คัดลอกลิงก์เเล้ว

How lovely you are [Jon x Damian | Jondami ]

โดย K. pneumoniae

'เดเมี่ยน เวย์น' เป็นคนน่ารัก ผมพูดจริงๆนะ เขาเป็นคนน่ารัก ผมจะเล่าความน่ารักของเขาให้ฟัง...

ยอดวิวรวม

1,982

ยอดวิวเดือนนี้

13

ยอดวิวรวม


1,982

ความคิดเห็น


18

คนติดตาม


59
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 ก.ค. 59 / 19:00 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Fic Jondami

Jonathan Kent x Damian Wayne 

อีกเรื่องแล้วค่ะสำหรับคู่นี้ 5555555555


เป็นการบรรยายด้านน้องจอนทั้งหมดเลยค่ะ  เพราะเมนหลักอยู่ที่น้องเมี่ยน กร๊ากกก

ขอบคุณที่แวะมาอ่านมาเมนท์ให้กันนะคะ >w<) รัก

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 30 ก.ค. 59 / 19:00

บันทึกเป็น Favorite


How lovely you are

pairing : Jonathan Kent x Damian Wayne | Jondami

________________________________________________




            เดเมี่ยน เวย์น เป็นคนน่ารัก

 

            เด็กผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงคนเดียวของตระกูลเวย์น  ดวงตามรกตคู่งามที่มักจะทอประกายเหยียดหยามทุกสิ่งมีชีวิต ท่าทีไม่เป็นมิตรกับอะไรทั้งสิ้นนอกจากสัตว์ที่เขาอยากจะเล่นด้วย  คำพูดคำจาช่างประชดประชันเหน็บแนมดูหมิ่นดูแคลนประณามหยามเหยียดเย้ยหยันซึ่งมักจะหลุดออกมาจากริมฝีปากที่เชิดขึ้นอย่างหยิ่งผยองตลอดเวลานั่น

 

            เหมือนปิศาจเลยเนอะ?

 

            แต่ความจริงแล้ว เดเมี่ยน เวย์น  เป็นคนที่น่ารัก

 

            ทำไมคุณทำหน้าเหมือนไม่เชื่อผมแบบนั้นล่ะ?

 

            ผมพูดจริงๆนะ เขาเป็นคนน่ารัก

 

            แต่ผมไม่คิดว่าคนอื่นจะเคยเห็นมุมน่ารักๆจากเขาหรอก 

 

            แน่นอนว่าผมเห็น   ยกตัวอย่างเช่น...

 

            .

 

            .

 

            .

 

            .

 

            ผมลืมตาตื่นขึ้นจากห้วงความฝันพร้อมกับแสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดเข้ามาทางหน้าต่าง  เหลือบตาไปมองนาฬิกาข้างเตียงถึงได้รู้ว่าตอนนี้เพิ่งจะหกโมงเช้า และนั่นเป็นเวลาที่ผมต้องตื่นเพื่อลุกไปฝึกกับพ่อ

            ปกติแล้วเวลานี้ผมต้องออกไปทำภารกิจบางอย่างกับคู่หูของผม---เรียกว่าคู่หูได้ไหมนะ? คงได้แหละ  แต่ช่วงนี้เราต้องแยกย้ายกลับบ้านตัวเองกันสักพัก  ไม่ใช่ช่วงพักงานหรอก แต่มันเป็นข้อตกลงระหว่างผมกับพ่อ

            ผมกำลังนึกถึงใบหน้าเย่อหยิ่งของใครบางคนที่แค่จินตนาการถึงก็ทำให้ยิ้มได้ 

            มันผ่านมา3ปีแล้วที่ผมต้องทำงานร่วมกับเขา แน่นอนว่าช่วงแรกๆเป็นอะไรที่ใกล้เคียงกับคำว่า หายนะ  เขาเลวร้ายมาก  คำพูดคำจา  ลักษณะนิสัย ทุกสิ่งทุกอย่างที่แสดงออกมามันช่างน่าสงสัยว่าจะมีใครหน้าไหนใช้ชีวิตร่วมกับเจ้าปิศาจนั่นได้

            แต่พอเวลาผ่านไป ผมถึงได้มองเห็นอะไรหลายๆอย่าง

            ....ที่คนอื่นไม่มีวันได้เห็นหรอก   จริงๆนะ

 

            มือของผมเอื้อมไปหยิบอุปกรณ์สื่อสารข้างตัวขึ้นมาเลื่อนหารายชื่อใครที่กำลังนึกถึง แตะสัมผัสลงบนตัวษรนั่นแผ่วเบาแล้วเริ่มกดละเลงข้อความส่งไป ด้วยรู้อยู่แล้วว่าช่วงเวลาแบบนี้อีกฝ่ายคงตื่นแล้วแน่นอน  เผลอๆอาจจะเพิ่งเสร็จจากการออกกำลังกายยามเช้า

           

          อรุณสวัสดิ์ J

 

            ผมเหยียดแขนบิดขี้เกียจ อ้าปากหาวหวอดอีกหนึ่งที  ไม่นานเกินรอก็ได้รับข้อความตอบกลับมา

           

            [มีอะไร]

 

          สั้น  ง่าย  ได้ใจความ   ผมเผลอยิ้มมุมปากแล้วพรมปลายนิ้วพิมพ์ตอบแทบจะทันที

 

            ไม่มีอะไร  แค่อรุณสวัสดิ์ XD

 

            ผมวางอุปกรณ์สื่อสารลงข้างตัว ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปหยิบแปรงสีฟันสีแดงมาป้ายยาสีฟันลงไปแล้วเดินถือมันออกมาจากห้องน้ำ

            อีกฝ่ายไม่ตอบกลับมาแล้ว   ...ซึ่งไม่หลุดจากที่คาดไว้เท่าไร

            หลังจากส่งแปรงสีฟันเข้าปาก นิ้วมือของผมละเลงลงบนหน้าจอ พิมพ์ข้อความส่งกลับไปอีกครั้ง

 

            อรุณสวัสดิ์ เดเมี่ยน  J J

 

          โรบิน อารูณซาหวาดดดด

 

          อรุณสวัสดิ์นะ สวัสดีตอนเช้า J

 

            รัวข้อความเดิมๆไปอีก4-5ข้อความ  อุปกรณ์ในมือก็สั่นครืดคราดบ่งบอกถึงการตอบสนองนั่น ผมรีบจิ้มเปิดข้อความที่ได้รับทันที

 

            [โอเค ได้!

อรุณสวัสดิ์  เจ้าบ้า  พอใจรึยัง!]

 

อาน่ารัก

ผมเผลอยิ้มมุมปากพร้อมกัดแปรงสีฟันเบาๆ

 

รักนาย J

 

          แน่นอนว่าไม่ได้รับข้อความตอบกลับหรอก  แต่ก็เดาออกว่าอีกฝ่ายกำลังทำสีหน้าแบบไหนน่ะนะ

 

            มันน่ารักมากๆ เวลาที่เขา---ซึ่งเกลียดการแชทผ่านอุปกรณ์สื่อสารยอมตอบข้อความของผม ตามคำพูดที่ผมอยากให้เขาตอบ ยอมตามใจผมแม้ว่าจะขัดกับนิสัยของตัวเองก็ตาม  เป็นตัวอย่างที่พอเห็นภาพรางๆถึงความน่ารักของเขาได้หรือเปล่านะ?   ถ้ายังอีกละก็ผมขอนำเสนอความน่ารักถัดไป          

 

            .

 

            .

 

            .

 

            .

 

           

            เบื้องหน้าของผมคือภาพที่งดงามที่สุดเท่าที่ผมจะสามารถบรรยายได้  ริมฝีปากที่มักจะเชิดขึ้นอย่างดื้อรั้นนั่นกำลังผ่อนคลายลง  ระบายลมหายใจเป็นจังหวะยาวต่อเนื่องสม่ำเสมอ เปลือกตาบางปิดสนิท ปล่อยแพขนตาคลอเคลียเหนือแก้มเนียน เสื้อยืดสีดำตัวบางที่เขาเลือกหยิบมาใส่เป็นชุดนอนนั่นทำให้เขากลืนไปกับความมืดรอบด้านได้ง่ายมาก  แต่ไม่มากพอให้สายตาของผมมองไม่เห็นหรอกนะ

            เดเมียนกำลังหลับ...

 

            หลังจากออกไปช่วยลีคจัดการปัญหาข้างนอกนั่นด้วยกันมาสักพัก เขากลับมาถึงที่พักก็รุดไปอาบน้ำแล้วเข้านอนทันที เนื่องด้วยวันถัดมาพวกเราจำเป็นต้องสานต่อธุระบางอย่างที่นี่ตามที่แบทแมนบอก จึงไม่ได้แยกกันกลับบ้านเหมือนคนอื่นๆ    ผมสังเกตมาหลายวันแล้วว่าช่วงนี้เดเมี่ยนดูอ่อนล้า ขาดการพักผ่อน แต่ปากหนักเกินกว่าจะพูดมันออกมา

            ผมขยับหนุนแขนตัวเองเมื่อหมอนที่มีอยู่เพียงใบเดียวบนเตียงโดนอีกฝ่ายยึดไปก่อนแล้ว  ซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไร เรื่องมากไม่ได้นักเพราะที่นี่ไม่ใช่โรงแรมที่มีคุณภาพอะไร แค่ใช้ซุกหัวนอนชั่วคราวได้ก็เพียงพอแล้ว

            แล้วผมก็ไม่ได้นอน

            หมายถึง  ใช่ ผมนอนตะแคงข้างมองหน้าอีกฝ่ายที่กำลังหลับพริ้มอย่างเหนื่อยอ่อน ผมทำแบบนั้นแหละ นอนมองเขานอนนิ่งแบบนี้

            ...ตลอดทั้งคืน

            อืม... ช่วยไม่ได้จริงๆ ผมไม่สามารถหลับได้ลงหรอก ตราบที่เขายังนอนอยู่ข้างๆแบบนี้น่ะ  กระทั่งผมเหลือบไปมองนาฬิกาบนผนังห้องที่ผมแอบคิดว่าแปลกดีที่ห้องพักจะมีของแบบนี้แขวนอยู่ แต่ก็ช่วยได้มากทีเดียว

            ตีห้าพอดีเป๊ะ

            อืม... เวลาตื่นเขาแหละ

            เร็วเท่าความคิด  เปลือกตาที่เคยปิดสนิทอยู่นั่นขยับเปิดขึ้นเล็กน้อย  เดเมี่ยนกะพริบตาสั้นๆหนึ่งทีก่อนจะเปิดมันขึ้นเผยลูกแก้วสีมรกตที่กำลังทอประกายง่วงงุน

            มือของเขาขยับขึ้นมาสอดใต้หมอน ดวงตากลอกไปซ้ายทีขวาทีคล้ายกำลังครุ่นคิดสงสัยอะไรบางอย่าง ก่อนที่อัญมณีเม็ดงามนั่นจะเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ผม

            ผมคลี่รอยยิ้มรับสายตาอีกฝ่าย มือยกขึ้นเกลี่ยผมที่ปรกหน้าผากของเขาออกเบาๆ

            “อรุณสวัสดิ์ ....แต่นอนต่อดีกว่านะ สักหกโมงเดี๋ยวฉันปลุกใหม่” เสียงกระซิบลอดออกจากริมฝีปากของผม  เดเมี่ยนปรือตาลงคล้ายกำลังสับสนว่าควรจะทำอย่างไรต่อ  ถ้าเป็นปกติแล้วเขาต้องเถียงกลับมา หาว่าผมดูถูกความอดทนของเขา 

 

            แต่ตอนนี้เราอยู่กันสองคน

            บนเตียง

            ในห้องนอน

            ...ตอนตีห้า

 

            และสิ่งที่เขาทำคือการขยับเลื่อนลงจากหมอน เปลือกตาบางปิดทับลูกแก้วสีสวยนั่น  มือของเขาดันหมอนส่งมาให้ผมเอื่อยๆก่อนจะเลื่อนลงกำชายเสื้อของผมเอาไว้หลวมๆ  และเป็นจังหวะเดียวกับที่หน้าผากของเขาจรดลงแตะสัมผัสบนแผ่นอกของผม

           

            อา...  น่ารัก~

 

            ผมอดไม่ได้ที่จะส่งมือขึ้นลูบตามเส้นผมเบื้องหน้านี่  รู้สึกอิ่มเอมไม่น้อยที่อีกฝ่ายผู้ซึ่งเกลียดการแบ่งปันดันหมอนส่งมาให้หนุน

            เสียงหัวใจของเขากลับไปอยู่ในจังหวะที่ช้าลงอย่างสม่ำเสมออีกครั้ง บ่งบอกว่าอีกฝ่ายยอมรับข้อตกลงที่ว่าจะให้ผมปลุกตอนหกโมงแต่โดยดี

           

          เดเมี่ยนก็น่ารักแบบนี้เสมอแหละเวลาที่เราอยู่ด้วยกันสองคน---โอเค ไม่เสมอ แต่ความน่ารักก็คือความน่ารักอยู่ดี ผมไม่อาจใช้คำจัดความอื่นมาบรรยายได้อีกแล้วล่ะ ...โอ้  เหมือนจะมีอยู่คำหนึ่งที่ใช้ได้นะ

 

            .

            .

 

            .

 

            .

 

            เดเมี่ยน เวย์น  เป็นนางฟ้า

 

            ผมกำลังพูดถึง  นางฟ้าในแบบที่ ...อืม  งดงามจนหาคำมาบรรยายไม่ได้ อะไรทำนองนั้น

           

           

            เบื้องหน้าของผมเป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หน้าจอไม่กว้างมากนักตามสภาพที่สามารถหาซื้อได้จากร้านขายของมือสอง  ไม่ใช่ของที่ดีนัก แต่มันก็ดีพอให้ใส่โปรแกรมสนทนาผ่านกล้องได้อยู่บ้าง

            และภาพที่ปรากฏอยู่นั่นกำลังทำผมเคลิบเคลิ้ม...

            คิดว่าผมจะสามารถวิดีโอคอลกับใครได้อีก?  นอกจากเดเมี่ยน

          ตอนนี้ผมอยู่บ้าน  และเขาเองก็อยู่บ้านของเขา มันผ่านมาหลายอาทิตย์แล้วที่เราไม่ได้ไปเจอกันเนื่องด้วยธุระบางอย่างของพวกเราทั้งคู่  การคุยผ่านข้อความ(ที่เขาไม่ชอบ) เริ่มกลายเป็นผ่านเสียง(เขาก็ไม่ชอบอยู่ดี) และแปรเปลี่ยนเป็นผ่านวิดีโอ(เขาก็ไม่ได้ชอบไอ้นี่เหมือนกัน  เขาไม่ชอบอะไรสักอย่างนั่นล่ะ)

           

            เดเมี่ยน เวย์น ในชุดลำลองสีดำที่เจ้าตัวมักจะชอบใส่ กำลังนั่งหันข้างโดยที่สมาธิจดจ่ออยู่กับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า  มันคือเปียโนหลังใหญ่มันขวับสีดำ และปลายนิ้วของเขาเองก็กำลังละเลงสร้างเสียงอันไพเราะจับใจดังกังวานผ่านอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ส่งมาถึงผม

            ดวงตาสีมรกตปรือลงเล็กน้อยอย่างตั้งใจ ผมเห็นเขาขยับปากฮัมเสียงเพลงออกมาเบาๆ   มันเบามากเสียจนเหมือนเขาแค่งึมงำกับตัวเอง  แต่แน่นอนว่าผมได้ยิน

            ผมไม่รู้จักเพลงที่เขากำลังเล่นอยู่  แต่นั่นไม่สำคัญหรอก

 

            เดเมี่ยน เวย์น กำลังเล่นเปียโนให้ผมฟัง

 

            เอาไปเล่าให้พ่อฟัง พ่อก็ไม่เชื่อหรอก  เอาไปเล่าให้แบทแมนฟัง แบทแมนก็คงไม่เชื่อเหมือนกัน ได้หาว่าผมฝันเลอะเทอะแน่ๆ

 

          เขาเหมือนนางฟ้าเลย...

           

            ผมมองเห็นกรอบเล็กๆด้านขวาของโปรแกรมที่กำลังปรากฏใบหน้าของเด็กหนุ่มทรงผมยุ่งเหยิงซึ่งกำลังยิ้มอย่างเคลิบเคลิ้มมองตรงไปด้านหน้า

            นั่นคือผมเอง 

            ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตัวเองกำลังทำหน้าแบบไหนอยู่  ผมห้ามตัวเองไม่ให้บันทึกการสนทนานี้เอาไว้ เพราะไม่อยากโดนเดเมี่ยนด่าเอาทีหลัง  ...ซึ่งห้ามไม่ได้หรอก

       บทเพลงที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศ สีหน้าตั้งใจที่ดูผ่อนคลายของคนที่อยู่บนหน้าจอนั่น...

            ปลายนิ้วของผมไล้สัมผัสไปตามบริเวณใบหน้าของอีกฝ่าย เรื่อยมาจนถึงลำคอและไหล่ด้านข้างที่กำลังขยับไหวไปตามการเคลื่อนตัวของมือ

            ก่อนหน้านี้เราพูดถึงเครื่องดนตรีอะไรสักอย่างที่ผมลืมชื่อไปแล้ว ผมเล่าให้ฟังว่าเพื่อนข้างบ้านที่ฟาร์มมักจะเอาออกมาเล่นตอนกลางคืน และผมชอบฟังเสียงของมัน  เขาก็พูดขึ้นมาว่าบ้านของเขามีเปียโนอยู่หลังหนึ่ง

            จากนั้นก็เป็นการคะยั้นคะยอของผมเองทั้งหมดที่ขอให้เขาเล่นให้ฟังโดยไม่ถามสักคำว่าเขาเล่นเป็นไหม   คนอย่างเดเมี่ยน เวย์น แค่อยากทำอะไรสักอย่างให้ได้ เขาต้องทำได้  ผมรู้นิสัยข้อนี้ของเขาดีพอๆกับที่รู้ว่าเขาจะใจอ่อนถ้าผมตื๊อต่ออีก6-7ครั้ง(จะด้วยความรำคาญหรืออะไรก็ตามแต่)

 

            และนั่นล่ะ...

            ผมปฏิเสธไม่ได้ว่ารักทุกอย่างที่เป็นเดเมี่ยน  แน่นอน ...ผมรักเดเมี่ยน  เรื่องนี้เขาก็รู้ดี

           

            ผมห้ามตัวเองไม่ได้หรอก  เพราะเดเมี่ยนช่างน่ารัก... เขาช่างเหมือนนางฟ้าในยามที่เราอยู่กันตามลำพัง

 

            ....อันที่จริงก็มีบางเวลาที่เขาแสดงด้านน่ารักออกมาตอบสนองผม แม้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ตามลำพัง

 

            .

 

            .

 

            .

 

            .

 

            .

 

            .

 

            บรรยากาศมาคุเบื้องหน้ากำลังแปรเปลี่ยนเป็นคุกรุ่น และไปจบที่หายนะในไม่ช้า...

 

            เดเมี่ยนในชุดโรบินเต็มรูปแบบยืนอยู่ตรงนั้น หลังเหยียดตรง ใบหน้าเชิดขึ้น คิ้วขมวดมุ่น สองแขนไขว้กอดกันแนบอก 

            เขากำลังไม่พอใจ

            ริมฝีปากนั่นกำลังพ่นคำพูดร้ายแรงทั้งประชดประชันเหน็บแนมทุกรูปแบบที่เขาสามารถคิดมันขึ้นมาได้ และมันพุ่งเป้าไปที่แบทแมน

            สมาชิกคนอื่นๆในลีคกำลังปั้นสีหน้าไม่ถูกกับการรับฝีปากของเขา ได้แต่เดินถอยไปทางอื่นโดยชำเลืองมองสองพ่อลูกนั่นทะเลาะกันอย่างรุนแรง(ส่วนใหญ่เป็นเดเมี่ยนที่พูด)

            สถานการณ์เริ่มแย่ลงเมื่อแบทแมนเริ่มพูดตอกกลับ เดเมี่ยนสะดุ้งไปในคำตวาดสั้นๆนั่น

            พ่อของผม---ซุปเปอร์แมน เดินเข้าไปทางสองคนนั้น  ผมเห็นเขาจับไหล่แบทแมนเหมือนกำลังสื่อสารอะไรกันบางอย่าง

           

            ท่าไม่ดีเลยแฮะ...

 

            ผมรู้ว่าไม่ควรจะเข้าไปยุ่งเรื่องครอบครัวของเดเมี่ยน  ไม่ใช่เพราะว่ามันไม่เหมาะสม  ในสถานการณ์แบบนี้มันเหมาะสมแน่นอนอยู่แล้วในการเข้าไปห้าม

            แต่เดเมี่ยนไม่ชอบ

            เขาไม่ชอบให้ผมสอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องของเขากับพ่อของเขา

            ดังนั้นผมต้องรวบรวมความกล้านิดหน่อย...ในการเดินเข้าไปหาเขา

            “โรบิน พอแล้ว...”  ผมดึงแขนของเขาเบาๆให้หันมา  เขายังดูโกรธอยู่ ยังคงมีท่าทีไม่พอใจ  เขาหันกลับไปมองแบทแมนอีกครั้ง

            “เพราะว่าคุณพ่อไม่เคยเข้าใจอะไรเลยนั่นแหละ!” เขาเริ่มตวาดอีกครั้ง

            “ชู่...โรบิน  พอแล้ว...พอแล้ว...”  แขนข้างซ้ายของผมโอบรอบเอวของเขาและมืออีกข้างที่ยกขึ้นปิดตาของเขาจากด้านหลัง

            แน่นอนว่าเดเมี่ยนสะบัดออก  ไม่เกินจากที่คาดการณ์เท่าไร

            แต่นั่นทำให้ผมกลายเป็นเป้าหมายของเขาแทนที่จะเป็นแบทแมน  เขาอ้าปากทำท่าจะด่าผมด้วยคำพูดอะไรสักอย่าง

            ผมส่งมือไปจับมือทั้งสองข้างของเขา ดึงมันออกมาด้านหน้า ออกแรงบีบมันเบาๆพร้อมกับส่งสายตามองลึกลงไปยังดวงตาใต้หน้ากากนั่น

            “เดเมี่ยน...” ผมกระซิบเสียงเบา  อีกฝ่ายมีท่าทีสงบลงไปเล็กน้อย

            “พอแล้วนะ...” ผมเอ่ยซ้ำ  นั่นทำให้เขาพ่นลมหายใจออกอย่างพยายามลดความหงุดหงิด 

            เดเมี่ยนขยับตัวเข้ามาใกล้  ใบหน้าที่กำลังแสดงอารมณ์ไม่พอใจนั่นซบลงบนไหล่ของผม  แรงบีบส่งผ่านมายังฝ่ามือทำให้ผมรู้ว่าควรทำอะไรต่อจากนี้

 

            เขากำลังพยายามสงบสติอารมณ์

            โดยการซุกหน้าลงบนบ่าของผม

            ....ต่อหน้าคนทั้งลีค

 

            นั่น...น่ารักมากทีเดียว  แต่ผมจะไม่พูดออกไปหรอกนะ (แน่นอนล่ะ ผมไม่อยากได้คริปโตไนท์เป็นของขวัญวันเกิด)

            ผมเกยคางลงบนกลุ่มผมสีดำเบื้องหน้า สัมผัสเสียงหัวใจที่เต้นอย่างบ้าคลั่งในอกของเขา 

            “ไม่เป็นไรนะ ...ค่อยๆคุยกัน” ผมกระซิบบอกเขาเบาๆ  เป็นจังหวะเดียวกับที่หัวใจของเขาค่อยๆสงบลงอย่างช้าๆ

            เดเมี่ยนผละออก มือข้างหนึ่งยกขึ้นบีบระหว่างคิ้วของตัวเอง  เขาพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับแบทแมนที่ยังคงยืนอยู่ตรงนั้นกับพ่อของผม

            “ผมขอโทษ...คุณพ่อ”  น้ำเสียงนั่นอ่อนลง

 

            ...และสาบานได้ว่าผมเห็นทุกสายตาหันมามองผมอย่างสงสัย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แบทแมน

 

            ผมเม้มปาก หลบดวงตาทุกคู่ที่มองมา แสร้งทำเป็นไม่ได้สังเกตอะไรทั้งสิ้น

            เหมือนแบทแมนกับโรบินจะเคลียร์กันได้ด้วยดี  ผมจึงก้าวถอยกลับมายืนอยู่ที่เดิม มองดูโรบินที่กลับไปทำตามคำสั่งของแบทแมนตามเดิม

            “เหมือนว่ามีอะไรบางอย่างทีพ่อต้องรู้นะ”  เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านซ้าย  เป็นคลาร์ก เคนท์ในชุดซุปเปอร์แมนที่ยืนอยู่ตรงนั้น---พ่อของผมเอง

            ผมรู้สึกทำอะไรไม่ถูกนิดหน่อยจึงยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองอย่างไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน

            ริมฝีปากของพ่อหยักโค้งเป็นรอยยิ้ม

       “แม่รู้หรือเปล่าเรื่องนี้?”

            ผมไม่แน่ใจว่าพ่อพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่ 

            “หมายถึงเรื่อง...”  ผมหันหน้าไปทางโรบินที่กำลังยืนคุยกับแบทแมน  “เขา...น่ะเหรอครับ ปกติผมก็เล่าให้ฟังเหมือนที่เล่าให้พ่อฟังแหละ”

            ผมยิ้ม  พ่อยิ้มตอบ เหมือนพ่อจะเข้าใจอะไรบางอย่างที่ผมไม่ได้พูดออกไป  ซึ่งนั่นก็ดีแล้ว

           

       เขาแค่ไม่รู้ว่าเดเมี่ยนสามารถน่ารักได้ขนาดไหน  แอบหวังลึกๆว่าผมจะเป็นคนเดียวที่เดเมี่ยนเลือกจะแสดงมุมเหล่านี้ด้วย  ผมรักที่เขามักจะแสดงท่าทีไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าผมต้องกลายเป็นคนที่ปกป้องเขา  รักที่เขายอมไม่ยอมให้ผมออกไปเสี่ยงอันตรายเพียงลำพัง  รักที่เขามองผมด้วยสายตาที่สื่อความหมาย

            รักทั้งหมดที่เดเมี่ยนเป็น

            ทำไมน่ะเหรอ?

           

            ก็เพราะเดเมี่ยน เวย์น เป็นคนที่น่ารัก

            ช่วยไม่ได้จริงๆ ที่ผมจะรัก

           .


          .


          .


          .


          .



            ครืด... ครืด....

            ผมสะดุ้งหลุดจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงอุปกรณ์สื่อสารข้างตัวสั่นอย่างต่อเนื่อง  นึกแปลกใจที่จะมีใครโทรมาหาในตอนหกโมงเช้าแบบนี้

            ทว่าชื่อที่ปรากฏอยู่นั่นทำเอาผมต้องรีบกดรับแทบจะทันที

            “ว่าไง เดเมี่ยน”  สาบานได้ว่าห้ามตัวเองไม่ให้ทำเสียงสดใสเกินความจำเป็นแล้วจริงๆ...

            [เสียงเหมือนตื่นนานแล้ว]

       “อื้อ สักพักแล้วล่ะ มีอะไรเหรอ?”

            [นายบอกให้ฉันโทรปลุก]

        ผมเผลอเบิกตากว้างอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้  โอ้...ใช่

            “โอ้...แต่นายบอกว่า ไม่นี่นา”

            [-Tt-]  ผมได้ยินเขาส่งเสียงไม่ชอบใจอย่างที่เขามักจะชอบทำ   ...และผมชอบมัน

            “ฮะๆ ไม่เอาน่า  ใช่ว่าฉันจะเดาใจนายได้ทุกครั้งสักหน่อย จริงไหม?”

            [ใครขอให้นายมาเดาใจฉัน]   ผมรู้สึกผ่อนคลายกับสไตล์การพูดจาที่ไม่ค่อยน่าฟังสำหรับหลายๆคนนั่น

            “นี่...เดมี่ยน”  ผมเอ่ยเรียกคนที่อยู่ปลายสายหลังจากครุ่นคิดอะไรบางอย่างได้

            [...] เดเมี่ยนไม่ตอบอะไร นั่นเป็นสัญญาณบอกว่า กำลังฟังอยู่ มีอะไรก็ว่ามา

            “นายว่างไหม? วันนี้ฉันว่าจะแวะไปหาที่ก็อธแธมสักหน่อย  คงดีถ้าได้ไปเปิดหูเปิดตาที่แถวบ้านนาย”

            [อยู่บ้านนอกไปนั่นล่ะดีแล้ว] ผมมุ่ยหน้ากับคำตอบนั่น  ...นี่แหละเดเมี่ยน

       “โอเคได้ ฉันอยากเจอนาย จะไปหาในอีกสิบนาทีนี่ล่ะ”

            ปลายสายถอนหายใจ ผมได้ยินเสียงคล้ายดาบที่ถูกเก็บลงฝัก เดาว่าเจ้าตัวคงเพิ่งเสร็จจากการออกกำลังกายยามเช้า

            [เรื่องของนาย  บอกพ่อนายก่อนแล้วกัน ฉันไม่อยากให้คุณพ่อของฉันคิดว่าฉันลักพาตัวลูกครึ่งคริปโตเนี่ยนมากักขังโดยไม่ได้ขออนุญาตจากคริปโตเนี่ยนเลือดบริสุทธิ์] ถ้อยคำที่ถูกประดิษฐ์ประดอยจนเจ็บแสบนั่นทำเอาผมหลุดหัวเราะ

            ผมเอนกายลงแนบหลังกับพื้นเตียง  ไม่สามารถหุบยิ้มได้ยามจินตนาการถึงสีหน้าของอีกฝ่ายในตอนนี้

 

            “รักนายนะ”

 

            เดเมี่ยนเงียบไปสักพัก ก่อนจะตอบกลับ

 

            [อืม เหมือนกัน]

         

 

          ผมบอกแล้ว

          เดเมี่ยน เวย์น เป็นคนน่ารัก

            

______________________________________________

ฮว๊ากกกกกกกกก มีความดีดดิ้น อยากเห็นน้องเมี่ยนทำตัวดีๆจังเลย555555555   

ทิ้งคอมเมนท์ไว้ให้เค้าหน่อยก็จะดีใจมากเลยน้า ;w; )

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ K. pneumoniae จากทั้งหมด 38 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

18 ความคิดเห็น

  1. #18 Night Moonlight (@Nightmare7502) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 17:24
    เดเมี่ยนเป็นคนน่ารักกกก
    #18
    0
  2. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 21:22
    เดเมี่ยนน่ารักกกกก โอ้ยยยยยย
    ยิ้มไม่หยุดเลยค่ะ น่ารักมากๆๆๆๆๆ 
    ปวดแก้มไปหมดแล้ว น่าร๊ากกกกกกกก
    #17
    0
  3. #16 DevilSweet (@DevilSweet) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 10:17
    ฟินจะตายแล้วค่า//ซับเลือด^.,^
    #16
    0
  4. #15 Lancelotkun
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 00:07
    ไม่ไหวแล้วไรต์ จะสำลักควาาน่ารักขอบคู่นึัตาย

    อะไรมันจะน่ารักขนนดเนร้~~~~

    #15
    0
  5. วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 16:46
    อ่านแล้วบิดตัวแล้วบิดตัวอีกค่ะ//////////  ชอบที่ซบไหล่มากดูมีอะไรลึกซึ้ง////////////7/////////
    #14
    0
  6. วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 21:22
    8คือดีงามพระราม9 คือจะบอกว่าแต่งได้น่ารักมากๆเลยค่า คาแร๊กเตอร์ไม่หลุดเลย อ่านยังไงก็ฟิน บทซึนแตกก็แบบน่าร้ากกกกกก กรี้ดร้องในความน่ารักของหนนเอ็นดูแรงมากกก รักไรต์มากค่ะที่แต่งเรืื่องดีๆแบบนี้มาให้อ่าน นี้เดี้ยวต้องนั่งไล่ตามอ่านทุกเรืื่องของไรต์ซะแล้ววววว
    #13
    0
  7. #12 @Tofushi4
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 00:45
    น่ารักอ๊ากกกกก น่ารักเกินไปปปป~!!!!! ดามิซึนๆๆๆๆ จอนนายเป็นเอ็มใช่มั้ย555
    #12
    0
  8. วันที่ 21 กันยายน 2559 / 22:50
    พึ่งมาอ่านค่ะ ชอบคู่นี่หนูเมี่ยนน่ารัก
    อยากเห็นโมเม้นแบทแฟมิลี่หวงน้องเล็กมาก
    #11
    0
  9. #10 p_ice (@p-ice) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 09:51
    น่ารักขนาดเท่าจักรวาลทั้งใบ อั้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #10
    0
  10. #9 Visa T. Nick (@zeizo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 13:29
    พึ่งเจอ...ไม่นึกว่าจะมีคนแต่งคู่นี้ด้วย และเราก็ชอบคู่นี้ ชอบน้องเมี่ยนมากเลย~~~
    เราไม่ค่อยชินที่เดเมี่ยนเรียกบรูชว่า'คุณพ่อ'เท่าไหร่ ชินแต่'ท่านพ่อ'
    อยากอ่านอีกจัง.... =///=
    #9
    2
    • 9 สิงหาคม 2559 / 13:37
      ขอแนะนำนะคะ เดเมี่ยนในอนิเมะชอบเรียกตัวเองว่า'ข้า'นะจะเหมาะกว่า'ผม'
      *ต้องขอโทษนะคะ พอดีชินกับแบบนี้ (_ _)
      #9-1
    • #9-2 K. pneumoniae (@liszukung) (จากตอนที่ 1)
      9 สิงหาคม 2559 / 21:49
      แอร๊>< ดีใจที่ชอบค่ะะะ
      นี่สับสนการใช้สรรพนามในภาษาไทยมากจริงๆค่ะ ตอนดูอนิเมทนี่ขัดใจทุกอย่างเลยอ่ะ555
      ใจจริงอยากใช้ท่านพ่อเหมือนกันค่ะ มันแบบ Father ค่อนข้างคลาสสิค ตอนแต่งอยู่นี่เพื่อนก็มาทักว่าทำไมต้องท่านพ่อ ใช้คุณพ่อดีกว่าไหม นี่เลยเปลี่ยนเป็นคุณพ่อ5555 บอกตรงๆว่าสับสนค่ะ จะทับศัพท์fatherละรอบหน้า ฮาาาา
      ในอนิเมทเห็นเขาซับกันเป็น ข้า กับ เจ้า เนอะ(ส่วนตัวไม่ค่อยชอบเท่าไร5555 แต่ถ้าเขาใช้แบบนี้ก็น่าจะใช้ตามแหละเนาะ) รอบหน้าจะลองใช้ดูแล้วกันค่า>w<)
      #9-2
  11. วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 19:29
    ดีงามมมมมมมมม เห็นเด็กแสบมีคู่!!!!! 555555
    อยากเห็นคู่นี้เรื่อยๆๆๆ ในที่สุดเดเมี่ยนก็มีคนปราบ55
    อารมณ์เฮียซุปมองแบบ เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ55555

    #8
    1
    • 9 สิงหาคม 2559 / 21:56
      เดเมี่ยนีมคนดูแลแล้วค่ะ555555555
      นี่ก็แต่งคู่นี้เรื่อยๆเหมือนกันค่ะ TwT) ไฮป์คู่นี้ซะละ หัวซุปซันยังไม่ออกเลย ฮือ
      เฮียซุปเข้าใจดีค่ะ55555
      ดีใจที่ชอบค่ะ ขอบคุณที่แวะมาเมนท์ให้กันนะคะ><
      #8-1
  12. วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 03:30
    นี่มัน...น่ารักมากกกกกกกกกกกกก นุ้งเมี่ยนอ้ากกก!อกจะระเบิด//ข่วนผนัง
    โหยไรท์งานดีมากค่ะไหนๆมากอดกันหน่อยเร๊วววว//อ้าแขน \(><)/
    #7
    1
    • 4 สิงหาคม 2559 / 20:09
      ดีใจที่ชอบค่ะ>< มามะมากอดดดด /กอดดดดด
      ขอบคุณที่แวะมาให้กำลังใจกันนะคะะะ
      #7-1
  13. วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 21:09
    งานดีค่ะ ทำไปน้องน่ารักแบบนี้ยยยย อยากขยี้เมี่ยนจัง
    #6
    2
    • 4 สิงหาคม 2559 / 20:08
      คงต้องให้น้องจอนมเาคลียร์ค่ะ5555
      #6-1
    • 4 สิงหาคม 2559 / 20:08
      คงต้องให้น้องจอนมเาคลียร์ค่ะ5555
      #6-2
  14. #5 pekopeko
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 18:53
    ชอบที่บอกว่าเดเมี่ยนไม่ชอบอะไรสักอย่างมากเลยค่ะ 55555 น้องจอนน่ารัก ท่าทางจะหลงเขาเต็มเปา

    ป.ล.ขอแก้ไขคำผิดนะคะ ลาง ๆ > ราง ๆ

    ลำรอง > ลำลอง

    ฮำ>ฮัม
    #5
    1
    • 30 กรกฎาคม 2559 / 18:59
      5555 ดีใจที่ชอบค่ะ>w<)

      *0*) โอ้ ขอบคุณมากค่ะที่สะกิด จะรีบแก้ไขค่า
      #5-1
  15. #4 สายฝน
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 12:48
    น่ารักเกินไปแล้ว เดเมี่ยนในสายตาจอนนี้ทำไมมันน่ารักขนาดนี้(>//<) ที่แต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมดเลย 555 ไปเยี่ยนถิ่นค้างคาวระวังตัวหน่อยนะค่ะ เดี๋ยวได้คลิปโตไนท์มาเป็นของขวัญ
    #4
    1
    • 30 กรกฎาคม 2559 / 19:01
      ดีใจที่ชอบค่า>w< เดเมี่ยนยอมคนแล้วน่ารักเนาะ 55555
      ช่วยกันต่อเรือนะคะ แอร๊
      #4-1
  16. วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 11:35
    ฮื่ออออออออออทำไมน้องเมี่ยนน่ารักจังคะ แงงงT/////v/////T
    ในมุมน้องจอนนี่น้องเมี่ยนคงมีแต่คำว่าน่ารักลอยเต็มหัวไปหมดสินะคะะะ อุหวาาา เด็กปีศาจ(?)กลายเป็นนางฟ้าแล้วค่ะ! ชอบตอนน้องเมี่ยนพยายามสงบสติอารมณ์แล้วเข้าไปซุกน้องจอน มันนั่ลล้ากกมันละมุนฮื่ออออออ
    (น้องจอนคะ ไปก็อตแธมแล้วต้องกลับบ้านมาให้ปลอดภัยโดยไม่มีคริปโตไนท์ปักนะคะแม่[?]ค้างคาวและพี่นกตัวใหญ่ๆหวงน้อง-----)
    #3
    2
    • 30 กรกฎาคม 2559 / 19:03
      อยากได้น้องจังเลยค่----- /โดนฮีทวิชั่น
      เด็กปิศาจยอมตามใจนี่คะ น้องจอนคงมองไม่เห็ฯอย่างอื่นแล้ว กิ๊ววว55555
      เหมือนจะเป็นเดอะเบสท์โมเมนท์ของฟิคเลยค่ะ คนหวีดโมเมนท์นี้เยอะสุด 5555
      ดีใจที่ชอบค่ะ หวังว่าน้องจะปลอดภัยเช่นกัน(?) 5555
      ขอบคุณที่ยังรักกันนะคะ >w<) //กอดรีดคนนี้
      #3-1
    • 31 กรกฎาคม 2559 / 12:08
      เราจะตามสิงไรท์ทุกฟิคไปค่ะ(?) <3
      #3-2
  17. วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 02:00
    คู่นี้น่ารักเกินไปแล้วค่ะะะะะะะ เขิลมาก

    เมี่ยนน่ารักเหลือเกินนนนนนน ยิ่งมองในมุมน้องจอนแล้วแบบ คำว่าน่ารักเต็มไปหมด เมี่ยนซึนแค่ไหน เหวี่ยงวีนยังไงน้องจอนก็ไม่สะท้านจริงๆ ฮาาาา ตื้อจนเขาใจอ่อนกันเลยทีเดียว
    #2
    1
    • 30 กรกฎาคม 2559 / 19:04
      น่ารักเนาะะะะะะะ //กวักมือพามาต่อเรือ
      55555555555
      ซึนแค่ไหนเหวี่ยงแค่ไหนก็มีมุมยอมอ่อนต่อน้องจอนซัมเหมอออ
      ดีใจที่ชอบค่ะ>w<) ขอบคุณที่ตามเมนท์ให้นะคะ รักกกก /กอด
      #2-1
  18. #1 someone like you
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 00:41
    so cute หนูเมี่ยนน่ารักมาก อยากลักเป็นเลย

    ชอบคู่นี้มากเลยค่า รักไรท์ที่สุดเลย
    #1
    1
    • 30 กรกฎาคม 2559 / 19:04
      >///< ดีใจที่ชอบค่ะ
      รักรีดเช่นกันค่ะะะ /กอด
      #1-1