ONE PIECE. - LOVELY TAXI METER.

ตอนที่ 10 : TAXI METER 09 : เริ่มเกมส์!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    31 พ.ค. 59


ตกหลุมรักก็เหมือนตกเหว

ตรงที่เสี่ยงตาย และเกิดตอนเราไม่ทันตั้งตัว

 

 


            สิบนาทีต่อมา...

 

            หลังจากพิธีกรที่ชื่อวีวี่ได้อธิบายขั้นตอนของเกมส์เสร็จ ก็มีคนพาเราขึ้นเรือไปอีกเกาะหนึ่งซึ่งเป็นสถานที่จัดแข่งขัน และยังแจกผ้าสีไว้ให้แต่ละคู่ ทั้งหมด 10 ทีม 10 สีเพื่อแสดงตัวตนในตอนที่เล่นเกมส์อยู่

 

            “สิบล้าน...สิบล้าน... *O*~~~

 

            “น้ำลายหยดแล้วคุณ -*-” ผมทำหน้าขยะแขยงตอนกำลังผูกผ้าสีฟ้าซึ่งเป็นสีประจำทีมเราลงบนข้อมือนามิ

 

            “บะ...บ้าน่ะ เหงื่อออกต่างหากล่ะ อากาศมันร้อนจะตาย!!” นามิชักมือที่ผูกผ้าเสร็จแล้วรีบตะปบแก้มตัวเองทันที ก่อนจะทำเนียนเช็ดๆ คราบบนปากและแก้มออก

 

            “คิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้นเลยหรอ เงินตั้งสิบล้านเชียวนะ เผลอๆ เราอาจจะถูกออกตั้งแต่เกมส์แรก...อั่ก!!” ยัยหัวส้มลงหมัดเข้าที่หน้าท้องของผมก่อนจะหันมาทำหน้ายักษ์ใส่

 

            “นายไม่คิดว่ามันแปลกๆ บ้างรึไง”

 

            “อะไรล่ะ...ที่แปลกมากกว่าคุณน่ะ -_-

 

            “เอ๊ะ!!

 

            “รู้แล้วน่า...การที่จู่ๆ เราดันไปมีชื่อในเกมส์บ้าๆ นี่ และยังวีวี่เพื่อนคุณที่น่าจะเข้ามาทักทายแต่นี่กลับทำเป็นไม่รู้จักกันสินะ”

 

            “ใช่...มันต้องมีอะไรสักอย่างอยู่เบื้องหลังแน่ๆ”

 

            “ถ้าคิดแบบนั้นแล้วจะมาลงแข่งทำไม หรือว่าคุณติดกับเงินรางวัลนั่น”

 

            “บางทีมันอาจทำให้รู้อะไรมากขึ้นก็ได้...ได้ทั้งเงินรางวัลและความจริง มีแต่ได้กับได้ย่ะ!

 

            “-_-” ผมล่ะปวดหัวกับความคิดของผู้หญิงคนนี้จริงๆ...

 

            “นายนั่นแหละ ที่จะพาทีมแพ้ เค้าให้ข้อมูลอะไรก็หัดฟังซะบ้าง!

 

ผมไม่ได้ตั้งใจฟังข้อมูลเท่าไหร่ แต่พอจะจับใจความได้ว่าให้ดูแลผ้าสีที่ผูกมือเราไว้ให้ดี หากทำหลุดหรือถูกทีมอื่นชิงไปจะต้องออกจากเกมส์ทันที

           

            หลังจากล่องเรือมาสักพักเราก็เดินทางมาถึงเกาะเป้าหมาย กว่าจะถึงพระอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าพอดี

บนเกาะนั่นมีคนรับช่วงต่อจากพิธีกรเรียบร้อย แถมยังมีตากล้องและทีมถ่ายทอดสดเดินตามพวกเราไม่ห่าง เพื่อจะได้ถ่ายทอดภาพพวกนี้ออกไปให้คนที่ชายฝั่งได้ดูทันที

           

            “เอาล่ะครับ เกมส์แรกที่เราจะเล่นจากนี้คือเพ้นต์บอล!! แต่ละทีมจะได้ปืนและหน้ากากพร้อมชุดเกราะสำหรับป้องกันตัว ส่วนวิธีการเล่นก็ไม่ยากครับ ผ้าสีที่คุณผูกไว้กับตัวนั้นจะเรืองแสงในเวลากลางคืน สิ่งที่ต้องทำก็คือยิงฝ่ายตรงข้ามให้ได้มากที่สุดภายใน 20 นาที คนที่มีสีติดบนร่างกายจะต้องออกจากเกมส์ไปนะครับ บริเวณการเล่นคือรอบเกาะนี้ทั้งหมด หากเกิดอันตรายหรือบาดเจ็บต้องการช่วยเจ้าหน้าที่ให้ทุกคนเป่านกหวีดที่ทางเราแจกไว้ให้นะครับ”

 

             ถึงว่าล่ะ...กว่ามามาถึงนี่ก็มืดแล้วพอดี นี่มันรายการล่าผีกับพี่ป๋องรึไงวะ -_-;

 

            “โดยในเกมส์เรามีกฎว่าห้ามปล่อยมือออกจากปืนและหน้ากากจนกว่าจะแพ้หรือจบเกมส์นะครับ เพื่อความปลอดภัยของผู้แข่งขันทุกคน”

 

            ผมมองยัยนามิที่กางแขนให้พนักงานเข้ามาสวมชุดเกราะและตรวจดูความเรียบร้อย ยัยนั่นดูดี๊ด๊ามาก ไม่มีการบ่นหรืออิดออกเลยสักนิด ชิ...

 

            รีบๆ ทำตัวให้โดนยิงไว้ดีกว่าจะได้ออกจากเกมส์ไวๆ -_-;

 

            “ห้ามให้โดนยิงง่ายๆ ล่ะ เข้าใจมั้ย!” ว่าแล้วตัวการก็เดินฉับๆ เข้ามาหาผมเหมือนคนรู้ทัน ถึงหน้ากากจะบังไว้แต่ผมแน่ใจว่านามิจะต้องทำหน้ายักษ์ใส่ผมอีกแน่ๆ

 

            “รู้แล้วน่า -_-

           

            ผมกับนามิกระจายตัวไปหลบกันคนละจุดเพื่อกระจายความเสี่ยง ถ้าผ้าสีเดียวกันอยู่ใกล้ๆ คงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่ เสียงสัญญาณเริ่มเกมส์ดัง ก่อนที่เสียงกระสุนจะดังตามมาและค่อยๆ ถี่ขึ้น

 

            ผมหาวหวอดๆ และกอดปืนไว้หลังโขดหิน ตรงนี้คงไม่มีใครสังเกตเห็นแน่ๆ ถ้าจะเจอกันก็เพราะมาหาที่หลบนี่แหละ ถ้าไม่อยากถูกยิงก็แค่ซ่อนตัวอยู่ที่นี่จนกว่าจะหมดเวลา...

 

            แซ่ก...แซ่ก...

          แกร่ก...

 

            ผมยกปืนขึ้นจ่อไปในความมืดเมื่อได้ยินเสียงเหมือนคนเดินมา

 

            หืม?

 

            ผมหันไปมองอีกครั้งและพบว่ายัยนามิกำลังหลบอยู่หลังพุ่มไม้ไม่ไกลมากนัก เพราะผ้าสีฟ้าที่เรืองแสงทำให้ผมรู้ว่าเป็นยัยนั่น แต่เดี๋ยวก่อน...มันยังมีอีกสีหนึ่ง

 

            สีเขียวเรืองแสงด้านหลังยัยนามิที่กำลังซ่อนตัวอย่างไม่รู้เรื่องราว สีเขียวนั่นค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ยัยนามิเรื่อยๆ

 

            “หึ...ไม่ได้แอ้มหรอก”

 

            ปัง!!

 

            “โอ้ยยยย...ใครยิงวะ” เจ้าผ้าสีเขียวนั่นล้มลง ทำให้ยัยนามิได้สติและวิ่งหนีไปที่อื่นแทนโดยไม่รู้ว่าผมแอบอยู่ตรงนี้ โธ่เอ๊ย...ใครกันแน่ที่จะถูกยิงก่อนกัน

           

            ไม่ได้การล่ะ...ตามออกไปดีกว่า

 

            ปัง!!

            ปัง!!!

           

            เสียงปืนยังไม่หยุด โชคดีที่ไม่มีเม็ดอะไรลอยมากระแทกตัวผม ผ้าสีฟ้าเรืองแสงของนามิวิ่งอยู่ไม่ไกลจากผมมากนัก ถึงการอยู่ด้วยกันมันจะกลายเป็นเป้าสายตาก็เถอะ แต่สองคนก็ยังดีกว่าคนเดียวล่ะนะ...

           

            พรืดดดดดดด!

 

            “กรี๊ดดดดดดด”

 

            “นามิ!!” จู่ๆ ผ้าสีฟ้านั่นก็หล่นวูบลงไปด้านล่าง และทางมันก็มืดจนแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากเงาต้นไม้พอให้วิ่งหลบได้เท่านั้น

           

            “เฮ้!! นามิ เป็นยังไงบ้าง!!” ผมตะโกนออกไปไม่ได้สนใจว่าจะกลายเป็นเป้าให้ใครอีกต่อไป

 

            พรืดด!

 

            เท้าของผมเกือบหล่นลงไปด้านล่าง อะไรวะ...นี่มันหน้าผานี่นา เราวิ่งมาจนสุดเกาะแล้วหรอเนี่ย!!


โชคยังดีที่ยังพอมีแสงสลัวๆ พอให้มองเห็นทางได้บ้าง ไอ้คนคิดเกมส์นี่มันคิดยังไงของมันวะ ให้มาเล่นเพ้นต์บอลตอนกลางคืนเนี่ยนะ ถ้าพลาดตกเกาะตายขึ้นมาจะทำยังไง มิน่าล่ะ...มันถึงไม่ใช่เกมส์พิสูจน์รักแท้กันธรรมดา นี่มันแข่ง Survivor ต่างหาก!!

 

“นามิ!!

“ละ...ลอว์!! ช่วยฉันด้วยยยยยย!! T^T” พอได้ยินเสียงผม ยัยนั่นก็เงยหน้าขึ้นมาทำท่าเหมือนจะร้องไห้ โชคดีที่มือข้างหนึ่งเกาะโขดหินบนหน้าผาไว้ได้

 

“อยู่นิ่งๆ นะ ...บ้าเอ๊ย! ทำไมมันมืดแบบนี้วะ” ผมถอดหน้ากากโยนทิ้งไปพร้อมกับปืน และเอี้ยวตัวเพื่อยื่นมือลงไปหานามิ ทว่า...

 

“กรี๊ดดดดด นายทิ้งปืนทำไมยะ ถ้ากรรมการมาเห็นเข้าจะถือว่านายถูกตัดออกจากเกมส์นะ!!

 

“ยัยบ้า แล้วจะช่วยคุณขึ้นมายังไงเล่า ยื่นมืออีกข้างมาเร็ว!

 

“ไม่ได้!! ถ้าทิ้งปืนฉันก็จะแพ้!!” ยัยนามิสวนกลับมาทันที มือข้างหนึ่งเกาะโขดหินไว้ ส่วนอีกข้างกำปืนเพ้นต์บอลเอาไว้แน่น

 

“ชีวิตคุณกับเงินสิบล้านมันแลกกันไม่ได้หรอกนะ ทิ้งปืนเดี๋ยวนี้นามิ!!

 

“เป่านกหวีดแล้วเรียกคนมาช่วยฉันแทนสิ!!” ผมจับหน้าอกตัวเองแต่มันกลับว่างเปล่าเพราะไอ้นกหวีดที่ว่านั่นถูกโยนทิ้งไปตั้งแต่แรกแล้วเพราะเห็นว่ามันไม่สำคัญ ส่วนนกหวีดของนามิตกลงไปข้างล่างตั้งแต่ตกลงไปบนหน้าผาแล้ว

 

“ฉันบอกแล้ว ว่าให้ทำตามที่พิธีกรพูด เป็นไงล่ะ...เพราะความไม่เอาใจใส่ของนายแท้ๆ!!

 

“เพราะคุณที่เห็นแก่เงินนั่นแหละ!! ผมถึงต้องมาเจออะไรบ้าๆ แบบนี้”

 

“กรี๊ดดดดด เอาเลย...อยากจะไปไหนก็ไปเลย ถ้าฉันตายไปเป็นผีจะตามไปก่อกวนบนแท็กซี่ของนาย ให้นายไม่มีลูกค้า ไม่มีข้าวกิน เน่าตายอยู่ในรถสามวันสามคืนตำรวจถึงจะมาเจอ สภาพนายจะต้องเน่าอืด หนอนไช น้ำเหลืองไหล บลาๆๆๆ”

 

“นี่ไม่ใช่เวลาจะมาทะเลาะกันนะ! -_-

 

“แล้วจะให้ทำยังไงเล่า!

 

“ยิงผม...”

 

“ว่าไงนะ!

 

“ถ้ายิงโดนตัวผม พวกนั้นก็จะต้องมาตามผมออกไปจากเกมส์ ถึงตอนนั้นเขาจะได้มาช่วยคุณได้ไงล่ะ”

 

“แต่...ถ้าทำแบบนั้น...”

 

“ก็แค่เหลือคุณคนเดียว ผมรู้ว่าคุณทำได้นามิ”

 

“...”

 

“ไม่มีผม คุณก็เดินต่อไปได้...”

 

“...”

 

“ยกปืนขึ้นมานับ 1 ถึง 5 แล้วยิงมาที่ผม” เมื่อไม่มีทางเลือก ยัยนั่นก็ตัดสินใจยกปืนขึ้นมาเล็งตรงหน้าผม

 

 “หนึ่ง...สอง...สาม...สี่...” ผมเอี้ยวมือด้านหลังเพื่อคว้าปืนของตัวเองขึ้นมาถือ

 

“...”

 

“หะ...”

 

ปัง!!

 

ผมเล็งปืนไปที่มือของที่ยัยนั่นใช้จับโขดหินและยิงออกไป พยายามเล็งให้ฉิวเฉียดมากที่สุด เพราะแผลจากเพ้นต์บอลคงเป็นอะไรที่ไม่น่าสวยงามเท่าไหร่ ยัยนั่นคงฆ่าผมตายแน่ๆ ถ้าทำให้ผิวขวาเนียนนั่นเป็นรอยขึ้นมา

 

“ลอว์...นี่นาย…!!” นามิตกใจเพราะลูกกระสุนสีที่ลอยเฉียดมือไปจนปล่อยมือออกจากหิน ผมใช้จังหวะนั้นคว้ามือของเธอไว้ก่อนจะร่วงลงไปด้านล่างได้ทันเวลา

 

“ใครจะปล่อยให้คุณตายกันล่ะ”

 

“นายมัน...บ้าที่สุด!!” เธอทำท่าเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง เพราะถ้าผมช้าไปแม้แต่วินาทีเดียวยัยนั่นจะต้องกลายเป็นศพแน่นิ่งอยู่ที่พื้นด้านล่าง

 

“ไม่ต้องเสียปืน ไม่ผิดกฎและเรายังไม่ถูกยิง” ผมยิ้มและลากนามิขึ้นมา แต่ยัยนั่นไม่ได้มองผมด้วยความประทับใจ ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีรอยยิ้มแห่งความดีใจ แต่กลับ...

 

“อั่ก!!” ...ฟาดผมแทน -__-

 

“ถ้าช้าอีกนิดเดียวฉันต้องกลายเป็นศพเละๆ เพราะแรงกระแทกนั่นแน่ๆ สมองของฉันอาจจะไหลเยิ้ม เลือดไหลนอง กระดูกแหลกเป็นชิ้นๆ ไหนจะรอยกระสุนที่นายยิงเฉียดนี่ไปอีก ถ้าเป็นแผลเป็นขึ้นมาจะทำยังไงยะ อย่างน้อยก็น่าจะปรึกษากับฉันก่อน นายคิดอะไรอยู่ห้ะ ลอว์!!!

 

“ขอโทษด้วยละกัน ที่ตอนนั้นผมไม่ได้บอกอะไรคุณเลย” ผมปัดเสื้อผ้าที่เลอะฝุ่น สวมหน้ากากและทำท่าจะเดินกลับเข้าไปในป่า เพราะรู้สึกน้อยใจขึ้นมานิดๆ ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้จักคำว่าขอบคุณรึไงนะ

 

“ขอโทษงั้นหรอ ที่นายทำน่ะ...!!

 

“ตอนนั้นในหัวของผม คิดแต่ว่าต้องช่วยคุณให้ได้แค่นั้นเอง”

 

“อะ...”

 

“ถ้าไม่รีบกลับเข้าไป พวกนั้นจะคิดว่าเราออกจากเกมส์ไปแล้วนะ” ผมปรายตามองนามิก้มหน้างุดๆ อยู่กับพื้น ยัยนั่นคงยังโกรธผมเป็นฟืนเป็นไฟ ประโยคต่อไปเธอจะต้องด่าผมอีกแน่ๆ


            แต่...

 

            “ขะ...ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้ แล้วก็ขอโทษที่เอาแต่ว่านายด้วย” เธอพูดมันออกมาผ่านหน้ากากนั่น แม้จะไม่รู้ว่าสีหน้าของอีกฝ่ายเป็นยังไง แต่ผมสัมผัสได้ว่ามันมีความเขินอายอยู่ไม่น้อยเลย

 

            หึ...ก็พูดได้นี่...

 

            “กลับเข้าไปกันเถอะ เดี๋ยวจะหมดเวลาซะก่อน”

 

            “ดะ..เดี๋ยวก่อน...” ผมหยุดเดินเมื่อนามิเดินตามมาและคว้าชายเสื้อของผมไว้ เธอก้มหน้าเหมือนกำลังชั่งใจกับอะไรบางอย่าง

 

            “มีอะไรรึเปล่า...”

 

            “ฉันไม่ได้เหยียบพลาด”

            “...!!

 

            “มีคนผลักฉันให้ตกลงไป”











TALK WITH WRITER

สวัสดีค่าาา ไรต์กลับมาแล้ว ฮรือออออ สอบเสร็จแล้วค่ะเหนื่อยมากๆ เลย 

ต่อจากนี้ก็จะมาอัพปกติแล้วนะคะเป็นเวลา 2 เดือนจากนั้นก็จะกลับไปเรียนต่อ 5555

คิดว่า TAXI คงมีจำนวนตอนไม่เยอะมากเกินไป คงจะจบได้ทันก่อนเปิดเทอม

แต่รีดเดอร์ทุกคนไม่ต้องตกใจนะ มันไม่รีบจบขนาดนั้น อีคนเขียนยังนึกตอนจบไม่ออกเลยจย้าาา 

ยังไงก็ฝากฟิคเซต ONE PIECE ไว้กับทุกๆ คนที่ชื่นชอบด้วยนะค้า 

ขอบคุณที่เข้ามาให้กำลังใจกันค่ะ 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

306 ความคิดเห็น

  1. #297 -ymmij (@-ymmij) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 09:52
    ใครมันทำนามิ! ลอว์จัดการมัน!
    #297
    0
  2. #273 คุณนายคิม * (@thanchapor) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 11:52
    ใคร!!!!!!!
    #273
    0
  3. #143 ◇ ZAICO ◇ (@soraaki) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 23:21
    ใครรรรรรรรรร คิดหรอ ? ไม่น่าาาาา
    #143
    0
  4. #78 mook12098 (@mook12098) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 19:40
    เย้!!!!!!!! ไรท์กลับบบบบมาาาาาแล้ววววววววว เยยยยยยยย้///ว่าแต่...มันผู้ใด๋พลักนามิ?!
    #78
    0
  5. #77 Tell1037 (@tell1037) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 18:55
    มันมีเงื่อนงำ... ลอว์นายต้องหาตัวการให้ได้นะ TT ไม่งั้นนามิคงจะฆ่านา----- ///สัญญาณขาดหาย
    #77
    0
  6. #76 _NesZaZa_ (@_NesZaZa_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 17:01
    เย้ๆๆๆ มาแล้วๆๆ ชอบมากกกก จะเป็นไงต่อ ติดตามๆ ค่ะ ^^
    #76
    0