คัดลอกลิงก์เเล้ว

Teenagers [Jon/Damian]

โดย K. pneumoniae

“เขาจะขอเบอร์นาย” “โจนาธาน... ไม่มีใครขอเบอร์ฉัน”

ยอดวิวรวม

1,360

ยอดวิวเดือนนี้

17

ยอดวิวรวม


1,360

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


33
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 เม.ย. 60 / 23:11 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Fic Jondami


วัยรุ่นก็เงี้ย โย่วโย่ว(?)
เป็นฟิคสั้นค่ะ สั้นมากๆจริงๆ555 อย่าหวังอะไรมากมายเลยนะไร้สาระไปเรื่อย ฮา


เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 15 เม.ย. 60 / 23:11

บันทึกเป็น Favorite


Teenagers
Pairing : Jonathan Kent x Damian Wayne | Jondami
___________________________________________




            วัยรุ่นนี่มันดีจริงๆ

 

            วัตถุทรงกลมสีแสบตาแทรกตัวผ่านตาข่ายหล่นลงสู่พื้นเบื้องล่างพร้อมกับเสียงโห่ร้องผสานเสียงหัวเราะ  เม็ดเหงื่อผุดพรายตามใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ยืนเกาะกลุ่มกระโดดเป็นวงกลมสู้แสงแดดจ้าในฤดูร้อนในขณะที่ผิวขาวจัดของแต่ละคนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง

            พวกเขาทั้งหมดใส่เสื้อแบบเดียวกัน  สีเดียวกัน แทบจะไซส์เดียวกัน...น่าจะL ใช่...น่าจะไซส์L จากการกะด้วยระยะสายตาที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร

            ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงแนบแก้มกับฝ่ามือตน  เอนกายพิงพนักของสแตนด์ชั้นสามที่ไม่ค่อยมีผู้คนมากนัก  แจ็คเก็ตหนังถูกถอดออกเหลือเพียงเสื้อสีดำคอกว้างพอดีตัวที่เริ่มชื้นเหงื่อ ลูกแก้วมรกตทอประกายสว่างขึ้นเฉดหนึ่งจากแสงแดดรอบด้านที่เข้าขั้นทรมานผิวหนัง  แต่ไม่ใช่สำหรับเขา---และกลุ่มวัยรุ่นที่กำลังวิ่งไปรอบๆสนามบาสด้านล่างนั่น

             “เฮ้! นาย”  อัญมณีมรกตเลื่อนไปมองตามต้นเสียง  สายตาปะทะกับร่างสูงสมส่วนน่าอิจฉาของชายหนุ่มผมบลอนด์สว่างเจ้าของดวงตาสีน้ำทะเลลึก เขาอยู่ในชุดแบบเดียวกับคนอื่นๆบนสนาม และการที่เขาหยุดเคลื่อนไหวเรียกให้คนอื่นในทีมหันมามอง

            “ฉัน?” คนถูกทักยกนิ้วชี้ตัวเอง

            “ใช่ นายแหละ จอยไหม?”  เด็กหนุ่มกวักมือเรียกโดยไม่ถามความเห็นของคนอื่นๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ปัญหานักเมื่อพวกเขาทุกคนดูไม่ซีเรียสและเห็นด้วยกับการชักชวนใครที่นั่งอยู่คนเดียวและเอาแต่มองพวกเขาเล่นมาสักพักแล้วให้ลงมาแจมด้วยกัน

            เดเมี่ยนเบนสายตาไปมองตึกด้านข้าง   มันเป็นยิมสำหรับการแข่งขันกีฬาที่เขาเดินหนีออกมาเมื่อสักครู่   นึกถึงคนที่เซ้าซี้ให้เขามาดูให้ได้แล้วคิดว่าคงไม่เป็นอะไรถ้าเขาจะเถลไถลนิดหน่อย

            ชายหนุ่มทิ้งแจ็คเก็ตหนังไว้ตรงนั้น เขากระโดดลงจากสแตนด์ชั้นสามตรงไปหากลุ่มเด็กชาย---ที่ตัวสูงกว่าเขาทุกคน ซึ่งดูเหมือนจะเป็นสมาชิกของทีมที่แข่งไปแล้วก่อนหน้านี้

            “เอาสิ”

            เดเมี่ยนไม่ได้บอกว่าเขาไม่เคยเล่นบาสเกตบอลมาก่อน  ท่านพ่อไม่เคยสอนเขา เกรย์สันเองก็ไม่เคยพูดถึง ดูเหมือนการทำหน้าที่เป็นพ่อคนที่สองของเกรย์สันจะขาดตกบกพร่องไปบางประการ ไม่ต้องพูดถึงบรูซ เวย์น ที่คงมีเวลาว่างมากพอจะชวนลูกชายแท้ๆมาโยนลูกกลมๆเล่นหรอก  แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเท่าไรสำหรับเด็กที่เรียนรู้ไวและนั่งมองเกมกีฬานี้มาสักพัก 

            กระโดดบนแท่งไม้พร้อมตวัดดาบยังทำมาแล้ว  กับแค่เดาะลูกกลมๆหลบหลีกให้ลงห่วง...สบายมากๆ

            เขาได้รับเสียงเชียร์ประทับใจจากเด็กชายในสนามที่ถูกแบ่งให้อยู่ฝั่งเดียวกับเขาหลังจากที่เขารอดผ่านใต้วงแขน  หมุนหลบคนตัวสูงกว่าภายในไม่กี่สเต็ปการก้าวขาแล้วดีดตัวขึ้นหวดลูกบาสลงห่วงได้เป็นครั้งที่สาม

            “ว้าว! นายเก่งแฮะ” เด็กหนุ่มคนชวนยิ้มยิงฟันพร้อมกับดวงตาสีฟ้าเป็นประกายสดใส เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แต่เดเมี่ยนมองมันแล้วเผลอยิ้ม

            วัยรุ่นนี่ดีจริงๆ

            เขานึกถึงดวงตาอีกคู่ที่เฉดสีคล้ายกัน  ต่างกันที่คู่ที่เขานึกถึงเป็นสีของท้องฟ้าไร้เมฆในฤดูร้อนแดดจัดเหมือนอย่างวันนี้

            “ฉันเรียนรู้เร็ว”  เขาตอบไปตามจริงพร้อมลูกบาสที่ถูกส่งผ่านมาให้โดยเพื่อนร่วมทีม  ไม่สนว่ามันจะฟังดูน่าหมั่นไส้หรือไม่  และพอดีกับที่ไม่มีใครคิดแบบนั้น  ทุกคนดูสนุกสนานกับการเล่นของเขาและเริ่มชวนคุย

            “ไม่เคยเห็นนายแฮะ ไม่ได้เรียนที่นี่ใช่ไหม?”

            “เปล่า ฉันไม่ต้องเรียนแล้ว” เดเมี่ยนว่าพลางย่อตัวลงดีดส่งลูกบาสลอยจากกลางสนามผ่านไปยังกลางห่วงราวกับจับวาง  เขาได้ยินเสียงผิวปากและปรบมือตามมา

            “โอ้! เรียนจบแล้วหรอ นายเป็นนักบาสหรือเปล่า”  เกมถูกรีเซ็ทอีกครั้ง  ลูกบาสทรงกลมถูกโยนกลับมาไว้ในมือเด็กหนุ่มช่างพูดที่มีแววตาแสนเป็นมิตร

            “เปล่า”  เขาเอ่ยตอบ เคลื่อนตัวมาอยู่ด้านหน้าอีกฝ่ายพร้อมมือที่ปัดลูกบอลนั่นไปยังทิศทางของคนที่อยู่ในทีมเดียวกับเขา

            “เฮ้! เล่นทีเผลอนี่”

            “นายไม่ได้เผลอสักหน่อย” เดเมี่ยนยิ้ม รู้สึกเหมือนกำลังเล่นสนุกอยู่กับโกไลแอทโดยที่ตัวเองต้องออกแรงด้วย

            น่าจะเป็นความรู้สึกของการเล่นนอกบ้านกับเพื่อน  เขานึกสงสัย

            “ฮ่า! แล้วนายมาทำอะไร ดูแข่งบาสหรอ?” คนช่างพูดยังคงต่อบทสนทนา

            “เฮ้ เพื่อน นายจะขอเบอร์เขาเลยก็ได้นะถ้าจะถามเยอะขนาดนี้” เหมือนบทสนทนาจะยาวเกินไปจนเพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งเอ่ยปากแซวขึ้น  และลามไปเป็นเสียงหัวเราะผสมโรงจากคนอื่นๆพร้อมคำหยอกแซวทีเล่นทีจริง

            “ไม่เอาน่า” เด็กหนุ่มผู้ถูกแซวถองสีข้างเพื่อนตัวเองพร้อมรอยยิ้มสดใส

            เดเมี่ยนยิ้มขำ มองดูเด็กชายที่ใช้ชีวิตได้สมกับการเป็นวัยรุ่นแล้วจึงเอ่ยตอบ “มาดูเพื่อนแข่ง  จริงๆก็กำลังแข่งอยู่”

            “อ้าว? แล้วนายไม่ไปในยิมหรอ?”

            “คนเยอะ” ชายหนุ่มรับลูกบาสจากเด็กชายอีกคนที่ส่งมาจากด้านหลัง   เขาพาลูกบอลทรงกลมหลบผ่านผู้เล่นในสนามไปจนถึงหน้าแป้นบาสแล้วทำแต้มได้สำเร็จอีกครั้ง

            “แบบนี้เพื่อนนายจะไม่โกรธเอาหรอ?”

            เดเมี่ยนหยุดการเคลื่อนไหว  มองตามลูกบาสที่ถูกคว้าจากใต้แป้นไปเริ่มเกมใหม่อีกครั้งคล้ายกำลังครุ่นคิด

            “ก็คงโกรธ”

 

            ____________

 

       โจนาธาน เคนท์ กำลังหัวเสียสุดๆ

 

            มันเป็นวันสำคัญวันหนึ่งของเขา และเขาก็ทำมันได้ดีทีเดียว

            การแข่งขันผ่านไปได้สวยโดยที่เขาไม่ได้ใช้พลังที่ผิดมนุษย์ปกติของเขาแม้แต่นิดเดียว และเขาภูมิใจกับมันมาก  ทีมของเขาชนะ  เพื่อนร่วมทีม โค้ช กองเชียร์ ...ทุกคนกำลังกู่ร้องด้วยความยินดี

            ทว่าพอเขากวาดสายตามองหาร่างของใครบางคนที่เคยนั่งอยู่บริเวณนั้นก่อนเกมจะเริ่ม เขากลับไม่พบคนที่เขาต้องการเจอ

            ยิ่งไปกว่านั้น พอเขาออกมานอกบริเวณสนามแข่ง  เขากลับพบว่าคนที่เขาตามหากำลังหัวเราะอยู่กับกลุ่มเด็กคนอื่นพร้อมลูกบาสในมือ

           

          โกรธ

          โกรธมากๆ

 

            ดูเหมือนเดเมี่ยนจะสังเกตเห็นคนที่กำลังไม่พอใจอยู่ในที่สุด  ชายหนุ่มพูดอะไรบางอย่างกับกลุ่มคนในชุดบาสที่เหมือนจะหยุดเล่นมาสักพักแล้ว  

            เดเมี่ยนคว้าแจ็คเก็ตหนังแล้วเดินอย่างไม่รีบร้อนมาหาจอนที่ยืนพองลมทำหน้าตาไม่พอใจอย่างไม่ปิดบังอยู่ข้างสนาม

            “เฮ้! ไว้มาเล่นกันใหม่นะ เดเมี่ยน

            และหนักขึ้นไปอีกเมื่อเด็กหนุ่มผมบลอนด์นัยน์ตาสดใสโบกมือให้อีกฝ่าย  ซ้ำยังสามารถโกรธได้มากกว่านี้อีกเมื่อเดเมี่ยนหันไปโบกมือตอบ

            “โทษที ข้างในคนมั---

            “หมอนั่นรู้ชื่อนายด้วย!

            โอ้...

            เดเมี่ยนเผลอกะพริบตาไปหนึ่งทีเมื่อคนตรงหน้าไม่ฟังที่เขาพูดจนจบประโยค แต่สวนกลับมาด้วยท่าทีไม่ชอบใจเป็นเด็กๆ

            “เขาจะขอเบอร์นาย”

            “โจนาธาน... ไม่มีใครขอเบอร์ฉัน”

            “ฉันเห็นเขาหยิบมือถือโลโก้เวย์นเอนเทอร์ไพรส์งี่เง่านั่นขึ้นมา ทำท่าจะขอเบอร์นาย ถ้าฉันไม่ได้กำลังยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ตรงนี้! 

       เดเมี่ยนมองตามมือของอีกฝ่ายที่วาดขึ้นบนอากาศประกอบการอธิบาย

            “บริษัทพ่อฉันไม่งี่เง่า”  และนั่นคือสิ่งที่เดเมี่ยนจับใจความได้

            “นั่นไม่ใช่ประเด็น โอ๊ย  นายไม่มาดูฉัน” เด็กหนุ่มยกมือขึ้นยีผมชื้นเหงื่อของตัวเองจนยุ่งเหยิงหนักกว่าเก่า

            “ฉันมา นี่ไง” ชายหนุ่มผู้อายุมากกว่าชี้ลงในจุดที่ตัวเองกำลังยืนอยู่

            “นายไม่ได้อยู่ตอนฉันแข่ง!

            “ก็จะบอกว่าข้างในคนมันเยอะ...หัวร้อนอะไรของนาย ขาดน้ำเหรอ?”

            “ฉันไม่ได้ขาดน้ำ!

            เดเมี่ยนถอนหายใจ มองดูเด็กหนุ่มวัยรุ่นฮอร์โมนพลุ่งพล่านที่โบกมือไปมาประกอบอาการหัวเสียซึ่งพยายามทำเสียงให้เบาลงแต่ไม่เป็นผลนั่น

 

       ก็วัยรุ่นนี่นะ

 

            “นายจะให้ฉันอยู่ตรงนั้นทำไมในเมื่อนายก็มีเชียร์ลีดเดอร์ต่อตัวตะโกนชื่อทีมนายอยู่แล้ว” ชายหนุ่มพ่นลมหายใจลอดผ่านริมฝีปาก พยายามจะไม่หัวเราะ

            “มัน---! มันไม่เหมือนกัน” จอนยกมือปิดหน้าตัวเอง รู้สึกปวดหนึบบริเวณขมับในการอธิบายให้คนอายุมากกว่าแต่ส่วนสูงน้อยกว่าตรงหน้าให้เข้าใจความคิดของเขาได้

            “ตัวนายมีแต่กลิ่นเหงื่อ  ทำไมการเล่นบาสถึงได้เหงื่อมากกว่าการออกไปเตะก้นลูเทอร์ ฉันไม่เข้าใจ”

            “อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ”  จอนละฝ่ามือออกจากใบหน้าตัวเอง เขาเห็นเดเมี่ยนเลิกคิ้วเหมือนจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเขานัก และเขาเริ่มอับอายเกินกว่าจะอธิบายมันทั้งหมด

            “โอเค...สนใจจะอธิบายหน่อยไหม?”

            “....ไม่”

            “งั้นก็ดี ฉันอยากกินพายฝีมือแม่นายจะแย่” เดเมี่ยนไม่ได้มีท่าทีไม่สบอารมณ์หรือร้อนรนเหมือนเด็กหนุ่มอีกคน  เขารู้ว่าจอนหงุดหงิดอะไรแต่ไม่ใคร่ใส่ใจจะระงับอารมณ์อีกฝ่าย

            ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขาชอบ ...ชอบที่ได้เห็นฮอร์โมนในร่างกายของจอนได้ทำหน้าที่ของมัน

            เขาชอบที่ได้เห็นโจนาธานหัวเสียหรือเลยเถิดไปถึงการเกรี้ยวกราด และเขาไม่เคยบอกเรื่องนี้กับอีกฝ่าย

            พวกเขาเดินพ้นประตูโรงเรียนไฮสคูล  เนื่องจากเดเมี่ยนมาตัวเปล่า ไม่มีแม้กระทั่งยานพาหนะ  จอนเองก็เช่นกัน และเขาเป็นคนบอกอีกฝ่ายเองว่าอยากเดินกลับไปพร้อมกัน ดังนั้นพวกเขาจึงลงเอยที่การเดินแทน

            “ร้อนขนาดนี้ใส่แจ็คเก็ตมาทำไม?”

            “นายดูหัวเสียกับทุกอย่างจังเลยนะ?” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก ดวงตาหรี่ลงปรายมองคนข้างตัวที่จ้องตอบกลับมา

            “แหงล่ะ ความผิดนายด้วย”

            “-Tt- เริ่มน่ารำคาญแล้วนะ จอน”  เดเมี่ยนเอ็ด และได้ผลชะงัดเมื่อคนตัวสูงกว่าเบนหน้าไปอีกทาง ใบหน้าบูดบึ้งแปรเปลี่ยนเป็นพองลมข้างแก้ม ซึ่งนั่นน่ารักดี เดเมี่ยนยอมรับ

            จอนไม่ได้พูดอะไรต่อ คล้ายกำลังจัดการกับอารมณ์ของตัวเองก่อนจะหันมาอีกครั้ง

            “โทษที... แล้วคุยอะไรกันไปบ้าง? หมายถึง---กับพวกนั้น” แต่ก็ยังไม่พ้นการซักถามถึงเรื่องที่เป็นสาเหตุหนึ่งของอาการหงุดหงิดของตนอยู่ดี

            “ไม่มีอะไร ก็แค่ถามว่ามาทำอะไร ส่วนใหญ่ก็เล่นบาส” เดเมี่ยนไม่เกี่ยงที่จะตอบ  เขาไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องสำคัญอะไรมากมาย

            “แล้วนายตอบว่า?” จอนเลิกคิ้ว

            “มาดูเพื่อนแข่ง” เขาตอบไปตามตรง

            “เพื่อน!?  ซึ่งนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้จอนกลับมาหัวเสียและพูดเสียงหลงแถมดังพอจะไล่นกข้างทางให้บินหนีไปด้วยความตกใจอีกต่างหาก

            “นายนี่... ปฏิกิริยารุนแรงจริง” เดเมี่ยนพยายามจะไม่ขำ นั่นทำให้สายตาของเขาที่มองจอนกลายเป็นการดูแคลนโดยไม่ได้ตั้งใจ

            “โอ้โห โอเค คุณเพื่อน ขอโทษนะที่ต้องมีปฏิกิริยา”

             

          อา...วัยรุ่น

 

            ถึงจุดที่เดเมี่ยนไม่สามารถกลั้นขำได้อีกต่อไป  ชายหนุ่มหลุดหัวเราะเสียงดัง มือข้างหนึ่งกุมท้องตัวเองราวกับเป็นการหัวเราะที่รุนแรงที่สุดตั้งแต่เกิดมา

            จอนมีท่าทีไม่พอใจหนักขึ้นกว่าเดิม  เด็กหนุ่มถองสีข้างคนอายุมากกว่าที่เอาแต่หัวเราะเพิ่มเชื้อเพลิงให้ไฟที่สุมอยู่ใต้กะโหลกของเขา

            “ได้! คุณเพื่อน  พร้อมจะเลิกหัวเราะเมื่อไรก็บอกแล้วกัน” จอนกระแทกเสียงเน้นสรรพนามที่ใช้เรียกอีกฝ่ายอย่างจงใจจะบอกว่าตอนนี้หัวเสียมากขนาดไหน

            “ฮ่า!  ....วัยรุ่น”  ซึ่งเดเมี่ยนไม่ได้สลดแต่อย่างใด

           

            วัยรุ่นก็งี้

 

            _____________      

 

       เด็กหนุ่มเรือนผมสีบลอนด์สว่างมองตามแผ่นหลังที่เล็กกว่าของชายผิวสีน้ำผึ้งสวยกับใครอีกคนที่ตัวสูงกว่าในชุดบาสคล้ายกันกับของเขา

            “พวก...  นายทำเขาทะเลาะกับแฟน”  แรงกระทุ้งจากศอกของเพื่อนข้างกายเรียกความสนใจจากเขา

            แน่นอนว่าทั้งหมดนั่นพวกเขาได้ยิน  แทบจะทุกพยางค์เลยก็ว่าได้จากการ(พยายามจะไม่)โวยวายอย่างหัวเสียของโจนาธาน เคนท์

            “ฉันไม่รู้ ก็เขาบอกเพื่อน”  เด็กหนุ่มหัวเราะอย่างไม่เป็นทุกข์เป็นร้อนนัก

            “ดูท่าเพื่อนเขาจะหัวเสียน่าดู” อีกฝ่ายหัวเราะ

            “ดูเขาเป็นสเป็คนายนะ น่าจะแอบๆขอเบอร์ไว้สักหน่อย” เด็กหนุ่มอีกคนออกความเห็น

            คนถูกยุไหวไหล่เล็กน้อย  ดวงตาสีน้ำทะเลลึกทอประกายวูบ  มือข้างหนึ่งหยิบโทรศัพท์สีเงินโลโก้เวย์นเอนเทอร์ไพรส์ขึ้นมาเคาะลงบนริมฝีปากล่างพร้อมรอยยิ้มหยันขัดกับภาพลักษณ์สดใส

            “ฉันไม่ได้ขอเบอร์  ...ฉันขอSnapchatเขามา”

 

          วัยรุ่นก็งี้

 

            _________[END]_________

 

            


อยากแต่งฟิคสั้นๆค่ะ  อุตส่าห์ได้ว่างละขอสักหน่อย ฮา
แต่งเสร็จมีความรู้สึกแบบ โอ๊ย พวกแก ร้าย ร้ายกันทั้งหมด 55555555555
อยากเห็นจอนหัวร้อนเป็นการส่วนตัวค่ะ ฟีลน้องคงแบบ โอ้โห โอเค เพื่อน ได้ เพื่อน เพื่อนก็เพื่อน เมื่อคืนนี้ก็คือเพื่อนด้วยใช่ไหม------ แค่กๆ! #ผิด

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ K. pneumoniae จากทั้งหมด 38 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 09:19
    ร้ายกาจ!55555//ไงนึกถึงรอนขึ้นมาได้เนี่ย5555
    สงสารหนูจอนที่ต้องทนกับความร้ายลึกของเดเมี่ยน แต่ดูเข้ากันได้อย่าง(เกือบ)ลงตัวซะงั้น ชอบคู่นี้มาก อยากให้แต่งคู่นี้เยอะๆนะคะ><
    #9
    0
  2. #8 ★ Sweet Rock Cafe ★ (@manami33) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 07:19
    อ่านไปก็รู้สึกเดเมี่ยนเธอช่างร้ายกาจ ชอบความหึงของจอนสินะ อิอิ (เราก็ชอบน้า>////< ) คู่นี้น่ารักสุดๆเลยค่ะทำเอานึกถึงสองคนนี้กัดกันในซุปเปอร์บอยแบบแอร๊ยยย น่ารัก~?? แต่ตอนสุดท้ายนี่จอนรู้มีหวังหึงหนักกว่าเดิมแน่ค่ะ ฮ่าๆ เขาไม่แลกเบอร์โทรกันแล้วน้าจอน~ อิอิ
    #8
    0
  3. วันที่ 21 เมษายน 2560 / 23:15
    ชอบฟิคที่มีบรรยากาศไฮสคูลแบบนี้จังเลยค่ะ แต่งคู่นี่อีกเยอะนะค้าาาาา เอ็นดูแรงง
    #7
    0
  4. #6 p_ice (@p-ice) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 20:06
    โว้ยยย ดามี้ร้ายอะ น่ารัก จอนนี้ก็ยั่วขึ้นจริงๆ 55555 น่ารัก!
    #6
    0
  5. #5 ..-+iiau..-+ (@lancelotkun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 08:44
    จี้ตอนสุดท้าย อืมสมัยนี้เขาไม่ขอเบอร์กันแล้วจ้ะ อิจอน นู๋มีความนอยและหวงเดเมี่ยนสูงนะลูก แค่เขามาเชียร์ก็ควรดีใจแล้วนะ ส่วนน้องเดไม่คิดว่าจะโปรยเสน่ห์ใส่เพศเดียวกันได้ด้วย ฮ่าๆ เป็นชั้นชั้นก้อเอาค่ะ //โดนฮีทวิชั่นอิจอนยิงใส่
    #5
    1
    • #5-1 K. pneumoniae (@liszukung) (จากตอนที่ 1)
      19 เมษายน 2560 / 21:06
      55555 จอนแบบฮอร์โฒนกำลังแปรปรวนค่ะ ฮาาาา
      เมี่ยนบอกไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ นั่งเฉยๆ แลกสแนปแชทแมนๆคุยกัน ฮา
      อยากได้เหมือนกันค่----------
      #5-1
  6. วันที่ 17 เมษายน 2560 / 00:41
    ชอบคู่นี้มากๆเลย จะรออ่านนะค่า
    #4
    0
  7. #3 MEW
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 19:11
    เป็นฟิคที่ฮาค่ะะ 5555 แต่งอีกนะคะพี่~ :3

    คู่นี้เยอะๆๆๆๆๆ หลังคอมมิกเล่ม 3 มาแล้วก็ขออีกนะค้าา
    #3
    1
    • 16 เมษายน 2560 / 21:46
      ดีใจที่ชอบค่ะ อยากแต่งเรื่อยๆแหละค่ะถ้าเป็นไปได้555
      #3-1
  8. วันที่ 16 เมษายน 2560 / 12:21
    เพื่อนนนนแค่กกๆ--เขาบอกเพื่อนแหละจอน ฟฟฟ ยังงี้ต้องทำโทษ//จอนไม่ได้กล่าวแต่รีดจะกล่าวให้
    #2
    1
    • 16 เมษายน 2560 / 21:44
      ได้ทำแน่ค่ะ เผลอๆสแนปแชทคุยกับคนอื่นอยู๋แล้วจอนเห็น วั้ยยยย ต้องมีการแสดงความเป็นเจ้าของโชว์หน่อยแล้วจอนนนนน
      #2-1
  9. #1 DevilSweet (@DevilSweet) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 12:20
    ทำไมมันฟินเช่นนี้ ชอบอารมณ์แบบนี้มากๆเลย
    #1
    1
    • #1-1 K. pneumoniae (@liszukung) (จากตอนที่ 1)
      16 เมษายน 2560 / 21:43
      ดีใจที่ชอบค่า
      #1-1