต้องให้กุกดูแลก่อนนะ #เกี่ยวไหม

    รอไรท์มาอัพต่อนะ อยากรู้ว่าพี่จินจะจัดการเด็กดื้อคนนี้ยังไง สู้ๆนะไรท์
    #250
    0
  6. #249 แบควี (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 12:02
    โธ่เอ๊ยยย คิมแทวี เกือบไปแล้วไหมล่ะ ดีนะที่เจโฮปมาทัน จะจัดการเค๊า พอเค๊าลมจับ ดัน ตกใจซะงั้น 5555
    ถ้าคิดจะจัดการคน ต้องใจแข็งนะแทแท
    **เอาแล้วไง แผนตื้นๆของพ่อคนใจร้อน โดนจับได้ซะแล้ว จิน จัดเลย วีดื้ออ่ะ 5555/วี จิกตาใส่--"
    #249
    0
  7. #237 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 14:24
    คิดว่าเป็นพวกกัซแน่ แต่คิดไม่ถึงว่าจะเจบียองแจ
    ยูคนี่ก็น่าตี ปลุกระดมกันซะงั้นอ่ะ

    ไม่เคยเห็นพี่จินตอนโกรธจัดๆ ไม่เคยเห็นน้องวีเถียงพี่จินด้วย
    ตอนหน้าล่ะน้องเอ้ยยย พี่โฮปก็ไม่น่าช่วยได้ละล่ะ เอาใจช่วยนะ TT
    ทีหลังทำไรก็คิดดีๆ เห็นเหยื่อสลบก็ทำอะไรไม่เป็นซะแล้ว สติลูกสติ
    ดีนะ พี่โฮปมาแก้สถานการณ์ได้อ่ะ

    โห 7วันเลยเหรอคะ?? สู้ๆนะคะไรท์
    เอาใจช่วยให้งานสำเร็จไปได้ด้วยดีค่ะ ^^
    #237
    0
  8. #236 annpim (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 01:45
    แหม....แผนดี๊ดีเนอะ
    โดนจับได้เลอ =_=
    เอาใจช่วยให้หนูรอดพ้นจากจินนะลูก
    คนนิ่งๆนี่ล่ะน่ากลัว ฮริ๊ง!!!
    #236
    0