[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 17 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    17 พ.ค. 57


Chapter 12 

 




                “ขอนอนด้วย ฮัดเช่ย!!”


                โฮซอกพูดขึ้นเมื่อเห็นแทฮยองครองเตียงแต่เพียงผู้เดียว แถมยังมีน้ำใจยกหมอนและผ้าห่มในส่วนของเขาไปกองไว้ที่โซฟา พูดไปก็สูดน้ำมูกฟืดฟัดไป แค่ตกน้ำแค่นี้ไม่คิดว่าจะป่วย


                “ไม่! เมื่อวานมึงก็นอนเตียงกูไปแล้วร่างบางยกแข้งยกขาเมื่อโฮซอกทำท่าจะเข้าใกล้ บอกเป็นนัยๆว่า ถ้าเข้ามามึงเจอแน่


                “แค่หายใจกูก็เหนื่อยแล้ว ไม่มีอารมณ์ทำไรมึงหรอก


                คนป่วยพยายามหาข้ออ้าง แต่เหมือนคราวนี้แทฮยองจะใจแข็งไม่ยอมง่ายๆ สุดท้ายคนป่วยก็ต้องเดินคอตกมานอนที่โซฟาเย็นชืดเสื่อผืนหมอนใบ เพราะความเหนื่อยล้าไม่นอนทั้งคู่ก็เข้าสู่ห้วงนิทรา

 

 

เช้าวันต่อมา


                “ฮื่ออ ฮืมมมม


                โฮซอกบิดตัวกระสับกระส่าย เหงื่อเม็ดเป้งผุดเต็มบริเวณหน้าผากและข้างขมับเนื่องจากร่างกายพยายามขับความร้อน เสียงครวญครางของคนป่วยทำให้แทฮยองรู้สึกตัว ร่างบางทำเสียงจิจ๊ะในปากบอกอารมณ์ที่ไม่ค่อยดี เพราะถูกกวนแต่เช้า


                “ละเมออะไรวะ


                ร่างบางชะโงกตัวไปดูแต่ด้วยความที่เตียงกับโซฟาค่อนข้างห่างกัน สุดท้ายเขาก็ต้องเดินไปดูด้วยตัวเอง แทฮยองโค้งตัวยื่นหน้าไปมองคนป่วยที่นอนพึมพำไม่เป็นภาษา เอามือไปแตะเบาๆที่หน้าผากสัมผัสได้ว่าร้อน


                “ชิบหายละ ตัวร้อน


                เกิดมาก็ไม่เคยดูแลคนป่วยด้วยสิ ทำยังไงล่ะ แทฮยองเดินวนไปวนมาในห้อง คนแรกที่ร่างบางนึกถึงเวลาตกที่นั่งลำบากก็คือ จิน ใช่! จินต้องช่วยเขาได้แน่ๆ เท่านั้นแทฮยองก็รีบคว้าโทรศัพท์เครื่องบางขึ้นมาต่อสายหาอีกคนทันที ดีนะที่เขาติดนิสัยฝากทุกสรรพสิ่งไว้ที่จิน ไม่งั้นโทรศัพท์เครื่องหรูได้จมน้ำตายไปแล้ว


                “จิน ช่วยด้วยทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย แทฮยองไม่รอให้ซอกจินได้พูดอะไร รีบกรอกคำพูดใส่ กังวลสุดๆก็เรื่องนี้เขาเป็นฝ่ายผิดเต็มๆ


                (ห้องแค่นี้ต้องโทรหาด้วยหรอ)


                “ช่วยหน่อยๆๆร่างบางไม่ได้สนใจจะตอบคำถามของคนในสายเพราะร้อนใจและเริ่มเรียงลำดับคำพูดของตัวเองไม่ถูก


                (เกิดอะไร เขาทำอะไรนาย)


                “ป่าวๆ มันไม่ตัวร้อนจี๋เลยอะจิน มันจะตายไหม


                (เดี๋ยวเดินไปหา)


                ไม่นานหลังจากที่วางสายไปซอกจินก็เดินเข้ามาในสภาพอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยพร้อมไปเรียน ถึงจะสงสัยว่าทำไมจินถึงเตรียมพร้อมขนาดนั้นแต่ก็ไม่ถามไปเพราะตอนนี้ร้อนใจกับคนที่นอนซมอยู่มากกว่า


                “ให้คนป่วยนอนโซฟา?ซอกจินขมวดคิ้วเมื่อเห็นสภาพที่นอนของคนป่วย แทฮยองได้แต่ยิ้มแหยๆยอมรับผิด


                “ก็ไม่รู้ว่ามันจะป่วยหนักนี่นา


                ซอกจินเขย่าตัวเจโฮปเบาๆให้เขารู้สึกตัว แต่ก็ไม่ได้ผล เขาจึงจัดการประคองคนป่วยให้ลุกขึ้นนั่งทั้งๆที่ยังไม่ได้สติ ให้แทฮยองค้ำไว้อีกข้าง ทั้งคู่หิวปีกคนป่วยไปยังเตียง เป็นการปฐมพยาบาลที่ดูรุนแรงไปนิดแต่จะให้คนใดคนนึงอุ้มก็ดูท่าจะไม่ไหว


                “ตัวก็ไม่ร้อนเท่าไหร่นิ แค่เช็ดตัวกับให้กินยาลดไข้ก็น่าจะดีขึ้น ยาต้องกินหลังอาหารนะ


                เมื่อจัดแจงให้คนป่วยอยู่ถูกที่ถูกทางแล้ว จินก็หันมามองคนที่ยืนกังวลอยู่ข้างๆเตียง จากที่อุ้มมาเมื่อกี้ตัวคนป่วยมันไม่ได้ร้อนจี๋แบบที่ร่างบางบอก แต่ก็สัมผัสได้ถึงความร้อนอยู่บ้าง ดูจากอาการไม่ค่อยน่าเป็นห่วงเท่าไหร่


                “อ้อ กูคงเข้าใจผิดแทฮยองหันมาบอก แล้วก็หันกลับไปมองคนป่วยอีกครั้ง


                “เป็นห่วงเขาหรอ


                “ป่าวนะเพราะคำถามตรงประเด็นของจินทำเอาร่างบางหันขวับมามองตาโต พลางส่ายหน้ารัวๆเป็นเชิงปฏิเสธ ใครจะมาเป็นห่วงคนที่มาทำให้ชีวิตไม่สงบสุขได้


                “ให้มันจริงจินจ้องร่างบางด้วยสายตาจับผิด เตรียมจะซักไซ้อะไรต่อแต่คราวนี้แทฮยองมีแผนสำรอง


                “แล้วจินกับแรพมอนเตอร์ล่ะแถมได้กระแสตอบรับดีเสียด้วย ซอกจินมองด้วยสายตาดุๆ ร่างบางหัวเราะร่วนกับปฏิกิริยาของอีกคน พลางโบกไม้โบกมือ


                “โอเคๆ ไม่ถามก็ไม่ถาม บู้!”


                “มีใครบอกไหมว่าที่ทำตอนนี้ เมะเขาไม่ทำกัน


                จินอดที่จะแขวะไม่ได้ ก็ไอท่าปากยู่ หรี่ตา ยื่นหน้า มือกอดอกไม่ได้เข้ากับสิ่งที่ร่างบางตั้งมั่นไว้เลย แต่ก่อนมันก็พอมีบ้างอะนะเวลาที่เจ้าตัวเผลอ แต่หลายวันนี้ชักบ่อย


                “เรื่องนี้อีกแล้ว แค่ไอเงิงพูดยังไม่พอหรอแทฮยองมองค้อนบ้าง ท่าทางเริ่มไม่สบอารมณ์แล้ว


                “เงิง?


                “มันไง! ที่นอนตายอยู่เนี่ยร่างบางชี้ไปยังคนป่วยที่นอนไม่รู้เรื่องแต่เป็นประเด็นหลักมาได้สักพักดูฟันมันซะก่อน แทบแยกไม่ออกนี่คนหรือม้าไม่พอ แทฮยองอธิบายสรรพคุณให้อีกคนฟังเพิ่มเติมถึงที่มาของสรรพนาม จินพยักหน้าเชิงรับรู้แต่ก็ไม่วายอยากแกล้งคนอารมณ์ร้อนสักหน่อย ไม่รู้ว่าติดนิสัยแบบนี้มาจากใคร


                “เงิงแต่ก็จูบแรกของนายนะ


                “หยู๊ดดดด กูไม่นับว่าอันนั้นเป็นจูบไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ คนโดนกล่าวหาแทบจะพุ่งเข้าไปปิดปากให้รู้แล้วรู้รอด แถมตะโกนเสียดังลั่นถ้าคนหลับจะตื่นก็คงไม่แปลก


                “วันนี้ไม่ไปเรียนสินะ


                จินยิ้มน้อยๆกับท่าทางของแทฮยองแต่ก็ยอมเปลี่ยนเรื่องแต่โดยดีเพราะแค่นี้ก็รู้แล้วว่าร่างบางหวั่นไหวแค่ไหน ตอนแรกว่าจะรอไปเรียนพร้อมกันอย่างเคยแต่ดูจากสถานการณ์ วันนี้แทฮยองเพื่อนของเขาคงไม่ว่าง


                “อืม จินก็ไปเรียนได้แล้วเดี๋ยวพ่อชื่อประหลาดจะรอนาน”     


                “ชื่อจริงเขาชื่อนัมจุน


                “อู้วว มีปกป้องกันด้วย


                “เดี๋ยวเถอะจินไม่ได้ตอบโต้อะไรมา ก็แค่เดินมาดีดหน้าผากคนพูดมากไปที ก่อนจะเดินกลับห้องเพื่อเตรียมตัวไปเรียน แทฮยองลูบหน้าผาดปอยๆ ถึงจินจะดีดเบาๆแต่ก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บนะ


                ฝากไว้ก่อนเถอะ


            แล้วทีนี้ทำไง


                พยาบาลจำเป็นหันกลับมามองผู้ป่วยที่ยังไม่รู้สึกตัว แต่เมื่อกี้จินบอกให้


                เช็ดตัว… อืม ข้ามไปก่อน


                กินยา… แต่มันยังไม่ตื่น


                งั้น…


                “ไม่ต้องทำไง ตื่นแล้ว


                พอรู้ว่าคนนอกออกไปแล้ว โฮซอกก็ลืมตายันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ยีผมสองสามทีก็เสยมันขึ้นอย่างลวกๆ ใครก็ได้บอกแทฮยองทีว่านี้คือสิ่งคนป่วยเขาทำกัน


                “ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ร่างบางรีบถาม กลัวเหลือเกินว่าคนๆนี้จะได้ยินอะไรที่ไม่ควรจะได้ยิน


                “ไม่ต้องกลัว เรื่องจูบแรกกูได้ยินเต็มสองรูหู


                “แสรดดดดด


                เกือบแล้ว แทฮยองเกือบจะดีใจแล้วว่าหมอนี่ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น แต่ประโยคยืนยันกับท่าทีกวนประสาทของคนที่ควรจะนอนซมเพราะป่วยทำเอาพยาบาลจำเป็นอยากจะบีบคอให้ตายคามือ


                “นี่กูเป็นจูบแรกของมึงหรอเนี่ยโฮซอกพูดแหย่คนที่ยืนหน้าแดง ไม่รู้เพราะโกรธหรือเขินที่เขารู้ความลับโดยบังเอิญ ใครจะไปรู้ว่าก๋ากั๋นขนาดนี้ แต่ยังเก็บจูบแรกอยู่


                “ไม่โว้ยยยยย


                “เรื่องจริงสินะ มึงเสียจูบแรกให้กูแล้วนะที่รัก ไม่นานก็จะเสีย…”ยิ่งเห็นท่าทางโวยวายของร่างบาง ยิ่งทำให้โฮซอกอยากแกล้งเข้าไปอีก แต่คราวนี้คนที่ถูกแกล้งไม่ยอมอยู่ฟังรีบเดินหนี ไม่ยอมอยู่ในบริเวณที่โฮซอกจะเห็นตนได้เลย พอคนป่วยขี้แกล้งถามว่าจะหนีไป มีเพียงแค่เสียงที่ตอบกลับมา ไปทำยาเบื่อให้คนบางคนกิน จะได้ตายไวๆ ถึงจะตอบมาแบบนั้น แต่ความหมายก็คงประมาณ ไปทำอะไรให้กิน จะได้หายไวๆ มากกว่า



               

                พอหนีมาจากคนเหมือนจะป่วยร่างบางก็พบปัญหาใหม่ เกิดมายังไม่เคยทำกับข้าวเองเลย ก็อย่างที่รู้ๆข้างๆเขาจะมีจินเสมอ แล้วจินก็เป็นคนจัดการแทบทุกอย่างให้ แต่เมื่อกี้เขาเพิ่งบอกให้จินไปเรียนถ้าโทรไปถามเดี๋ยวก็โดนแกล้งอีก สงสัยต้องถามคนอื่นแล้วชื่อๆหนึ่งก็ผุดขึ้นมา …ปาร์คจีมิน


                [ - ซุบทำยังไง - ]


            สำหรับจีมินเรื่องของกินไม่มีเรื่องไหนที่ปาร์คจีมินไม่รู้ ร่างบางรีบเข้าแอพสีเขียวที่กำลังเป็นที่นิยมเพื่อส่งข้อความไปถาม ไม่ต้องรอนานเพราะไม่ถึงนาทีอีกฝ่ายก็ตอบกลับมา


                [ - จะรู้ไปทำไม - ]


                แทฮยองขมวดคิ้ว เริ่มอารมณ์ไม่ดีกับวิธีการตอบของอีกคน แต่เพราะจำเป็นต้องใช้ความรู้ของอีกฝ่ายจึงยอมปล่อยผ่านไปสักครั้ง


                [ - คนป่วยกินอะไร - ]


                [ - อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่มึงทำ - ]


                “ไอหมู มึงจะถ้าทายอำนาจมืดกูหรอเมื่อคำตอบของจีมินออกแนวกวนประสาทอีกครั้ง แทฮยองไม่รีรอที่จะต่อสายไปว๊ากทันที


                [ก็กูเรื่องจริงนี่ เกิดคึกอะไรอยากทำอาหาร]


                “ไอเด็กใหม่ไม่สบายร่างตอบงึมงำไม่เต็มปากเท่าไหร่ เหตุผลที่จะลองทำอาหารครั้งนี้มันช่างงี่เง่าและน่าอายสิ้นดี ถ้าทำเองเป็นจะไม่บอกใครเลย สาบาน


                [ดูแลดีขนาดนั้นเลย]


                “พูดมาก ตกลงทำไง


                [ก็…/จีมินคุยกับใคร]


                ขณะที่จีมินกำลังจะถ่ายทอดสูตรอาหารให้แก่แม่ครัวคนใหม่ แต่ก็มีเสียงใครบางคนแทรกมาเสียก่อน เดาได้ไม่ยากเท่าไหร่ว่าคนๆนั้นคือใคร จอนจองกุก แน่นอน


                “โหย นี่มึงพาน้องหัวแดงเข้าห้องหรอ เดี๋ยวนี้แรดนะมึงตั้งแต่มีผัวเป็นตัวเป็นตน งั้นกูไม่กวนดีกว่า


                ไม่รอให้ปลายตอบกลับมา แทฮยองเลือกที่จะวางสายเอง ตอนนี้จีมินคงไม่ว่างที่จะตอบเขาแล้วล่ะ สงสัยต้องพึ่งกูเกิ้ลสถานเดียว

 


 

                “เข้ามาทำไมไม่เคะประตู


                จีมินหันมาว๊ากคนที่มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงพลอยทำให้แทฮยองเข้าใจผิด ถึงจะส่งข้อความมาก่อนแล้วว่าจะมาหาก็เถอะ ยังช็อคกับเหตุการณ์เมื่อคืนไม่หายนะบอกเลย


                “แฟนกันจำเป็นต้องเคาะประตู?”


                “แต่ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ แล้วนายก็ไม่เคยขอคบด้วย อย่ามาขี้ตู่คนตัวเล็กเอามือกอดอกมองหน้าคนตัวสูงอย่างเอาเรื่อง เมื่อวานก็ทีแล้วมาทำอะไรแบบนั้นโดยไม่ได้ถามความสมัครใจจากเขาสักคำ จีมินเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะ!!


                “อยากให้ฉันขอคบจีมินไหมล่ะจองกุกถามเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความจริงจัง บางทีก็เหนื่อยกับความอึน ซึน เอ๋อของจีมิน ไม่รู้ว่าไม่คิดอะไรเลยหรือแกล้งไม่คิดกันแน่


                “ขอใช้สิทธิ์เปลี่ยนคำถาม


                พอเห็นท่าทีที่จริงจังขึ้นมากะทันหันของจองกุก จีมินก็เลยเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ เช้านี้เขายังไม่พร้อมรับสถานการณ์ไม่คาดฝัน คนตัวสูงถอนหายใจเฮือก แต่ก็ยอมเปลี่ยนเรื่องตามคำขอ ไปไม่เป็นแล้วยังมาทำตลกกลบเกลื่อนอีกนะ จองกุกวางมือลงบนหัวคนตัวเล็กหน้ามึนพลางยีเบาๆอย่างเอ็นดู


                บทจะละมุนก็ทำเอาคนถูกกระทำไปไม่เป็น


                “พอได้แล้ว ผมเสียทรง


                “พาไปทัวร์โรงเรียนต่อหน่อยสิคุณไกด์

 




 

                “พามาสวนหลังโรงเรียนทำไม ฉันรู้จักแล้ว


                จองกุกถามขึ้นเมื่อไกด์จีมินพาเขามายังสถานที่ที่ดูคุ้นตา คล้ายว่าจะเพิ่งมาเมื่อวาน แถมเมื่อวานระหว่างรอเขาก็สำรวจมันจนทั่วแล้วด้วย


                “ก็ฉันนึกไม่ออก แล้วจะให้พาไปไหนล่ะไกด์จีมินตอบตามความจริง เพราะเขาก็นึกไม่ออกว่าจะพาร่างสูงไปทัวร์ที่ไหนดี วันทั้งวันก็คลุกอยู่แต่ห้องบังทันกับโรงอาหารจึงไม่มีอะไรจะแนะนำเด็กใหม่


                “ที่ๆมีแต่พวกนายไปได้


                จองกุกยื่นข้อเสนอ ไม่ได้ตังใจจะล้วงความลับจากคนตัวเล็กแต่อย่างใด แต่หาทางหนีทีไล่ไว้เผื่อวันข้างหน้าเฉยๆ อย่างน้อยๆก็ได้รู้ว่าที่ไหนบ้างที่คนอย่างจีมินจะหนีไปซ่อนได้บ้าง จะได้ตามตัวถูก


                “ก็มีห้องบังทัน ชั้น 7 ของหอ แล้วก็ดาดฟ้าจีมินนับนิ้วเรียงสถานที่ที่มีแต่พวกตนไปได้ เผลอไปบอกข้อมูลกับฝ่ายตรงข้ามอีกแล้ว


                “งั้นไปดาดฟ้า


                “แต่ที่นั้นห้ามนักเรียนธรรมดาขึ้นคนตัวเล็กรีบหาข้ออ้างไม่พาจองกุกขึ้นไปยังฐานลับของจิน ถึงกฎจะบอกว่าห้ามนักเรียนธรรมดาขึ้นไปแต่ในผู้คุมด้วยกันก็ยังไม่ค่อยขึ้นไปบนนั้นเลย นอกเสียจากมีเรื่องด่วนจริงๆแบบเมื่อวันก่อน


                “ฉันธรรมดาตรงไหนจองกุกเริ่มไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นคนที่ว่าง่ายมาตลอดเริ่มจะปฏิเสธ ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่าที่นั้นมันมีความลับอะไรหรือเปล่า


                “ก็…”


                “ฉันอยากไป


                “บนนั้นมันที่ส่วนตัวของจินจีมินยังคงพยายามยกจินขึ้นมาอ้าง บางทีจองกุกอาจจะเกรงใจจินเหมือนที่แทฮยองเกรงใจ รายนั้นแค่ได้ยินชื่อจินก็หัวหดละ


                “ฉันอยากไป


                “…แต่


                “ฉันอยากไป


                “แป๊บเดียวนะสุดท้ายจีมินก็คือผู้ผ่ายแพ้ ท่าทางนิ่งๆกับคำพูดแบบเดิมเป๊ะ สร้างความกดดันมหาศาลให้แก่เขา เพราะการที่เขาเป็นถึง 1 ใน 4 ผู้คุมไม่ต้องรับเรื่องแบบนี้เท่าไหร่ จีมินผู้อ่อนด้อยประสบการณ์แถมมาเจอจอนจองกุกก็ต้องจอดแน่นอนอยู่แล้ว


                …คิมซอกจิน อย่าดุปาร์คจีมินนะ ปาร์คจีมินไม่มีทางเลือก


__________________________
อัพๆๆ หายไปนานอีกแล้ว แบบว่าทำงานเหนื่อยมาก
เลยผลัดวันละนิดวันละหน่อย แต่หลัง 21 ไรท์ก็ไม่ต้องทำแล้ว
ทีนี้ก็กลับมาอัพตามปกติได้แล้ว *ปรบมือ*
ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมาก (น้ำซะเยอะ) หวังว่ารีดจะไม่เบื่อนะ ><
ไรท์ไปนอนละ รักรีด ชู๊บบบบ >3<

ปล.เพลงใหม่ฟินเนอะ แอบมีโมเม้นโฮปวีมาฝากด้วย (รูปข้างบนอะแหละ)
โฮปลากนุ้งวีออกมาจากห้อง แล้วชมว่าน้องน่ารักคืออะไร #ไรท์ตาย
เครดิต hopeV thailand เพจที่ไรท์เป็นแอดในเฟสจ้า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #253 monster (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 17:43
    ทำไมโฮปไม่ป่วยหนักๆ กว่านี้นะ
    อยากอ่าน นัมจุนมากกกกกก 
    #253
    0
  2. #158 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 15:09
    รูปน่ารักมากกกกก ดูทีไรก็กรี๊ดกร๊าดตลอด
    ถ้าน้องวีจะหน้าแดงได้โมเอะ น่าจับจูบขนาดนั้น ><

    น้องวีเป็นห่วงพี่โฮซอกด้วยอ่ะ แอบหวั่นไหวล่ะซี้
    ดูแลพี่ดีๆน้า รีดจะได้ฟิน //ไม่ได้ห่วงน้องจะโดนลวนลามเลย -.-

    หมูจีทำไมน่ารักน่าหยอกแบบนี้นะ กุกกี้ดูแลให้ดีนะ 555
    รอตอนหน้าๆ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ <3
    #158
    0
  3. #157 adrenaline (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 17:05
    กุกกี้ ขึ้นไปดาดฟ้าไปทำไรคะ อิอิ

    น้องวีเอ๊ยยย จะซึนไปไหน นี่ขนาดไม่เป็นห่วงนะแต่จะทำอาหารให้กิน
    #157
    0
  4. #156 Namjoon_Kim (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 21:54
    ไอ้ชื่อประหลาด5555555 อยากอ่านม่อนจินอ่ะ โฮปวีฟินอ่าาาา
    #156
    0
  5. #155 haruka13 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 20:10
    กร๊ากกก โฮปวี มุ้งมิ้งจิงเกอร์เบล แอร้! ตายแปป กุกกี้มินมิน >_____< น่ารักจางเยย มาต่อไวไวนะเดสก้ะ(?)
    #155
    0
  6. #153 j.pocky (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 13:21
    โฮปวีๆๆๆๆ วีเป็นห่วงก็ยอมรับมาดิอย่ามาเฉไฉ กุกมินโมเม้นเบาๆน่ารักขลุกขลิก(?) จะรอร่อร้อร๊อร๋อ นะคะ
    #153
    0
  7. #152 Whitehotae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 09:57
    ปาร์คจีมินหนอปาร์คจีมินนนนหวังว่าพี่จินจะไม่ด่านะ 55555
    #152
    0
  8. #151 Malo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 08:51
    น้องวีเป็นห่วงโฮปก็บอกเถอะ ^^

    ทำเป็นปากแข็งแต่จริงๆก็เริ่มชอบเขาแล้วชิมิล่า

    มินนี่น่ารักมาก >///< น่าหยิกสุดๆอ่ะ ดูอึนๆ ซึนๆ อย่างที่กุกบอกจริงๆด้วย

    กุกกี้เหมือนร้ายลึกแหะ ดูเจ้าเลห์ๆหน่อยด้วย

    สู้ๆนะคะ่ไรท์ รีบมาอัพต่อนะ

    #151
    0
  9. #150 kookkak (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 02:38
    น่ารักกกกกกก จีมินกับจองกุกแกมีซัมติงแล้ว พี่โฮปกับวีกำลังจะมีซัมติง(มีตั้งนานแล้วเหอะแต่เขาไม่ยอมรับ) 55555555555 ทีนี้พี่จิน หึหึ เมื่อไหร่จะมีซัมติงคะ กร๊ากกกกก
    #150
    0