ONE PIECE. - LOVELY TAXI METER.

ตอนที่ 9 : TAXI METER 08 : ทะเลสี(เงิน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 399
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    25 ต.ค. 59



ร่างกายไม่ได้ต้องการทะเล

ร่างกายต้องการ เงินและผู้ชายรวยๆ พาเราไปทะเล


 

ในความทรงจำของฉัน...ทุกครั้งที่ไปทะเล จะต้องได้อาบแดดบนดาดฟ้าของเรือยอร์ชลำยักษ์ จิบแชมเปญชั้นหนึ่งส่งตรงจากฝรั่งเศส สวมชุดว่ายน้ำที่ตัดขึ้นมาเพื่อฉันโดยเฉพาะ ทั้งยังได้มองเห็นวิวชายหาดที่สวยที่สุดจากบนบ้านพักตากอากาศสุดหรูบนหาดส่วนตัว คิดแล้วก็ช่างเป็นการใช้ชีวิตที่ Slow life and luxury สุดๆ ^O^

และนั่น...คงเป็นครั้งสุดท้ายสำหรับฉัน -_-


            “นี่แบกห่วงยางแล้วตามผมมา” เพราะตอนนี้ฉันกำลังมาเที่ยวทะเลแบบคนธรรมดาสามัญชน ธรรมดานอร์มอลชนิดที่ว่าไม่มีอะไรที่ธรรมดาไปมากกว่านี้แล้ว!!

            “ทำไมฉันจะต้องทำตามที่นายพูดด้วยยะ” สาเหตุมันเกิดจากฉันอุตส่าห์เชื่อใจยอมนั่งรถที่ลอว์เช่ามาแทนแท็กซี่เพื่อไม่ให้พวกนักข่าวจับได้ แต่สุดท้ายน้ำมันก็หมดจนเราต้องเดินแทน

            “ผมอุตส่าห์ขับรถพาคู่หมั้นมาเที่ยวทะเลเชียวนะ”

            “เที่ยวในที่ๆ คนเยอะแบบนี้เนี่ยนะ!!” ฉันแผดเสียงและเตะห่วงยางงี่เง่าสีชมพู จนมันกลิ้งหลุนๆ ไปโดนหัวลอว์ที่เดินนำหน้าไปไม่กี่ก้าว

            ขวับ!!! (   - -)++ >>>>> (O_O )!!

            หมอนั่นหันมาจ้องฉันตาเขียวและถอนหายใจแรงจนปอดแทบจะกระเด็นออกมา

            “มีด้วยหรอคนบ้าที่เที่ยวทะเลคนเดียว ประสาท -_-

            “มี!! ก็ฉันนี่ไง =^=” ฉันยืดอกและจิ้มตัวเองลงบนชุดว่ายน้ำทูพีชสีขาวสะอาดซึ่งปิดทับด้วยเสื้อยืดตัวโคร่ง

            “ผลาญเงินโดยใช่เรื่องจริงจริ๊ง -_-

            “กรี๊ดดดดดด นี่นาย!!” ฉันเดินตามไปด่าเหมือนเคย ถ้าไม่ติดว่ามันดังไปหน่อยจนคนรอบข้างหันมามอง โชคดีหน่อยที่แว่นกันแดดยังพอปกปิดตัวตนอยู่บ้าง

            ถ้าคนพวกนี้รู้ว่าคุณหนูนามิผู้มีแต่ข่าวฉาวแอบมาเที่ยวทะเลแบบคนธรรมดาสามัญชนล่ะก็ มีหวังได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งตลอดสัปดาห์แน่ๆ!! T^T

            “เดินตามมาดีๆ เถอะน่า” ลอว์ถอนหายใจและหยิบห่วงยางนั่นขึ้นมาแบกไว้แทน ส่วนมือข้างที่เหลือ...

            หมับ...

            “นี่!!

            “จับไว้...คนมันเยอะ ผมไม่อยากมาเดินตามหาผู้หญิงที่หลงทางเพราะไม่เคยมาเที่ยวทะเลแบบคนธรรมดาหรอกนะ -_-” ลอว์วางมือฉันบนชายเสื้อเชิ้ตลายดอกของเขาและบอกให้จับไว้ มันก็จริงอย่างที่หมอนั่นพูด...

            วันเสาร์อาทิตย์แบบนี้ จะเดินไปไหนก็แทบจะชนกับไหล่คนอื่นไปหมด ถ้าเดินไม่ดีมีหวังได้พลัดหลงกันแน่ๆ

            “ระ...รู้แล้วน่า ชิ -^-” ฉันกำเสื้อแน่น ลอว์พาฉันเดินฝ่าฝูงคนไปยังหาดอีกฟาก จะว่าไปแล้ว...ปกติฉันได้แต่มองเขาจากเบาะหลังรถแท็กซี่เสมอ พอมามองผู้ชายคนนี้ในชุดธรรมดาด้วยระยะใกล้มากขนาดนี้ มันกลับ...รู้สึกใจเต้นอย่างบอกไม่ถูก

            เขาดูไม่ใช่ลอว์คนเดิมที่ฉันรู้จัก หมอนั่นมักใส่เสื้อผ้าโทนมืด เสื้อแขนยาว กางเกงยีนที่ปิดจนถึงข้อเท้า ยิ่งรอยสักของเขา...น้อยคนนักที่จะมีสิทธิ์ได้เห็นมัน

            แต่ตอนนี้รอยสักแปลกๆ กลับโผล่พ้นเสื้อเชิ้ตลายดอก มือหนาแบกห่วงยางสีหวานแหวว ใบหน้าดูผ่อนคลายไม่ได้ขมวดคิ้วเหมือนอย่างเคย แถมสีหน้าเนือยๆ เบื่อโลกนั่นก็หายไปด้วย

            หรือว่า...

            นี่คืออีกด้านของคนๆ นี้กันแน่นะ ?

           


            แต่เดี๋ยวก่อน นี่ไม่ใช่เวลาจะมามโนร้อยแปดแบบนางเอกนิยายแจ่มใสนะยะ พั่บๆๆๆ (ไล่ความคิดบ้าๆ ออกไปจากหัว)

            “เดี๋ยวๆ...นายจะพาฉันไปไหน =O=;” ฉันตีแก้มตัวเองสองสามทีแล้วกระตุกเสื้อลอว์ เมื่อเห็นว่าหมอนั่นเริ่มพาเดินมั่วไปหมด

            “ได้ยินมาว่าที่นี่มีหาดที่สงบมากอยู่อีกฟาก คนไม่ค่อยไปกันเพราะคลื่นไม่สูงพอจะเล่นเซิร์ฟ”

            “ก็เลยคิดจะไปที่นั่น?”

            “อืม”

            “แต่ว่ามองไปทางไหนก็มีแต่คนๆๆๆ จะออกไปจากที่นี่ได้ไงเนี๊ยยย!!” ฉันโวยวาย ยิ่งเดินเราก็ยิ่งเข้าไปในจุดที่คนเยอะมากขึ้น จนตอนนี้เริ่มจะเบียดกับคนที่เดินสวนมากันแล้ว

            “ไม่น่ะ จีพีเอสมันไม่น่าจะบอกผิดนี่นา =_=;” ลอว์ทำหน้าผิดหวัง และก้มลงมอง จีพีเอสในมือที่ว่า...

            “เนี่ยนะ!!! จีพีเอสของนาย =[]=^^^” ฉันร้องเสียงหลงไม่ห่วงภาพลักษณ์เพราะไอ้จีพีเอสที่มันควรจะอยู่ในโทรศัพท์มือถือกลับเป็นแป้นเหล็กโง่ๆ ที่มีเข็มดุ้กดิ้กอยู่ด้านใน

            “เข็มทิศก็นำทางได้เหมือนกันแหละน่า -_-;

            “นายพาฉันมาเที่ยวทะเลหรือสำรวจเกาะกันแน่ยะ!! เราไม่ได้มาหาแผ่นดินใหม่อยู่แบบคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสนะโว้ยยยยย!!

            “หนวกหูจริง -_-”ลอว์ทำปากจิ๊จ๊ะเหมือนคำพูดของฉันไม่มีประโยชน์อะไรเลย

            “ของห่วยๆ แบบนี้ไม่มีทางออกไปจากที่นี่ได้หรอก!!” ฉันคว้าเข็มทิศในมือลอว์มาโยนออกไป กระทั่งมันหล่นหายไปกับฝูงคน

            “นี่คุณ!!! -_-+” ลอว์ขึ้นเสียง โอ้โหเฮะ! นานๆ ทีจะได้เห็นหมอนั่นอารมณ์เสียสักครั้ง ไม่เลวๆ ^O^

            “เลิกไร้สาระได้แล้วกลับบ้านเถอะ ขืนอยู่ต่อเราก็ไม่มีทางจะหลุดออกไปจากคนพวกนี้ได้แน่ๆ”

            “ทำมาพูดดี ขว้างของๆ คนอื่นทิ้งไปง่ายๆ แบบนี้เนี่ยนะ -_-

            “ทำไมจะทำไม่ได้! นายมันห่วย...ทั้งรถเช่าแล้วก็เข็มทิศนั่นด้วย ทำแบบนี้ไม่มีสาวคนไหนอยากมาเที่ยวด้วยหรอก เฮอะ!! เชิญเน่าตายอยู่ในโลกซึมกระทือไปคนเดียวเถอะ!

            “เพราะคุณมันนิสัยเสีย”

            “นี่!!

            “ถึงว่าไม่มีผู้ชายคนไหนอยากแต่งงานด้วย เพราะทำตัวแบบนี้เองสินะ”

            “ว่าไงนะ!!!” ฉันเกลียดที่หมอนั่นพูดจาหยาบคายและดูถูก ไม่มีผู้ชายคนไหนเคยพูดแบบนี้กับฉัน และใช่...ทุกอย่างที่หมอนั่นพูดมา มันคือความจริง

            “เอาสิ...อยากจะตบจะด่าหรือโวยวายอะไรก็เชิญ มันเป็นสิ่งที่คุณมักทำกับทุกคนเวลาไม่พอใจอยู่แล้วนี่”

            อึก...

            ตัวฉัน...เป็นแบบนั้นงั้นหรอ

            เพราะฉันทำเรื่องแย่ๆ แบบนั้น...ทุกคนถึงได้จากไป

            ไม่เว้นแม้แต่ครอบครัว...



            “ฮึ่ย!!!” ฉันกำหมัดแน่นและทำท่าจะทุบเข้าที่แผงอกลอว์ ทว่าก่อนที่ทุกอย่างจะเกิดขึ้น แรงผลักอย่างแรงที่หลัง ทำให้เสียการทรงตัวและ...

            “ระวัง!!!

            “โอ๊ย...นี่มันวันซวยอะไรกันเนี่ย!!

            “ดูเหมือนคราวนี้จะซวยของจริงแล้วล่ะ -_-;

            “อะ...อะไรของนาย?” ฉันเงยหน้าขึ้นถามลอว์ที่ประคองตัวไว้ พอรู้สึกตัวก็รีบผละออกทันที ก็นะ...จะให้มาญาติดีกันทั้งที่เมื่อกี่ทะเลาะกันไฟแลบมันก็ไม่ใช่นี่ L (เขินก็บอก)

            “ดูนั่น -_-” ลอว์ชี้นิ้วไปยังจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่ที่ขึงอยู่บนเวทีซึ่งกินพื้นที่ลงไปในน้ำทะเล และบนจอนั่นก็มีรูปพวกเราสองคนกำลังยืนเถียงเรื่องเข็มทิศก่อนหน้านี้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย       

            ยังไม่จบ...มันยังตามมาด้วยข้อความพิลึกๆ ด้านล่างเขียนไว้ว่า...

            คู่เข้าแข่งขันทีมที่ 8 – คู่รักที่กำลังจะเลิกกัน

            “ดะ...เดี๋ยวๆๆๆๆ นี่มันอะไรกัน ทำไมภาพฉันกับนายถึงไปอยู่ในนั้นได้ล่ะ =[]=^^

            โพละ!!! ทาด๊า~~!!!

            ยังไม่ทันจะได้คำตอบ จู่ๆ ก็มีเสียงลูกโป่งแตกพร้อมกับเอฟเฟกควันสีมากมายพุ่งออกมาจากเวทีพร้อมด้วยผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำหน้าที่เหมือนพิธีกร...

            “ยัยวีวี่!!! OoO!!

            “สวัสดีทุกท่านค่า! ขอต้อนรับเข้าสู่เกมส์โชว์คู่รักหักสะบั้นความสัมพันธ์ วันนี้เรามีโอกาสได้มาจัดขึ้นที่ชายหาดแกรนด์ ไลน์ ทาวน์ ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีที่เอื้ออาทร เอ๊ย! ให้เกียรติยืมสถานที่จัดงานครั้งนี้ด้วยนะคะ โอ๊ะๆ...สำหรับคนโสดและไม่ได้ร่วมเล่นเกมส์กับเราอย่าเพิ่งเสียใจไป เรามีอีเว้นเล็กๆ ให้ทุกท่านช่วยกันเก็บขยะแถบชายหาดและสามารถมาแลกของรางวัลที่ซุ้มด้านข้างจำนวน 30 ชิ้นต่อ 1 รางวัลนะคะ ส่วนรางวัลคือผ้าเช็ดหน้า ลิมิเต็ด อิดิชั่นเอาไว้ซับน้ำตาและก้าวต่อไปในฐานะที่ยังไม่มีแฟนนะค้า~~~~

            “เกมส์โชว์??”

            “สำหรับนายคงยังไม่ชินหูสินะ เกมส์โชว์นี้เป็นเหมือนประเพณีที่เมืองนี้มีมายาวนานมาก ให้คู่รักสมัครใจเข้ามาเล่นเพื่อทดสอบว่าความรักที่มีให้กันเป็นของแท้รึเปล่า แต่ละด่านในเกมส์ก็มีจะอุปสรรคมากมายและค้นหาคู่รักที่สามารถผ่านอุปสรรคพวกนั้นได้หมด” ฉันอธิบาย ปกติรายการนี้มักจะถ่ายในห้องสตูดิโอมากกว่าออกนอกสถานที่ จึงนับว่าหาชมได้ยาก

            “เป็นเกมส์ที่ไร้สาระเหมาะกับคนในเมืองนี้จริงๆ -__-

            “ไอ้คนไม่มีหัวใจเอ๊ย!

            “แล้วไงล่ะ...สรุปคือเราก็กลายเป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันไปแถมยังมีเพื่อนคุณเป็นพิธีกรอีก นี่คงไม่ใช่แผนที่คุณคิดจะโปรโมทคู่หมั้นลวงโลกอย่างพวกเราหรอกนะ -_-

            “อย่ามาทำตัวฉลาดได้มั้ยยะ =^=” ฉันเบะปาก “แต่นี่ไม่ใช่ฝีมือของฉัน และยัยวีวี่ก็ทำหน้าที่รายการนี้มาหลายซีซั่นแล้วย่ะ...”

            “หรือว่าจะเป็นฝีมือของไอ้โรคจิตผมแดงที่คอยตามราวีคุณอยู่?”

            “คิดน่ะหรอ” ฉันเลิกคิ้ว แต่จะว่าไปมันก็มีแนวโน้มสูง หมอนั่นมักใช้ช่องทางสกปรกๆ เพื่อให้ฉันกลายเป็นหนูเน่าๆ ที่ถูกเขี่ยออกจากถังข้าวสารตลอดเวลา

            แต่รายการคู่รักแบบนี้ ทั้งที่รู้ว่าฉันกับลอว์ไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ แล้วทำไมถึงวางแผนให้มีส่วนเกี่ยวข้องล่ะ...หรือเพื่อจะทดสอบอะไร...

            “ผมพาคุณหนีได้นะ ยังพอมีเวลา”

            “เอ๋? O_O

            “ก็ในเมื่อเราไม่ได้เป็นอะไรกัน และตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ตัวตนจริงๆ ของเรา ถ้าหนีออกไปตอนนี้อาจจะทันก็ได้”

            จี๊ดดดดดด...ไม่ได้เป็นอะไรกันงั้นหรอ??!!

            แต่ว่า...มันก็จริงแฮะ

            “ตกลง เราจะหนีกัน” ฉันพยักหน้ายอมรับและปล่อยให้ลอว์หาทางออกไปจากที่นี่ จริงๆ มันก็ไม่ได้เลวร้ายสักหน่อย

เฮ้อ....แต่ทำไมถึงไม่อยากยอมรับเลยแฮะ สีหน้าตอนนี้ที่หมอนั่พูดว่า เราไม่ได้เป็นอะไรกันมันจี๊ดมากกว่ามาบอกว่ารองเท้าลิมิเต็ด อิดิชั่นไม่มีไซส์ของฉันอีก

            “สำหรับรางวัลของผู้ที่ชนะในเกมส์นี้นะคะ ด้วยความที่ออกรายการนอกสถานที่ รางวัลจึงพิเศษกว่าครั้งก่อนๆ นั่นคือ เงินสดมูลค่า 10 ล้านเบรีและตั๋วเครื่องบินไปฝรั่งเศสให้ไปช็อปสินค้าแบรนด์เนมไม่อั้นโดยไม่ต้องออกเงินสักเบรีด้วยค่า~~~!!!

            เอี๊ยดดดดดด...!!

            “ฮะ...เฮ้...อย่าบอกนะว่า... -*-” ลอว์หันมามองฉันดวยสีหน้าร้อนๆ หนาวๆ ทันทีที่พิธีกรพูดจบ และใช่...


            ปิ๊ง...ปิ๊ง...

            10 ล้านเบรีต้องเป็นของฉัน!!!! ฿_฿”

 

 





















  

TALK WITH WRITER 
กรี๊ดดดดดด กลับมาแล้วค่ะ ก่อนอื่นสวัสดีปีใหม่ 2016 นะคะ 
อัพข้ามปีกันเลยทีเดียว หลายๆ คนคงเปิดเทอมกันแล้ว สู้ๆ นะคะเหนื่อยหน่อยเดี๋ยวก็ปิดเทอมกันแล้ว 
ส่วนไรต์ก็จะเปิดสัปดาห์หน้าจากนั้นก็เรียนหนัก ไม่ได้มาอัพอีกแน่ๆ อีกทีคงพฤษภาคมกันเลย 
ไม่ก็จะเจียดๆ เวลาวันหุดยาวมาอัพให้ทุกคนนะ 
 
หลังจากนี้จะเข้าสู่ GAME SHOW มาดูกันว่านามิกับลอว์จะโหด มันส์ ฮาขนาดไหน
ติดตามชมกันต่อไปนะคะ ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้ค่า 
จุ้บๆ รักสสสส์ทุกคน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

306 ความคิดเห็น

  1. #296 -ymmij (@-ymmij) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 23:11
    ตาเป็นประกายเลยนะนามิ
    #296
    0
  2. #272 คุณนายคิม * (@thanchapor) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 11:43
    สงสารลอว์ขึ้นมาทันทึ
    #272
    0
  3. #75 _NesZaZa_ (@_NesZaZa_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 07:17
    อยากอ่านนแว้วววว กลับมาอัพไวๆน้าาา
    #75
    0
  4. #70 BNRB (@lookmeesecret) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 00:16
    555555555555 นามิยังงกเหมือนเดิมมมมม ลอว์ต้องทำใจนะ
    #70
    0
  5. #69 Kangsadan Thaweesub (@fiidomgalz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 23:54
    แอร๊ย รออ่านตอนต่อไปไม่ไหวแล้วอ่ะไรท์ > < รีบหาเวลาว่างไวๆเลยยยยย
    #69
    0
  6. #68 Belle_Berry (@Belle_Chayada) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 18:33
    ยังหน้าเงินเหมือนเดินเลยนะ นามิ ฮ่าๆๆ
    สนุกมากค่ะ มาอัพต่อไวๆนะคะ
    #68
    0
  7. #67 shadow (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 19:58
    นามิ เธอยังเป็นเธอเสมอ555555555
    #67
    0