[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 24 : SF HopeV : HowtoPerfect [BY : momyoda]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,078
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    1 ก.ค. 57

 
SF HOPE x V : 
HowtoPerfect
BY : MOMYODA

 

 

 

โครมมมม!!!!

 

 

ตึง ตึง ตึง!!!

 

 

วี!!!”

 

พี่ฮะ~” หลังจากเสียงโครมดังไปทั่วทั้งสองของบ้านคนเป็นพี่สองคนที่นั่งดูทีวีอยู่ด้านล่างกีบวิ่งขึ้นมาดูว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น ทำไมถึงมีเสียงเหมือนฟ้าถล่มดินจะทลายแบบนั้น

 

ค่อยๆลุกนะ เจ็บไหม?”

 

เจ็บสิ โอยยยคนที่นั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่ที่พื้นเมื่อครู่ค่อยๆลุกขึ้นมากจากการช่วยเหลือของพี่ชายคนโต ส่วนพี่ชายคนรองก็เดินไปจับเก้าอี้ที่เป็นต้นเหตุขึ้นเหมือนเดิม

 

แบคฮยอน แดฮยอน และแทฮยอง สามหนุ่มพี่น้องที่อาศัยกันอยู่ตามลำพังโดยไม่มีพ่อแม่อยู่ด้วย ทั้งสามคนย้ายมาจากคยองกีโดที่ตอนนี้พ่อแม่และครอบครัวของทั้งสามทำเกษตรกรรมอยู่ จริงๆฐานะของสามคนพี่น้องก็ไม่ได้แย่ เรียกได้ว่ามีไร่ที่ใหญ่ที่สุดในละแวกนั้นเลยก็ว่าได้

 

ทำอิท่าไหนให้ตกลงมาเนี่ยแบคฮยอนถามน้องชายที่ยังคงนั่งร้องโอดโอยอยู่

 

ก็หลอดไฟมันขาด ผมก็เลยจะเปลี่ยน แต่ไอ้เก้าอี้บ้าเนี่ยไม่รักดี ผมถึงตกลงมาไงแทฮยองหรือที่พี่ๆเรียกกันว่าวีเอ่ยตอบ พลางหันไปมองเก้าอี้เจ้ากรรมซะตาขวาง

 

เดี๋ยวพี่เปลี่ยนให้ละกันแดฮยอนว่า แล้วลากเก้าอี้ตัวเดิมมาและจัดการปีนขึ้นไปเพื่อเปลี่ยนหลอดไฟให้น้องชาย

 

แทฮยองมองพี่คนรองด้วยความแปลกใจ จริงพี่แดฮยอนก็ตัวโตกว่าเขานะทำไมไม่เห็นตกลงมาเลยล่ะ ไม่ยุติธรรมนี่!

 

แล้วนี่เจ็บตรงไหนพี่คนโตถามอีก

 

ก้นแขนด้วย เนี่ยกระแทกขอบเตียงแทฮยองยกแขนข้างขวาของตัวเองให้พี่ชายดู

 

พอเห็นแบบนั้นแบคฮยอนก็บอกว่าจะไปเอายามาทาให้ พี่ชายคนโตออกจากห้องไปเพื่อลงไปเอายามาทา ส่วนน้องคนเล็กก็นั่งเงยหน้ามองพี่ชายคนรองที่กำลังทำในสิ่งที่เขาทำเมื่อครู่ แดฮยอนใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีก็เปลี่ยนหลอดนีออนเสร็จ ลากเก้าอี้ไปเก็บที่โต๊ะเขียนหนังสือของน้องเหมือนเดิมโดยมีสายตาของน้องชายมองตาม

 

อะระ?” แดฮยอนถามเพราะน้องชายมุ่นคิ้วมองเขาอยู่

 

ไมพี่ไม่ตกลงมาเหมือนผมอ่ะ ทั้งๆทีตัวก็ใหญ่กว่าผมตั้งเยอะสงสัยแต่ก็ใช่ว่าจะเก็บไว้ ต้องถามไง

 

อยากรู้อ่อ?”

 

อื้อ

 

งั๊นดูปากพี่นะเด็กดำแทฮยองยู่ปากใส่พี่ชายกับคำเรียก แหมตัวเองขาวเกิ๊นเนอะ =_=

 

ก็-นาย-มัน-อ้วนชัดๆเน้นๆ ทุกประโยค ชัดเจน!!!

 

“……..แบคฮยอง!!!!!”

 

 

อะไรๆๆๆๆ สองคนนี้ แดฮยอนแกล้งน้องหรอแบคฮยอนที่กำลังเดินขึ้นบันไดมาพอได้ยินเสียงน้องชายคนเล็กตะโกนเรียกก็รีบวิ่งมาดู และเหตุการณ์ตรงหน้าก็คือน้องชายคนเล็กนั่งอยู่บนเตียงเหวี่ยงหมอนมาใส่พี่ชายคนรองที่กระโดดหลบกระสุน(?)

 

แบคช่วยด้วย!” พอเห็นแบคฮยอนเข้ามาแดฮยอนก็หาเกราะกำบังมันที พอแทฮยองเห็นพี่ชายคนโตเท่านั้นแหล่ะ ถึงได้หยุดปาหมอน

 

วีไม่ได้กลัวนะ แค่เกรงว่าหมอนจะโดนหน้าสวยๆของพี่ชาย แล้วไอ้พี่เขยหูกางจะมาเตอะก้นเอาต่างหาก

 

ตกลงกลัวพี่เขยใช่มะวี =_=?

 

เล่นกันเป็นเด็ก ไหนเอาแขนมาพี่ทายาให้ แดฮยอนชานยอลกลับมาแล้วเขาถามหานายด้วยเข้าไปนั่งต่อหน้าน้องชายคนเล็กและบอกน้องชายคนรองว่ามีคนรออยู่ข้างล่าง ซึ่งก็คือคนรักของเขานั่นแหล่ะ

 

นี่ต่อหน้าพี่นะแบคฮยอนดุน้องชายที่แลบลิ้นปลิ้นตาใส่คนที่เพิ่งเดินออกจากห้องไป

 

โอ๊ยเบาๆ เจ็บแทฮยองโอดเพราะพี่ชายลงน้ำหนักมือหนักไปนิด

 

ตัวก็โต๊โต แค่นี้ทำร้อง

 

พี่แบคก็ลองมาเจ็บแบบผมสิยังงอแงใส่พี่ไม่เลิก

 

แบคฮยอนกับแทฮยองค่อนข้างสนิทกัน เพราะมีอะไรค่อนข้างคล้ายกัน ถึงอายุจะห่างกันถึงสามปี แต่ด้วยความที่แทฮยองเป็นน้องคนเล็กจึงค่อนข้างขี้อ้อน และแบคฮยอนเองก็เป็นคนอ่อนโยนทำให้น้องคนเล็กค่อนข้างติด ต่างจากแดฮยอนที่รายนั้นน่ะออกจะรักน้องเอ็นดูน้องแบบฮาร์ดคอร์เกินไปหน่อยจนน้องไม่ชอบเล่นด้วย แต่ก็ไม่เคยทะเลาะหรือโกรธกันจริงๆจังๆ

 

เจ็บแบบนี้พรุ่งนี้จะเต้นไหวหรอถามหลังจากทายาให้เสร็จ

 

แทฮยองมีทีมเต้นอยู่ในมหาลัย ซึ่งเป็นของชมรมดนตรีและการแสดงที่อีกไม่ถึงสิบวันก็จะมีงานใหญ่ที่มหาลัย สมาชิกชมรมจึงต้องแบ่งทีมกันทำการแสดงบนเวทีโดยแยกออกเป็น ร้อง เต้น และเล่นละคร ซึ่งแทฮยองเลือกทีมเต้นเพราะ จริงๆสามพี่น้องร้องเพลงได้ดีมาก แต่ในเมื่อพี่ชายคนโตอย่างแบคฮยอนเลือกทีมร้องแล้ว เขาก็อยากจะแตกต่างบ้างขอเลือกทีมเต้นละกัน เพื่อนสนิทเขาก็อยู่ทีมนี้เยอะด้วย

 

ไหวซี่ อาจจะเจ็บบ้างแหล่ะ แต่ก็ดีกว่าไปเจ็บหนักตอนวันงานจริงแทฮยองบอกอย่างมั่นใจ จากนั้นทั้งคู่ก็เงียบใส่กันเพราะแทฮยองเอาแต่สนใจแผลถลอกที่แขนของตัวเองส่วนแบคฮยอนก็ไล่มองน้องชายพร้อมกับความคิดในหัวที่ว่า

 

ทำไมเหมือนวีอ้วนขึ้นเลย

 

อ้วนขึ้นป่ะเรา?” ใช่ว่าจะเก็บสิ่งที่สงสัย

 

คำพูดที่ทำเอาคนถูกถามหันขวับมามอง

 

ถามอะไรของพี่อ่ะทำท่าไม่พอใจแต่ก็ก้มดูเนื้อตัวของตัวเอง พลางสังเกตว่าเปลี่ยนไปหรือเปล่า

 

จริงๆนะวี พี่ว่าช่วงนี้เราบวมๆอ่ะ

 

พี่แบค~”

 

อย่าเพิ่งโวยวายดิ พี่พูดเพราะไม่อยากให้เราละเลยการดูแลตัวเองนะ ออกกำลังกายบ้างเปล่า ถึงจะเป็นผู้ชายแต่พออ้วนแล้วน่าเกลียดนะด้วยความหวังดีจึงเตือนน้อง เพราะตัวเองเคยประสบปัญหาตัวบวมมาแล้วรู้ดีว่าความรู้สึกมันเป็นยังไง

 

ออกดิ ก็เต้นๆๆทุกวัน แต่ไมเป็นงี๊ไม่รู้จริงๆแทฮยองก็รู้ตัวแหล่ะว่าตัวเองน้ำหนักขึ้น แต่คือไม่ยอมรับความจริงเพราะคิดว่าเดี๋ยวมันก็ลด

 

กินเยอะไงช่วงนี้ ขนมนมเนย

 

ก็…”

 

หยุดเลย เลิกกินของแบบนั้น ต้องทำน้ำหนักให้กลับมาเท่าก่อนหน้านี้ก่อนถึงวันงานมหาลัยวิญญาณคุณแม่รักสุขภาพพี่ชายคนโตอย่างแบคฮยอนไปแล้ว

 

น้องชายเตรียมจะโวยวายแต่ก็ช้าไปเพราะแบคฮยอนรีบแจ้นออกจากห้องน้องไปก่อนที่แทฮยองจะได้ท้วงติงหรือต่อรองอะไร

 

พอพี่พูดก็ต้องทำตามไง ถึงพี่แบคฮยอนจะมีด้านที่อ่อนโยน ใจดี แต่ถ้าให้เข้าโหมดจริงจังก็ไม่ควรจะไปขัด เพราะถ้าได้โมโหเมื่อไหร่คือเหมือนโลกจะถล่มเพราะมันรุนแรงมากกกก น้องวีคอนเฟิร์ม!

 

 

 

 

 

 

15.30 ณ ห้องซ้อมเต้นชมรมดนตรี

 

 

 

หนุ่มหน้าใสเจ็ดคนกำลังมุ่งมั่นตั้งใจกับการเต้นให้เข้ากับจังหวะเพลงที่เปิดซะดังลั่นอยู่ต่อหน้ากระจกเงาบานใหญ่

 

นี่ก็เป็นรอบที่สามแล้วตั้งแต่ซ้อมมา ร่างกายของทุกคนเริ่มล้าเพราะไม่ใช่แค่เพลงเดียวที่เต้น และแต่ละเพลงก็ใช้จังหวะหนักๆทั้งนั้นซ้อมก็ต้องซ้อมให้เหมือนอยู่บนเวทีจริงไม่มีการมาออมแรงหรือทำเป็นเล่นๆ

 

แฮ่ก!ไม่ไหวแล้ว พักก่อนนะเด็กหนุ่มผมสีสว่างบ่นออกมาหลังจากเพลงหยุดพร้อมทิ้งตัวลงนอนแผ่อย่างไม่อาย

 

เป็นไรวะวี ช่วงนี้มึงแลเหนื่อยง่ายจีมินเพื่อนสนิทเอ่ยถามพลางโยนผ้าขนหนูสีขาวไปให้คนที่นอนอยู่และรับขวดน้ำมาจากเพื่อนอีกคน

 

ปกติเต้นเกินสามรอบนี่ยังไม่บ่นจองกุกก็เป็นอีกคนที่สังเกตเพื่อน นี่มันไม่ใช่ปกติของเพื่อนไง

 

ไม่รู้ว่ะ ทำไมกูเหนื่อยง่ายจังวะ

 

อ้วนไงเสียงที่ลอยออกมาเบาๆ แต่แน่นอนห้องที่เงียบแบบนี้ทุกคนย่อมได้ยิน

 

ปากหมาละไง หางานละไงนัมจุนคนที่นั่งใกล้ๆกับคนที่พูดประโยคเมื่อครู่พูดขึ้นมา

 

คราวนี้กูไม่ช่วยนะเพื่อนมึงยุนกิกระซิบบอกแล้วลุกแยกไปนั่งที่เก้าอี้อีกตัว

 

ไหนพูดอีกทีซิโฮซอกแทฮยองหายเหนื่อยทันทีที่ได้ยินประโยคแสลงหูนั่น พร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้ๆคนปากไม่ดี

 

อ้วน

 

ผลั้วะ!

 

เต็มๆที่ศีรษะของอีกฝ่าย แทฮยองจ้องหน้าเอาเรื่องกับคนที่หน้าจ้ำเบ้าอยู่ที่โซฟา ก็เมื่อกี๊เข้าตั้งใจตบเต็มแรงจนอีกฝ่ายหน้าคว่ำลงกับโซฟา เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆได้เป็นอย่างดี

 

รุนแรงกับสามีไม่ดีนะวี

 

หุบปากไปเลย!” แทฮยองหันไปตะคอกอย่างไม่จริงจังนักจีมิน ข้างกันมีจองกุกและจินนั่งขำท้องแข็งอยู่

 

อ้วนแล้วไง หนักหัวแกมะ?!” หันไปเอาเรื่องอีกคน

 

ตบมาได้ เจ็บเนี่ย!” โฮซอกหรือเจโฮปชื่อเล่นของเจ้าตัวที่มีเพียงเพื่อนสนิทเท่านั้นที่เรียกได้บ่นอุบ

 

ก็ให้เจ็บไง ฉันอ้วนแล้วทำมะ แกจะทำไม

 

ก็ไม่ทำไม ก็น่ารักดีเลี่ยงที่จะพูดอะไรที่มันแสลงหูคนหน้าสวย ไม่งั๊นเป็นอันโดนตบอีกแน่ๆเผลอๆอาจจะมากกว่าตบ

 

พอละๆๆ เลิกเล่นเลิกกวนมาซ้อมต่อมานัมจุนผู้เป็นหัวหน้าทีมดึงเพื่อนๆกลับเข้าสู่โหมดจริงจังในการซ้อมอีกครั้ง

 

 

พอเสร็จสิ้นการซ้อมเต้น ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้านเพราะนี่ก็เย็นมากแล้ว แทฮยองกำลังเก็บของใส่กระเป๋าอยู่ พอได้ยินเสียงเพื่อนอย่างจองกุก จินและนันจุนตะโกนบอกว่าจะกลับก็หันไปโบกไม้โบกมือลาเพื่อน ในห้องตอนนี้จึงเหลือแค่ แทฮยอง โฮซอกที่นั่งฟังเพลงอยู่ที่โซฟา ซูก้าที่ให้จีมินช่วยสอนท่าที่ยังเต้นไม่คล่องอีกนิดหน่อย

 

เฮ้อออเสียงถอนหายใจของแทฮยองดังออกมา เป็นจังหวะเดียวกับที่โฮซอกเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์และถอดหูฟังออกไปแล้ว

 

เหนื่อยอ่อ?”

 

อื้อ หิวด้วย

 

งั๊นไปหาอะไรกินก่อนกลับกันไหมเอ่ยถามอีกคน

 

ฉันต้องกลับพร้อมพี่แบคฮยอนอ่ะ ป่านนี้คงมารอแล้วแทฮยองตอบ เมื่อเช้าพี่ชายบอกว่าจะกลับพร้อมกันเพราะพี่ชานยอลผู้เป็นแฟนโทรมาบอกว่าเย็นนี้จะไปกินเลี้ยงงานวันเกิดเพื่อน เลยไม่ได้มารับเหทือนทุกครั้ง

 

งั๊นก็ชวนพี่แกไปด้วยดิโฮซอกสนิทกับพี่ชายของแทฮยองพอสมควร ก็แหงล่ะ จีบน้องชายเขานี่เนอะ ก็ต้องทำความรู้จักสนิทสนมเป็นธรรมดา

 

ความจริงแล้วโฮซอกและแทฮยองคบกันได้ซักพักแล้ว มันเริ่มจากความเป็นเพื่อนก่อน โดยเจโฮปเป็นฝ่ายบอกความรู้สึกของตัวเองให้อีกคนรู้ ตอนแรกวีก็เหมือนจะตกใจเพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะคิดกับตนแบบนั้น แต่เพียงไม่นานทั้งคู่ก็ได้คุยกันและเปิดใจ และเมื่อเห็นว่าถ้าจะคบกันมันก็ไม่ได้เสียหายและเดือดร้อนใครก็เลยตัดสินใจเป็นแฟนกันท่ามกลางเสียงสนับสนุนของเพื่อนและพี่ชาย

 

แต่โฮซอกเข้าหน้าชานยอลกับแดฮยอนไม่ค่อยติดเท่าไหร่ ไม่ใช่มีปัญหากัน สำหรับแดฮยอนที่เป็นพี่ชายนั้น มันก็เป็นธรรมดาที่จะหวงน้องแล้วยิ่งเป็นลูกชายสุดที่รักของบ้านมันก็หวงเป็นธรรมดา แต่กับชานยอลที่เข้าหน้าไม่ติดคือ เจโฮปชอบไปอ้อนให้แบคฮยอนช่วยเวลาทะเลาะกับวี ชานยอลก็เลยหึงและไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่เจอหร้ากันเป็นกวนประสาท

 

 

นั่นพี่แบคเจโฮปชี้ไปที่คนตัวขาวที่กำลังเดินมาทางพวกเขา วีพยักหน้าและเดินเข้าไปหา

 

พี่…”

 

กลับกันวีท่าทางรีบร้อนของพี่ชายทำให้วีงง ไหนจะแรงฉุดที่แขนนั่นอีก แบคฮยอนลากน้องให้เดินตามด้วยความรีบร้อน ขาเรียวก้าวยาวๆต่างจากทุกครั้งจนคนที่เพิ่งซ้อมเต้นขาอ่อนมาเดินตามไม่ทัน เจโฮปเองก็งงกับท่าทางแบบนั้น

 

เดี๋ยวพี่ เป็นอะไร ทำไมรีบร้อนแบบนี้วียื้อตัวให้พี่ชายหยุดลากแล้วถาม แบคฮยอนไม่ตอบเพียงแต่มีท่าทีลุกลี้ลุกลน

 

เป็นอะไรหรือเปล่าครับเจโฮปถามบ้าง

 

แบคฮยอน!!!” แต่ก่อนที่จะได้ถามตอบกันอีกเสียงก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน พอหันไปมองก็เป็นชานยอลที่ยืนอยู่ พอเห็นแค่นั้นแหล่ะ พี่ชายคนสวยอย่างแบคฮยอนก็เดินแยกไปอีกทางทันที และแทฮยองก็ได้รู้แล้วล่ะว่าพี่ชายเขาเป็นอะไร

 

ทะเลาะกันอีกแล้วผัวเมียคู่นี้

 

แบคฮยอนเดี๋ยว!” ชานยอลวิ่งตามแบคฮยอนไป โดยมีน้องชายสองคนยืนมอง

 

จะยืนดูแบบนี้หรอเจโฮปถาม เพราะเห็นวีเอาแต่ยืนนิ่งไม่ขยับตามสองคนนั้นไป

 

มันก็ปกติแหล่ะ พี่สองคนเขาออกจะทะเลาะกันบ่อย ไม่รุนแรงหรอกวีเคยชินกับภาพนี้ไปแล้ว คบกันมาสามปีทะเลาะง้องแง้งกันบ่อยจะตายไปคู่นี้ แต่ก็ไม่เห็นรุนแรงจนถึงกับเลิกหรือลงไม้ลงมือกันซักที

 

เฮ้ย!” คนที่มองว่าการที่พี่ชายและแฟนทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติร้องออกมา เมื่อภาพที่เห็นคือพี่ชายคนสวยของตนตบเข้าที่ใบหน้าของชานยอลฉาดใหญ่ซ้ำยังทุบตีและร้องไห้ออกมา

 

ฮือออออ ไปเลย!จะไปไหนก็ไป อย่ามายุ่ง!!!” แบคฮยอนโวยวายทุบทีไม่เลิกจนวีและเจโฮปจับแยกออกแทบไม่ทัน

 

ไม่เอาสิอย่าเป็นแบบนี้ แบคฮยอนชานยอลพยายามง้อ แต่อีกคนก็เอาแต่ร้องไห้โวยวาย

 

ดีนะที่เวลานี้นักศึกษากลับบ้านกันไปหมดแล้ว ไม่งั๊นพวกเขาต้องตกเป็นเป้าสายตาแน่ๆ

 

ไป!ฉันจะเลิกกับนาย ฮือออออ

 

พี่/แบคฮยอน

 

จะเลิก ฉันจะเลิก!” แบคฮยอนเอาแต่พูดคำเดิมๆ สามคนที่ได้ฟังก็เริ่มใจเสีย

 

ทะเลาะอะไรกันฮะเนี่ยวีหันไปถามแฟนของพี่ชาย แต่ยังไม่ทันได้ตอบแบคฮยอนก็เอ่ยแทรกขึ้นมา

 

เขานอกใจพี่ ฮืออออ เขาไปเที่ยวกับผู้หญิง ไปกับคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ ฮืออออแบคฮยอนทรุดลงนั่งกับพื้นปล่อยโฮออกมาอย่างเหลืออด

 

เจโฮปและวีจึงต้องหันไปมองชานยอลอย่างไม่พอใจ กล้าดียังไงมาทำให้พี่ชายเขาเสียใจโดยการนอกใจไปมีคนอื่น!

 

เดี๋ยวพี่พาแบคฮยอนกลับเอง พวกนายไปเถอะชานยอลตัดสินใจจะเคลียร์กับคนรักโดยบอกให้น้องชายกลับไปก่อน ทีแรกแบคฮยอนขัดขืนไม่ยอมไปด้วยจนชานยอลทนไม่ไหวต้องช้อนตัวอุ้มแล้วพาเดินไปที่รถที่จอดอยู่ไม่ไกลโดยมีเสียงของแบคฮยอนโวยวายไปตลอด

 

ไหนแกบอกไม่ร้ายแรงเจโฮปถามหลังจากที่รถของชานยอลแล่นออกจากมหาลัยไป

 

ที่ผ่านมาไง ไม่ร้ายแรง นี่ครั้งแรกวียิ้มแหยๆให้

 

เมื่อเรื่องของพี่ชายผ่านไป เจโฮปและวีก็พากันเดินไปริมถนนเรื่อยๆเพื่อหาร้านอาหารอร่อยๆทาน

 

หืม?” วีหันมาเลิกคิ้วถามเมื่อมือของตัวเองถูกอีกคนดึงมันเข้าไปกุม เจโฮปมาตอบอะไรได้แต่ยิ้มให้และไม่ยอมปล่อยมือ กลายเป็นว่าตอนนี้ทั้งคู่เดินจับมือกันเดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงร้านต๊อกโบกีร้านหนึ่ง

 

อยากกินอ่ะ ร้านนี้เถอะแกวีบอก ซึ่งอีกคนก็ตามใจทั้งคู่เดินเข้าไปในร้านและจัดการสั่งอาหารจากนั้นก็หาโต๊ะนั่ง

 

พออาหารมาวางอยู่ตรงหน้าเจโฮปก็เบิกตากว้างเพราะจำนวนของสิ่งที่อยู่ตรงหน้า พอเงยหน้ามองอีกคนก็ได้รอยยิ้มหวานกลับมา

 

เยอะไปไหมเนี่ยมันมากมายจริงนะ แบบนี้จะไม่ให้อ้วนได้ไงล่ะวี

 

ก็หิวนี่ กินกันๆวีบอกอย่างอารมณ์ดีแล้วยื่นตะเกียบให้อีกคน

 

 

 

 

เฮ้อออ อิ่มอ่าวีบ่นพลางเอามือลูบที่หน้าท้องของตัวเองที่ตอนนี้มันเริ่มป่องออกมาบ้างแล้ว

 

อยากลดน้ำหนักไหมวีเจโฮปถามและแน่นอนมันเรียกสายตาไม่พอใจจากคนถูกถามได้เป็นอย่างดี

 

ฉันอ้วนจริงๆอ่อ

 

ก็ไม่ถึงกับอ้วน แต่มันก็ดูแปลกตาไป

 

ใบหน้าสวยง้ำงออย่างเห็นได้ชัด อดน้อยใจที่เดี๋ยวนี้ใครต่อใครก็ว่าเขาอ้วนแปลกตาไป ทั้งพี่ชายไหนจะแฟนอีก น้อยใจนะจะบอก อ้วนขึ้นแล้วจะไม่รักหรือไง?

 

งั๊นก็ไปหาอะไรที่มันเจริญหูเจริญตาแกดูละกัน อย่ามามองคนแปลกๆอย่างฉันพูดจบก็สบัดหน้าเดินนำไปก่อน

 

ทิ้งให้คนถูกงอนยืนเดียวดายอยู่คนเดียว เจโฮปรู้เลยว่างานเข้าแล้วที่ไปพูดเรื่องน้ำหนักกับแฟน

 

เดี๋ยวสิ ฉันไม่ได้คิดอย่างที่แกพูดเลยนะ ที่อยากให้ลดน้ำหนักเพราะเป็นห่วงสุขภาพไง แกเคยผอมมาตลอด พอน้ำหนักขึ้นก็เหนื่อยง่าย ทำอะไรก็ไม่สะดวกใช่ไหมล่ะ แล้วเนี่ยแผลที่ได้มาก็เพราะว่าเรื่องน้ำหนักเหมือนกัน เห็นไหมว่าผลเสียมันมี แกเจ็บตัวฉันก็ไม่สบายใจนะ

 

เจโฮปร่ายยาวไปด้วยเหตุผลที่คิด ไม่ได้มีเจตนาจะพูดให้อีกคนไม่พอใจเลยซักนิด เพราะเขาเป็นห่วงจริงๆหรอกถึงได้พูดไปแบบนั้น

 

วีหรี่ตามองคนพยายามอธิบาย จ้องตาหาความจริงในสายตาคู่นั้นซึ่งเจโฮปก็ยอมให้พิสูจน์

 

คิดแบบนั้นจริงๆหรอ

 

อื้อแล้วนี่อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันงานแล้วนะ ชุดก็สั่งตัดไปแล้ว ถ้าใส่ไม่ได้ทำไง

 

ก็ได้จะลดจริงจังก็ได้ แต่แกต้องช่วยนะ

 

ครับผม จะช่วยเต็มที่เลยเจโฮปยิ้มออกมาเมื่อหว่านล้อมให้คนรักยอมลดน้ำหนักจนได้

 

จะว่าไปถ้าวีไม่มีหน้าที่ต้องมาเต้นแบบนี้เขาก็ไม่ห่วงเรื่องน้ำหนักหรือขนาดตัวหรอก ต่อให้อ้วนร้อยกิโลถ้ายังเป็นวีเจโฮปก็รักเหมือนเดิมแหล่ะ ก็มันรักไปแล้วนี่เนอะทำไงได้ น้ำหนักไม่ใช่อุปสรรคซักหน่อย คำว่ารักสำหรับเจโฮปมันอยู่ที่ใจไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอก

 

 

 

ทั้งคู่เดินกันมาเรื่อยๆจนถึงหน้าบ้านของวี จริงๆระยะทางจากมหาลัยมาบ้านก็ไม่ไกลเท่าไหร่ ถ้าเดินเรื่อยๆแบบไม่รีบก็ใช้เวลาพอสมควร ปกติเวลาไปเรียนก็มีชานยอลที่ขับรถไปส่ง เพราะชานยอลย้ายเข้ามาอยู่กับแบคฮยอนแล้วโดยที่พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้ว่าอะไร มันเลยกลายเป็นว่าบ้านหลังนี้อยู่กันสี่คน

 

เมื่อไหร่ฉันจะได้เข้ามาอยู่ที่นี่แบบพี่ชานยอลบ้างล่ะเจโฮปเอ่ยขึ้นในขณะที่วีกำลังไขประตูรั้วของบ้าน เจ้าของบ้านหันมาหรี่ตามองอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

 

พ่อแม่เขารับรู้ว่าพี่ชานยอลเป็นเขยแล้วเลยเข้ามาอยู่ได้ แล้วแกจะเข้ามาในฐานะอะไรไม่ทราบ

 

พี่ชานยอลเขยใหญ่ ฉันเขยเล็กไงตอบหน้าทะเล้น คนฟังนึกหมั่นไส้จึงดันหน้าผากอีกคนเบาๆ

 

อย่ามาจะเป็นเขยนี่ผ่านด่านพี่แดฮยอนกับพ่อให้ได้ก่อนเถอะ

 

งั๊นก็นานอ่ะสิ

 

เออไงกลับบ้านไปได้แล้วไป ดึกแล้วออกปากไล่ เพราะว่าบ้านของเจโฮปจากที่นี่ก็ใช้เวลามากพอตัว วีไม่อยากให้คนรักต้องกลับบ้านดึกดื่น

 

อือดึกแล้ว งั๊นนอนนี่นะไม่รอเจ้าของบ้านอนุญาตเจโฮปก็แทรกตัวเดินตัวปลิวเข้าบ้านไปราวกับเป็นบ้านของตัวเอง

 

ไม่ได้นะ พี่แดฮยอนรู้ก็แย่ดิ!” วีรีบหันมาลงกลอนประตูรั้วแล้ววิ่งตามอีกคน

 

รถพี่ชานยอล?” เจโฮปชี้ออดี้สีดำที่จอดอยู่ในโรงจอดรถให้วีดู

 

กลับมาแล้วหรอ ดีกันแล้วหรือไง?” วีพึมพำเดินเข้าบ้าน

 

พอเข้าไปในตัวบ้านก็พบความมืดเพราะไม่มีไฟดวงไหนเปิดไว้เลย วีค่อยๆคลำทางเดินไปเรื่อยๆจนเจอแผงสวิตซ์ไฟแล้วกดเปิด

 

ไปไหนกันวีเมียงมองหาเผื่อจะเจอพี่ชายคนใดคนหนึ่งแต่ก็ไร้วี่แวว

 

สงสัยอยู่ข้างบนมั้ง พี่แดฮยอนน่าจะยังไม่กลับพูดตามที่คิด เพราะถ้าพี่คนรองกลับมาแล้วจะต้องเห็นว่ามีกระเป๋าวางอยู่ที่โซฟากลางห้องรับแขก แต่นี่ไม่เห็นแปลว่ายังไม่กลับ

 

จะนอนนี่จริงอ่อ?” เจโฮปพยักหน้ายืนยันแล้วนั่งลงที่โซฟา

 

งั๊นขึ้นข้างบน เพราะอีกเดี๋ยวพี่แดฮยอนจะกลับมา ถ้าเจอนายบ้านแตกแน่ๆ ไปเร็ว!” ฉุดแขนอีกคนให้ลุกขึ้นตามขึ้นไปชั้นสอง

 

 

 

 

ฮึกฮืออเสียงร้องไห้ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องของแบคฮยอนไหนจะเสียงด่าทอตัดพ้อน้อยใจปะปนกันไป

 

อ่ายังไม่ดีกันเลยวีพูดเสียงเบาด้วยความเป็นห่วงพี่ชาย จนคนเป็นแฟนต้องกระตุกมือแล้วพาเดินเข้าห้อง

 

อาบน้ำเลยป่าว?” วีเดินเอากระเป๋าของตัวเองและเจโฮปไปวางไว้ที่โต๊ะริมหน้าต่างแล้วหันมาถามคนที่กระโดดขึ้นไปนอนแผ่บนเตียงของตัวเองแล้ว

 

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจโฮปเคยมาที่นี่ เขามาบ่อยจนเปรียบเสมือนบ้านหลังที่สองแล้วถ้านับตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมานะ แทบนับครั้งไม่ถ้วนเลยล่ะ แต่ในฐานะแฟนนี่ถือเป็นครั้งแรก

 

อ่ะผ้าเช็ดตัววีหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ออกมาจากตู้เสื้อผ้าโยนให้เจโฮปแล้วเดินแยกไปนั่งเล่นมือถือรอที่เตียง

 

เสียงร้องไห้และโวยวายของแบคฮยอนยังคงดังออกมาเรื่อยๆเพราะห้องของวีและพี่ชายติดกันและห้องมันก็ไม่ได้เก็บเสียง ครั้งแรกจริงๆที่พี่ชายกับพี่ชานยอลทะเลาะกันรุนแรงและใช้เวลายาวนานแบบนี้

 

 

 

 

 

เจโฮปใช้เวลาอาบน้ำประมาณสิบห้านาทีก็ออกมาในสภาพผ้าเช็ดตัวพันท่อนล่าง สภาพกายพล่างไปด้วยหยดน้ำ เส้นผมสีเข้มแนบลู่ลงกับใบหน้าเพราะผ่านการสระผมมา วีที่เห็นแบบนั้นก็ลุกเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กของตัวเองมาให้อีกฝ่ายเช็ดผมแล้วเขาก็เข้าไปอาบน้ำบ้าง

 

ปกติวีจะออกมาแต่งตัวข้างนอกแต่วันนี้เหมือนจะทำแบบเดิมไม่ได้แล้ว เพราะมีอีกคนมาอยู่ด้วย ไม่ใช่ว่ากลัวไม่ปลอดภัยหรืออะไรหรอก แต่เขาอายรูปร่างของตัวเองในตอนนี้ต่างหาก ถึงพุงจะยังไม่ออกแต่มันก็ไม่ได้แบนราบเหมือนเดิมแล้วนะ

 

ชุดนอนสปันจ์บ๊อบสุดน่ารักคือชุดที่วีเลือกใส่ในวันนี้ พี่แบคฮยอนพรีมาจากฝรั่งเศสเชียวนะ  เจโฮปมองเห็นความน่ารักเป็นธรรมาชาติของวีจากเตียงนอนเพราะไม่บ่อยนักที่จะเห็นอีกคนอยู่ในชุดนอนน่ารักแบบนี้

 

เข้าใจซื้อชุดนะอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว

 

น่ารักเหมือนฉันเลยใช่มะ?” หันมาถามในระหว่างที่กำลังยืนทาครีม ยักคิ้วสวยๆให้ไปสองที

 

ก็น่ารัก

 

เหอะขอบใจ ว่าแต่…..”

 

หืม….”

 

แกจะช่วยฉันลดน้ำหนักไงอ่า มีวิธีอ่อวีข้องใจว่าคนรักจะช่วยเขาลดน้ำหนักได้ยังไง

 

ก็ลดทั่วๆไปเหมือนคนอื่นเขาลดกันแหล่ะ แล้วฉันก็จะคุมเรื่องการกินของแกด้วย

 

อย่าโหดนะ ไม่งั๊นท้อแน่ๆวีหันมาย้ำ เขาไม่ชอบอะไรที่มันกดดันเพราะมันจะทำให้ถอดใจและไม่อยากทำในที่สุด และถ้าเป็นแบบนั้นวีต้องอ้วนฉุแน่ๆเลย

 

มานี่มาเจโฮปตบที่ปุๆตรงที่ว่างข้างๆตัวเอง วีที่ผมเริ่มแห้งแล้วจึงกระโดดขึ้นไปนั่งข้างๆอย่างไม่คิดอะไร

 

บนตักเจโฮปมีโน้ตบุ๊คของเจ้าของห้องวางอยู่ หน้าจอแสดงหน้าเว็บวีธีการลดน้ำหนักที่เขากำลังศึกษาอยู่ วีเองก็เอียงตัวเข้าไปอ่านด้วยอย่างสนใจ ทั้งคู่ท่องเว็บนู่นนี่ไปเรื่อยอย่างไม่รู้เบื่อ

 

มันเป็นช่วงเวลาดีๆที่ได้อยู่ด้วยกันโดยไม่มีก้างมาขวาง

 

 

ฟอด~

 

 

งื้ออออวีครางในลำคอ มือบางกุมอยู่ที่แก้มข้างที่โดนปล้นหอม เจโฮปทำหน้าทะเล้นใส่และหันไปสนใจหน้าจอต่อ

 

 

จุ้บ~

 

 

เจโฮป!” วีตวาดเสียงใส่อย่างไม่จริงจังนักเพราะในช่วงที่ซบลงกับไหล่กว้างของอีกคน เจโฮปก็ยื่นหน้ามาจุ้บที่ปากชมพูๆของเขา

 

พอโดนแกล้งหนักเข้าก็ไม่อยากจะเล่นด้วยละไง วีล้มตัวลงนอนและหันหลังให้อีกคน เจโฮปที่เห็นแบบนั้นก็รีบปิดโน้ตบุ๊คและนอนลงตามหวังจะแกล้งต่อ วงแขนกอดรัดเข้าที่ช่วงเอวที่หนาขึ้นมานิดหน่อยของวี

 

ปล่อยจะนอนแล้ว

 

เพิ่งสี่ทุ่มเองนะ ปกติก็นอนดึกนี่

 

วันนี้ง่วงไง เหนื่อยด้วยบอกทั้งที่ยังไม่หันมามอง ก็จะกล้าหันไปได้ไงเราเดี๋ยวเจโฮปก็รู้พอดีว่าเขาเขินที่ถูกหอมถูกจุ้บเมื่อครู่ หน้าก็ยังร้อนเห่อแบบนี้ มันต้องแดงมากแน่ๆ

 

งั๊นหันมาสิ มานอนกอดกันเจโฮปเร่งเร้าแต่อีกคนก็ไม่ยอม จนทนไม่ไหวนั่นแหล่ะถึงได้ออกแรงพลิกตัววีมาและขึ้นคร่อมทับ

 

นี่!ทำอะไรลงไปนะร้องบอกอย่างตกใจที่ถูกกระทำแบบนี้ ไอ้เรื่องหอบแก้มจุ้บปากนี่ก็ถือว่าเป็นปกติคนรักกัน ไม่เคยมีอะไรเกินกว่านี้ซักครั้ง

 

แต่ครั้งนี้เจโฮปกลับมาคร่อมทับตัวเอง ท่าทางล่อแหลมแบบนี้ทำเอาใจดวงน้อยของวีเต้นแรงจะแทบจะกระเด็นออกมาข้างนอกอยู่แล้ว

 

 

สองสายตามองสบกันอย่างสื่อความหมายและความรู้สึก คู่ของโฮปวีอาจจะไม่หวานจ๋าเหมือนคู่รักคู่อื่นด้วยความที่เป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่และยังเลื่อนสถานะจากเพื่อนมาเป็นแฟนอีก มันก็เลยไม่มีอะไรหวือหวาเป็นพิเศษ

 

 

ต่างจากชานยอลและแบคฮยอนที่คู่นั้นน่ะเขาคนละรุ่นกัน รู้จักกันผ่านเพื่อน คุยกันได้ไม่นานพอใจตรงกันก็ตกลงปลงใจคบกัน ความหวานย่อมมีมากอยู่แล้วเพราะชานยอลเป็นคนโรแมนติก

 

 

อ๊ะ….อ้ะ….อ๊า….อื้อ

 

อืมห์อ่า…”

 

ชะชานยอล อ๊ะ!”

 

 

 

>///////<

 

 

 

=,.=

 

 

 

นะนอนเถอะวีบอกหลังจากที่ได้ยินเสียงแปลกๆจากข้างห้อง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเสียงอะไร

 

วีพลิกตัวหนีเจโฮปที่ล้มตัวลงไปนอนหงายตามเดิม เสียงกุกกักจากห้องข้างๆยังคงดังมากระประสาทการรับฟังของคนทั้งคู่เป็นระยะๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลย ทั้งเสียงเตียงกระทบผนังไหนจะเสียงครางหวานหูของพี่ชายและเสียงทุ้มต่ำของชานยอลอีก

 

วียกปีกหมอนขึ้นมาปิดที่หูดักช่องทางการรับฟัง รู้สึกร้อนวูบวาบไปที่ตัวอย่างบอกไม่ถูก ฟันคมกัดริมฝีปากล่างของตัวเองไว้แน่น

 

 

 

พี่แบคนะพี่แบค ก่อนหน้านี้ยังร้องไห้ขอเลิกอยู่เลย แต่ไหงกลับมาครางแบบนี้ล่ะ

 

พี่ชานยอลก็อีกคน นี่มันวิธีง้อประเภทไหนเนี่ยยยย

 

 

น้องวีอยากจะบ้า!!!

 

 

 

 

 

วะวี

 

“…”

 

วี

 

ไม่ใช่ว่าไม่ได้ยินเสียงเรียกของอีกคนนะ แต่ทำเป็นไม่ได้ยินน่าจะดีกว่า แต่แล้วก็คิดผิดเมื่อมือของอีกคนสอดไล้เข้ามาที่เอวพร้อมทั้งดึงตัวเข้าไปกอดซะแนบแน่น วีทำอะไรไม่ได้นอกจากแกล้งหลับต่อไป

 

แต่เหมือนว่าอีกคนจะไม่ยอมหยุดสิ่งที่กระทำเลย นอกจากมือที่ยังลูบผะแผ่วไปทั่วช่วงเอวแล้ว ความรู้สึกร้อนอุ่นร้อนจากลมหายใจของเจโฮปก็กระทบเข้าที่กกหูและข้างแก้มอีก

 

รู้นะว่ายังไม่หลับเจโฮปกระซิบบอกเสียงเบา นั่นมันทำให้คนแกล้งหลับหลับตาปี๋แน่นยิ่งกว่าเดิม

 

แต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ ก็ถูกอีกคนจับพลิกตัวแบบไม่ทันตั้งตัว ดวงตาคู่เรียวเบิกขึ้นอย่างตกใจเพราะอีกคนตามขึ้นมาคร่อมทับไว้

 

อื้อ!!!”ยังไม่ทันได้ท้วงหรือพูดอะไรอีกคนก็ใช้ปากประกบจูบลงมาที่อวัยวะเดียวกันของวี มือสองข้างพยายามดันไหล่อีกคนให้ออกไป แต่ทำไมนะถึงสู้แรงอีกคนไม่ได้ทั้งๆที่ขนาดตัวก็ไม่ได้ต่างกันมาก

 

มือสองข้างของวีถูกรวบเข้าด้วยมือเพียงข้างเดียวของเจโฮป ปากหยักจูบซ้ำๆแต่หนักแน่ที่กลีบปากสวยนั่น ลิ้นร้อนไล้เลียที่มุมปากเพื่อเป็นการขออนุญาตเข้าไปสำรวจความหวานภายใน

 

วีที่รู้ว่าอีกคนต้องการอะไรก็ไม่ยอมปล่อยให้อีกคนทำตามใจตัวเอง เม้มริมฝีปากแน่นหายใจหนัก ช่วงตัวก็พยายามดิ้นเพื่อหวังให้อีกคนปล่อย

 

เจโฮปต้องการ เขารู้

 

เพราะวีเองก็ต้องการไม่ต่าง แต่ความกลัวมันก็มีมากกว่า เพราะถ้าทำก็ถือว่าเป็นครั้งแรก อย่างที่บอกถึงจะเป็นแฟนกันแต่ก็ไม่เคยทำอะไรมากกว่ากอด จูบ หอมแก้มธรรมดาทั่วไป

 

            อีกอย่างคือที่นี่บ้านเขาถ้าเกิดอะไรขึ้นมาแล้วพี่ชายทั้งสองรู้ วีไม่ตายดีแน่บอกเลย มันเหมือนกลับเป็นการพาผู้ชายเข้ามานอนในบ้าน ถึงจะเป็นผู้ชายเหมือนกันแต่ฝ่ายเสียหายคือวีแน่นอน

 

            “ยะอย่าวีร้องบอกเมื่อเจโฮปผละออกแล้วเปลี่ยนเป้าหมายจากริมฝีปากมาที่ซอกคอแทน ทั้งยังพยายามดิ้นหนีอีก

 

            ทำไม่ได้หรอทำที่ว่าคงหมายถึงเรื่องแบบนั้น เราคบกันมานานแล้วนะ

 

            “ไม่พร้อมวีบอกเสียงไม่ค่อยมั่นใจ ซึ่งเจโฮปก็รู้ว่าคนรักน่ะกลัวเรื่องแบบนั้น มันเจ็บนะครั้งแรกอ่ะ

 

            จะทำเบาๆ นะครับพยายามออดอ้อน ใบหน้าหล่อก็ซุกที่ไหล่บางไปด้วย วีเอียงตัวหนีสัมผัส

 

            ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากปากของวี เจโฮปจะขอคิดเอาเองแล้วกันว่าอีกคนยินยอมแล้ว ไม่รอช้าเลื่อนมือไปสัมผัสไปทั่วร่างกายเนียนภายใต้ชุดนอนตัวบาง ลมหายใจรุนแรงติดขัดบ่งบอกว่ากลัวและอึดอัดมากแค่ไหน

 

            อ๊ะ!”

 

 

 

 

 

- ตัดฉับ! -
ตามได้ที่ Fav. 
@Baconchann

 


 

 

ชานยอล….”

 

ครับ?” คนที่นอนเปลือยกายท่อนบนโดยมีอีกคนซุกหน้าอยู่ที่หน้าอกถามสั้นๆ หลังจากที่คนรักเรียก

 

เมื่อกี๊ได้ยินเสียงอะไรไหม?” แบคฮยอนเงยหน้าถามด้วยความสงสัย เพราะในช่วงที่ชานยอลปฏิบัติภารกิจง้อเป็นรอบสุดท้ายเสร็จเขาก็ได้ยินเสียงแปลกๆดังมาจากข้างห้องของตัวเอง

 

ได้ยินสิก้มลงมากระซิบบอก แบคฮยอนเลิกคิ้วถามประมาณว่าเสียงอะไร มันจะเหมือนกับที่เขาได้ยินหรือเปล่า

 

เสียงครางของแบคฮยอนไง

 

บ้า!ไม่ใช่แบบนั้น คือเค้าหมายถึง….” แบคฮยอนหน้าแดงกับคำพูดของคนรักตัวสูงที่หื่นไม่รู้เวลา นี่จริงจังนะ

 

หมายถึง?”

 

ช่างมันเถอะ ไม่มีอะไรหรอกแบคฮยอนเลี่ยงที่จะตอบให้อีกคนได้แกล้งเล่น ก็ถูกที่ชานยอลบอกว่าได้ยินเสียงคราง แต่นั่นมันไม่ใช่เสียงครางของเขาแน่นอน

 

แล้วเสียงใครกันนะ?

 

 

 

 

 

-เช้า-

 

 

ตื่นเช้าเชียวนะแดฮยอนชานยอลที่เดินลงมาจากชั้นบนเอ่ยทักน้องชายของคนรักที่นั่งอยู่ที่โซฟาหน้าทีวี

 

เช้าเชี่ยระ กูยังไม่ได้นอนเหอะบอกเสียงห้วนๆพร้อมตวัดสายตามามอง

 

ที่แดฮยอนและชานยอลพูดจากันสนิทสนมแบบนี้เป็นเพราะว่าทั้งคู่เรียนอยู่รุ่นเดียวกัน อายุเท่ากัน นั่นก็แปลว่า ชานยอลอายุน้อยกว่าแบคฮยอน หรือพูดง่ายๆก็คือ เเบคฮยอนมีแฟนเด็ก *^_^*

 

ไมอ่า เที่ยวดึกเพิ่งกลับอ่อชานยอลตะโกนถามจากในห้องครัวเพราะเขาเดินเข้าไปหาน้ำดื่ม

 

กูหยุดเที่ยวกลางคืนแล้วมึงก็รู้

 

แล้วทำไมไม่ได้นอนวะ?” เดินออกมาพร้อมน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว

 

กูคงได้นอนอ่ะ มึงเล่นซะพี่กูครางดังขนาดนั้นแดฮยอนมองตาขวางด้วยความไม่พอใจ

 

เพราะทันทีที่เมื่อคืนเขากลับมาถึงบ้านก็ตรงรี่เข้าห้องทันที เพราะเหนื่อยจากการซ้อมฟุตบอลมา แต่พออาบน้ำเสร็จเตรียมจะเข้านอนก็ได้ยินเสียงแปลกๆจากห้องพี่ชาย

 

คือบ้านหลังนี้มันก็ไม่ได้ใหญ่อะไรมาก แต่ก็มีสามห้องนอน สองห้องข้างบนและหนึ่งห้องข้างล่างซึ่งเป็นห้องของเขา หลับตาลได้เพียงครู่เดียวเท่านั้นแหล่ะ เสียงกึกกักพร้อมเสียงครางของพี่ชายก็ดังขึ้น ปกติถ้าสองคนจะทำรักกันมันก็มีเสียงนะ แต่เมื่อคืนนี่มันดังขึ้นเป็นสองเท่า

 

ไอ้หมอนี่คงจะเล่นพี่เขาซะดุเดือดสินะ เหอะ!

 

แดฮยอน

 

ครับ?”หันไปหาคนที่เรียก ซึ่งก็คือพี่ชายที่เดินลงบันไดมาพร้อมกับริ้วสีแดงข้างแก้ม

 

เสียงดังมากเลยหรอถามอย่างไม่อาย จะอายทำไม ทำมาตั้งนานแล้วน้องนุ่งก็รับรู้หมด

 

เอ่อแบค -_-

 

ใช่ เสียงแบคดังขึ้นเป็นสองเท่าเลย ไม่แค่นั้นนะ เหมือนมีเสียงสะท้อนด้วย แอคโค่อ่ะแอคโค่แดฮยอนพูดจริงจัง ชานยอลก็ขมวดคิ้ว ดังหรอเขาก็ว่าปกติเหมือนทุกครั้งนะ

 

ฮื่อ เค้าว่ามันแปลกๆละแบคฮยอนมุ่นคิ้วบอก ยังคงจำเสียงที่ได้ยินเมื่อคืนได้

 

นี่รองเท้าใคร?” ชานยอลที่บังเอิญสายตามองไปเห็นคอนเวิร์ดสีดำคู่หนึ่งที่ไม่คุ้นตาถอดวางอยู่ที่ชั้นรองเท้า

 

ไม่ใช่ของมึงอ่อ กูยังสงสัยอยู่เลย เพราะว่านี่ไม่ใช่สไตล์มึงชานยอลส่ายหน้าปฏิเสธว่าไม่ใช่ของตัวเอง

 

วีอ่ะแบคแดฮยอนเลิกสนใจสิ่งที่พูดเมื่อครู่แล้วถามหาน้องชายสุดที่รัก เพราะยังไม่เห็นลงมา ถึงวันนี้จะเป็นวันหยุด แต่คนบ้านนี้ไม่มีนิสัยตื่นสาย ขนาดชานยอลที่มาอยู่บ้านนี้ยังต้องปรับตัวตื่นเช้าตามเลย

 

ยังไม่ตื่นมั้ง แปลก นี่จะแปดโมงแล้วแบคฮยอนว่าแล้วทำท่าจะเดินขึ้นไปปลุกน้อง จะได้มาทานข้าวพร้อมกัน ส่วนชานยอลก็แยกไปทำอาหารเช้าที่เป็นหน้าทีหลักของเขาไปแล้ว เพราะในบรรดาสี่คนที่อยู่ด้วยกัน ชานยอลคือคนที่ทำอาหารได้เรื่องที่สุด

 

ไม่ต้องๆ เดี๋ยวไปตามเองแดฮยอนอาสา เพราะพี่ชายเขาจะได้ไปช่วยคนรักเตรียมมื้อเช้า

 

 

 

 

 

 

 

มึงตายยยยยยยยยย

 

เสียงของแดฮยอนที่ดังมาจากชั้นบนทำให้ชานยอลและแบคฮยอนรีบวิ่งออกจากครัวเพื่อขึ้นไปดู

 

เฮ้ย!” ชานยอลยกตะหลิวชี้คนที่อยู่ในสภาพสวมบ๊อกเซอร์ตัวเดียวยืนอยู่ที่มุมห้อง

 

พี่แดฮยอนอย่า!” วีพุ่งไปบังคนรักที่กำลังจะโดนบาจาของพี่ชายขี้หวงไว้อย่างรวดเร็ว

 

วี นี่อะไร?!” แดฮยอนถามเสียงดัง เมื่อเห็นสภาพน้องชายที่ไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ เสื้อยืดย้วยๆกับกางเกงขาสั้น ไม่แค่นั้นร่องรอยตามลำคอนั่นอีก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า

 

งื้อออ เค้าขอโทษวีเบะปากบอก แต่ก็ยังปกป้องคนรักเต็มที่

 

แบคฮยอนร้องอ๋อในใจทันที รู้แล้วว่าเสียงที่ตนได้ยินเมื่อคืนคืออะไร

 

เสียงครางของน้องชายเขานี่เอง

 

สองคนใจเย็นนะ วี เจโฮป ไปอาบน้ำไปแล้วลงไปกินข้าวนะแบคฮยอนเบรกพี่ชายและพี่เขยที่สุดแสนจะหวงน้องไว้แล้วลากลงไปข้างล่างเพื่อยุติสงครามเล็กที่ยังไม่ได้เริ่ม

 

 

 

 

อย่าหงุดหงิดสิ น้องโตแล้วนะแบคฮยอนว่าท่ามกลางโต๊ะทานข้าว เพราะสายตาที่แดฮยอนและชานยอลส่งไปให้เจโฮป

 

ไอ้ตัวแสบกล้ามากนะ พาผู้ชายเข้าบ้านน่ะพี่คนรองหันไปดุน้องชาย วีก็ได้แต่เบ้ปากใส่ ไม่ได้วนใจอะไร ถ้าแบคฮยอนไม่โกรธก็คือไม่แคร์ไง

 

แล้วยังพามาทำแบบนี้อีกชานยอลเสริม

 

ทีพี่ยังทำได้เลย เสียงพี่แบคฮยอนดังขนาดนั้น ผมสองคนก็มีอารมณ์ตามดิตอบอย่างไม่ยี่ระ

 

วี!!!” แบคฮยอนร้องบอกหน้าแดง

 

ไม่รู้ล่ะ ทำไปแล้วพูดแค่นั้นก็ก้มลงทานอาหารของตัวเองต่อ ไม่สนใจใดๆที่จะเกิดขึ้นทั้งสิน

 

ผมย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ไหมครับ

 

ไม่ได้!!!” ชัดเจนมาก จากปากของแดฮยอนและชานยอลเจโฮปหน้าสลดลงเล็กน้อย เขารู้ว่าพี่สองคนนี้ก็ไม่ได้โกรธอะไรจริงจังหรอก แต่ที่มีท่าทีแบบนี้ก็เพราะเห็นว่าเจโฮปและวียังเด็กอยู่

 

ไว้โตกว่านี้ก่อนแล้วกันนะ เพราะพ่อแม่พี่ยังไม่รู้เรื่องของเราสองคนมากเท่าไหร่เลยแบคฮยอนตอบ

 

 

 

ในช่วงบ่ายของวันเจโฮปและวีก็บอกพี่ๆว่าจะออกไปเดินเล่นตามประสาคนเป็นแฟนกัน แบคฮยอนก็ห้ามนะเพราะรู้ว่าครั้งแรกมันเป็นยังไง ดูจากท่าทางการเดินของน้องชายเมื่อเช้าก็รู้ว่ามันหนักหนาเหมือนกัน

 

พักไหมเจโฮปถามเมื่อเห็นใบหน้าซีดของคนรัก

 

อื้อ ก็ดีทั้งสองเดินไปนั่งที่ม้านั่งข้างๆทะเลสาบเล็กที่อยู่ในสวนสาธารณะของหมู่บ้าน

 

ไม่น่าออกมาเลยน่าจะนอนพัก

 

ขืนอยู่ แกก็โดนสายตาของพี่ชานยอลกับพี่แดฮยอนจ้องราวกับจะฆ่าอ่ะดิ ไม่เอาหรอกบอกเหตุผลที่ไม่อยากอยู่บ้าน

 

ห่วงเขาอ่อกระแซะถามหน้ากวนๆ

 

เปล่า รำคาญสายตากดดันวีเบ้ปากตอบ

 

นี่…”

 

หืม?”

 

เจ็บไหมเจโฮปถามน้ำเสียงเป็นห่วง

 

ลองมารับเองมะ จะได้รู้ตอบหน้าเพลียๆ เจโฮปยักไหล่ใส่

 

ขอโทษนะ

 

ไม่ต้องขอโทษหรอก เพราะยังไงวันนึงฉันก็ต้องเจ็บอยู่ดีวีพูดราวกับเรื่องแบบนั้นมันเป็นเรื่องธรรมดา แต่ภายในใจนั้นกลับเต้นโครมครามเมื่อนึกถึงบทรักเร่าร้อนเมื่อคืน แก้มใสก็ขึ้นสีเรื่อยๆจน เจโฮปสังเกตเห็นมันและยิ้มออกมา

 

นี่…”

 

อื้อ

 

ฉันคิดวิธีลดความอ้วนให้ได้ละนะ

 

จริงอ่อ? ทำไงอ่าวีหันไปทำหน้าตื่นเต้นถาม เจโฮปไม่พูดอะไรเพียงแต่ยิ้มออกมา

 

ซึ่งวีรู้สึกว่ามันเป็นยิ้มที่ไม่ค่อยหน้าไว้ใจเท่าไหร่เลย

 

มันหื่นๆแปลกๆชอบกล และพอได้ฟังประโยคถัดมาเท่านั้นแหล่ะ

 

>////<

 

 

วิธีที่ทำเมื่อคืนไง รับรอง เบิร์น!”

 

 

 

 

 

…END…







______________________________________________
เอา sf มาฝาก คึคึ ของพี่ไรท์เอง (ไรท์แบบบังคับขู่เข็ญมาก #เวอร์ไป)
บอกให้เขาเขียนให้ก็ต้องมาโปรโมทให้เขาเนอะ พี่เขาได้พล็อตมาจาก
รูปนุ้งวีที่เหมือนแบคมาก 
แก้มป่องๆน่ารัก รูปนี้... 
v
v



เป็นไงล่ะ... วิธีเบิร์นของเจโฮป นุ้งวีเสียเปรียบฝุดๆ
ไม่น่าหลงกลเลยจริงๆ แต่ฟินง่ะ งืดดดดดด
สามารถติดแท็ก 
#SFฮทฟ  ได้นะคะ

พอละ (สติลูกสติ) เอาเป็นว่า....
ถ้าติดใจยังไง เร็วๆนี้จะมีฟิคยาวเรื่องใหม่ เย้ๆ *ปรบมือ*
ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ 

ขายของตัวเองมั้ง ตอนหน้าอย่าเพิ่งลืมนะ นุ้งวีจะทำอะไร หึหึ
ขอตัวดีกว่า รักรีด ชู๊บบบบ >333<


 

ขอบคุณธีมสวยๆจาก






 

http://my.dek-d.com/Blackberrymind/writer/view.php?id=1127686

© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #251 Malo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 22:10
    วีเบิร์นแน่นอน นอกจากจะผอมแล้ว ยังอาจได้หลานด้วย #ห๊ะ

    อืมสองศรีพี่น้องคู่นี้นิ... พอๆกันเลยเนอะ

    สงสารแดฮยอน นอนไม่ได้เพราะเสียงดังไป

    #251
    0
  2. #230 kookkak (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2557 / 12:22
    อ๊ากกกกกกกก สงสัยจะหนัก วิธีนี้เบิร์นเลยนะวี เบิร์นบ่อยๆผอมกว่าเดิมแน่นอน 555555555555555
    #230
    0
  3. #226 wildh. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 20:00
    โอ๊ยยยๆๆ ตายๆๆๆ 5555
    #226
    0
  4. #225 Tew Nanthanut (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 12:55
    นุ้งวีผอมแน่ๆ ถถถถถถถ -3-
    #225
    0
  5. #223 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 02:09
    โหยยยย เสียดาย ว่าจะเอาไปใช้บ้างซักหน่อย
    เจอวิธีนี้ปุ๊บ เอ่อ ให้น้องวีเบิร์นกับเจโฮปไปสองคนละกัน
    ว่าแต่กินเยอะขนาดนี้ แถมใกล้วันงานละด้วย ต้องเบิร์นวันละกีรอบนะ //บาปจริง
    เป็นกำลังใจให้ไรท์ทั้งสองนะคะ สู้ๆค่ะ ^^
    #223
    0