[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 21 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,055
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    15 มิ.ย. 57

chapter 16



 

                พลั๊ก!!!!



                “เป็นเพราะมึง!”



                ทันทีที่เข้ามาถึงซูก้าก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาซัดหมัดหนักๆไปที่เจโฮปจนล้มไปกองกับพื้น จินถึงกับต้องดึงซูก้าไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะลงไปซ้ำอีกหน



                “กูเตือนมึงแล้วไอโฮป



                นัมจุนยื่นมือไปช่วยดึงเจโฮปให้ลุกขึ้นมา เจโฮปเองก็ไม่ได้ตอบโต้การกระทำของซูก้าแต่อย่างใด เขาเพียงแค่เช็ดรอยแตกที่มุมปากลวกๆพอไม่ให้เลือดไหลออกมา อาจเป็นเพราะเรื่องนี้ไม่ต้องมีใครบอกก็รู้ว่าพวกเขาคือหนึ่งในปัจจัยที่ทำให้เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น แม้จะไม่ใช่ทั้งหมดก็เถอะ



                ไปดูแทฮยองก่อนเถอะ กูไม่หนีไปไหนหรอก



                “เหอะ!”



                ถึงจะไม่สบอารมณ์แต่ซูก้าก็ยอมอ่อนลง ทั้งเขาและจินเดินไปยังเตียงที่แทฮยองนอนอยู่ ท่าทางที่ดูยังไงก็รู้ว่ากำลังไม่สบาย ยิ่งมองเพื่อนตัวเองซูก้าก็ยิ่งอยากหันไปซัดตัวต้นเหตุอีกสักหมัดสองหมัด อาจดูเหมือนพาลโทษพวกเจโฮป แต่ถ้าพวกนั้นไม่เข้ามาเรียนที่นี้และทำตัวท้าทายอำนาจตั้งแต่วันแรก เด็กพวกนั้นคงไม่กล้าเหิมเกริมขนาดนี้ มันคงคิดจะล้มพวกเขาแล้วดันเจโฮปขึ้นแทน



                “วีเป็นยังไงบ้าง



                “ตัวร้อน…”โฮซอกตอบด้วยท่าทีที่นิ่งต่างจากปกติที่ยียวนกวนประสาทได้ตลอดเวลา เขามองไปยังคนป่วยก่อนจะหันมาถามคำถามข้องใจมาตลอดเรื่องเป็นมายังไง กูได้ยินวีร้องไห้



                ทั้งซูก้าทั้งจินหันไปมองหน้าคนถามก่อนจะหันกลับไปมองคนป่วยที่ยังไม่ได้สติด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก ทั้งๆที่คิดว่าวีอาจจะดีขึ้นแล้ว แต่กลับไม่เป็นแบบนั้นเหมือนพวกเขาไม่ได้ทำหน้าที่เพื่อนที่ดีเลย



                จองกุกกับจีมินถูกขังอยู่ในโรงยิม แล้วจีมินก็หมดสติอยู่ในนั้น ส่วนคนของมึงคงเครียดที่ช่วยเพื่อนไม่ได้เลยโทษตัวเอง แถมดูจะเป็นหวัดอยูก่อนหน้านี่แล้วด้วยนัมจุนตอบคำถาม




                พอจะรู้ไหมว่าฝีมือใคร



                “ยังไม่รู้ กำลังให้คนไปสืบซูก้าตอบแบบขอไปที ไม่อยากให้เจโฮปรู้เรื่องของพวกเขามากมายนักหรอก แต่ถ้ามันอยากรู้เดี๋ยวมันก็สืบเองนั่นแหละ



                “ฝากด้วยนะ



                “ไม่ต้องฝากหรอก วีมันเพื่อนกู มึงมันก็แค่คนนอก



                พอได้ยินคำของซูก้า โฮซอกถึงกับนิ่งคำว่า คนนอก ดังก้องอยู่ในหัว ถ้าเป็นเวลาปกติเขาคงไม่ได้คิดมากกับคำพูดนี้และอาจจะกวนประสาทกลับตามสไตล์ แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ เขาไม่อยากเป็นคนนอกสำหรับเรื่องของแทฮยอง จากที่เคยคิดจะปราบพยศผู้คุมร่างบางมันกลายมาเป็นอยากแกล้งให้คนเก่งจนมุมเสียเฉยๆ



                ถึงจะเพิ่งเจอกัน แต่แบบมันก็ไม่เคยมีใครบอกนี่ว่าการที่เราจะรู้สึกดีกับใครสักคนจะต้องใช้เวลาเท่าไหร่



                ถ้ากูไม่อยากเป็นคนนอกล่ะ






               

                “จีมิน ยังไม่ตื่นอีกหรอ



                “…”



                “นอนนานๆระวังอ้วนเป็นหมูหรอก



                “…”



                “ไม่หิวหรือไง



                ตั้งแต่หมอหมอตรวจอาการของจีมินเสร็จ บอกว่าคนที่นอนอยู่ไม่เป็นอะไรมากจนคนอื่นๆทยอยแยกย้ายกันกลับห้อง จองกุกก็ยังไม่ได้ลุกไปไหนเลย เขานั่งมองจีมินอยู่เงียบๆมาจนถึงตอนนี้



                “ไม่! ออกไป! ช่วยด้วย!”



                อยู่ๆจีมินร้องออกมาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง แถมมีท่าทีกระสับกระส่ายแต่ยังไม่รู้สึกตัวเสียทีเดียว เหงื่อเม็ดเป้งผุดตามขมับจนจองกุกต้องหาผ้าขนหนูมาซับออกให้ ก่อนจะประคองคนตัวเล็กมากอดไว้เพื่อปลอบโยน



                ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่ตรงนี้



                “…จองกุก! จองกุกใช่ไหม



                คนในอ้อมกอดร้องเรียกชื่อจองกุกทันทีที่รู้สึกตัว จีมินกำเสื้อของอีกฝ่ายแน่นราวกลับกลัวว่ามันจะหายไปในไม่ช้าก่อนจะเริ่มสะอื้นเบาๆทั้งตกใจและโล่งใจในเวลาเดียวกัน ถึงเขาจะไม่รู้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นหลังจากที่ประตูบานนั้นปิดลง แต่แค่ตอนนี้มีจองกุกอยู่ตรงนี้เขาก็รู้สึกปลอดภัยแล้ว



                อย่าร้องเลยนะ จีมินไม่เหมาะกับน้ำตาหรอกจองกุกพูดพลางลูบหัวของคนในอ้อมกอดเบาๆ จีมินพยักหน้าน้อยๆกับแผงอกกว้าง



                “อือ ปะปล่อยได้แล้วพอหายตกใจคนตัวเล็กก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพแบบไหน คนตัวเล็กรีบดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายอย่างเร็ว



                ทำมาบอกปล่อย ทีเมื่อกี้กอดซะแน่น



                “ใครอยากกอดนายกันจีมินพูดพร้อมกระเทิบออกห่างจากจองกุกเล็กน้อย ใกล้ไปมันไม่ดี แล้วพวกไอวีล่ะ ไม่มาหรอ



                “นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ป่านนี้นอนกันหมดแล้วถึงแม้คำตอบจะโกหกแต่ตอนนี้จองกุกก็ทำได้เท่านี้ ใครจะไปรู้ถ้าเกิดจีมินที่เพิ่งฟื้นมารู้ว่าเพื่อนตัวเองหมดสติเหมือนกันจะเป็นยังไง อาจจะไม่ต่างจากวีเท่าไหร่



                ไอวีคงจะสวีทกับเพื่อนนายจนลืมฉันมากกว่า ชิ!”จีมินยู่หน้า พอคิดถึงเรื่องเมื่อเช้าก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ มีทำอาหงอาหาร อยู่ดูแล แต่ปากบอกกลับบอก เกลียดๆๆ



                ฉันควรจะดีใจกับเพื่อนฉันสินะ



                “เหอะ! เพื่อนนายมาถูกทางมากกว่า



                ไม่เป็นไรแล้วก็ดี งั้นฉันกลับห้องแล้วนะจองกุกพูดจบก็ทำท่าจะลุกกลับห้องอย่างที่ปากบอกไว้จริงๆ แต่ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นแววตาวาววับเจ้าเล่ห์ฉายชัดอยู่




                “คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนได้ไหม



                คนตัวเล็กก้มหน้างุดขณะพูด ในสถานการณ์แบบนี้ เหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปสดๆร้อนๆเป็นไม่ได้ที่คนขี้กลัวอย่างปาร์คจีมินจะยอมอยู่คนเดียว ไม่พูดเปล่ามือเล็กยังกุมข้อมือหนารั้งไว้แน่น จองกุกลอบยิ้ม




                ก็ไม่ได้จะไปจริงๆเสียหน่อย แค่อยากแกล้ง



                ว่ายังไงนะ



                “นอนด้วยกันได้ไหม



                ไอตอนขอร้องตอนแรกมันก็ดีอยู่หรอก แต่คำขอร้องตอนหลังนี้ชักแปลกๆ นอนด้วยกันได้ไหม ถ้าเป็นเวลาปกติจองกุกคงจะทำอย่างที่คนตัวเล็กร้องขอไปแล้ว แต่วันนี้มันไม่เหมาะจีมินเลยรอดตัวไป



                อย่าไปใช้คำพูดแบบนี้กับใครล่ะจองกุกยีหัวทุยแรงๆด้วยความหมั่นเขี้ยวก่อนจะก้มลงไปซิบเบาๆที่ข้างหู แต่จีมินก็ยังเป็นจีมินอยู่วันยังค่ำ



                ทำไมล่ะ



                “จะโดนปล้ำไง ไปอาบน้ำได้แล้ว ก่อนจะโดนปล้ำจริงๆไม่พูดเปล่าจองกุกดึงคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นแล้วดุนหลังให้เดินเข้าห้องน้ำไป จีมินเองก็ยอมทำตามแต่โดยดีแต่ก็ไม่วายบ่นพึมพำเบาๆ



                อะไรวะ อยู่ๆก็จะโดนปล้ำ

 


 

[JIMIN Talk]


                ฮ๊าาาาา ได้อาบน้ำแล้วรู้สึกสบายตัวจังเลย ^[]^ เอ๊ะ! ผ้าเช็ดตัวผมล่ะ! ผ้าเช็ดตัวปาร์คจีมิน!!!



                แอ๊ดดดดดด



                ผมค่อยๆแง้มประตูไปดู ก็เห็นจองกุกที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย (แอบไปอาบน้ำมาแล้วสินะ) นั่งดูบอลอยู่ที่โซฟา เอางี้ทีนี้ ใช้หมอนั่นนิดๆหน่อยๆคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง



                จองกุกผมยื่นหัวออกไปเรียกจองกุกที่กำลังจดจ่ออยู่กับภาพตรงหน้า พยายามซ่อนร่างกายส่วนล่างไว้ให้มิดที่สุด ถ้าได้เห็นเขาอาจจะผวาก็เป็นได้




                “หือ!? ทำบ้าอะไรของนาย!”อะไรกัน แค่เรียกแค่นี้ต้องมาว่ากันด้วยหรือไง ผมทำอะไรผิดอีกอะ ผมเป็นลูกเขาหรือไงทำไมต้องจ้องจะว่ากันตลอด โด่! ถ้าไม่ติดว่าให้อยู่เป็นเพื่อนนะ ไล่กลับไปนานละ



                “ไม่ได้ทำบ้า แค่ลืมผ้าเช็ดตัว -*-”



                “การยื่นตัวออกมากหลังประตูนั่นแหละที่เรียกว่าทำบ้า ไว้ใจกันมากไปหน่อยมั้งปาร์คจีมิน หงุดหงิดจริงๆ ผ้าเช็ดตัวอยู่ไหน



                ผมหูฝาดหรือเปล่า =[]= จองกุกพูดประโยคยาวมากแถมพูดรัวอีกตังหาก ผมควรจะดีใจหรือเสียใจดีถึงหมอนั่นจะพูดประโยคยาวๆก็จริง แต่ความหมายคือการว่าผมทั้งหมด




                ตากอยู่ที่ระเบียงพอผมบอกแบบนั่นเขาก็ถอนหายใจเฮือก ยอมลุกเดินไปยังที่ระเบียงเพื่อเอาผ้าเช็ดตัวให้ผม เป็นคนดีอะไรขนาดนี้น๊าจอนจองกุก (เมื่อกี้ยังว่าเขาอยู่เลย)




                “$_*^#@^@($^”จองกุกเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างผมได้ยินไม่ค่อยถนัดอะ พยายามเอียงตัวออกไปฟังแล้วนะ แต่ก็ยังไม่รู้เรื่อง อาจเป็นเพราะระยะที่ห่างกันไปหน่อยก็ได้



                อะไรนะ!?



                “เอา_$*%_ไหมอีกละ พูดไม่รู้เรื่องอีกละ จะให้เอาอะไร?




                “ห๊า!!!!?



                “ฉันถามว่า เอากางเกงในด้วยไหมชัดเลย!! คราวนี้เต็มสองรูหู มีใจดีบริการเสิร์ฟภาพเป็นของแถมด้วย ก็หมอนั่นไม่ได้กลับมาแค่ผ้าเช็ดตัวแต่เอาที่แขวนกุงเกงในของผมติดมือมาด้วย มีทุกสีนี่กะจะให้เลือกใช่ไหม




                ไอบ้า!! ไม่ต้อง เอามาทำไม T^T”



                ฮ่าๆๆๆๆๆๆจองกุกหัวเราะร่วน ชอบใจสินะ แต่ผมอายเขากล้าหยิบมาได้ยังไงกัน ฮื่อออ เจอกันไม่กี่วันก็แอบดู กุงเกงในผมแล้ว จีมินอยากจิครายยยยย




                “เอากลับไปเก็บที่เดิมเลยนะ




                “ให้เอาไปเก็บนี่ใส่มีใส่แล้วหรอ อย่าบอกนะจะออกมาใส่ข้างนอก




                รู้แล้วหนิผมตอบตามความคิด ผมไม่ชอบใส่เสื้อผ้าในห้องน้ำมันชอบเปียกอะ พอเปียกเดี๋ยวเป็นเชื้อรา บรื้อ!! ไม่เอาด้วยหรอก




                จะแก้ผ้าต่อหน้าฉันหรือไง




                “ไหนๆก็ต้องเอากุงในฉันไปเก็บอยู่แล้ว นายก็ไปรอในครัวสิ




                กุงใน?



                “ไอที่นายถืออยู่นั่นแหละ!”



[JIMIN Talk end]

 



 

                “จีมิน เสร็จหรือยัง



                จองกุกเดินวนไปวนมาอยู่ในครัวรอคนตัวเล็กที่ไม่ยอมแต่งตัวในห้องน้ำแต่งตัวให้เสร็จ แต่ตอนนี้ผ่านไปเกือบสิบนาทีแล้วยังแต่งตัวไม่เสร็จอีกหรือไง ถามไปก็ไม่ตอบ




                ปาร์คจีมิน




                เงียบ




                จองกุกตัดสินใจไม่รอแล้ว เขาเดินไปเตียงหวังจะไปจัดการคนชักช้าเสียหน่อย แต่พอไปถึงสิ่งที่เห็นคือคนตัวเล็กนอนหลับตาพริ้มก่ายหมอนข้างอย่างกับเด็ก เห็นแบบนั้นเขาก็อดยิ้มไม่ได้




                อายุเท่าไหร่แล้วจีมิน

 




 

                หลังจากที่เจโฮปพูดว่า ไม่อยากเป็นคนนอก ออกมา ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ซูก้าไม่ได้พูดอะไรต่อแค่บอกว่าจะไปสืบหาเรื่องราวทั้งหมดเอง แทฮยองคงยังไม่ตื่นจนกว่าเช้า ทั้งจินและนัมจุนเลยตัดสินใจออกจากห้องแทฮยอง ปล่อยให้เจโฮปดูแลถึงแม้ว่าจินอยากจะดูแลเองมากกว่าก็เถอะ แต่พอเห็นสายตาขอร้องก็เลยปล่อยเลยตามเลย



                พอกลับมายังห้องของตัวเองจินก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอาบน้ำแล้วก็นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย เขากำลังคิดว่าต่อไปเรื่องราวมันจะเป็นยังไง จะดีขึ้นหรือเปล่าหรือมันจะแย่ลง เหตุการณ์ครั้งนี้เกือบจะคล้ายๆกันกับในอดีต




                ก๊อกๆๆๆ



                เสียงเคาะประตูขัดจังหวะความคิดของจิน เขาถอนหายใจน้อยๆกับเรื่องในอดีตก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้ใครอีกคน



                “…นัมจุนนี่เอง เข้ามาก่อนสิครับ



                ผมมากวนหรือเปล่านัมจุนถามเมื่อเห็นจินมีท่าทีเหนื่อยล้าและนิ่งไปกว่าทุกที เขาเดินตามจินที่เดินนำไปนั่งลงบนโซฟาก่อนหน้า บรรยากาศแปลกๆที่ไม่เคยเกิดมาก่อนระหว่างทั้งคู่ทำเอานัมจุนเริ่มเครียด



                “ไม่หรอก ผมกำลังอะไรเรื่อยเปื่อยพอดี



                “เรื่องวันนี้สินะ



                “ก็ไม่เชิง



                “คุณคิดว่าเป็นเพราะพวกผมหรือเปล่า



                “…”จินส่ายหน้าเป็นคำตอบไม่ใช่เพราะพวกคุณทั้งหมดหรอก



                ไม่ทั้งหมดก็คือมีส่วน



                จินก้มมองไปที่ตักตัวเอง จะปฏิเสธก็ปฏิเสธไม่ได้เต็มปากเพราะถ้าพวกนัมจุนไม่มาที่นี้ตำแหน่งของพวกเขาก็จะไม่สั่นคลอน ต่อให้จะมีคนไม่พอใจมากแค่ไหนก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรเพราะถ้าล้มวีลง แจ็คสันยึดอำนาจคืนแน่ ซึ่งนั้นมันเลวร้ายกว่า




                “คุณโกรธพวกผมไหม



                “…”



                ความเงียบคือคำตอบในตอนนี้ แต่นัมจุนรู้ดีว่ามันแปลว่าอะไร การที่เกิดเรื่องแบบนี้กับเพื่อนของตัวเองโดยที่รู้ปัจจัยที่ทำให้เกิดเรื่อง เป็นคุณคุณจะโกรธไหม



                โกรธสินะ



                “ถ้าผมบอกว่าไม่โกรธนั่นแสดงว่าผมกำลังโกหกคุณจินหันมามองหน้านัมจุนอย่างจริงจัง เขาเป็นคนที่ตรงต่อความรู้สึกตัวเอง อะไรที่ชอบก็บอกว่าชอบ อะไรที่ไม่ชอบก็จะบอกว่าไม่ชอบแต่ผมก็ไม่โง่พอที่จะไม่รู้ว่าเรื่องนี้พวกคุณเองก็เสียใจ



                เป็นเพราะประโยคสุดท้ายของจินทำเอาบรรยากาศแปลกๆหายไป นัมจุนยิ้มออกมาน้อยๆกับความซื่อสัตย์ต่อความคิดของจิน



                ขอบคุณนะครับที่เข้าใจพวกผม



                “ผมไม่ได้เข้าใจหรอก แต่เพื่อนคุณแสดงมันออกมา



                จินพูดอีกครั้ง เรื่องวันนี้ทำให้เขาเห็นอะไรหลายๆอย่าง ทั้งความมีสติของจองกุกถึงแม้จะร้อนใจตอนจะช่วยจีมิน ท่าทีที่ห่วงใยเอาใจใส่คอยดูแลแทฮยองของเจโฮป แล้วก็ท่าทางรู้สึกผิดของคนตรงหน้าเขาตอนนี้



                “ผมกลัวว่าจินจะเกลียดผมเสียอีก



                “ผมเป็นคนมีเหตุผลนะครับจินยิ้มบางๆกับคำพูดของนัมจุน บางทีเมื่อกี้เขาอาจจะแสดงท่าทีเย็นชามากเกินไปเลยทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด



                “แล้วพอหาเหตุผลมาตอบที่ผมถามที่สวนได้หรือยังครับ



                “…”



                พอรู้ว่าจินไม่ได้โกรธอะไรตัวเขาขนาดนั้น คราวนี้ก็ถึงเวลารุกกลับแล้ว ที่พูดแบบนั้นก็เพื่อพิสูจน์ในสิ่งที่เขาคิดว่าที่จินชอบเงียบตอนเขาพูดหยอดเป็นเพราะโลกส่วนตัวสูงเลยไม่รู้สึกอะไรหรือเพราะเขินอย่างที่พวกซูก้าบอกกันแน่



                …เหมือนจะได้คำตอบแล้วสิ



                “เขินแล้วเงียบสินะ”         


    

                “…ใครบอก



                “ผมสังเกตแค่จินคนเดียวจบด้วยประโยคเลี่ยนๆอีกประโยคเพื่อยืนยันความมั่นใจ และแน่นอนคำตอบที่ได้คือความเงียบแล้วก็ริ้วแดงจางๆบนใบหน้าอีกคน



                “…”



                “เขินจริงๆด้วย



                “…”



                “ไม่ตอบงั้นผมนับว่านี่เป็นครั้งที่สองที่ผมถามนะในระหว่างที่อีกคนเขินอยู่นัมจุนก็รีบเอาเปรียบนิดๆหน่อยๆด้วยกฎของคำถามสามครั้งที่จินได้บอกไว้เมื่อกลางวัน



                “แต่วันนี้…”



                “อีกครั้งเดียวนะครับ แต่ไม่ต้องกลัวผมให้เวลาคุณคิดอีกหน่อย เตรียมตัวสำหรับครั้งหน้าด้วยนะครับจินที่ทำท่าจะค้านกลับถูกนัมจุนพูดแทรกเสียก่อน เลยได้แต่เลยตามเลย อดไม่ได้ที่จะแขวะเล็กๆ



                “เจ้าเล่ห์…”



                “ผมก็เป็นถึงอดีตผู้คุมเชียวนะ



                “ย้อนหรอ



                “ฮ่าๆๆ ไม่แกล้งจินละ ผมกลับห้องดีกว่าจริงๆแค่จะมาบอกฝันดีนัมจุนหัวเราะน้อยๆก่อนจะตัดใจบอกลาและลุกขึ้นเดินไปที่ประตูฝันดีครับจิน



                “ฝันดีครับนัมจุน

____________________________________


UP UP UP เย้!! อัพฟิควัน kiss day 55555
จริงๆจะช้าไปสองวัน ก็มันเขียนยากง่า ดราม่าไม่ออก
เลยจบด้วยประการฉะนี้ กุกมินน่ารักเน้อ นัมจินด้วย (อวยทำไม)
มาเอาใจช่วยให้พี่ก้าหาตัวคนร้ายเจอด้วยเถอะ

ไรท์เอาโมเมนมาฝากด้วยแหละ ไถ่โทษที่ลงฟิคช้า
ก็รูปที่แปะด้านบนนั้นแหละ >< ยังกับฟิคเลยเนอะ
คึคึคึ ไม่มีไรจะเม้าท์มาก แต่บังทัน 1 ขวบแล้ว *ปรบมือ*
หนุ่มๆก็โตขึ้นมาก เดบิวที่ยุ่นด้วยอิจฉามี่ชาวยุ่นมากมาย
อยากให้ บฮ พาบังมาไทยอีก คิดถึง เริ่มเพ้อละ
ขอตัวดีกว่า เจอกันตอนหน้า รักรีด ชู๊บบบ >3<

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #257 monster (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 18:33
    ชอบที่จองกุก พูดเยอะๆ อ้ะ เเละก็ฟินมากๆ เลย งื้ออออ
    ส่วนคู่นัมจินก็ละมุนมากกก ทำไมไม่ถามสามครั้งเลยน้า

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 กรกฎาคม 2557 / 18:44
    #257
    0
  2. #199 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 02:02
    กุกมิน นัมจินเป็นอะไรที่น่ารัก ละมุนมากกก เลิฟสุด แต่ไม่เท่าโฮปวีนะ อิอิ
    วีมินเป็นเพื่อนที่กัดกันบ่อยแต่ก็ห่วงกันมาก ^^
    สงสารเลย ตอนที่น้องวีรู้ว่าจีมินสลบ และก็ตอนที่กุกไม่บอกว่าน้องวีไม่สบาย

    สู้ๆนะพี่ก้า ตามหาคนทำมาลงโทษให้ได้ พวกนี้ต้องจัดการให้เข็ด >*<
    #199
    0
  3. #198 adrenaline (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 01:02
    มันมีอดีตอะไร๊??? อยากรู้ง่ะ

    ไรท์สู้ๆน้าาา อย่าลืมมาต่อนะเค้าจะรอๆๆ
    #198
    0
  4. #197 LoVebangtan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 20:29
    อัพ อัพ อัพ อัพ!!! ต่อสิไรท์T^T เขาาอยากอ่านต่อใจจะขาดแล้ว
    #197
    0
  5. #194 subaidah (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 15:47
    เรื่องราวในอดีตมันเป็นยังไงอ่ะ อยากรู้

    ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยซิ รีบอัพนะคะ
    #194
    0
  6. #193 irin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 01:49
    กุกมินน่ารักกกเอ่าะ

    กุงในๆ 5555555555555555

    จองกุกน่ารักขึ้นอ้ะะ โอ้ย ชอบคร่า

    เปลี่ยนจีมินมาเป็นป้าแทนได้มั้ยคะน้องจอน

    จีมินนี่ใสสตลอดดด วุ้ยย จิไมทนน -3-

    สู้ๆนะไรท์แต่งต่อไปป รีบมาอัพด้วย

    55555555555
    #193
    0
  7. #192 kookkak (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2557 / 01:06
    น่ารักกกกกกก กุกมินแหย่กันน่ารักมากตอนแรกนึกว่าจะมีซัมติง 55555555555555555555 กุงเกงลิง กึุกหยิบมาทะไม น่ารักแท้ นัมจินก็นะ ละมุนละไมเหลือหลายยยย พี่โฮปก็หลงรักเขาแล้วละสิ 55555555555555
    #192
    0
  8. #191 haruka13 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 10:08
    แอร้ยยยย หมูของแม่น่ารักชริงส์ (////A////). โจปผู้น่าสงสาร ; A : นัมจินน่าย๊ากกกซ์ มาต่อไฟไฟนะกิ
    #191
    0
  9. #190 Malo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 07:22
    ทำไมรู้สึกกุกมันโครตเจ้าเลห์เลย (แต่ก็ดีแล้วล่ะ -.,-) #ห๊ะ!!

    กุกมิน นัมจินฟินเวอร์อ่ะ

    กุกมินมาแบบน่ารักใสๆ(?) ส่วนนัมจินมาแบบดูละมุนละไม

    อ่านทั้งตอนนี้+บอกตอนที่แล้วนีทำให้เห็นหลายๆอย่างเลย

    ทั้งความเป็นเพื่อนของแกงค์วี โฮปกะกุกที่เป็นห่วงวีกะมิน ความรักเพื่อนของพี่ก้า ความมีเหตุผลของพี่จิน ความแมนของม่อน (+ความเจ้าเลห์ของกุกกะม่อนนิดๆ) ถึงแม้2แกงค์นี้มันจะกัดกันบ่อยๆแต่พอเกิดเรื่องแล้วก็ไม่มีใครทิ้งกันเลยสินะ

    ชอบมากเลยอ่ะไรท์ สนุกมากเลย มาอัพต่อเร็วๆน้า เป็นกำลังใจให้ ^^
    #190
    0
  10. #189 Malo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 07:22
    ทำไมรู้สึกกุกมันโครตเจ้าเลห์เลย (แต่ก็ดีแล้วล่ะ -.,-) #ห๊ะ!!

    กุกมิน นัมจินฟินเวอร์อ่ะ

    กุกมินมาแบบน่ารักใสๆ(?) ส่วนนัมจินมาแบบดูละมุนละไม

    อ่านทั้งตอนนี้+บอกตอนที่แล้วนีทำให้เห็นหลายๆอย่างเลย

    ทั้งความเป็นเพื่อนของแกงค์วี โฮปกะกุกที่เป็นห่วงวีกะมิน ความรักเพื่อนของพี่ก้า ความมีเหตุผลของพี่จิน ความแมนของม่อน (+ความเจ้าเลห์ของกุกกะม่อนนิดๆ) ถึงแม้2แกงค์นี้มันจะกัดกันบ่อยๆแต่พอเกิดเรื่องแล้วก็ไม่มีใครทิ้งกันเลยสินะ

    ชอบมากเลยอ่ะไรท์ สนุกมากเลย มาอัพต่อเร็วๆน้า เป็นกำลังใจให้ ^^
    #189
    0