[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 14 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    29 เม.ย. 57


chapter 9






                “ผมนึกว่าวันนี้เราจะได้เจอกันที่ดาดฟ้าอีก


 

                นัมจุนหันมาพูดกับคนข้างกาย ตอนนี้ทั้งคู่อยู่หน้าสวนสนุกชื่อดังจะว่าก็ว่า มันก็ที่เดียวกับที่จีมินและจอกกุกโดดเรียนมานั่นแหละ หลังจากที่แทฮยองขู่บังคับหาพิกัดที่อยู่จากจีมินได้สำเร็จก็หันมาสรุปเสร็จสรรพว่าจีมินโดนได้ ทุกคนก็โดดได้ พวกเขาจึงตกลงกันว่าจะมาเที่ยวเล่นเช่นกัน มีแต่ซูก้าที่ปฏิเสธตัวด้วยเหตุผล ขี้เกียจ


 

                ยังไม่พอแทฮยองทำท่าจะลากซอกจินไปเที่ยวเล่นด้วยให้ได้ คราวนี้แทฮยองจึงดูจะเป็นก้างชิ้นโตสำหรับนัมจุน ดีที่โฮซอกรู้หน้าที่จัดการลากตัว ก้าง ออกไปทันทีที่มาถึงสวนสนุก ทีนี้จึงเหลือแค่เขากับ    ซอกจิน



 

                คุณชอบที่นั้นหรอ



 

                ซอกจินถามระหว่างเดินไปเรื่อยเปื่อยในสวนสนุก เขาไม่ได้ตั้งใจจะมาเล่นเครื่องเล่นอะไรอยู่แล้ว ที่มาเพราะ  แทฮยองมา เรียกว่ามาทำหน้าที่คุมความประพฤติแทฮยองก็ใช่ แต่ตอนนี้คนถูกคุมความประพฤติโดนลากไปแล้ว ซอกจินก็เลยว่าง


 

                ก็ไม่เชิงครับ ผมชอบเพราะเห้ย!”


 

                นัมจุนเผลออุทาน เพราะเขาเดินไปชนสิ่งเล็กๆที่เรียกว่าเด็กเข้า เมื่อคนตัวสูง 180 เห็นจะได้กับเด็กตัวน้อยอายุราวๆ 5 ขวบชนกัน แน่นอนสิ่งที่กระเด็นต้องเป็นเด็กแล้วตอนนี้หนุ่มน้อยก็นั่งก้มจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น ดูเหมือนจะเริ่มเบะปาก และน้ำตาคลอเต็มหน่วยตา ดูเหมือนนัมจุนจะหาภาระให้ตัวเองแล้วล่ะ


 

                แง!!!!!!!!!!!!!!”


 

                ซอกจินรีบก้มลงไปดูอาการของเด็กน้อยที่โดนชนทันที แต่ก็ช้าไปหน่อยเพราะน้องเริ่มแผดเสียงเสียแล้ว นัมจุนทำอะไรไม่ถูก พอเขาจะก้มไปดูบ้างเด็กคนนั้นก็ยิ่งร้องหนักเข้าไปใหญ่ เขาจึงเลือกยืนมองซอกจินปลอบเด็กตัวน้อยแทน ผ่านไปเกือบ 5 นาที สถานการณ์เหมือนจะดีขึ้น


 

                ไม่ร้องนะครับ ลุกไหวไหม


 

                “ฮึกอุ้มพอได้ยินดังนั้นซอกจินก็จัดการอุ้มน้องขึ้นมาทัน เด็กน้อยกอดคอแน่นราวกับคนที่อุ้มอยู่จะหายไป ซอกจินหัวเราะน้อยๆกับความน่าเอ็นดูของคนตัวเล็ก แถมหยุดร้องได้แล้วด้วย นัมจุนมองอย่างทึ่งๆกับท่าทางของคนตรงหน้า ไม่คิดว่าคนโลกส่วนตัวสูงจะชอบเด็ก


 

                ชื่ออะไรหรอครับ พี่ชื่อจินนะซอกจินพยายามผูกมิตรด้วยการถามชื่อ แถมภาษาที่ใช้ก็ดูน่ารักขึ้นมานิดหน่อยด้วย พูดกับเด็กก็ต้องใช้สำเนียงน่ารักๆแบบเด็กๆ


 

                “…”


 

                “ถ้าบอกชื่อ เดี๋ยวพี่พาไปกินไอศครีมนะครับ


 

                “อุนเซ 5 ขวบอุนเซยอมคลายอ้อมแขนจากคอ แนะนำตัวเองด้วยเสียงเจื้อยแจ้วฉีกยิ้มหวาน ยังกางมือเพื่อยืนยันว่าอายุ 5 ขวบจริงๆนะ ซอกจินยิ้มกับผลงานตัวเอง เด็กก็ต้องคู่กับของกินสินะ


 

                อุนเซอา เดี๋ยวพี่จินพาไปกินไอศครีมนะครับ


 

                “คร๊าบบบบ


 

                ซอกจินกระชับอ้อมแขนที่อุ้มอุนเซให้มั่น ก่อนออกเดินไปยังจุดมุ่งหมายใหม่นั้นคือร้านไอศกรีมใกล้ๆ เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดเพราะอุนเซสะกิดไหล่รั้งเขาไว้ พอหันตามเรียวนิ้วที่ชี้ไปก็พบกับใครบางคนที่ยืนนิ่งอยู่แบบนั้น เหมือนรอให้เขาเรียก


 

                คุณ


 

                นัมจุนตอบรับเพียงแค่ยิ้มน้อยๆแต่ยอมเดินไปหาทั้งคู่ น่าแปลกที่เขารู้โดยทันทีว่าคนตรงหน้าต้องการอะไรทั้งๆที่เราเพิ่งรู้จักกันได้หนึ่งวัน



 

                “น่าอายจะตาย


 

                “นะครับ


 

                นัมจุนนา ไปกินไอศครีมกันพูดจบซอกจินก็ไม่รอให้คนถูกถามตอบแต่อย่างใด เขารีบกลับตัวแล้วรีบเดินดุ่มๆไปเลย


 

                “คนนั้น แฟนพี่จินหรออุนเซถามเพราะความอยากรู้ เพราะใบหน้าของคนที่อุ้มเขาตอนนี้ขึ้นสีนิดหน่อย แถมเป็นคำถามที่ถ้านัมจุนมาได้ยินคำถามนี้คงอยากจะปิดร้านเลี้ยงเป็นแน่


 

                เป็นเด็กเป็นเล็ก


 

                “คึคึคึคึคึ

 



 

                พอได้ยินประโยคกับสำเนียงน่ารักๆจากปากคนโลกส่วนตัวสูงนัมจุนยิ้มกว้าง ไหนจะท่าทางแบบนั้นอีก ผิดหรอที่เขาจะอิจฉาเด็กคนนั้นนิดๆ แต่เป็นแบบนี้เขาก็พอใจละ


 

                ชวนผมไปแต่ไม่รอกันเลยนะครับ อุนเซครับ พี่ชื่อแรพมอนเตอร์นะ แล้วขอโทษเรื่องเมื่อกี้ด้วยนัมจุนพูดขึ้นเมื่อเดินตามมาทัน แต่ก็ไม่ได้คิดจะแซวอะไรจริงจังจึงหันไปแนะนำเด็กตัวน้อยที่ตอนนี้ดูกระดี้กระด้าเป็นพิเศษ


                “พี่เป็นแฟนพี่จินหรอ



 

                “อุนเซ!”


 

                คำถามเดิมถูกถามอีกครั้ง แต่เปลี่ยนเป้าหมายจากซอกจินมาเป็นนัมจุนแทน คนถูกถามถึงกับยิ้มแก้มปริ ซอกจินก็ได้ดุเบาๆแต่มีหรือเด็กจะกลัว อุนเซไม่ใช่คิมแทฮยอง


 

                แล้วพี่จินตอบว่าไงล่ะครับ


 

                นัมจุนพยายามล้วงความลับจากเด็กช่างพูด แต่พอเจอสายตาดุๆของคนถูกพาดพิงก็ยอมล่าถอยไปแต่โดยดี ถึงนัมจุนจะถอยแต่ไม่ได้หมายความว่าอุนเซถอยนี่นา ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะมีแรงต้านทานต่อผู้ชายที่ชื่อคิมซอกจินเป็นอย่างดี



 

                พี่จินทำหน้าเขินแหละฮะ


 

                “ถึงร้านแล้ว ยังจะกินไอศครีมอยู่ไหมครับซอกจินบังคับปิดประเด็นในที่สุด พูดในเชิงที่ว่าถ้าใครพูดเรื่องนี้อีกไม่ต้องกิน


 

                กินๆๆๆ


 

                สุดท้ายเรื่องนี้ก็โดนพับเก็บไปเพราะคนตัวเล็กดูท่าจะเห็นกินมากว่าที่คิด แต่นัมจุนก็พอใจกับคำตอบก่อนหน้านี้เป็นอย่างมาก


 

                เจ้าเล่ห์เหมือนกันจริงๆ



 

 

                ทั้งสามเดินเข้ามาในร้านเล็กๆโทนสีแดงอ่อน ซอกจินจัดการเลือกเมนูให้ทั้งสองเสร็จสรรพ นัมจุนเองก็ไม่ได้ขัดอะไร เมื่อสั่งเมนูเสร็จก็ถึงเวลาซักประวัติเด็กน้อยแล้ว ทำไมเด็ก 5 ขวบถึงมาเดินในสวนสนุกอยู่คนเดียวได้


 

                คุณแม่ไปไหนครับอุนเซ


 

                “คุณแม่ทำงานอยู่ ผมเลยมาเดินเล่น


 

                คำตอบของคนตัวน้อยทำให้จินเข้าใจ ที่แท้แม่ทำงานที่นี้จึงปล่อยลูกชายไปไหนก็ได้ คงชินกับการเดินไปไหนมาไหนด้วยตัวเองแล้วมั้ง ตอนแรกก็แอบนึกว่าเป็นเด็กหลงทางเสียตั้งนาน


 

                ไม่นานไอศรีมก็มาเสิร์ฟ อุนเซตักไอศกรีมเข้าปากคำเบอเริม ก่อนจะหันมายิ้มให้ทั้งสองแล้วก็เริ่มพูดไม่หยุด บางทีเด็กน้อยก็ดูจะเป็นประโยชน์ดีนะ เพราะเมื่อไหร่ที่ทั้งคู่เหมือนจะเข้าสู่โลกส่วนตัวก็มีอุนเซนี่แหละที่เป็นคนสรรหาเรื่องต่างๆมาเล่า มาถามตลอด


 

                คุณ ผมฝากอุนเซแปบนึงนะครับ เดี๋ยวผมรีบมา


 

                “ได้ครับ


 

                ซอกจินหันมายิ้มขอบคุณให้นัมจุนอีกทีก่อนรีบเดินออกนอกร้าน ถ้าเขาจำไม่ผิดเมื่อกี้เขาเห็นคนขายลูกโป่งเดินผ่านไป กะว่าจะซื้อให้เป็นของขวัญอุนเซเสียหน่อย ซอกจินเดินวนอยู่แถวนั้นอยู่สองสามรอบแต่ก็หาไม่เจอ เลยตัดสินใจซื้อตุ๊กตามาริโอ้ตัวโตมาแทน


 

                พอได้ของที่ต้องการแล้วเขาก็รีบเดินกลับไปที่ร้าน โดยไม่ลืมซ่อนตุ๊กตาไว้ข้างหลัง แต่พอเข้าไปในร้านกลับไม่พบอุนเซและนัมจุน เขาก็ไม่ใช่คนที่เข้าสังคมง่ายขนาดเดินไปถามพนักงานในร้านว่าเห็นทั้งคู่ไหม ดีที่เขานึกขึ้นได้ว่ามีเบอร์ของนัมจุน


 

                “ตัดสายทำไม


 

                นัมจุนไม่ยอมรับโทรศัพท์แต่เลือกที่จะตัดสายแทน พอเป็นแบบนั้นซอกจินก็เริ่มจะร้อนใจขึ้นมาแล้วว่าเกิดเรื่องอะไรกับทั้งคู่หรือเปล่า


 

                Rrrr


 

                หลังจากตัดสายได้ไม่นาน ก็มีข้อความเข้ามาที่เครื่องของเขา ไม่รอช้าซอกจินรีบเปิดดูทันที


 

                - สวนดอกไม้หน้าทางเข้า -


 

                ถึงจะงงกับข้อความที่ส่งมา แต่ซอกจินก็ไม่รอช้ารีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่สวนดอกไม้ที่ว่าทันที


 

                “อุนเซ


 

                ทันทีที่ถึงสวนดอกไม้ซอกจินก็พบอุนเซที่นั่งกินสายไหมอยู่ พอเห็นว่าใครเป็นคนเรียกตัวเอง อุนเซก็กระดี้กระด้าใหญ่ โบกไม้โบกมือพลางกระโดดลงมาจากเก้าอี้วิ่งไปหาคนเรียกทันที


 

                “พี่จิน


 

                ไปไหนทำไมไม่บอกพี่ครับ แล้วทำไมอยู่คนเดียว


 

                “^^”อุนเซเพียงแค่ยิ้มให้


 

                ดูสิพี่อุตส่าห์เดินไปซื้อมาให้ แต่ดันหนีพี่ไปได้


 

                เขายื่นตุ๊กตามาริโอ้ให้ เจ้าตัวเล็กยิ้มกว้าง เขาจึงอุ้มอุนเซขึ้นมาพลางพูดตัดพ้อ แต่อุ้มได้ไม่นานอุนเซก็ดิ้นๆบอกให้ปล่อยตัวเองลง เขาก็ทำตาม พอลงถึงพื้นได้ อุนเซก็จับมือซอกจินข้างนึง หนีบเจ้ามาริโอ้ไว้แน่นแล้วก็พยายามลากไปที่ไหนสักแห่ง



 

                จะไปไหนครับ


 

                ไม่มีเสียงตอบรับจากคนถูกถาม ซอกจินเลยได้แต่เดินตามไปอย่างว่าง่าย อุนเซจูงมือเดินนำเขาไปเรื่อยๆข้างทางเต็มไปด้วยมวลดอกไม้นานาชนิด ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว อาจเพราะตอนนี้แดดค่อนข้างแรงทำให้คนทั่วไปเลยไม่ค่อยเดินเล่นแถวนี้ แต่หารู้ไม่ว่าแสงแดดกลับทำให้ดอกไม้พวกนี้มีชีวิตชีวา


 

                ถึงแล้วฮะ


 

                “หือ?


 

                ข้างหน้าของทั้งคู่คือลานน้ำพุอยู่ตรงกลางรายล้อมไปด้วยซุ้มดอกไม้ แต่ที่แห่งนี้มีใครอีกคนรออยู่ ผมชายตัวสูงผมสีขาวที่ชื่อว่านัมจุน


 

                เข้าไปสิฮะ


 

                อุนเซเร่งซอกจินที่ดูงงๆกับเหตุการณ์ตรงหน้า แต่เขาก็ยอมเดินเข้าไปแต่โดยดี ซอกจินก้าวอย่างช้าๆ ไม่ใช่เพราะไม่อยากเข้าไป แต่เพื่อทบทวนตัวเองว่าพร้อมที่จะรับสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดหรือเปล่า เขาพร้อมที่จะถล้ำลึกและเปิดประตูหัวใจตัวเองหรือยัง


 

                ผมรู้ว่าคุณรู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นนัมจุนพูดขึ้นเมื่อซอกจินเดินมาถึง


 

                ครับผมรู้


 

                เป็นไปไม่ได้ที่คนฉลาดอย่างจินจะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรต่อไป แต่นัมจุนก็ยังจะทำต่อไปถึงพวกเขาจะเพิ่งเจอกันแค่วันเดียวแต่เขาก็มั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง


 

                “ผมชอบคุณไม่พูดเปล่านัมจุนยื่นมือไปจับมือของคนตรงหน้าขึ้นมากุมไว้ มือของเขาค่อนข้างเย็นและสั่นจนซอกจินรู้สึกได้ และซอกจินเองก็คิดว่ามือของตัวเองก็คงไม่ต่างกัน



 

                “…”


 

                ผมรู้ว่ามันเร็วไป แต่จะเป็นไปได้ไหมที่เราจะใช้เวลาศึกษากันมากกว่านี้


 

                “ที่ผมรู้ตอนนี้ ผมรู้สึกดี รู้สึกสบายที่ได้อยู่กับคุณ


 

                “งั้นผมยังมีหวังสินะ

            

   

[Suga Part]


 

                สวัสดีครับ ผมมินซูก้าหล่อสุดสวาทขาดดิ้น วันนี้ผมขอฉายเดี่ยวล่ะกัน ตอนนี้พวกนั้นคงเริงร่ากันอยู่ที่สวนสนุก ไอผมก็ไม่ใช่คนไม่ดี ไม่อยากไปขัดความสุขของเพื่อน ผมไม่ได้สนับสนุนหรือจับคู่ให้พวกมันนะครับ แต่พวกมันสนับตัวเองทั้งนั้น ขืนผมไปก็โดนทิ้งให้ฉายเดี่ยวอยู่ดีเรื่องอะไรจะไปให้โง่


 

                จินที่ดูท่าจะนิ่งที่สุดในกลุ่ม ดูผิวเผินเหมือนจะไม่มีอะไร จินอาจจะไม่มีอะไร แต่อีกฝังนี้สิสายตานี่แทบจะกลืนจินไปทั้งตัว ชอบหายไปสองคนก็ไม่อยากจะคิดหรอกว่าไปด้วยกัน แต่สถานการณ์มันให้ ขอไปดาดฟ้าด้วยทีไรบ่ายเบี่ยงตลอด ไม่รู้ว่าซ่อนใครไว้


 

                ไอหมูจีไม่ต้องพูดถึง เล่นประกาศตัวขนาดนั้นแล้วที่วันนี้โดดเรียนกันหมดคลาสเพราะใคร ถ้าไม่ใช่เพราะสองคนนั้นหนีไปสวีทวีดวิ๊วกันเอง ไม่รู้ใครลากใครกันแน่


 

                คนสุดท้ายนี่ดูหนักสุด ปากก็บอกว่าเอาตัวรอด เมะนักเมะหนา ถ้าเมื่อวานผมไม่ไปเคาะห้องมันละก็ ไม่น่ารอดบอกเลย จะเตือนก็ไม่ยอมฟัง เผลอๆใจอ่อนไปให้เขาแล้วแต่วางมาดไปงั้น


 

                สุดท้ายผมเลยกลายเป็นคนหล่อผู้โดดเดี่ยวเดินกลับหอคนเดียว แต่ระหว่างเดินกลับผมเหลือบไปเห็นใครบางคนที่ไม่ควรจะอยู่โรงเรียนนี้แล้ว


 

                แบมแบม



 

                ทำไมเด็กคนนี้ถึงมาอยู่ที่นี้ได้ แถมใส่ฟอร์มโรงเรียนอีกด้วย ลาออกไปแล้วไม่ใช่หรอ ท่าทีก็ลับๆล่อๆผมจึงตัดสินใจเดินตาม


 

                แบมแบมเดินเข้าไปในซอกตึกข้างโรงยิมเก่าที่อยู่ระหว่างปิดปรับปรุง อาจจะเป็นแหล่งกบดานใหม่ของพวกลูกคุณหนูก็ได้ ผมว่าผมต้องเอาเรื่องนี้เข้าประชุมเสียแล้ว


 

                ยูคยอม คิดถึงจัง


 

                แบมแบมโผกอดยูคยอมทันทีที่เจอ ยูคยอมงั้นหรอ ลูกแกะตัวเมื่อวานที่วีใช้เป็นเหยื่อต่อกรกับไอโฮป ผมลืมไปได้ไงว่าสองคนนี้เป็นเพื่อนสนิทกัน พวกเขาคงคิดถึงกันมาก ผมควรปล่อยไปสักครั้งสินะ เด็กสองคนนี้ไม่มีอิทธิพลพอที่จะล้มพวกเขาได้เพราะฉะนั้นทำเป็นไม่เห็นก็ได้


 

                พอคิดได้แบบนั้น ผมก็ทำท่าจะหันหลังกลับถ้าไม่มีเสียงที่ผมคุ้นเคยดังขึ้นมา เสียงของไอมาร์คน้องชายคนเดียวของแจ็คสันผู้คุมคนเก่าที่ถูกวียึดอำนาจ


 

                หมดเวลาทักทาย เราต้องทำตามแผนที่วางไว้สักที


____________________________________________________


อัพแล้วนะ T^T ไรท์ไม่มีข้อแก้ตัวที่หายไป จริงๆว่าจะอัพตั้งแต่ตั้งแต่เมื่อวาน
แต่วันเสาร์นอนเช้าไปหน่อยเมื่อคืนเลยปั่นไม่ไหว
บวกกับตอนนี้เป็นที่เขียนอยากมาก ไรท์บรรยายไม่เก่งง่ะ แถมคาเรคเตอร์คู่นี้
ไม่ได้ใส่พลังแบบ โฮปวี หรือน่ารักแบบกุกมิน การเขียนให้ละมุนๆเลยลำบากมาก
โดยปกติไรท์เป็นพวกกะโตกกะตาก แต่ชอบอะไรที่มันละมุนๆเลยเขียน
แต่ไรท์สัญญาว่าจะพยายามพัฒนาฝีมือตัวเอง TT^TT

เห็นรีดหลายคนบ่นเรื่อง SF ที่ตัดจบเยอะมาก =..= ไรท์จะบอกว่
ามีสเปนะคะ ><
ฝากติดตามด้วย คึคึคึ วันนี้ไปละ เจอกันตอนหน้า รักรีด ชู๊บบบบบ


พ่อสื่อตัวน้อย
 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #519 NDRTN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 18:34
    เกร้ดดดดดด นัมจินเขาละมุนกันจังค่ะ พี่จินจะตอบว่าไงหนอ
    #519
    0
  2. #247 monster (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 18:42
    ชอบคู่นี้มากๆๆๆ อ้ะ
    แบบว่าผู้ชายอบอุ่น ><
    คู่นี้พาฟินตลอด
    ยังไงจินก้อตอบเยสใช่มั้ยยยยย
    #247
    0
  3. #147 Malo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 20:19
    นัมจิน น่ารัก >///< หวาน ละมุนมากอ่ะไรท์

    อุนเซ กามเทพ คิวปิกน้อยน่ารักมากเลยอ่ะ โรแมนติกสุดๆเลย

    คู่นี้ไม่ค่อยหวือหวาแต่อบอุ่นละมุนสุดๆเลยอ่าไรท์

    ปล. แผน...แผนอะไรพวกนายจะทำอะไรผู้คุมกฎ? O.O
    #147
    0
  4. #121 pmoodujun1410 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 23:05
    นัมจินจงเจริญญญญญ 
    #121
    0
  5. #112 แบควี (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 13:31
    โหง่ยยยย นี่มันนัมจิน ชัดๆอ่ะ ตอนนี้ งื้อออออ ฟินนนนสิคะงานนี้ เป็นคู่ที่ซึนๆมึนๆ แต่ซ่อนด้วยความอบอุ่น ^^ แหม่ มีกามเทพตัวน้อยด้วยย น่ารักอ่ะ >< แล้วก้อนะ เพ่ก้า ผู้ซึ่งหยั่งรู้ทุกคู่ 555 แต่บั่บ ทำไมเพ่ก้ามะมีคู่ หาคู่ให้เพ่ก้าด่วนนนน!! **เอ๊ะๆแบมแบม กะ เฮียต้วน คิดจะทำอัลได ? เหอะๆ โฮปวี กุ๊กมิน ม่อนจิน เพก้า จัดการด่วนนน! ..
    #112
    0
  6. #107 Babylover (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 02:53
    นัมจินนนน~ >///<
    #107
    0
  7. #102 adrenaline (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 13:45
    นัมจินก็ละมุนจริงๆนะ -..-

    น่าสงสารชูก้าผู้โดดเดี่ยว 55 จะมีคู่ไหมนะ

    แล้วมาร์คมีแผนจะยึดตำแหน่งคืนเรอะ -0-
    #102
    0
  8. #101 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 09:13
    นัมจินนนนนนนนน ปลื้มคู่นี้เว่อร์ๆ น่ารัก ละมุน อรั๊ยยยย >\\\\\\<
    โฮ่ คิดจะยึดอำนาจพวกลูกเสือเหรอ เฮียต้วน ฝันเถอะๆ
    ถ้าลองวีโฮปก้ากุกมินม่อนจินประสานพลังกัน เฮียกระเด็นแน่นอน ฮุฮุ
    รอตอนหน้านะคะไรท์ สู้ๆ ^^
    #101
    0
  9. #100 kookkak (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 01:28
    อ๊ากกกกกก มีกามเทพด้วย อะไรจะโรแมนติคขนาดนั้น ><
    #100
    0