ONE PIECE. - LOVELY TAXI METER.

ตอนที่ 3 : TAXI METER 02 : ก็แค่รองเท้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    23 มิ.ย. 58



จ้างด้วยเงินจะได้แค่ งาน

ถ้าอยากให้อยู่นานๆ ต้องจ้างด้วย ใจ


 

“ทราฟาลก้า ลอว์ นั่นแหละ...คู่หมั้นของฉัน”

 

เอี๊ยดดดดดด!!!

ปึ้ก...

หน้าผากฉันของชนเข้ากับเบาะหน้าที่หนังหุ้มเริ่มลอกแถมมีกลิ่นอับตุๆ เหมือนซากจิ้งจกตายผสมถุงเท้าเน่าๆ สักคู่ที่ไม่เคยซัก

“นี่นาย!!” ฉันตัดสายวีวี่และเงยหน้ามองตัวการที่จู่ๆ ก็เหยียบเบรกทั้งที่ไม่มีแยกไฟแดงหรืออะไรวิ่งตัดหน้ารถ

            “...”

            “จะเบรกรถก็ช่วยบอกกันหน่อยเซ่ ถ้าเกิดฉันบาดเจ็บขึ้นมาจะว่ายังไงยะ ใบหน้าของฉันไม่ใช่สองสามหมื่นเบรีที่หาได้ง่ายๆ ตามคลินิคฉีดกลูต้านะโว้ยยยย”

            “ผมก็ไม่ใช่คนที่คุณจะเอาไปพูดกับคนอื่นมั่วๆ เหมือนกัน -_-

            “แค่โกหกนิดหน่อย ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน!

            “โกหกว่าเป็นคู่หมั้นเนี่ยนะ?!

            “นายควรจะดีใจนะ ได้เป็นถึงคู่หมั้นกับคนระดับเอลิสต์ (A-List) แบบฉันน่ะ”

            “เสียใจยังรู้สึกคุ้มกว่า”

            “นายว่าไงนะ!!” ฉันเตรียมจะวี้ดใส่หน้าเขา ทว่าจู่ๆ กลับมีควันสีขาวจำนวนมากพวยพุ่งออกมาจากกระโปรงรถ

            “อะไรอีกวะ...” ชายหนุ่มกลอกตาไปมาและเปิดประตูลงจากรถอย่างไม่สนใจ

            “ฉันยังพูดไม่จบนะ เฮ้!! แค่กๆๆๆ >O<;;” ฉันเดินตามหมอนั่นลงมาและสำลักควันพวกนั้นที่ยังฟุ้งกระจายไปทั่ว

            “อา...เสียจนได้ -_-

            “เพราะเบรกเมื่อกี้นั่นแหละ ถ้านายไม่ทำมันก็ไม่เกิดขึ้นหรอก!!” ผ้าเช็ดหน้าถูกหยิบขึ้นมาปิดจมูก ฉันขยับตัวหนี เพราะควันพวกนี้อาจทำให้ชุดสุดเริ่ดหม่นหมองได้

            “เพราะรถมันเก่าต่างหาก หวังว่าอู่ซ่อมคงอยู่ใกล้ๆ นี่นะ =_=

            “งั้นนายก็โทรหาอู่ซ่อมซะนะ ฉันไปล่ะ...กรี๊ดดดดดดด!! T^T” ฉันหมุนตัวไปอีกทางเตรียมพร้อมจะใส่เกียร์วิ่ง ถ้าไม่ติดว่าคอเสื้อถูกรั้งเอาไว้เสียก่อน

            “ผมว่าเรายังคุยกันไม่จบ -*-

            “บอกแล้วไงว่ามันแค่เรื่องเล่นๆ ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า”

            “ถ้าเรื่องเล่นๆ นั่นไปเข้าหูพวกสื่อขึ้นมาจะว่ายังไง”

            “ไม่มีทาง เพื่อนฉันไม่ใช่พวกช่างเม้าท์ไปทั่วนะ อีกอย่างทุกคนในเมืองนี้ก็รู้ดีว่าฉันมีผู้ชายให้ควงเป็นสิบ”

“แต่ผมไม่ใช่หนึ่งในผู้ชายรวยๆ พวกนั้น โทรไปบอกเพื่อนซะว่าคุณโกหก” ร่างสูงยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้า ไม่อยากจะเชื่อว่าในยุคนี้ยังมีคนใช้โนเกีย 3310 อยู่อีก!! =[]=^^

            “นี่นายยังไม่รู้สินะว่าฉันเป็นใคร” ฉันเชิดหน้าขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย

            “...”

            “ฉันคือเจ้าของท่าเรือโคโคยาชิ ท่าเรืออันดับหนึ่งของแกรนด์ไลน์ ทาวน์ ไม่มีใครไม่รู้จักฉัน ผู้หญิงที่ทุกคนต้องสยบแทบเท้าและก้มหัวให้ แต่นายเป็นใครมาสั่งให้ฉันโทรกลับไปหาเพื่อนเพราะว่าทุกอย่างเป็นเรื่องโกหกเนี่ยนะ!

            “ผมก็เป็นคนขับรถแท็กซี่ไง -_-

            “นี่!!

            “ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณมีเหตุผลอะไร ถึงต้องไปโกหกแบบนั้น”

            “...”

            “แต่ถ้าต้องมาเป็นคู่หมั้นกับผู้หญิงที่ไม่ยอมรับความจริงแบบคุณแล้วล่ะก็ ผมขอขับแท็กซี่จนๆ แบบนี้ไปจนตายดีกว่า”

            เพียะ!!!

            ฉันสะบัดมือออกไปสุดแรง ความเจ็บที่ฝ่ามือเทียบไม่เท่ากับความเจ็บใจ เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าพูดและมองมาด้วยแววตาดูถูกแบบนั้น

            “หุบปาก...นายมันไม่รู้อะไร” ฉันกำหมัดแน่น ทั้งอับอายและโกรธในสิ่งที่เขาพูด หวังว่ารอยแดงบนใบหน้าจะช่วยย้ำเตือนอะไรเขาขึ้นมาบ้างแต่...

            “ใช่ ผมไม่รู้แล้วก็ไม่อยากจะรู้ด้วย” แววตาเย็นชาและแข็งกระด้างที่มองมาทำให้ฉันกำมือแน่นเข้าไปอีก ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนกล้าลองดีกับเธอแบบนี้ ...ไม่มี!!

            ปึ้ก!!!

            ฉันปาเงินใส่คนตรงหน้า ธนบัตรพวกนั้นปลิวกระจายไปทั่ว

            “ถือว่าเป็นค่าซ่อมรถ ได้เงินแล้วจะไปไหนก็ไปซะ”

            “โลกของคุณกับผมมันไม่เหมือนกัน แค่มีเงินมาฟาดหัวทุกอย่างก็จบ คำโกหกมันไม่มีความหมายอะไรสินะ”

            “...”

            “ทำไมคุณไม่ยอมรับความจริงไปซะ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรสักหน่อย”

            “ฉันจะไม่มีวันคืนคำ!!” มือเล็กผลักคนตรงข้ามให้เซไปด้านหลังและออกตัววิ่ง

            แค่ถูกเจ้าบ่าวทิ้งกลางงานมันก็น่าสมเพชพอแล้ว ไหนจะผู้ชายอีกค่อนเมืองที่ปฏิเสธเธออีก พวกเพื่อนๆ จะต้องเยาะเย้ยและนินทาอย่างสนุกปาก ฉันปล่อยให้มันเกิดขึ้นไม่ได้...

            ฉันจะไม่มีวันตกต่ำและกลายเป็นหัวข้อสนทนาแย่ๆ ของทุกคนในเมืองนี้ ไม่มีทาง!!

 


ใช้เวลาสักพักฉันก็เปลี่ยนมาเดินแทน ใส่ส้นสูงสี่นิ้ววิ่งบนพื้นแข็งๆ มันทรมานตัวเองชัดๆ ในที่สุดก็พบว่าตัวเองวิ่งมาถึงชายหาดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

มันเป็นหาดที่สงบมากเกินไป มีแค่หาดทรายสีขาวสะอาดตา ลอนคลื่นเล็กๆ ที่ซัดเข้าฝั่ง แต่ที่โดดเด่นคงจะเป็นสะพานไม้สีน้ำตาลที่ยื่นออกไปในทะเลตัดกับน้ำทะเลสีฟ้าใส

สองเท้าก้าวไปบนสะพานช้าๆ ฉันจับปอยผมทัดหูเพื่อไม่ให้มันตีจนเสียทรง ไม่น่าเชื่อว่าจะมีโอกาสได้เห็นความเงียบสงบและเรียบง่ายแบบนี้

“กรี๊ดดดดดด!! ผู้หญิงแบบฉันมันไม่ดีตรงไหน!!

เคยมีคนบอกว่าถ้ามีเรื่องอึดอัดใจอยากระบาย ให้ไปตะโกนบนยอดเขาหรือพื้นที่กว้างๆ มันจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น

เคยคิดว่าคนที่ทำแบบนั้น ไม่บ้าก็คงจะเพี้ยน...และตอนนี้ฉันกำลังทำมันอยู่ -_-

“นายมันแย่ๆๆ!! ฉันอุตส่าห์ลงทุนเอานายไปโม้ว่าเป็นถึงคู่หมั้น แต่ไอ้สีหน้าผิดหวังนั่นมันอะไรกันยะ!!” ฉันกำมือแน่นและตะโกนสุดเสียง

“ใช่สิ ฉันมันมีดีก็แค่รวย เอ่อ...เคยรวยน่ะ แล้วทำไมล่ะ... ฉันมันแย่มากใช่มั้ยที่เอาเงินฟาดหัวนายน่ะ อ๊ากกกกก!! ฉันเกลียดผู้ชายแบบนายที่สุดเลย T^T

ฟิ้ว~~~

จ๋อม!!

“เฮ้ย...O_O” ฉันหยุดดิ้นและพบว่ารองเท้าข้างหนึ่งที่สวมอยู่ลอยไปในอากาศและตกลงไปด้านล่าง

กรี๊ดดดดดด!! นั่นมันรองเท้าลิมิเต็ด อิดิชั่น ผลิตแค่สามคู่เท่านั้นในโลก จำได้ว่าต้องจ้างบอดี้การ์ดไปถึงยี่สิบคนเพื่อเสนอราคารองเท้าไม่ให้แย่งมันไปได้

และตอนนี้...มันกำลัง ตก-ลง-ไป-ใน...ทะเล!! =[]=^^

“ลูกแม่! จะรีบลงไปช่วยเดี๋ยวนี้แหละ อย่าเพิ่งขาดอากาศตายนะลูก TOT!!” ฉันถอดรองเท้าอีกข้างและกระโจนลงไปในน้ำ มือเล็กแหวกว่ายอยู่ในน้ำทะเลสีใส สะพานนี้ทอดยาวมาไกลพอสมควร จากตรงนี้ความลึกก็ไม่ใช่น้อยๆ

ฉันปาดหยดน้ำเค็มๆ ออกจากใบหน้าและหรี่ตามองหารองเท้าแสนรัก จนกระทั่งมองเห็นเงารางๆ ลอยที่อยู่ไม่ไกลนัก

“ปลอดภัยแล้วนะลูก  หม่ามี๊ขอโทษ โฮๆๆๆ TOT” ฉันว่ายไปคว้ารองเท้าส้นสูงสีชมพูสดขึ้นมากอดแนบหน้า นึกว่าจะจากไปให้ฉลามแทะเล่นที่ก้นทะเลแล้วซะอีก


ขวับ!!!

“นี่คุณ ทำบ้าอะไรเนี่ย!!” จู่ๆ ก็ถูกมือหนากระชากจากด้านหลัง ฉันเกือบหลุดร้องแต่เมื่อก้มลงมองท่อนแขนเต็มไปรอยสักที่กำลังโอบเอวอยู่...รอยสักนี่มันคุ้นๆ แฮะ

“นี่นาย!! มาทำอะไรที่นี่ =[]=^^” ฉันเงยหน้าถาม หลังถูกลากขึ้นมาบนสะพานแล้ว อุตส่าห์หนีมาขนาดนี้แล้วยังตามมาอีกเรอะ!!

“คุณนั่นแหละ แค่นี้ถึงกับคิดสั้นฆ่าตัวตายเลยหรอ” อีกฝ่ายปลดเนคไทออกและพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด

“ฆ่าตัวตายบ้าบออะไรกัน! ฉันแค่ทำรองเท้าหล่นก็เลยไปเก็บต่างหาก” กระโดดน้ำเพื่อหนีปัญหาเนี่ยนะ ศพคงบวมอืดไม่น่ามองสุดๆ เฮอะ...ฉันเองก็ฉลาดพอที่จะเลือกตายนะยะ

“ก็แค่รองเท้า -_-

“ลิมิเต็ด อิดิชั่น ในโลกนี้มีแค่สามคู่!” ฉันชี้ปลายรองเท้าแหลมๆ ไปตรงหน้าอีกฝ่าย

“กะอีแค่ของที่ไว้ใส่เดินไปไหนมาไหน ทำไมต้องทำให้มันใหญ่โตด้วย” ลอว์กลอกตาและถอดเสื้อบิดน้ำออก

“...”

“ถึงคลื่นจะไม่แรง แต่ชีวิตของคุณมันสำคัญกว่ารองเท้าโลกแตกแค่ข้างเดียวนั่นอีก มันจะผลิตอีกกี่คอลเลคชันก็ได้ แต่ชีวิตคุณมีแค่ครั้งเดียวนะ”

เสียงบ่นงึมงำนั่นไม่เข้ามาในหูฉันเลย ถึงจะเดทกับผู้ชายมาหลายคน แต่น้อยคนจริงๆ ที่จะมีกล้ามเนื้อเรียงตัวได้สวยขนาดนี้ ยิ่งรอยสักรูปหัวใจประหลาดๆ ตรงกลางอกนั่นอีก

ลิเกชะมัด...ลายบ้าบออะไรน่ะ มันดูไม่เข้ากัน แต่กลับสบายตาเมื่อได้มอง...

“นี่”

“หะ...หือ?! O_O

“สายตาแบบนั้นมันน่าขนลุกนะคุณ -_-

“กรี๊ดดดดดด นี่นาย!! =[]=^^” ฉันยกรองเท้าขึ้นทำท่าจะเหวี่ยงใส่เขา แต่แววตานิ่งๆ และคิ้วที่ขมวดเป็นปมแบบนั้นทำให้ฉันรู้สึกฝ่อ

ทั้งที่เพิ่งจะเอาเงินฟาดใส่ผู้ชายคนนี้ไปแท้ๆ สุดท้ายกลับเป็นฝ่ายถูกช่วยขึ้นมา (แม้จะเป็นความเข้าใจผิดก็ตาม)

เขาไม่จำเป็นต้องช่วยด้วยซ้ำ บางทีน่าจะกดหัวให้ฉันจมน้ำตายไปตรงนั้นเลยก็ได้

 “ก็ได้ ฉันจะลองโทรหาเพื่อน” ฉันหันไปหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าถือ จนคนตรงหน้าเลิกคิ้วแปลกใจ

“กินน้ำทะเลเข้าไปจนเสียสติแล้วหรอ -_-

“ไม่ใช่โว้ยยยยย”ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดต่อ “คงถึงเวลายอมแพ้แล้วล่ะมั้ง เอาเถอะ...ขอโทษด้วยนะที่ลากนายเข้าไปยุ่งกับเรื่องบ้าๆ เพราะศักดิ์ศรีบ้าบอที่กินไม่ได้ของฉัน”

“...”

“เงียบทำไม เฮ้! ฉันก็มีด้านดีๆ เหมือนกันนะยะ ไม่ต้องทำหน้าตกใจแบบนั้นก็ได้” ริมฝีปากเม้มแน่น ใบหน้าหน้าร้อนผ่าวๆ

 ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยขอโทษกับใครสักครั้ง ไม่คิดว่าคนที่จะได้รับมันเป็นคนแรกกลับเป็นคนขับแท็กซี่ที่หน้านิ่งและปากร้ายแบบหมอนี่!

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ J” ลอว์คลี่ยิ้มบางๆ ทำให้ฉันต้องแกล้งทำเป็นก้มหน้ามองโทรศัพท์หน้าจอค้างไว้ที่ข้อความใหม่ถูกส่งเข้ามาไม่กี่นาทีก่อน

นี่มัน...!!!

“ไม่ทันแล้ว มัน...มันแพร่ออกไปแล้ว T[]T!!

“อะไรแพร่?” ชายหนุ่มหงุดหงิดเพราะยัยคนข้างๆ ร้องไม่เป็นภาษา ลอว์จึงตัดสินใจคว้าโทรศัพท์ในมือฉันไปกดอ่านแทน


เม้าท์กันจากวงใน ยังไม่เข็ดสักทีกับภารกิจตามล่าหาผู้ชาย คุณหนูนามิตกถังข้าวสารอีกรอบแล้วจ้า ไม่รู้จะถูกเขี่ยทิ้งให้อึ้งทึ่งเสียวกันกลางงานแต่งอีกรึเปล่า คู่หมั้นหนุ่มปริศนาคนนั้นคือใคร หวังว่าจะมีข่าวเปิดตัวในเร็วๆ นี้นะจ๊ะ คุณทราฟาลก้า ลอว์!! – Grand line’s Gossip’


นี่มันว็อทเดอะฟัคอะไรกันเนี่ยยยยยยยยย =[]=!!... นี่คือประโยคที่ลอว์คิดจะพูดแต่เขายังสงบสติอารมณ์ได้ดีและพูดอีกอย่างแทน...

“ท่าทางเพื่อนคุณไม่ใช่พวกเก็บความลับเก่งจริงๆ ด้วย”

“เรา...เราจะทำยังไงกันต่อดี T^T

“ยังจะมีหน้ามาถามอีก คำพูดเล่นๆ ของคุณตอนนี้มันกระจายออกไปทั่วเมืองแล้ว!!

“โอ๊ยยยย โดดน้ำตายตอนนี้ยังทันมั้ย TOT

“ไม่ต้องโดดหรอก เดี๋ยวผมช่วยเอง -_-+++” ฉันก้าวถอยหลัง เมื่อลอว์เดินปรี่เข้ามาทำท่าจะกินหัวอยู่รอมร่อ มือสองข้างแบกว้างออกไปตรงหน้าแม้จะรู้ดีว่าสู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้

ช่วยด้วยยยยย!! ฉันจะถูกแท็กซี่โรคจิตจับถ่วงน้ำแล้วจ้า TOT~~

ขวับ!!

แต่แทนที่ลอว์จะตรงเข้ามากลับหันไปหยิบรองเท้าส้นสูง(รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นมีสามคู่เท่านั้นในโลก) ขึ้นมาและทำท่าจะโยนมันลงทะเลอีกรอบ...คราวนี้ถึงสองข้าง!!

“กรี๊ดดดดดดด!! นาย...นายจะทำอะไรยะ!!

“หยุด” ลอว์หันมายกมือห้ามเมื่อเห็นฉันเตรียมจะวิ่งเข้าไปขวาง“อย่าขยับ ถ้าไม่อยากเห็นรองเท้านี่ลงไปเป็นอาหารฉลาม -_-++

            “อย่าทำแบบนั้นนะ มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกันเถอะ พลีสสสสสส TOT” ฉันแทบจะกราบเขาด้วยท่าเบญจางคประดิษฐ์พร้อมด้วยดอกไม้ธูปเทียนสังฆทานชุดใหญ่และกรวดน้ำให้เสร็จสรรพตรงนี้เลยทีเดียว

            น่าสมเพชชะมัด...หมอนั่นเอาจุดอ่อนของฉันมาเป็นเครื่องต่อรองเอาซะได้! TOT

            ไม่เคยมีใครกล้าลองดีแบบนี้มาก่อน มีแต่ฉันนี่แหละที่หยาบคายกับคนอื่นไปทั่ว ไม่เว้นแม้แต่คนที่บ้าน ในเวลาแบบนี้ถ้าเป็นเก็นโซจะหาทางออกยังไงนะ?


 ทำไมคุณหนูไม่ลองใช้ตัวแทนไปก่อนล่ะครับ’  ...จริงสิ!!


“เดี๋ยว!!

“อะไรอีก -_-

“ฉันนึกอะไรดีๆ ออกแล้วล่ะ เรามาลองดูกันสักตั้งเถอะ!” ฉันเดินเข้าไปหาลอว์ที่ยังจับสายรองเท้าไว้แน่น แต่เชื่อเถอะ...ประโยคถัดมาจะต้องทำให้เขาอึ้งจนโยนมันไม่ลงแน่ๆ

“นายต้องเป็นคู่หมั้นของฉัน...ทราฟาลก้า ลอว์!

-_-” ทำไมไม่อึ้งล่ะ อึ้งเซ่!!

“นายต้องเป็นคู่หมั้นของฉัน...ทราฟาลก้า ลอว์!” สงสัยจะหูตึง รีเพล์ยอีกรอบก็ได้เอ้า!

-_-” เวร...ยังจะทำหน้านิ่งอีกโว้ยยยย

“นายต้องเป็น...”

            “...ไม่” ริมฝีปากที่เหยียดยาวเป็นเส้นตรงค่อยๆ เผยอขึ้นก่อนมือหนาจะกระตุกออกแรงเหวี่ยงและ...


            ตูม!!!

            รองเท้ารุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นผลิตแค่สามคู่เท่านั้นในโลก...กำลังจมดิ่งลงสู่ก้นมหาสมุทร ระยะห่างไกลออกไปเกือบสิบเมตร...

            ด้วยฝีมือของ...

            “กรี๊ดดดดด~!! ฉันจะฆ่านาย...ฉันจะฆ่านาย ทราฟาลก้า ลอว์!! !@#$#@%^^^

            ลอว์คิดว่าบางที...เขาน่าจะไปซื้อที่อุดหู ไม่สิ...ไปหาหมอเลยดีกว่า

            ขืนอยู่กับผู้หญิงคนนี้ไปนานๆ อย่าว่าแต่หูตึง แก้วหูของเขาอาจจะแตกเข้าสักวันก็ได้
             ถ้าไม่ถูกหล่อนฆ่าตายไปก่อนนะ -_- 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

306 ความคิดเห็น

  1. #264 คุณนายคิม * (@thanchapor) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 03:12
    โอ้ย 555555555555 แกล้งกันไปกันมา 5555555
    #264
    0
  2. #41 Princess♣Sorane (@soraaki) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 15:07
    โอ้ยยยยยย น่ารักกก อ่านไปขำไป เจ้าประคุณ พ่อคุณกวนประสาทได้หน้าตายสุดๆ เลยนะเนี่ย! 55555
    ปวดหัวแทนทั้งลอว์ทั้งนามิ ฟฟฟฟ
    #41
    0
  3. #18 Model (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 20:13
    What the.........
    #18
    0
  4. #16 N.M.KID (@sa741258) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 22:35
    ยอมๆแกล้งเป็นไปก่อนเถอะน่าหมอลอว์~~ -w- 

    เพราะต่อไปนายก็คงต้องเป็นจริงๆอ่านะ~ 555
    #16
    0
  5. #15 oTartaruSo (@A-D_C) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2558 / 23:36
    555 ขำกรามค้างเลยทีเดียว นี่แหละนามิตัวจริง  สงสารลอว์ชะมัด
    #15
    0
  6. #14 L E N A V E F. (@lenavef) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 21:52





    โอ้ยยยย ขอกรี๊ดกับตอนนี้แรงๆค่าาาาาา

    ก่อนอื่นเลยต้องขอขอบคุณไรทเตอร์ที่มาอัพเดทฟิคเลอค่าแบบนี้ ฮืออออออ

    นี่ตามติดประดุจขับแท็กซี่ไล่ตามโจรมาก 5555

    ถ้าไรทเตอร์อัพถี่แบบนี้รีดเดอร์คนนี้จะกดรีเฟรชบทความรัวๆ #เว่อร์มาก



    โอเค ขอพื้นที่สครีมถึงตอนนี้ อย่างที่บอกเราชอบคำเกริ่นเปิดตอนมาก 55555

    และฉากที่ขำสุดสำหรับเราในตอนคือ ตอนที่นามิถามว่า นายคิดว่าตัวเองเป็นใครมาสั่ง บลาๆ

    ลอว์ตอบง่ายๆ คนขับแท็กซี่ไง -_- 555555555555555555555555555

    ขำอีกฉากคือฉากรอยสัก แล้วนามิบอก ลิเกมาก 55555555 โอ้ย จะร้องไห้

    และฉากแอบกรี๊ดสุดในตอนนี้คือฉากลอว์ยิ้ม แล้วมีอีโมคอนยิ้มด้วย โอ้ยละลาย

    แล้วก็ตอนข่าวหลุดนี่แอบคิดว่าหนังเรื่องกอปซิปเกิร์ลมาเอง 5555555555



    ถ้าฟิคนี้มีแท็กในทวิตเตอร์นี่เราคงกดเล่นไปรัวๆมาก มีเรื่องราวให้สครีมอีกเยอะเลย

    เอาเป็นว่าก็รอติดตามอีกตามเคยในฐานะแฟนคลับพี่แท็กซี่ลิเกนะคะ <3 

    ไรทเตอร์ไฟติ้งงงงงงง !


     

    #14
    0