[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 22 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,015
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    23 มิ.ย. 57



chapter 17


 

 

 


              ทั้งอ่อนแอและบอบบาง

 

            คำนิยายที่โฮซอกมีให้แก่แทฮยองในตอนนี้ อ่อนแอและบอบบางจนเขาอยากปกป้องมันไว้ด้วยตัวของเขาเอง ตลอดคืนเขาแทบไม่ได้นอน เทียวคอยดู คอยเช็ดตัวให้ร่างบางเป็นพักๆ ถึงจะเผลอหลับไปบ้างแต่ก็ต้องสะดุ้งตื่นเพียงเพราะคนป่วยขยับตัว

 

 

 

 

                หลังจากสอบถามเรื่องราวจากนัมจุน ทำให้เขารู้ดีเลยว่าตำแหน่งที่แทฮยองกำลังครอบครองอยู่มันยากแค่ไหนและร่างบางต้องต่อสู้กับอะไรบ้าง แต่เพราะเหตุผลบางประการที่คนพวกนั้นไม่ยอมลงมือทำอะไรจนวันที่พวกเขาถูกเรียกตัวมา ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ตัวเขาและเพื่อนๆเป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ ส่วนเขาเองก็ต้องเหตุผลนั้นให้ได้

 

 

 

                ผ่านไปไม่นานก็เช้า โฮซอกสัมผัสแผ่วเบาที่หน้าผากคนป่วยเพื่อวัดอุณหภูมิในตัว ถ้าเทียบกับเมื่อวานตอนนี้ถือว่าดีขึ้นมากแล้ว จากตัวที่ค่อนข้างสูงตอนนี้เหลือแค่รุมๆกินยาก็ไม่นานคงหาย เจโฮปเลือกที่จะไปเตรียมอาหารอ่อนๆไว้ให้แทนที่จะปลุกแทฮยอง เขาแค่อยากให้ร่างบางพักอีกนิดก่อนจะตื่นมาเผชิญความจริง


 

                เพียงแค่โฮซอกออกไปจากบริเวณนั้นได้ไม่นาน คนป่วยก็มีท่าทีกระสับกระส่ายราวกับฝันร้าย มือทั้งสองกำแน่นเหมือนหาที่ระบาย ลมหายใจกระชันถี่



                “จีมิน!!!!”



                แทฮยองสะดุ้งตื่นเด้งตัวลุกขึ้นนั่งคำแรกที่พูดแน่นอนว่าต้องเป็นชื่อจีมิน แต่เพราะพิษไข้ที่ยังคงมีอยู่กับอาการปวดหัวถาโถมเข้าใส่ส่งผลให้ร่างบางล้มแผ่ลงกับเตียงอีกครั้ง




                เพราะเสียตะโกนแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยของแทฮยองทำให้คนที่กำลังสาละวนกับการเตรียมอาหารถึงกับตกใจ รีบผละจากภารกิจตรงหน้าวิ่งไปยังต้นเสียงทันที



                “เป็นไงบ้าง



                สภาพแทฮยองนอนแผ่หอบหายใจถี่จมูกแดงก่ำเพราะการสูดหายใจแรงทำโฮซอกเผลอยิ้มก็มันน่ารักมากกว่าน่าเป็นห่วงนี่นา ไม่รอช้าเขาเดินเข้าไปช่วยพยุงร่างบางให้ลุกขึ้นนั่งตามที่ต้องการแต่ไม่วายโดยเหวี่ยงอยู่ดี



                “กูลุกเองได้หรอกน่า



                “ซ่าจริง



                “จีมินเป็นไงบ้างถึงจะหงุดหงิดกับร่างกายของตัวเองที่ไม่ยอมทำตามคำสั่งจนต้องให้อีกคนมาช่วยแต่เรื่องจีมินดูจะสำคัญกว่า แทฮยองแค่ต้องการคำยืนยันว่าเพื่อนเขาโอเคแล้ว



                “ไม่รู้ ห่วงตัวเองก่อนเถอะ คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกละครหรือไงถึงทำแบบนั้น แล้วเป็นไง?โฮซอกนิ่วหน้าพร้อมเริ่มเทศน์คนป่วยในการกระทำขาดสติ ตื่นขึ้นมายังมีหน้ามาถามหาคนอื่นอีก



                แทฮยองก้มสำรวจตัวเอง พอเห็นว่าเสื้อผ้าเปลี่ยนไปจากเมื่อวานก็เดาได้ไม่ยากว่าใครเป็นคนทำให้แต่ใจมันไม่อยากยอมรับไม่คิดจะถามคนตรงหน้าด้วย ไม่ขอบคุณเด็ดขาด ขอเข้าใจว่าจินทำให้ก็แล้วกัน



                “อะ..อะไรเล่า!”



                ปากก็เหมือนจะเหวี่ยงคนกวนประสาทอีกรอบแต่ใบหน้ากลับมีเลือดฝาดเสียดาย ที่สำคัญมันไม่ได้เกิดจากพิษไข้ เออ!! ยอมรับก็ได้ว่าเขิน



                “เหอะ ไอเราก็อยู่ดูแลทั้งคืน เช็ดตัวให้ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ตอนนี้ก็กำลังจะทำอะไรร้อนๆให้กิน ตื่นมาก็เหวี่ยงเฉยขอบคุณกันสักคำก็ไม่มี



                “รู้แล้วๆ ขอบใจ



                เพราะประโยคยืดยาวกับทนใบหน้าตัดพ้อของอีกฝ่ายไม่ไหว แทฮยองเลยจำเป็นต้องเลิกเขินแล้วกลับมาพูดขอบคุณอีกฝ่ายแทน พอได้ยินเห็นท่าทีอ่อนลงของคนป่วยโฮซอกก็ยิ้มกว้าง คว้าร่างบางแนบกับอกอีกมือก็ยีเส้นผมสีส้มจนฟูลู่ตามที่มือสัมผัส ครั้งนี้แทฮยองก็ดูจะไม่ขัดขืนเสียด้วย



                “น่ารัก



                ก๊อกๆๆ



                เสียงเคาะประตูขัดช่วงเวลาสงบๆของทั้งคู่ลง แทฮยองดันตัวเองออกจากอ้อมแขนก้มหน้าซ่อนริ้วแดงๆอีกครั้ง ก่อนจะพึมพำเบาๆ



                “จินน่ะ



                “เขามาทุกเช้าเลยหรือไงกันโฮซอกเริ่มไม่สบอารมณ์เมื่อได้ยินคำพูดของร่างบาง แค่เคาะประตูก็รู้ว่าใครมานี่มันเกินไปจริงๆ



                “อืม



                “เหอะ!”ถึงจะฟึดฟัดแต่โฮซอกก็ยอมเดินไปประตูให้จินแต่โดยดี แต่ปากก็ไม่ได้ดีตามเท่าไหร่นักมาอะไรทุกวัน



                “ตื่นแล้วหรอ เป็นไงบ้าง



                ถึงโฮซอกจะประกาศตัวเป็นศัตรูตั้งแต่เห็นหน้าแต่จินก็ไม่ได้สนใจ พอโฮซอกเปิดประตูให้เท่านั้น เขาก็เดินไปหาร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงทำราวกับโฮซอกไม่มีตัวตน



                “ปวดหัวนิดหน่อย ไอหมูเป็นไงบ้าง



                “น่าจะ…/กูไปทำข้าวต่อนะ



                โฮซอกพูดแทรกตอนที่จินกำลังจะตอบคำถามแล้วก็เดินกระฟัดกระเฟียดออกไปจากบริเวณนั่นโดยไม่รอให้ร่างบางแสดงความคิดเห็นใดๆ แทฮยองได้แต่มองตาม



                “อ่า



                “เดี่ยวซูก้าบอกว่าจะมาประชุมด้วยจินบอกข่าว เมื่อเช้าซูก้ามาเคาะห้องเข้าแล้วบอกให้เตรียมตัวประชุมด่วนก่อนจะออกไปเช็คอะไรสักอย่าง



                “เรื่องเมื่อวานสินะ แล้วจีมินรู้ไหมว่ากูเป็นอะไร



                “ไม่



                “งั้นบอกแค่กูไม่สบายก็พอแทฮยองโล่งอกที่จีมินไม่รู้เรื่องที่เขาเป็นแบบนี้ ถ้ารู้มีหวังได้ฟูมฟายแน่ไม่รู้น่ะดีแล้ว โลกดาร์กๆไม่ต้องการปาร์คจีมิน




                “อืม แล้วทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะ โทษตัวเองทำไม



                “จินก็น่าจะรู้ดี



                “มันไม่แย่เหมือนวันนั้นเสียหน่อย



                จินพยายามพูดปลอบใจแทฮยอง เขาเดาไม่ผิดจริงๆร่างบางต้องกังวลเรียนในอดีตแน่ๆ เรื่องที่ทำให้แทฮยองตัดสินใจล้มแจ็คสัน เรื่องก่อนที่จะเปลี่ยนอำนาจ




                คุยกันไปได้สักพักเจโฮปก็เอาซุปมาให้คนป่วยทาน จินก็ขอแยกตัวโดยบอกว่าลืมห้องไว้ที่ห้องจริงๆไม่อยากขัดทั้งคู่มากกว่า เมื่อเห็นว่าจินออกไปแล้ว ร่างหนาทิ้งตัวลงข้างๆแทฮยอง ไม่พอมีการจ้องเขม่งแบบไม่ยอมท่าเดียว




                “อะไร




                “ทำไมต้องให้มันมาทุกวันโฮซอกเริ่มถาม มันไม่ใช่ความรู้โกรธแต่แบบรู้สึกไม่ค่อยพอใจถึงแม้ตัวเองจะรู้อยู่แล้วว่าเรื่องราวมันเป็นยังไงก็ตาม จะเรียกว่าพาลก็ได้



                “ธุระอะไรของมึง



                “ไม่ชอบ ไม่ต้องให้มาแล้วนะอยากจะโวยวายมากกว่านี้ อยากจับมาฟัดให้หายหงุดหงิดแต่ติดที่อีกคนป่วยอยู่ไม่น่าจะแสบได้เหมือนปกติและก็ไม่น่าจะสู้แรงเขาได้เช่นกัน ดีไม่ดีอาจจะโดนโกรธก็ไดช่วงนี้อารมณ์ยิ่งดูอ่อนไหวอยู่




                นี่กูกลัวมันโกรธหรอเนี่ย หนักแล้วเจโฮป




                “นี่ไม่รู้หรือแกล้งโง่ เพื่อนชื่อประหลาดของมึงจีบจินอยู่ไม่ใช่ไง



                “รู้เว้ย แต่ไม่ชอบ ไม่มีเหตุผล ห้ามถามแล้ว กินๆเข้าไปจะได้กินยา



                “ไร้สาระ



                พูดเพียงแค่นั้น แทฮยองก็ลงมือกินซุบที่โฮซอกทำมาให้กิน ร่างบางค่อนข้างพึงพอใจกับรสชาติที่ได้รับ ไม่ใช่อร่อยนะ แค่หิว




                “เรื่องเมื่อวาน…”



                “ไม่ใช่ความผิดพวกมึงหรอก



                แทฮยองตอบก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบเสียงอีก คนอื่นจะคิดยังไงไม่รู้ อาจจะคิดว่าพวกเจโฮปเป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดเรื่องแต่เขากลับคิดว่าถ้าตอนนั้นไม่มีจองกุกอยู่ด้วยเรื่องอาจจะแย่กว่านี้ เหมือนว่าพวกนั้นจะช่วยพวกเขาไว้ด้วยซ้ำ




 

                “จีมินตื่นได้แล้ว



                จองกุกที่ตื่นก่อนกำลังปลุกคนตัวเล็กที่นอนไม่ยอมตื่นสักที ทั้งๆที่ก่อนจะกลับไปที่ห้องตัวเองเพื่อทำธุระส่วนตัวก็ปลุกไปแล้วรอบนึง ตอนออกไปก็เจอกับซูก้าและจินเข้าพอดีจึงรู้ว่าทั้งเขาและเพื่อนก็ต้องไปประชุมด้วยเช่นกัน ที่เหลือก็แค่ปลุกคนขี้เซาก็พอ



                “อืมมม



                จีมินแค่ขยับตัวน้อยๆโบกมือปัดไม่ให้มายุ่งก่อนจะพลิกตัวหันไปก่ายหมอนข้างแทน จองกุกมองอย่างอ่อนใจ พอเข้าไปเขย่าตัวก็โดนฟาดมาที



                “ไม่ตื่นใช่ไหม ตีฉันใช่ไหม



                จองกุกนอนลงบนเตียงอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่นอนเปล่าๆแบบเมื่อคืน แขนทั้งสองรวบแน่นไปที่คนตัวเล็ก ขาเองก็เช่นกันตอนนี้จีมินกลายเป็นหมอนข้างให้จองกุกอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่พอเขายังจงใจออกแรงรัดคนในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น แน่นจะจีมินเริ่มหายไม่ค่อยสะดวก



                ในที่สุดก็ต้องยอมแพ้ คนตัวเล็กเริ่มดิ้นแรงขึ้นเพราะความอึดอัดจะขยับตัวยังลำบากเลย สุดท้ายก็ยอมตื่น แต่แค่ลืมตาขึ้นมาเท่านั้นคนขี้เซาก็ต้องรีบหลับตาปี๋อีกครั้ง ก็สิ่งแรกที่เห็นในเช้านี้คือ…



                ดวงตาของจอนจองกุก



                “ว๊ากก ทำอะไรน่ะจองกุกถึงจะหลับตาแต่ก็ไม่เป็นอุปสรรค์ในการแหกปากของจีมิน ทั้งๆที่ตอนแรกก็เห็นระยะห่างระหว่างตัวเองกับจองกุกแล้วแต่เสียงที่ใช้ตะโกนประนึงจองกุกอยู่หน้าห้อง



                “ตื่นมาก็เสียงดังเลยนะ



                “ใครใช้ให้ทำแบบนี้ล่ะไม่ได้พูดอย่างเดียว คนตัวเล็กพยายามดันตัวเองออกจากอ้อมแขนของอีกคนให้ได้ แต่ผลก็น่าจะรู้ๆอยู่แถมจองกุกดูจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นไปอีก



                “ไม่ทำจะตื่นไหม



                “นี่ไม่ใช่วิธีการปลุกคนอื่นนะจีมินตีหน้ายุ่ง หวังจะใช้สายตาตำหนิอีกฝ่ายแต่ก็ต้องหลุบตาลงอีกครั้ง ใครให้ใช้สายตาแบบนั้นมองคนอื่น แล้วทำไมต้องใกล้ขนาดน้านนน .////.


 

                “ถ้าไม่ใช่ปลุกแล้วอะไร



                “อย่าทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลย



                “รู้หรอ?จองกุกมีท่าทีแปลกใจที่ครั้งนี้คนตัวเล็กเหมือนจะตามทันการเอาเปรียบเล็กๆน้อยๆของเขา หรือจะพูดเหมือนรู้เฉยๆ?



                “ฉันไม่ได้โง่นะ



                “เห็นทุกทีเอ๋อๆ



                “จีมินอัพเกรด = =”



                “ฮ่าๆๆเขาหัวเราะร่วนเมื่อได้ยินคำตอบของจีมินที่มาพร้อมหน้าตาเนื่อยๆ จริงๆมันก็ไม่ได้ตลกอะไรมากมายหรอกแต่ไม่รู้ทำไมพอเป็นคนตัวเล็กคนนี้พูด มันดูน่าเอ็นดูไปเสียหมด




                บางทีเขาก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนพ่อที่ต้องคอยดูแลเด็กไร้เดียงสาคนหนึ่งทั้งๆที่เราอายุเท่ากัน แต่ความคิด อุปนิสัยยังห่างกันไกล ไม่แปลกที่พวกแทฮยองจะหวงและเป็นห่วงคนๆนี้




                “ปล่อยได้ละ



                “ไม่ปล่อย



                “ปล่อยยยยยเด็กน้อยในอ้อมแขนเริ่มแหกปากอีกครั้ง อาจเป็นเพราะคลุกคลีกับแทฮยองมากไปจนทำให้ติดนิสัยบ้าพลังโดยไม่จำเป็นมา



                “เสียงดังชะมัด




                สุดท้ายจองกุกก็ยอมคล้ายอ้อมแขนปล่อยจีมินสู่อิสระอีกครั้ง พอถูกปล่อยตัวคนตัวเล็กก็รีบบิดขี้เกียจคลายความเมื่อยขบจากการนอนและจากการถูกปลาหมึกรัด



                “รีบไปอาบน้ำ เพื่อนนายเรียกประชุมเช้า






 

                “มีคนนอก



                แทฮยองพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าการประชุมครั้งนี้จำนวนคนจะเกินไปสักหน่อย ตอนนี้มีตัวเขา เจโฮป จิน ซูก้า แรพมอนเตอร์ ที่น่าหงุดหงิดก็คือเขาเห็นจินเข้าเดินมาพร้อมคนชื่อประหลาดที่เขามีเรื่องไปหมาดๆเมื่อวานนี้



                “ใครคนนอก



                โฮซอกรีบขัดทันที่ได้ยินคนป่วยพูด คนป่วยที่ตอนนี้นั่งทำตัวเป็นราชาอยู่บนเตียง มีการไล่เขาให้มานั่งที่โซฟาแล้วกวักมือเรียกจินให้ไปนั่งด้วย มันน่าหมันไส้เสียจริง



                “มึงไง เพื่อนมึงด้วย



                “ขอโทษที่ช้า T^T”



                ก่อนที่จะได้เปิดศึกอีกรอบจีมินก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง ขอโทษเสร็จสรรพเพราะรู้ว่าตัวเองสายแล้ว ตามด้วยจองกุกที่เดินเข้ามาแบบไม่สนใจใคร



                ไรวะ เพื่อนกูขายออกกันหมดแล้วหรอ



                “ไปนั่งกันเถอะ



                “ไอหมูมานั่งนี่ก่อนที่จองกุกจะลากไปนั่งที่อื่น แทฮยองคนหวงเพื่อน(ขึ้นมา)ก็รีบขัดเสียก่อน โทษใครไม่ได้นะแต่เห็นหัวขาวๆแล้วพาลหมันไส้ไปหมด



                “ไอหมู



                คนป่วยชอบวางอำนาจเรียกย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นจองกุกจับมือเพื่อนของเขาไว้แน่น จีมินมีสีหน้าลำบากใจแต่ก็ไม่อยากขัดคำสั่งของวีเลยได้แต่ส่งสายตายอ้อนวอนไปหาอีกคนแทน สุดท้ายจองกุกก็ต้องเป็นฝ่ายยอมปล่อยมือแล้วก็เดินกระฟัดกระเฟียดไปนั่งที่โซฟาแหล่งรวมคนนอกสำหรับแทฮยอง



                ตื่นขึ้นมาก็สร้างเรื่องเลยนะ



                พอแยกกับจองกุกแล้วจีมินก็เดินมานั่งพื้นที่ข้างๆแทฮยองทันที นั่งได้ไม่ทันไรก็โดนแทฮยองคว้าไปกอดยังกับเด็กหวงตุ๊กตาแต่ก็รับรู้ได้ถึงอุณหภูมิที่ต่างจากตัวเอง



                “ไม่สบายหรอมึง



                “นิดหน่อย เป็นห่วงกูหรอไอหมู อูจูจู




                พอได้ยินจีมินถามไถ่อาการป่วยของตัวเองก็เกิดรู้สึกหมันเขี้ยวขึ้นมา จากที่กำลังจะปล่อยตัวและเริ่มประชุมสักทีแทฮยองกลับยิ่งรัดแน่นเข้าไปใหญ่ มีการเอาหน้าไปถูด้วย ไม่ได้จงใจจะยั่วใครเลยนะ แค่อยากทำจริงๆ



                เรื่องนี้ต้องเคลียหลังไมค์ แทฮยอง




            “อะฮึม! ครั้งนี้เจโฮปและเพื่อนจะมาประชุมด้วย เพราะเมื่อวานจองกุกก็ถือเป็นผู้เสียหายซูก้าเปิดประเด็นเพื่อหยุดการละเล่นของแทฮยองลง ซึ่งแทฮยองเองก็ยอมหยุดเล่นแล้วเขาโหมดจริงจังบ้างแต่คางก็ยังคงเกยไหล่จีมินอยู่



                “จากที่กูไปดูมา กล้องวงจรปิดแถวนั้นถูกทำลายหมดเพราะฉะนั้นเราจะหาตัวคนร้ายได้ยากขึ้น พวกมึงมีความคิดอะไรจากเรื่องนี้ แล้วสงสัยใครเป็นพิเศษหรือเปล่า



                เมื่อเห็นทุกคนเงียบและตั้งใจฟังแล้วเขาก็บอกข้อมูลที่เขารู้มาให้ฟัง ตอนแรกที่เขารู้ว่ากล้องวงจรปิดถูกทำลายเขาค่อนข้างจะอารมณ์เสียมาก ดูก็รู้ว่ายังไงเรื่องนี้ต้องมีการวางแผนล่วงหน้าแต่ยังจับมือใครดมไม่ได้เลยได้แต่เงียบๆไว้ก่อน



                “รู้จักทางหนีทีไล่เสียด้วย พวกลูกคุณกบฏ



                ถึงปากจะเหมือนพูดเล่นแต่ใบหน้าของแทฮยองตอนนี้ค่อนข้างซีเรียส จริงๆเขามีแผนจะจัดการเรื่องนี้แล้วแต่ยังไม่อยากบอกพวกซูก้า ขอลองจัดการด้วยตัวเองสักตั้ง



                “เริ่มจากซอฟๆ จีมินมึงคิดว่าใครซูก้าหันไปถามความเห็นเผื่อครั้งนี้จีมินจะมีคิดอะไรดีๆเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้าง แต่บางทีเขาอาจจะลืมไปว่าจีมินไม่ปกติ



                “ลุงภารโรงมั้ง โอ้ยยย ไอวีอย่ากัด!”



                คำตอบที่แสนจะสิ้นคิดในที่สุดก็หลุดออกมาจากปากปาร์คจีมิน แต่ก็โดนแทฮยองจัดการงับหัว งับหูข้อหาตอบไม่คิดทันทีเหมือนกัน ถ้าเล่นกันตามปกติมันก็ไม่เป็นไรหรอกแต่ตอนนี้ในห้องดันมีแขกเพิ่มมาตั้งสามคน แถมดูจะเป็นแขกขี้หวงไม่แพ้เจ้าของห้องด้วย จองกุกจ้องทั้งคู่แบบไม่ละสายตาจนจินที่มองเหตุการณ์อยู่ต้องดึงแทฮยองให้มานอนที่ตักตัวเองแทน ร่างบางเองก็ไม่ได้ขัดอะไร



                “ก็มึงเข้าขั้นโง่



                พอจัดท่าทางการนอนของตัวเองได้แล้วแทฮยองก็จับมือของจินมาวางบนหัวบอกเป็นนัยๆว่า ลูบหัวให้หน่อย ก่อนจะหันไปบ่นใส่จีมินอีกครั้ง



                เมื่อเห็นท่าทีว่างายตามใจแทฮยองนัมจุนถึงกับหลุดมาดนิ่งๆของตัวเอง เจโฮปจากที่ไม่เคยนิ่งอยู่แล้วตอนนี้แทบจะลุกไปดึงมือจินออกแต่ต้องเก็บอาการไว้เพราะกำลังประชุมเรื่องสำคัญอยู่ ส่วนไอคนถูกลูบก็หลับตาพริ้มเชียว



                ประชุมเรื่องสำคัญเขาทำกันแบบนี้หรือไงวะ!...



                “วี



                “ไม่รู้วะ พวกลอบกัดกูไม่ค่อยจำ



                แทฮยองเงยหน้าไปตอบซูก้าที่อยู่อีกส่งผลให้จินผละมือที่วางอยู่บนหัวออกแต่ก็เอาออกไปได้ไม่นาน ร่างบางก็ดึงมาประจำตำแหน่งอีกครั้ง



                “มึงก็งี้ตลอดวะวี จริงจังหน่อยซูก้าเริ่มบ่นบ้างเมื่อเห็นว่าแทฮยองเริ่มไม่สนใจการประชุมครั้งนี้เท่าไหร่ เอาแต่เล่นกับจินอยู่ได้ แล้วดูคำตอบที่เขาได้แทฮยองเพียงแค่ขยับนิ้วชี้ไปมาเบาๆ



                “มึงล่ะ



                ซูก้าละความสนใจจากเพื่อนตัวเองหันไปถามโฮซอกที่นั่งควบคุมสติตัวเองอยู่เงียบๆ เขาพยายามนับเขาพยายามนับหนึ่งถึงสิบก็แล้ว ตอนนี้จะนับถึงร้อยอยู่แล้วแต่ใจก็ยังไม่เย็นลงเลย




                “….มือ



                “ห๊ะ



                “เอามือออก




                “มือ?



                “บอกให้เพื่อนของมึงเอามือออกจากหัววี






______________________________________________

คึคึคึคึคึ (หัวเราะทำไม) อัพแล้วน๊า โฮปวีกับกุกมินเบาๆ
โฮปนี่ก็ดีเนอะ ดูแลวีด้วย วีจะใจอ่อนก็ยังวางฟอร์มต่อไป
แล้วอะไรคือเรื่องในอดีตขออุบไว้ก่อนเน้อ วันนี้อัพเร็ว เพิ่งตีหนึ่ง
จริงจะอัพตั้งแต่เมื่อวานแต่ปวดข้อมือจนพิมพ์ไม่ไหว พิมพ๋์ได้นิดเดียวก็ต้องพัก
วันนี้เลยดันให้เสร็จ กลัวรีดรอนาน วันนี้ไปละ รักรีด ชู๊บบ =3=

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #346 GU'chompu Ba (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 15:52
    วีอ่อยมากค้าาาา ยอมรับแร้วสิน่ะว่าตัวเองเริ่มรักบ้างแล้ววววว มาอัพเร็วๆน่ะค่ะไรท์ รีดรออยู่ //^//^//
    #346
    0
  2. #258 monster (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 18:43
    ทุกคู่น่ารักหมดเลยอ้ะ
    เเล้ว เมะ ทุกคน ดูจะหวง เคะ ไม่น้อย อิอิ
    สรุป จะได้ประชุมกันมั้ยเนี่ย 
    เเล้วเคะ ทุกคน สงสัยคงมีเคลียกันหลังไมค์
    #258
    0
  3. #213 LoVebangtan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 10:57
    รีบๆมาต่อน่ะค่ะ สู้สู้เป็นกำลังใจให้ ต่อเร็วๆนะอยากอ่านต่อแล้ว
    #213
    0
  4. #212 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 07:36
    โฮปปี้โอปป้าหึงเหรอคะ ㅋㅋㅋㅋㅋ เดี๋ยวๆ ถามพี่โฮปคนเดียวไม่ถูก
    ต้องถามพี่ม่อนกับจองกุกด้วย 5555555 น้องวีน้อ สร้างศัตรู(หัวใจ)เพิ่มซะงั้น
    เป็นห่วงนะที่จะแอบออกไปจัดการพวกลูกคุณหนูกบฎคนเดียวอ่ะ
    แต่ฮาตอน3หนุ่มหึงมากกว่า แทบจะรุมทึ้งน้องวีกันอยู่ละ

    ชอบตอนจีมินอัพเกรดด้วย ดูน่ารักน่าหยิกอ่ะ พูดเหมือนแบบฉันรู้ทันนายหมดแล้ว
    ทั้งที่รู้แค่ไม่กี่อย่างไรงี้ โฮ้ยยยยย คนอะไรน่ากัดแก้มชะมัด >< //กุกฝากด้วยนะ

    นี่เป็นทะเลก่อนพายุมารึป่าวคะ ทุกอย่างดูแฮปปี้ //หรือเราคิดเอง 5555
    หวังว่าจะมีใครซักคนรู้ทันน้องวี ขัดขวางนางที
    แก๊งค์นั่นโหดมากนะ เดาจากที่พี่หวังสันเคยทำกับจีมินจนจีมินกลัวความมืดอ่ะ
     
    เมื่อไรเนื้อคู่พี่ก้าจะเกิดอ่ะคะ นี่ลุ้นมากว่าจะเป็นใคร 55555555
    รอตอนหน้านะคะไรท์ สู้ๆน้าาา <3

    #212
    0
  5. #211 Malo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 23:39
    โฮป กุก ม่อน ใจเย็น อย่าพึ่งหึง เคะเค้าก็แค่เล่นๆกัน ^×^

    แม้ว่าจีมินจะอัพเกรดแล้ว แต่หมูก็ยังคงซื่อ(บื้อ)อยู่ดีนะแหละ ไม่แปลกหรอที่ชาวบ้านจะเป็นห่วงมากที่สุดอ่ะ แต่รู้สึกเอ็นดูหมูเหมือนกุกจริงๆนะ แย่งได้เปล่าอ่ะ #โดนกุกแผ่รังสีอาฆาตใส่

    โฮปหึงโหด ไม่ต้องหึงก็ได้นะ พี่จินเค้าโดนม่อนจองแล้ว (แต่หึงก็ดีนะ น่ารักดี)

    ที่วีพูดหมายถึงอะไร เคยเกิดอะไรกับหมูเหรอ?

    มันเคยเกิดเหตุการณ์คล้ายๆแบบนี้เหรอ

    รอไรท์มาอัพต่องับ เริ่มมันส์ขึ้นเรื่อยๆแล้ว

    ปล.ไรท์มาอัพแล้ว #จุดพลุฉลองแปป รีดมารอ

    ไรท์อัพทุกวันเลยรู้ป่ะ ดีใจแปป

    #211
    0
  6. #210 haruka13 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 23:20
    โฮปปี้หึงเด็กดำด้วยยย แอร้ยยยยย -/./- อีหมูจีกับนุ้งจอบน่ารักแงะ ดุ้งดิ้งกระดิ่งหมา มาต่อไฟไฟน้า แง่ม ; w :
    #210
    0
  7. #209 j.pocky (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 22:45
    อ้ายยยยย!!โมเม้นต์มาเบาๆ พี่โฮปแอบโหดน้ะ กุกมินๆๆๆๆๆๆ อ้ายยยยยฟินไปหมด หึยๆๆๆเขิน ไรท์รีบมาอัพน้าาาาาาาาาาาาาา
    #209
    0
  8. #208 LoVebangtan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 22:07
    ต่อค่ะ สู้สู้
    #208
    0
  9. #207 kookkak (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 21:24
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกก มีหึงๆๆๆๆๆๆๆ โอ๊ยยยยละมุนนนนน น่ารักกกกกกกกกกกกกก >
    #207
    0
  10. #206 คิมแทวี (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 20:44
    ทำไมมันน่ารัก น่าฟัดอย่างงี้ คิมแทวี ปาร์คจีมินนน 5555 เข้าใจความรู้สึก โฮป กับ กุ๊ก 5555 มาต่อไวไวนะไรด์ กะลังน่าย๊ากกกมากกกก พวกลอบกัดนี่ไครวะ เด๊ะโดน สู้ๆๆค่ะไรท์^^
    #206
    0
  11. #205 icetaethan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 18:22
    ฟินจะตายแล้วอย่าให้ยาดช่วงสิค้าป พี่เติ้ล

    เค้าอดทนรอไม่ไหวแล้วหวงแล้วห่วงกันไปมาน่ารักเฟ่อ
    #205
    0
  12. #204 subaidah (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 18:17
    ทำไมวีถึงบอกว่าจีมินไม่ปกติอ่ะ

    แล้วพวกแบมแบมจะมาไม้ไหนอีก

    รีบอัพนะคะ
    #204
    0
  13. #203 lingkate (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 13:49
    แงงงงงงง เขินนนนนนนนนนนนนนน คนนั้นก็หึง  คนนี้ก็หึง ฮรืออออออออ น่ารัก
    #203
    0
  14. #202 PUENGKUB (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 09:41
    มือ..เอามือออก แอร๊ยยยย
    #202
    0
  15. #201 Tew Nanthanut (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 08:45
    เจโฮปอ่าาาา~ อยากฟัดก็ฟัดเลยยย ;___;
    #201
    0
  16. #200 ซาลาเปาไส้หมูแดง ☂ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 08:40
    โฮปขี้หึงจังเลยน้า 55555
    #200
    0