[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 23 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 980
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    29 มิ.ย. 57


chapter 18

 




                บอกให้เพื่อนของมึงเอามือออกจากหัววี




                เพราะคำพูดไม่มีปี่มีขลุ่ยของโฮซอกทำให้คนที่ไม่ได้จริงจังมาตั้งแต่ต้นอย่างแทฮยองไปไม่เป็น เหล่าผู้คุมเองก็เช่นกัน จินยังคงวางมือคางไว้ที่ศีรษะของร่างบางไม่คิดจะเอาออกแต่นั้นมันก็ก่อนที่จะสบตากับนัมจุน นัยตาของอีกคนกึ่งขอร้องให้เอามือออกเสีย สุดท้ายจินก็ยกมือออก




                อะอะไรของมึงเนี่ยร่างบางตัวต้นเรื่องทำท่าจะเหวี่ยงแต่ก็เหวี่ยงได้ไม่เต็มเสียงนักเพราะความมึนงงจากเหตุการณ์ก่อนหน้า เจ้าตัวไม่ได้คิดว่าการกระทำของตัวเองผิดเลยสักนิด เขาก็ทำแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว




                “หึง เหตุผลพอไหม




                คำตอบของคนที่เคยขี้เล่นทำเอาแทฮยองได้แต่อ้าปากพะงาบๆจนซูก้าต้องรีบแก้สถานะการณ์โดยด่วนก่อนที่เรื่องมันจะออกทะเลไปมากกว่านี้




                เฮ้ยๆๆๆ ออกนอกประเด็นละมึง จะเคลียร์อะไรก็ไปเคลียร์กันทีหลังดิ นี่ประชุมอยู่เว้ย




                ประชุมเขาทำกันแบบนี้หรือไง




                ถึงปากจะเถียงกับซูก้าแต่สายตาขวางของโฮซอกก็ไม่ได้ละไปจากแทฮยองเลย ให้มันรู้กันไปว่าจ้องขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวว่าต้องทำยังไง ถ้ายังไม่ทำอีกได้เคลียร์ยาวจริงๆแน่





                สามคน





                จินพูดขัดบรรยากาศอึมครึมที่เกิดขึ้นด้วยประโยคสั้นๆตามฉบับแต่ได้ผลเกิดคาด เพราะทุกสายตาพุ่งเป้ามาคาดขั้นเขาทันทีที่จบประโยค แค่เพื่อนเขาน่ะไม่เป็นไรหรอก ถ้ารวมเพื่อนของอีกฝ่ายไปด้วยคนโลกส่วนตัวสูงชักเริ่มอืดอัดละ






                อย่ากดดันจิน





                “แหม! รู้ดีจังนะแรพมอนเตอร์ รู้ดีกว่าพวกกูอีกแทฮยองที่ยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองพูดเหน็บคนพูดด้วยความหมั่นไส้ส่วนตัว หวังว่าจะมองเย้ยหยันเสียหน่อยกลับต้องหลบสายตาของใครบางคนที่จ้องอยู่ก่อนหน้าและยังไม่ได้ละมันไปแม้แต่เสี้ยววินาที






                ตอนนี้ร่างบางเริ่มสับสนแล้วว่าตกลงใครกันแน่ที่ควรอึดอัด เขาหรือจิน ถึงจะหลบตาโฮซอกแสร้งทำเป็นไม่สนใจแต่แทฮยองก็รับรู้ได้ถึงรังสีอัมหิตที่พุ่งตรงมายังตัวเองอย่างต่อเนื่องแลดูจะมากขึ้นเรื่อยๆด้วยสิ





                “ไอวีไม่ออกความเห็นก็อย่าทำออกนอกประเด็นเป็นซูก้าอีกครั้งที่ต้องมาแก้สถานการณ์ที่ดูจะออกนอกลู่นอกทางตลอด ซูก้าแสดงท้าทีเหนื่อยหนายอย่างเห็นได้ชัด ถ้ารู้ว่าให้พวกเด็กใหม่มาประชุมด้วยแล้วเป็นแบบนี้ไม่ให้มาหรอก มาหึงมาหวงอะไรกันก็ไม่รู้





                “เออๆ กูจริงจังละ ว่ามาจินสงสัยใคร





                เด็กที่ซูก้าเตือนวันนั้นไง





                “ถ้าเป็นพวกมาร์ค แบมแบม ยูคยอมกูให้คนไปสืบแล้ว กำลังตามตัวไอแจ็คสันอยู่แต่น่าจะยาก




                ชื่อที่ไม่คุ้นหูออกมาจากปากซูก้า โฮซอกลืมความหึงหวงที่มีมุ่งประเด็นไปที่รายชื่อพวกนั้น เขามาที่นี้วันแรกนอกจากเหล่าผู้คุมแล้วก็จำได้แค่ยูคยอมที่เกือบจะเป็นเหยื่อแทนเขา แต่ที่เหลือคือใครแล้วมีความสำพันธ์อย่างไร แล้วทำไมพวกนี้ต้องสงสัยเด็กที่ดูไม่น่าจะมีพิษมีภัยอะไรเลยด้วย




                “จะใช้คนของแม่กูเมื่อไหร่ก็บอก




                “อืม




                “ประชุมเสร็จยังกูหิวแล้ว ยังไม่ได้กินอะไรเลยจีมินผู้ที่ไม่เคยสนใจอะไรเลยนอกจากของกินบ่นขึ้นอีกครั้ง ซูก้าอยากจะทึ้งหัวตัวเองให้มันรู้แล้วรู้รอด ตั้งแต่เข้ามาแต่ละคนให้ความสนใจกับการประชุมมาก หึงกันไปหวงกันมา พูดจาเลอะเทอะ ทำตัวราวกับพักผ่อน สุดท้ายคนเห็นแก่กินบ่นหิวอยากให้รีบปิดประชุม




                “ไอหมูตะกละ ในตู้เย็นมีเค้กอยู่แดกรองท้องไปก่อนเดี๋ยวให้จินทำให้กินโดยปกติจีมินเป็นคนเชื่อฟังแทฮยองอยู่แล้ว ยิ่งคราวนี้ยิ่งไม่คิดจะขัดใจคนตัวเล็กวิ่งไปยังที่อยู่ของตู้เย็นทันทีด้วยสีหน้าร่าเริงสุดๆชีวิตจีมินขาดของกินไม่ได้




                กูไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าพวกมึงจริงๆ





                “งั้นพวกกูขอตัวก่อน




                โฮซอกมีท่าทางที่แปลกไปจากเดิม ไม่มีใบหน้าขี้เล่นกวนประสาท เหลือเพียงหน้านิ่งๆไม่บอกความรู้สึกใดๆทั้งสิ้น จบคำทั้งเขา จองกุกและนัมจุนก็พากันออกจากห้องทิ้งความแปลกใจไว้ให้ร่างบางที่ยังนอนอยู่บนตักจินไม่ยอมลุก ทุกทีมันไม่ใช่แบบนี้นี่หว่า





                อะไรของมันวะ





                แทฮยองขมวดคิ้วเป็นปมเงยหน้าไปขอความเห็นกับจินแต่ก็ได้แต่ความเงียบกับรอยยิ้มบางๆกลับมา ซูก้าถอนหายใจเฮือก ไอพวกนั้นชักจะมีบทบาทมากเกินไปแล้ว






                ไอวีมึงนี่โง่เหมือนไอหมูแล้วหรอ นี่แหนะๆๆซูก้าลุกขึ้นมายีหัวคนที่สบายกว่าใครเพื่อนอย่างหมันไส้ทำเอาคนที่นอนอยู่ต้องลุกขึ้นมาทำท่าจะไล่เตะเพื่อเป็นการแก้แค้น





                ตายซะเถอะมึง!!”





                “อะไรๆ กูแค่ไปเอาเค้กแปบเดียวนินทาอะไรกูแต่ยังไม่ทันได้ทำจริงต้นฉบับความโง่(ที่ซูก้าและวีคิด)อย่างปาร์คจีมินเดินกลับเข้ามาเสียก่อน





                “ใครจะกล้านินทาหมูโง่ๆแบบมึงห๊ะ แล้วเค้กมันหายไปไหนครึ่งชิ้นแทฮยองเปลี่ยนเป้าหมายมายังจอมตะกละแทน เขามองไปยังก้อนเค้กที่ดูไม่ค่อยสมประกอบเท่าไหร่ จำได้ว่าก่อนหน้านี้มันมีเต็มชิ้นและดูดีกว่านี้มาก





                “กินไปน่ะสิ ถามได้




                “กูมีอีกเรื่องซูก้าพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นจำนวนสมาชิกครบตามจำนวนกูได้รับรายงานการทำผิด มีคนออกจากหอในยามวิกาล





                “อยากลองดีกันสินะ คราวนี้พวกลูกกระจ๊อกที่ไหนพอได้ยินรายงานจากซูก้า แทฮยองหยุดเล่นทันที ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มอย่างที่ชอบทำประจำ กฎที่ว่าคือนักเรียนทุกคนต้องเข้าหอก่อนเที่ยงคืนและห้ามออกไปไหนทั้งนั้น อาจจะดูจำกัดสิทธิส่วนบุคคลหรือเข้มงวดมากไปแต่ก็ไม่ได้ไร้สาระอย่างที่ใครๆคิด กฎทุกอย่างล้วนมีเหตุผลในตัวมันเองและห้ามใครขัด





                ขยันทำผิดกฎกันจังนะเด็กๆ





                “พวกคิโด้




                “จิน





                ชื่อที่ซูก้าบอกทำเอาแทฮยองรีบหันไปทางคนที่เงียบมาตลอดอย่างจินทันที จินกับคิโด้เคยเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็กแต่มีอันต้องจบความสัมพันธ์ที่ยาวนานเพราะจินตอบตกลงมาเป็นผู้คุมกฎตามข้อเสนอของวี ซึ่งคิโดไม่เห็นด้วย อันที่จริงคิโด้ก็เป็นหนึ่งในพวกแจ็คสันแต่ก่อนที่แจ็คสันจะโดนล้มเขาไหวตัวทันและถอยห่างออกมาเพื่อเอาตัวรอด แทฮยองเลยยอมปล่อยไปเพราะเห็นว่าเคยเป็นเพื่อนจิน เห็นทีว่าคราวนี้คงจะปล่อยไปแบบครั้งก่อนไม่ได้





                “…ทำตามกฎเถอะจินตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง คิโด้ประกาศตัวว่าจะเป็นศัตรูอันดับหนึ่งกับพวกเขาตั้งแต่วันที่เขาเลือกจะเป็นผู้คุมและยังบอกอีกว่าจะล้มพวกเขาลงให้ได้





                “พวกมันจะเคลื่อนไหวอีกเมื่อไหร่





                เมื่อเห็นว่าจินไม่ได้มีท่าทีห้ามอะไร แทฮยองก็เตรียมลุยเต็มที่ถึงแม้ลึกๆจะห่วงความรู้สึกของจินก็เถอะ ดูก็รู้ว่าจินเป็นกังวลมากแค่ไหน เพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กใช่ว่าจะตัดกันได้ง่ายๆแต่กฎก็ต้องเป็นกฎอยู่วันยังค่ำ





                “ศุกร์หน้า





                “อีกหนึ่งอาทิตย์จีมินพูดขึ้นหลังจากกินเค้กหมดจาน





                “เหลือเฟือ





                “ความผิดอื่นจินหันมาถามซูก้าอีกครั้งเพราะโดยปกติเรื่องพวกนี้ให้คนอื่นจัดการก็ได้ แต่ทำไมครั้งนี้ถึงต้องลงมือเอง มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น





                “แลกเปลี่ยนสิ่งต้องห้าม

 







 

                ทางด้านโฮซอก จองกุกและนัมจุนหลังจากที่ออกมา ทั้งสามเดินไปตามทางด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่เหลือแววขี้เล่น เจ้าเล่ห์ กวนประสาทหรืออะไรก็ตามที่แทฮยองเคยเห็น



                กูขอประวัติคนพวกนั้นด่วนที่สุด



                “แล้วมึงจะไปไหน



                “ไปหาผู้อำนวยการ

 







 

                เพราะประชุมเมื่อเช้าทำให้ทุกคนตัดสินใจโดดคาบเช้ากันหมดแม้แต่จินเองก็ขอผ่าน แต่ก็ทุกคนก็ทยอยไเรียนในคาบบ่าย ขาดแค่แทฮยองที่โดนบังคับให้พักอยู่ที่ห้องจนกว่าจะหายไข้ ร่างบางนอนพลิกไปพลิกมาไม่ยอมหลับเสียทีทั้งที่ข้าวกินยาไปอีกรอบแล้วก็ตาม





                ครืดดด ครืดดด





                ร่างบางกวาดมือสะเปะสะปะเพื่อหาต้นกำเนิดเสียงไม่นานก็เจอ มือเรียวหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องโปรดขึ้นมาดู หน้าจอปรากฏข้อความจากเบอร์ที่ดูยังไงก็ไม่คุ้นตาแถมไม่ได้เมมชื่อไว้ด้วย หลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่สุดท้ายนิ้วเรียวก็กดเปิดอ่านข้อความ




            [ - ที่หายหน้าไป ไม่ใช่ไม่รัก แต่หมอให้พัก ลดน้ำตาลในหัวใจ - ]





                “เหอะ! ไอบ้านี่ไม่เข็ดปากก่นด่าเหมือนจะอารมณ์เสียที่โดนก่อกวนขัดกับใบหน้าที่พยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดชีวิตราวกับกลัวว่าคนส่งข้อความนี้มาจะมองเห็น ถึงจะบ่นแต่มือก็ทำหน้าที่พิมพ์ข้อความตอบกลับไปยังอีกฝ่ายทันทีเช่นกัน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครเป็นข้อความพันธ์นี้มาก็ไอคนที่ตะโกนว่า หึง เขาเมื่อเช้านี้ไง





                [ - คุณควรแปรงฟันเช้าเย็นและหลังอาหารเพื่อป้องกันหมาออกจากปาก- ]





                พอกดส่งเสร็จเจ้าตัวก็หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจที่ได้แกล้งคน แทฮยองเดาว่าอีกฝ่ายคงอยากส่งข้อความมากวนอารมณ์เขาให้หงุดหงิดเล่นด้วยข้อความโคตรเสี่ยว แต่คราวนี้เขารับมือทันมาดูกันว่าใครจะสติแตกก่อนกัน เจโฮปหรือแทฮยอง      




         

            [ - แหม ที่รักรู้ได้ไงว่าในปากเค้ามีหมา อ้อ! ที่รักเคยสำรวจแล้วนี่นา จูบแรก >3< - ]





            ไม่ถึงนาทีข้อความใหม่ก็ถูกส่งกลับมา ทันทีเปิดอ่านร่างบางขมวดคิ้วเป็นปมกับข้อความที่ปรากฏ แทบจะทึ้งหัวตัวเองที่ปล่อยความลับรั่วไหลให้อีกคนเก็บมันมาล้อสนุกปากแบบนี้





            [ - เ สื อ ก (อุ้ยมือลั่น) - ]




            [ - โหย มือมีลั่น เดี๋ยวปากกูลั่นแล้วมึงจะรู้สึกแทฮยอง - ]





            [ - ลั่นเชี่ยไร แล้วใครใช้ให้มึงเรียกชื่อจริงกู - ]





            เพราะสรรพนามที่อีกฝ่ายดูจงใจใช้ทำเอาคนถูกเรียกหงุดหงิดขึ้นมา ถึงอีกฝ่ายจะเคยใช้มันมาก่อนแล้วแต่ตอนนั้นมันตั้งตัวไม่ทันไม่ใช่ว่าไม่โกรธที่ใช้ซะหน่อย พอเห็นว่าไม่ด่าหน่อยชักเหิมเกริม




            [ - อันแหนะๆ เขินอะเดะ - ]




            [ - คนบ้าอะไรจะเขินได้ทั้งวี่ทั้งวัน - ]




            [ - พูดแบบนี้แสดงว่าเคยเขิน - ]




            [ - จะไปไหนตายที่ไหนก็ไป กูจะนอนแล้ว รบกวนคนป่วยบาปนะมึง - ]




            [ - แค่จะบอกว่าวันนี้ไม่กลับ ไม่ต้องรอนะ จุฟๆ - ]




            กวนประสาทตอนนี้โทรศัพท์กลับไปอยู่บนหัวเตียงตามเดิมแล้ว แต่เจ้าของเครื่องที่บอกว่าจะนอนกลับนั่งนิ่งบ่นพึมพำสารพัดอยู่คนเดียว

   




            

ห้องจองกุก



                หลังเลิกเรียนอดีตผู้คุมต่างถิ่นก็นัดหมายมากบดานอยู่ในห้องของจองกุกเพราะสิ่งที่พวกเขาต้องการหามาอยู่ในมือเรียบร้อยแล้ว ทันทีโฮซอกเข้ามาถึงก็สำรวจโน้นสำรวจนี้เสียทั่ว สำรวจไปก็ชมไปไม่หยุดปาก





                ห้องกว้างชะมัด เตียงก็กว้าง





                พอสำรวจจนพอใจแล้วก็ทิ้งตัวบนเตียงแบบไม่ขอเจ้าของห้องก่อน อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองไม่นอนสบายๆมากี่วันแล้ว มีแค่วันแรกเท่านั้นแหละที่ได้นอนที่เตียงคืนต่อมาต้องระเห็จไปที่โซฟา ส่วนเมื่อวานก็ดูแลคนป่วยจนไม่ได้นอน





                ทำไมไม่ย้ายออกล่ะ ย้ายได้ไม่ใช่หรอนัมจุนพูดพร้อมหยิบเอกสารที่ไปเอามาดูอีกรอบเพื่อตรวจทาน ประวัติของทั้งสี่ผู้ต้องสงสัย





                “แหม อยู่กับว่าที่เมียต่อให้แคบแค่ไหนก็ดีกว่านอนคนเดียวป่าววะจองกุกแทรกอย่างรู้ทัน ร้อยทั้งร้อยเพื่อนเข้าก็ไม่ยอมย้ายออกหรอก ออกทำไมให้โง่อุตส่าห์มีของดีอยู่ใกล้ๆตัว






                “ตอบได้ดี แล้วมึงคิดจะย้ายออกเมื่อไหร่ล่ะ





                เจโฮปยิ้มกริ่มแค่คิดภาพหน้าเหวี่ยงๆของใครบางคนเขาก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาเป็นกอง คนอะไรไม่รู้ตอนเหวี่ยงก็น่าปราบ ตอนเขินก็น่ารัก





                “เร็วๆนี้





                พอได้ยินคำตอบของอีกฝ่ายทั้งคู่หัวเราะออกมาแทบจะพร้อมกัน อย่างว่าผีย่อมเห็นผี ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าจองกุกอยากจะย้ายไปอยู่อีกห้องแค่ไหน แค่ต้องทำให้เนียนไม่ให้ลูกหมูขี้กลัวไหวตัวทันก็เท่านั้น




                “พวกมึงจริงจังกันใช่ไหม





                คำถามของนัมจุนทำเอาสองอดีตผู้คุมมองหน้ากันก่อนจะกลับมาหัวเราะร่วนอีกครั้ง





                พวกกูก็ไม่ต่างจากมึงหรอกนัมจุน หึหึจองกุก





                “ทำแต้มไปถึงไหนแล้วล่ะเจโฮป





                อดีตผู้คุมทั้งสองพุ่งเป้าหมายมายังเพื่อนโลกส่วนตัวสูงของตัวเอง แถมวันนี้มีการออกโรงปกป้องอีกตั้งหาก ความสัมพันธ์จะก้าวกระโดดไปไกลกว่าชาวบ้านแต่ชอบทำขรึมไม่มีอะไร ตอนแรกทั้งคู่ก็ว่าจะไมล้อแต่เปิดทางขนาดนี้ก็ปล่อยผ่านไม่ได้





                จะดูประวัติไหม ถ้าไม่กูจะได้กลับนัมจุนเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองพลาดแล้วที่ไปแทรกบทสนทนาของทั้งสองคน คนโลกส่วนตัวสูงตีหน้ายุ่งพยายามจะทำโมโหกลบเกลื่อนแต่ก็เหมือนอีกสองคนจะไม่สนใจมัน





                “กลับห้องใครเจโฮป





                “ห้องมึงหรือห้องจินจองกุก




                งั้นกูกลับละ





                “เออๆ กูไม่ล้อแล้วก็ได้ จริงจังละไหนเอามาดูดิสุดท้ายโฮซอกก็ยอมแพ้ กลับมาเคร่งขรึมอีกครั้งพลางรับแผ่นกระดาษจากมือนัมจุนมากวาดสายตาดู จองกุกเองก็เช่นกัน





                “หลักๆก็ไม่มีไรมาก แจ็คสันคืออดีตผู้คุมกฎที่ถูกล้มด้วยฝีมือของผู้คุมกฎปัจจุบันนั้นก็คือพวกซูก้า มันมีน้องชื่อมาร์ค จากที่กูไปสืบมาปรากฏว่าก่อนเกิดเรื่องหนึ่งวันมีคนเห็นไอมาร์คกับแบมแบมที่นี้ทั้งๆที่กฎบอกว่า ผู้แพ้ไม่มีสิทธิอะไรในโรงเรียนนี้อีกเลย





                นัมจุนบอกสิ่งที่นอกเหนือจากข้อมูลในกระดาษ ระหว่างทางไปหาข้อมูลตามที่โฮซอกต้องการเขาบังเอิญได้ยินเด็กปีหนึ่งพูดคุยกันเรื่องนี้พอดี แถมเด็กพวกนั้นดูเหมือนจะเป็นเพื่อนกับคนที่ชื่อแบมแบมด้วย




                พวกมึงว่าไงจองกุก




                “70% คนพวกนี้มีแรงจูงใจสูงเจโฮป





                “ก็น่าแค้นอยู่หรอกนัมจุน




                เออ แล้วมึงไปหาพ่อไอซูก้าทำไมว่าจองกุกถามทันทีที่นึกขึ้นได้ เพราะอยู่ๆโฮซอกก็ขอแยกตัวไปหาผู้อำนวยการเพียคนเดียวโดยไม่ได้บอกอะไร ตอนนั้นเขาเองก็ไม่ได้คิดจะถาม




                ก็แค่เคลียร์ทางไว้เผื่อๆ




                “เคลียร์ทาง เคลียร์ทำไมวะ




                ยิ่งฟังคำตอบของเพื่อนตัวเองยิ่งงง




                ไม่รู้วะความรู้สึกกูมันว่างั้น พวกมึงไม่สังเกตวีหรอ ทั้งๆที่วันเกิดเรื่องเป็นซะขนาดนั้น แต่ประชุมวันนี้เจ้าตัวไม่ได้มีท่าทีสนใจเลย





                โฮซอกอธิบายข้อสงสัยของตัวเอง เขารู้สึกแปลกใจมากตอนที่เห็นวีมีท่าทีสบายราวกับเรื่องที่ประชุมไม่ได้ร้ายแรงอะไรมาก ขนาดตัวเขาไม่ได้เกี่ยวข้องยังอดร้อนใจไม่ได้แต่ท่าทีแบบนั้นไม่ได้ปรากฏให้เห็นเลย




                กูว่าเขาต้องคิดทำอะไรเองแน่ๆ







______________________________________
ในที่สุดไรท์มาแล้วอัพแล้ว  เย้ๆ ช่วงนี้ติ่งแตกมาก
ตอนนี้ก้ไม่มีอะไรมาก (เห็นไม่มีอะไรทุกที) เห็นไหมว่าไรท์ไม่ได้เขียน
ให้มีความรุนแรงทุกตอนเสียหน่อย กับนุ้งวีโหมดซึนโคฟเวอร์เป็นจีมิน 555

มีข่าวดีด้วยล่ะ พอดีมีพี่ไรท์จะฝาก sf ลงให้อ่านกัน จะเป็นไงฝากติดตามด้วยนะค๊าบ
สัญญาได้ไหม ถ้าเกิดพี่เขาเขียนดีกว่าจะไม่ทิ้งไรท์ไป T^T #บีบน้ำตา
ตอนหน้ามาดูกันว่าสิ่งที่นุ้งวีจะทำนั้นคืออะไร จริงๆก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรหรอก (มั้ง)
คึคึคึ ไรท์ต้องขอตัวละ รักรีด ชู๊บบบ -3-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #263 Boonchira Dangdee (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 16:33
    วีจะทำอะไร  อะ

    #263
    0
  2. #235 adrenaline (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2557 / 22:26
    อ๊ากกกกกก ที่เจโฮปคิดจะจริงไหมนะ

    นุงวีตอนนี้อยู่คนเดียวด้วย คิดจะทำอะไรรึป่าว

    ชอบตอนส่งข้อความอ่ะ มุ้งมิ้งดี 555

    #235
    0
  3. #224 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 02:24
    พวกเมะนี่รุกสมชื่อดีแฮะ ย้ายห้องเรอะ รีบๆเลยนะ 55555
    เวลาพวกนี้แซวกันก็น่ารักดีอ่า เขินแทนพวกเคะเลย ><

    ครั้งนี้นับเป็นการแข่งรึป่าวคะ ถ้านับเหมือนว่าน้องวีจะแพ้อีกแล้วนะ
    เจอจูบแรกไปคำเดียวนี่แววแพ้ออกเลย พี่โฮปสุดยอด

    จริงๆก็ไม่ได้หวังหึงอะไรแรงๆกันหรอกนะ แต่แบบกระชากมานั่งด้วยก็เป็นความคิดไม่เลว
    ต่างฝ่ายต่างลากคนของตัวเองไปเก็บ ส่วนพี่ก้าก็รอก่อนนะพี่ 55555

    ดีใจที่พี่โฮปดูน้องวีออก จากนี้ก็ฝากน้องวีด้วยนะคะ สู้ๆ
    ไรท์ก็ด้วยน้า สู้ๆ เป็นกำลังใจให้ค่า ^^
    #224
    0
  4. #222 แบควี (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 18:43
    วีจะทำอะไรอ่ะ อย่าร้ายแรงเลยนะ และถ้ามีไรเกิดขึ้นโฮปปี้ต้องช่วยบวีให้ได้นะ!! สู้ๆค่ะไรท์ มาต่อไวไวเน้ออ^^
    #222
    0
  5. #221 kookkak (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 21:50
    โอ้วว้าวววว พี่โฮปออกตัว >< กูหึงเหตัผลพอมั้ย น้อลลลลล ชอบเวลาสามหนุ่มของเราแซวกันอ่ะ น่ารักดี >
    #221
    0
  6. #220 lingkate (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 21:11
    หึง คำเดียวรู้เรื่อง 5555555555
    ชอบคำนี้จัง จีมินบทน้อยๆ 55555555
    #220
    0
  7. #219 Malo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 19:29
    หึงได้แปปเดี๋ยว พอหลุดปุ๊ปนี่เสียวเลยนะ -///-

    อยากรู้จังว่ามันเคยเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาก่อน

    แล้ววีจะทำอะไรอ่ะ????

    รอไรท์มาเฉลยนะงับ มาอัพต่อด้วยล่ะ เป็นกำลังใจให้ ^^
    #219
    0
  8. #218 wildh. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 17:55
    ติดตามจ้าา ต่อเลยย
    #218
    0
  9. #217 icetaethan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 17:31
    เร็วๆไวๆพวกเรารออ่านต่ออยู่นะคะ

    วีโฮป น่ารักเฟ่อ >
    #217
    0
  10. #216 TAETAE_MAIJI10 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 16:35
    อัพต่อไวๆนะคะ >
    #216
    0
  11. #215 annpim (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 13:46
    อยู่ต่อหน้าทำขรึม 
    ห่างนิดห่างหน่อยมีเสี่ยวใส่นะโฮซอก
    ว่าแต่นุ้งวีจะทำอะไร
    อ่านๆไปก็เริ่มไม่ไว้ใจน้อง
    อดีตผู้คุมกฏต่างถิ่นดูแลด้วยนะ
    #215
    0
  12. #214 Tew Nanthanut (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 11:09
    เจโฮปคนเสี่ยว5555555555555555555
    #214
    0