[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 13 : SF [Namjoon x Seokjin] : After love

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 เม.ย. 57

 

ฟิคเรื่องนี้เป็นจินตนาการของผู้แต่งที่มีพล็อตมาจากเพลง
after love ของมินทร์ ต้องขอขอบคุณมา ณ ที่นี้





 

 
 

 

 


 

SF : After love 

Couple : Namjoon x Seokjin


 




 

               ลานใต้ตึกตอนเย็นวันนี้คลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาหลากหลายคณะ หลากหลายสาขา แต่ถ้าเยอะที่สุดคงเป็น เทคโนโลยีสารสนเทศเจ้าถิ่น บ้างก็นั่งพูดคุย บ้างก็เคลียงาน บ้างก็เล่นเรื่อยเปื่อย นัมจุน เจโฮป และจีมินเองก็เป็นหนึ่งในนั้น พวกเขาเพิ่งเลิกคลาสได้ไม่นานเลยยังไม่ได้ตกลงกันว่าจะเอาไงต่อ

 

                “โฮป เย็นนี้จองตัวนะมึงนัมจุนพูดขึ้น พร้อมกับคล้องคอเพื่อนสนิทกันที นานแล้วที่เขาไม่ได้ไปสังสรรค์กับเพื่อนสุดซี้ เพราะอะไรน่ะหรอ


 

                ไม่ได้วะ นัดกับแทแทไว้


 

                เจโฮปแกะมือนัมจุนออกจากบ่า พลางทำหน้ารู้สึกผิดเสียเต็มประดาที่ต้องปฎิเสธเพื่อนรักอีกแล้ว ทำไงได้ช่วงนี้มันช่วงโปรโมชั่น เขาต้องเอาใจหน่อยเดี๋ยวหนีไปจะยุ่ง


 

                มึงอะจีมินพอเห็นเจโฮปปฏิเสธนัมจุนเลยพุ่งเป้ามาที่จีมินทันที จีมินได้แต่ทำหน้าแหยๆ โบกมือหยอยๆเชิงปฏิเสธอีกคน


 

                แฮ่ นัดกับกุกกี้


 

                “แล้วใครจะไปกับกูล่ะนัมจุนเริ่มตัดพ้อ เขาชวนทีไรพวกนี้ก็อ้างโน้นอ้างนี้ไปกับแฟนตลอด ทิ้งเขาต้องก็ไม่เชิงอยู่คนเดียวซักเท่าไหร่


 

                จินไง จินยังไม่มีแฟน ว่างชัวร์เชื่อกู


 

                เจโฮปเสนอชื่อบุคคลที่สามขึ้นมา จีมินพยักหน้าเห็นด้วยแบบไม่กลัวคอจะหลุด นัมจุนได้แต่มองหน้าเพื่อนสนิทของตัวเอง


 

                “จิน? กูก็เจอมันทุกวัน


 

                จิน คิมซอกจินเพื่อนสมัยเด็กของนัมจุน พวกเขารู้จักกันตั้งแต่แบเบาะ บ้านอยู่ข้างกัน พ่อแม่สนิทกัน แถมเรียนด้วยกันมาตั้งแต่เกรด 1 ถึงจะไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันตลอดแต่อย่างน้อยตอนเช้าแล้วก็ตอนเย็นต้องกลับบ้านด้วยกันอยู่ดี ขนาดขึ้นมหาลัยแล้วก็ยังไม่เปลี่ยน


 

 

ฉันเพิ่งรู้ยังมีที่ที่หนึ่ง ซึ่งตัวฉันไม่เคยได้ไป

และเป็นโลกที่ฉันไม่เข้าใจ มันเป็นโลกของคนรักกัน

ไม่รู้เลยว่าตรงนั้น มันหน้าตายังไง



 

 

                โน้น พูดถึงก็มาโน้นแล้ว


 

                จีมินชี้ไปยังทิศทางที่ผู้มาใหม่กำลังเดินมา ส่งผลให้ทั้งเจโฮปและนัมจุนหันไปมอง พบจิน ชายหนุ่มหน้าตาดีถึงขั้นดีมากเดินตรงมายังที่ที่พวกเขาอยู่ จินเรียนอยู่นิเทศแต่ทุกกลางวันและเย็นจะมาใต้ตึกสารสนเทศเสมอ มากินข้าวแล้วก็กลับบ้านพร้อมนัมจุน


 

                หน้าตาก็ดี ทำไมไม่มีแฟนก็ไม่รู้เนอะเจโฮปกระซิบข้างๆนัมจุน แต่ไม่ทันที่เจ้าตัวจะตอบอะไร คนมาใหม่ก็เดินมาถึงที่แล้ว

 

                สวัสดีเจโฮป จีมิน ส่วนนายคงไม่ต้องหรอกมั้งนัมจุน


 

                “สวัสดีจิน วันนี้ก็หล่อเหมือนเคยนะพอจินมาถึงจีมินก็จัดการชมซึ่งๆหน้า คนมาใหม่ก็ได้แต่หัวเราะน้อยๆกับคำชม


 

                วันนี้รบกวนจินช่วยพาคิมคนขี้เหงาไปหาอะไรกินด้วยนะเจโฮปจัดการพูดจุดประสงค์ของวันนี้ แถมเหน็บไปหน่อยๆด้วย ซอกจินถึงกับหลุดหัวเราะกับคำพูดของเจโฮป คิมคนขี้เหงา


 

                ฮ่าๆ นายโดนเพื่อนทิ้งอีกแล้วหรอ

 

                “โดนทิ้งทุกวันแหละจีมินเสริม


 

                พูดมากหน่านัมจุนเริ่มไม่สบอารมณ์ที่โดนล้อตลอด แถมเพื่อนสมัยเด็กก็ร่วมวงไปกับเขาด้วย แค่อยากไปกินข้าว สังสรรค์กับเพื่อนเขาผิดตรงไหน


 

                โฮปปี้ แทแทมาแล้ว ^^”


 

                เสียงใสๆลอยมาแต่ไกล ไม่นานเจ้าของเสียงก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามา ไม่พอกระโดดกอดเจ้าของชื่อชนิดไม่อายคนรอบข้าง คนโดนเรียกก็ไม่ต่างกอดรับเสียแน่น ได้ข่าวเพิ่งจากกันเมื่อตอนเที่ยง


 

                คิดถึงจังเลยยย


 

                “อะแฮ่มนัมจุนกระแอมในลำคอ คู่รักน่าหมันไส้ถึงจะยอมคลายออกจากกัน แต่ก็ไม่ยอมแยกจากกันอยู่ดี


 

                ที่รัก มีคนอิจฉาเราแหละ ไปจากที่นี้ดีกว่าเจโฮปดึงคนข้างตัวให้ลุกขึ้นตาม บอกลาคนที่นั่งอยู่ทันที ไม่ต้องรอให้ใครตอบก็จัดการลากคนรักออกจากตรงนั้น



 

                “ไปก่อนนะฮะ


 

                ดีที่แทฮยองยังพอรู้อะไรอยู่บ้าง หันมายิ้มกว้างเผยฟันหมดปากโบกไม้โบกมือ โค้งตัวน้อยๆตามมารยาทก่อนจะหันไปเกาะแขนคนข้างๆราวกับว่าเขาจะหายไป


 

                “มันน่าประเคนด้วยหมัดสักทีสองทีถึงจะพูดแบบนั้น แต่มือกลับหยิบขวดพลาสติกข้างๆตัว เตรียมขว้างใส่หัวคนกวนประสาทที่เพิ่งเดินอี๋อ้อกับคนรักออกไปไม่นาน เดือดร้อนซอกจินที่ต้องยึดมือไว้


 

                ไม่เอาหน่า


 

                พูดเล่นพอได้ยินคำตอบ ซอกจินถึงยอมปล่อยมือ ลืมไปได้ไงว่าเพื่อนเขาชอบทำเป็นเข้มให้เขาต้องห้าม จริงๆไม่มีอะไร แค่หาเรื่องแกล้งเขาเฉยๆ


 

                Rrrrrr


 

                เสียงริงโทนคุ้นหูดังขึ้น จีมินรีบหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องโปรดขึ้นมา เวลาแบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้ที่จะโทรมา คนตัวเล็กรีบกดรับสายทันที


 

                “จองกุกกี้/…./อ้อ เดี๋ยวจีมินเดินไปหานะ


 

                ไม่พูดเปล่า แต่คนตัวเล็กเล็กลุกขึ้นเก็บข้าวของพร้อมโบกมือลาแบบลวกๆก่อนจะรีบวิ่งไปยังสถานที่นัดหมาย ไม่ทันที่นัมจุมและจินได้พูดลา จีมินได้ทิ้งคนหงุดหงิดไว้กับซอกจินเสียแล้วสิ


 

                ไม่ได้ดังใจเลย!”


 

                “โอ้ๆๆ ถ้าไม่อยากโดนทิ้งก็หาแฟนสักคนสิซอกจินเสนอทางง่ายๆให้แก่นัมจุน ในเมื่อโดนทิ้งเพราะเพื่อนๆต่างมีแฟน ถ้ามีแฟนบ้างก็คงลงตัว


 

                “แล้วความรักคืออะไรล่ะ


 

                “อืมมม ฉันไม่รู้เหมือนกัน


 

 

ถ้าไม่รักใครเลยสักคนหนึ่ง เมื่อไหร่ฉันจึงจะได้ไป
และไม่รู้มันไกลหรือมันใกล้ อยู่ที่ไหนลองไปสักที
อยากรู้ในคำตอบนี้ แล้วไม่รู้ว่าเธอเธออยากรู้มะ




 

 

                ทุกคน นี่บ็อยส์แฟนฉัน


 

                เหมือนคำแนะนำของซอกจินจะได้ผลเกินคาด ผ่านไปสามวันนัมจุนพาคนที่เขาเรียกว่าแฟนมาแนะนำกับเจโฮป จีมิน และที่ปรึกษาซอกจิน เจโฮปและจีมินอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าเพื่อนของตัวเองจะพาคนอื่นมาเปิดตัวทั้งๆที่


 

                “มึงว่ามันโง่ปะ”>>>เจโฮป


 

                โง่สุดๆ”>>>จีมิน


 

                ทำไมว่านัมจุนแบบนั้นล่ะซอกจินที่ได้ยินทั้งสองกระซิบกระซาบกันก็พูดเตือน กลัวนัมจุนจะได้ยินเดี๋ยวสองคนนี้จะพลอยเดือดร้อนเปล่าๆ แต่ลำบากสุดไม่น่าจะพ้นตัวเขาเอง


 

                ก็มันเรื่องจริงนี่


 

                ทั้งคู่ผสานเสียง ซอกจินถึงกับยอมแพ้ ลุกออกไปซื้ออาหารกลางวันทั้งส่วนของตัวเอง และส่วนของนัมจุนตามความเคยชิน แต่พอกลับมาเห็นนัมจุนกำลังกินข้าวที่บ็อยส์ซื้อมาให้ซอกจินถึงกับไปไม่เป็น


 

                “อ่า โทษทีนะ บ็อยส์ซื้อมาให้ฉันแล้วนัมจุนรีบขอโทษขอโพยเมื่อเห็นว่าในมือของจินมีจานข้าวสองจาน ซึ่งเดาไม่ยากว่าอีกอันเป็นของใคร


 

                ซอกจินได้แต่ทึ้งหัวตัวเองอยู่ในใจ นี่เขาลืมไปได้ไงว่าเพื่อนเขามีแฟนแล้ว แถมหน้าที่นี้ควรจะเป็นของแฟนมากกว่าเพื่อนสมัยเด็กอย่างเขา


 

                อ้อ ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันแบ่งจีมินก็ได้


 

                “ลาภปาก


 

                คนที่มีความสุขที่สุดในเวลานี้คงจะเป็นปาร์คจีมินเห็นจะได้


 

 

ฉันไม่รู้ว่ารัก รักแล้วต้องไปที่ไหนกัน รักครั้งแรกอย่างฉันยังมองทางไปไม่เห็นเจอ
เที่ยวล่องลอยแอบเหงาใจ อยู่ใกล้เธอ ช่วยรู้ตัวสักที

               


 

                “วันนี้กลับบ้านด้วยกันไหม


 

                ซอกจินถามขึ้นก่อนที่จะแยกย้ายกันไปเรียน ตามปกติทั้งคู่จะต้องกลับบ้านพร้อมกันอยู่แล้ว นอกจากจะบ้านอยู่ใกล้กันแล้วพ่อกับแม่ของซอกจินดูจะไว้ใจนัมจุนเป็นพิเศษ แต่ปัญหาคือตอนนี้มันไม่ใช่ช่วงเวลาปกตินี่สิ ถ้าเจ้าตัวยืนยันว่าจะกลับด้วยกันเขาจะได้เดินมาหา แต่ถ้าไม่จะได้ไม่เสียเวลาเทียวไปเทียวมา


 

                กลับก่อนเลย ฉันต้องไปส่งบ็อยส์น่ะ


 

                “อืม ฉันไปเรียนละ

 

               

 

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป

 

                เป็นหนึ่งอาทิตย์ที่ซอกจินหายไป ไม่มากินข้าวตอนกลางวัน ไม่มารอนัมจุนกลับบ้าน ไม่มีการติดต่อใดๆทั้งสิ้น แม้แต่นัมจุนที่บ้านอยู่ติดกันก็ยังไม่รู้ความเคลื่อนไหวเพื่อนสมัยเด็กของตัวเองเลย


 

                กูว่ามันแปลกๆ มันไม่ใช่อะมึง


 

                เจโฮปบ่นกระปอดกระแปดกับจีมินระหว่างที่นัมจุนไปซื้อข้าวกลางวันของตัวเอง เพราะวันนี้คนที่ทำหน้าที่กับคนที่เคยทำไม่อยู่ทั้งคู่ พอกลับมาก็นั่งหน้ามุ่ยไม่ยอมพูดยอมจา


 

                “นี่มึงทะเลาะกับจินป่าวเนี่ย


 

                จีมินหันไปถามตัวต้นเหตุ นัมจุนนิ่งไปสักพัก หลังจากวันที่เขาเปิดตัวคนที่เรียกว่าแฟน หลังจากวันนั้นเขาก็ไม่ได้คุยกับจินอีกเลย เรื่องทะเลาะกันจึงเป็นไปไม่ได้


 

                “ก็ป่าวมั้ง?


 

                “จิน!”


 

                คำพูดของจีมินทำนัมจุนหลุดจากห้วงความคิด วันนี้ซอกจินเดินมาฝั่งที่พวกเขาอยู่จริงๆ ดูเหมือนว่าจะซูบลง ใบหน้าที่เคยอวบอิ่มตอนนี้ดูตอบลงนิดหน่อย ใต้ตาก็คล้ำนิดๆ แต่ไม่ได้หมายความว่าความหล่อจะลดลง คิมซอกจินยังคงหล่ออยู่เหมือนเดิม แต่ที่แปลกคือข้างกายของเพื่อนสมัยเด็กของเขามีใครบางคนอยู่ ใครที่เขาไม่เคยเห็นหน้าและไม่รู้จัก


 

                สวัสดีเจโฮป จีมิน นัมจุน


 

                คำทักทายประโยคเดิมที่เหมือนจะไม่ได้ยินมาหนึ่งอาทิตย์ หนึ่งอาทิตย์ที่เหมือนจะมีอะไรบางอย่างหายไป คงเป็นสิ่งนี้สินะ ผู้ชายที่ชื่อคิมซอกจิน


 

                หายไปนานเลยนะจิน


 

                “พอดีงานที่คณะยุ่งๆน่ะ


 

                คำตอบของซอกจินทำใครบางคนถึงกับโล่งอก อย่างน้อยที่ไม่มาหากันคงเป็นเพราะยุ่ง ไม่ได้เพราะโกรธอะไรตัวเขา แต่ก็น่าจะบอกกันบ้าง ปล่อยให้เขาคิดเองไปต่างๆนาๆ


 

                “แล้วนั่นใครหรอเจโฮปพูดเปิดประเด็น เขารู้ว่าทุกคนสงสัยแต่ไม่มีใครกล้าถาม แถมเหมือนซอกจินเองก็ลืมแนะนำเสียด้วย


 

                อ้อ เขาชื่อคิโด้เพื่อนที่คณะจินเอง คิโด้นี่ เจโฮป จีมิน แล้วก็นัมจุนจินผายมือแนะนำเพื่อนใหม่ให้รู้จัก แต่ไม่ทันที่เจโฮป จีมินหรือนัมจุนได้ตอบอะไร คนที่จินแนะนำว่าเพื่อนก็พูดแทรกมาเสียก่อน


 

                แฟนตังหาก


 

                “ห๊ะ!?”


 

                ทุกคนต่างตะลึงกับคำพูดของคิโด้ที่ดูจะประกาศตัวเสียเหลือเกิน เจโฮปกับจีมินหันมามองหน้ากัน แล้วก็หันไปมองหน้าเพื่อนตัวเองอดไม่ได้ที่จะพูดคำว่า โง่ ออกมา จากที่เงียบอยู่แล้วพอเจอประโยคของคิโด้เข้าไป ทำเอานัมจุนเงียบหนักเข้าไปใหญ่


 

                ฉันยังไม่ได้ตกลงเสียหน่อย ไม่ใช่นะไม่ใช่ซอกจินรีบแก้ต่างให้ตัวเอง


 

                คุณยังไม่มีใครไม่ใช่หรอ


 

                คิโด้พยายามตื้อ ตอนแรกจินก็ไม่ยอมให้เขาตามมาท่าเดียว ถามว่าจะไปไหนก็ตอบแค่ว่าจะมาหาเพื่อน แต่สุดท้ายก็คงทนลูกอ้อนของเขาไม่ไหว ยอมให้ตามมาแบบเงียบๆ


 

                ไปปิ๊งกันที่ไหนเนี่ยจีมินผู้อยากรู้อยากเห็นถาม ซอกจินเป็นคนที่หน้าตาดีมากถึงมากที่สุดไม่แปลกที่จะมีคนมาชอบ แต่ตลอดสองปีที่เรียนที่นี้มา เขาก็ไม่ยักจะพาใครมาแนะนำ ถามทีไรก็บอกว่าไม่มีแล้ววันนี้คืออะไร


 

                งานที่คณะแหละครับผมเข้าไปจีบ เห็นนั่งกินข้าวอยู่คนเดียว


 

                แถมดูหงอยๆด้วย


 

            ประโยคหลังคิโด้ได้แต่คิดต่อเองในใจ


 

                ทำไมไม่มากินข้าวด้วยกันหล่ะ


 

                ประโยคแรกนับตั้งแต่ที่ซอกจินมาในที่สุดก็หลุดออกมาจากปากของนัมจุน ถึงแม้จะดูเป็นประโยคคำถามธรรมดา แต่ซอกจินรู้ดีมันแฝงมาด้วยคำตัดพ้อแค่ไหน


 

                กว่าจะเดินมาถึงก็หมดเวลาแล้วน่ะ เลยคิดว่ากินแถวโน้นไปเลยคงจะดีกว่าซอกจินตอบ นัมจุนทำท่าเหมือนจะถามอะไรเพิ่มเติมอีก แต่ก็โดนคิโด้ขัดอีกครั้ง


 

                ที่แท้มากินข้าวที่นี้นี่เอง ผมถึงไม่ค่อยเห็นคุณ


 

                แล้วทำไมไม่มารอกลับบ้านพร้อมกัน


 

            ซอกจินกลับไปแล้วกลับไปกับคิโด้ โดยอ้างว่าจะกลับไปทำงานที่คณะต่อ นัมจุนได้แต่มองตามจนทั้งคู่ลับสายตา เจโฮปกับจีมินเห็นท่าทางเพื่อนตัวเองแล้วก็อดเหน็บแนมไม่ได้


 

                โง่เนอะ”>>>เจโฮป


 

                โง่มากกก”>>>จีมิน


 

                อะไร


 

                “ป๊าววววว


 

 

หลังเลิกคลาส

 

                เย็นนี้กูมีนัดกับแทแท


 

                เจโฮปรีบพูดดักหน้าเพื่อนสนิททันทีที่เลิกคลาส ประกาศตัวเองว่าไม่ว่างก่อนที่จะถูกคนขี้เหงาชวนไปสังสรรค์ ทั้งๆที่นัมจุนเองก็มีแฟนแล้วแต่ไม่นักกะติดแฟนเหมือนที่เขาเป็น


 

                ไม่กลับกับบ็อยส์ล่ะ จะว่าไปก็ไม่เห็นมาสองวันแล้วนะ


 

                เจโฮปพยักหน้าเห็นด้วย จากแค่จินที่หายไปหนึ่งอาทิตย์เต็ม แต่บ็อยส์ที่ขึ้นชื่อว่าแฟนของนัมจุนก็หายไปด้วยเช่นกัน


 

                ไม่รู้เหมือนกัน ไม่ได้โทรหา


 

                “แฟนกันภาษาอะไร


 

                “กูว่าเขาไม่ใช่นัมจุนตอบตามความจริง ตอนแรกที่มาบอกว่าเป็นแฟนเพราะอยากลองทำตามคำแนะนำของที่ปรึกษาดู แต่พอนานๆไปชักไม่เข้าท่า


 

                พึ่งรู้หรอ นึกว่าจะโง่ต่อไปเจโฮปว่า


 

                “คำก็โง่ สองคำก็โง่กูไม่คุยกับพวกมึงละ


 

                จินนี่นา คราวนี้มาคนเดียวแฮะ จินนนนนัมจุนที่ทำท่าจะลุกหนีต้องหยุดตัวเองไว้เพราะคำพูดของจีมินอีกครั้ง ตามที่จีมินพูดคราวนี้จินมาคนเดียว


 

                อ่าว ยังไม่กลับกันอีกหรอซอกจินถามเมื่อเห็นว่าวันนี้ยังอยู่กันครบทีม หรือว่าเพื่อนเขาจะทำการรั้งตัวไว้ได้สำเร็จเป็นครั้งแรกกัน


 

                กำลังจะแยกย้ายไปหาหวานใจแล้วล่ะ แล้วทำไมจินยังไม่กลับเจโฮปถามกลับบ้างเพราะเห็นว่าช่วงนี้จินไม่จำเป็นต้องมารอคิมผู้โง่เขลากลับบ้านเหมือนแต่ก่อน


 

                แวะมาซื้อเค้กเจ้าประจำก่อนกลับนะซอกจินว่าพลางยกกล่องเค้กขึ้นมาโชว์ ยิ้มหน้าบานจนเพื่อนวัยเด็กอย่างนัมจุนอดจะแซวไม่ได้


 

                กินแบบนี้ไงถึงได้อ้วน


 

                แค่นั้นนัมจุนก็ได้รับค้อนวงโตจากซอกจินทันที จีมินหัวเราะคิกคักกับท่าทีของทั้งคู่ แอบเหลือบมองนาฬิกาใกล้เวลานัดกับคนรักแล้ว เขาควรจะรีบไปได้แล้วไหนๆจินก็อยู่


 

                งั้นฝากนัมจุนกลับบ้านด้วยนะ ช่วงนี้มันเหงาๆ ฉันไปก่อนนะ


 

                เจโอปเองก็คิดเหมือนจีมิน ถึงได้พูดฝากฝังเพื่อนรักไว้กับจินแบบไม่รอคำตอบของคนรับฝาก ไม่ถึงนาทีที่ตรงนี้ก็เหลือแค่นัมจุนและซอกจิน ไม่มีทางเลือกอื่นทั้งคู่จริงต้องกลับบ้านพร้อมกัน


 

 

                วันนี้ไม่ไปส่งแฟนหรอ


 

                จินถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ ตลอดทางที่เดินมาด้วยกันไม่มีใครพูดอะไรออกมา ไม่ใช่ไม่พูดเพราะรู้สึกโกรธ แต่มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ว่าเพราะอะไร มันเคอะเขิน วางตัวไม่ถูก ประหม่าไปเสียทุกอย่าง ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็น


 

                ไม่อะ ไม่ได้คุยกันมาหลายวันแล้ว


 

                “ทำไมล่ะ เขาก็น่ารักดีออก


 

                “เขาคงไม่ใช่สำหรับเรามั้ง นัมจุนหยุดเดิน ซอกจินเองก็เช่นกัน แล้วแฟนนายล่ะ


 

                คิโด้หรอ บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ นายไม่ได้ฟังที่ฉันพูดหรือไงซอกจินเริ่มทำหน้ายุ่งน้อยๆ ทั้งๆที่เมื่อตอนกลางวันเขาว่าเขาพูดชัดแล้วนะว่าเขากับคิโด้ไม่ได้เป้นอะไรกัน แต่ทำไมคนตรงหน้ายังไม่เข้าใจ


 

                แต่เขาจีบนายนัมจุนเองก็ไม่ยอมรับ ยังทู่ซี้ที่จะเถียงต่อไป


 

                ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเป็นแฟนกับเขาสักหน่อย


 

                “แล้วถ้าเป็นฉันล่ะอยู่ๆท่าทีของนัมจุนก็เปลี่ยนไป คำถามที่ไม่ระบุจุดประสงค์ทำซอกจินเริ่มสับสน บวกกับท่าทางที่เขาเห็นไม่ค่อยบ่อยนักนั้นอีก

 

                พูดอะไรของนาย

 

                “แล้วถ้าเป็นฉันนายจะช่วยพิจารณาเลื่อนฐานะให้ไหม

 


 

โลกของคนมีรัก จะจบด้วยสุขหรือทุกข์ใจ ทฤษฎีเล่มไหน จะมายืนยันไม่เห็นมี
ถ้าปลายทางคือหัวใจ เธอคนนี้ ฉันคงขึ้นสวรรค์








- End -
 

____________________________________________________

อัพ SF แล้วล่ะ คึคึ
บอกเลยแรงบัลดาลใจมาจากเพลง after love ที่บังเอิ๊ญบังเอิญเปิดฟัง
แล้วแบบเพลงมันโดนมา ไรท์เลยจับมาคิดพล็อตจากเพลง
สรรหาคู่ (ที่ตัวเองจิ้น) มาให้เข้ากับคาเรคเตอร์
เลยได้ นัมจิน ที่ดูยังไง ยังไงก็เหมาะสุดๆ

ขั้นเรื่องยาวด้วย sf อีกแล้ว หวังว่ารีดคงไม่โกรธนะ T^T
เดี๋ยวจะรีบอัพเรื่องยาวต่อโดยด่วน
รักรีดน๊า ชู๊บบบบ >3<


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #246 monster (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 18:35
    ขอเป็นเเฟนแบบ ได้ใจมาก
    ไรท์ชอบให้คนอ่านไปคิดเองจัง 5555

    #246
    0
  2. #146 Malo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 13:55
    ให้คิดเองใช่ไหม จินตอบตกลง เราเป็นแฟนกันเถอะ

    ม่อนก็โง่จริงๆอ่ะแหละ คนอื่นดูก็รู้แล้วว่าพี่คิดยังไง

    แต่เอาเถอะเพราะคาดว่าต่อไปคงไม่มีคิมขี้เหงาอีกแล้วล่ะ

    ...ก็ได้คนมาดูแลหัวใจแล้วนิ อิอิ #ฟินแปป >///
    #146
    0
  3. #120 pmoodujun1410 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 22:54
    ตัดแบบให้คิดเองเหรออ
    โอเตจินตอบตกลง 55555
    #120
    0
  4. #98 mind (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 เมษายน 2557 / 23:17
    ไมตัดจบฉึบเงี้ยยยยย ;_;

    แหงกๆๆๆ นัมจุนผู้โง่เขลา

    นั้นแหละความรัก!
    #98
    0
  5. #97 Subaidah (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 เมษายน 2557 / 14:21
    อ๊าาาาก พี่จินจะตอบยังไงน่ะ รีบอัพนะคะ
    #97
    0
  6. #95 kookkak (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 เมษายน 2557 / 02:07
    โอ้วววว เป็นขอเป็นแฟนพี่ร้ายไม่เบาเหมือนกันนะเนี้ย ไม่เบาจริงๆเลยนะพี่นัมจุน 5555555555
    #95
    0
  7. #94 แบควี (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 22:16
    เอิ่มจบแบดื้อๆ สมเป็นคู่ นัมจิน อึนๆซึนๆ แต่ฟินนนเฟอร์ **ไม่โกรธค่ะไร ได้อรรถรสไปอีกแบบ อ่าน เรื่องสั้น สลับเรื่องยาว อิอิ
    #94
    0
  8. #93 BBB1004luv (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 18:54
    อั้ยไรท์อะจบเร็วไปอะ ไม่มีหวีทๆๆให้ได้ดิ้นเลย อินัมจุนก็มาทื่อๆๆเลยอะ สู้สู้ๆๆๆนะไรท์ แต่อยากให้ซอกจินตอบกลับก่อนอะค่อยจบ อยากเห็น 2 คนนี้หวีท ขอบคุณคร้าบๆๆๆ
    #93
    0
  9. #92 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 18:37
    ไม่โกรธค่ะ อย่าคิดมากน้าาา ^^

    ม่อนจินน่ารักอ้ะ ในที่สุดคิมผู้โง่เขลาก็กลายเป็นคิมผู้มีความรักแล้ว // ปรบมือให้พี่จินรัวๆ ><
    กว่าจะรู้ตัวน้าเฮีย เล่นซะคนอื่นเครียดเลย ลุ้นแทบแย่ 5555
    #92
    0