[Fic]Prince of tenniS :: My PrincesS

ตอนที่ 54 : Episode 41 : My Princess

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    28 ส.ค. 52

#Prince OF TenniS#
[ EpiSodE
 41 ]



- [ความเดิมตอนที่แล้ว] -

ทุกคนบอกลานารุมิและฮารุสะ หลังจากนี้ชีวิตจะเป็นปกติเหมือนเดิมที่เคยเป็น แต่ที่น่าห่วงคือฮารุสะ ซึ่งกําลังจะกลายเป็นมากกว่ารักสามเส้า ไหนจะเทะสึกะ แล้วยังซานาดะที่แอบชอบเธอมาตั้งนานแล้ว แต่เจ้าตัวกลับชอบเร็นจิที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก...!

จะจบลงอย่างไร...เรื่องดําเนินมาถึงบทสุดท้ายแล้ว!!

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

ปิดเทอมแล้ว...วันนี้คือวันแห่งการเริ่มต้นในการหยุดยาว หลายๆคนจะบอกว่าไปเที่ยวนั่นคือของแน่นอนเป็นธรรมดา แต่สําหรับเธอคนนี้ไม่ใช่

'เอ...พจนานุกรมพันธ์ดอกไม้อยู่ไหนหว่า!?' เธอคิดพลางไล่นิ้วดูหนังสือที่เรียงอยู่บนชั้นอย่างเป็นระเบียบอย่างพินิจ

"อ้าว!ทามามิ"

"วะ..หวา!?O o O" หนังสือหล่นออกจากมือแต่ยังดีที่พื้นปูพรมจึงไม่มีเสียงดังทําให้ไม่เป็นจุดสนใจนัก นอกเสียจากว่าเธอจะร้องให้ดังกว่านี้

"อะขอโทษทีคือมาทําอะไรที่นี่งั้นหรอ"

"ก็จะมาหาพจนานุกรมเกี่ยวกับดอกไม้สักหน่อยน่ะโออิชิคุง คือคุณแม่ได้รับกระถางดอกไม้มาจากญาติน่ะแต่ไม่รู้ว่ามันคือดอกอะไรก็เลยอย่างที่เห็นเนี่ยแหละ ^ ^;;" ทามามิพูดพลางยิ้มแหยๆก่อนก้มลงไปเก็บหนังสือขึ้นมา

"แล้วทําไมไม่ลองถามญาติเธอดูล่ะ!?" อืมใช่ ถ้าลองถามดูมันจะไม่ง่ายกว่ารึไง

"ญาติที่เขาเอามาให้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันดอกอะไรแล้วจะตอบได้ยังไงล่ะ แถมไม่มีใครให้ถามด้วยฮารุสะเองที่รู้เรื่องดอกไม้ก็ไม่อยู่ แล้วว่าแต่โออิชิคุงมาหาหนังสืออะไรงั้นหรอ" ทามามิเอียงคอถาม

"มาหาหนังสืออ่านเล่นสักหน่อยน่ะพอดีไม่มีไรทํา"

"งั้นฉันแนะนําให้ไหม"

"ไม่ดีกว่าล่ะ อืมไหนๆก็ว่างอยู่แล้วเดี๋ยวจะช่วยหาแล้วกันนะ"

"อืมจะดีหรอ" ทามามิถามพลางเลิกคิ้ว

"อืม ช่วยกันหาแหละดีจะได้เร็วขึ้นด้วย" โออิชิพูดจบก็เดินไปที่ชั้นหนังสือข้างๆชั้นที่ทามามิยืนอยู่ ทามามิเห็นยังงั้นก็แอบบลอบยิ้มออกมาไม่ให้โออิชิเห็น

'ฮิ! ฉันชอบโออิชิคุงก็ตรงนี้แหละ ^  ^'

.............

ณ บ้านทาคาระ

กิ๊ง!ก๊อง~!

"ค่าๆมาแล้วค่า" เด็กสาวผมยาวรวบผมและผูกโบว์พูดพร้อมกับวิ่งออกมาจากห้องครัวเพื่อเปิดประตูอย่างรวดเร็วทันใจคนมาดีแท้ -   -

"ว่าไงฮิเมะจัง พี่สาวอยู่ไหม?"

"อ๊ะ!คุณฟูจิเองหรอ คือกําลังทานข้าวกันอยู่น่ะค่ะ เข้ามาข้างในก่อนสิเดี๋ยวบอกพี่โคกะให้นะ"ฮิซาเมะได้ทีเชิญฟูจิเข้ามาในบ้านทันทีตามมารยาท แต่ในหัวตอนนี้กําลังจะเริ่มทําการเผด็จศึกทั้งสองอยู่

"ขอบใจนะ" ฟูจิพูดแล้วเขาก็เดินตามฮิซาเมะไป ฮิซาเมะพาฟูจิมานั่งที่ห้องรับแขกก่อนรีบเข้าไปที่ห้องอาหารทันที และสักพักเด็จแม่(ผู้บัญชาการของครอบครัวทาคาระ)ก็เดินออกมานั่งที่โซฟาตรงข้ามฟูจิ

ฟูจิสวัสดีเธอก่อนจากนั้นบทสนทนาก็เริ่มขึ้นและดูเหมือนฮาซาเมะจะคอยแอบสอดส่องดูมาจากห้องอาหารพร้อมกับพยายามรั้งไม่ให้พี่ตัวเองเดินออกไปตอนนี้

"แหม...งั้นเดี๋ยวขอตัวสักครู่นะจ๊ะ" คุณแม่เดินมาที่ห้องอาหารก่อนจัดการจูงโคกะให้ตามมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มดูน่าสงสัย ฮิซาเมะเห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างสนุก

"อ๊ะ!?ฟูจิคุงมาตั้งแต่เมื่อไรน่ะ"

"อุ๊ยตาย!เรียกแบบนี้แสดงว่าสนิทกันเอามากเลยสิเนี่ย ฟูจิคุงยังไงก็ขอฝากดูแลโคกะด้วยนะจ๊ะ" ฟูจิรับคําจากนั้นโคกะก็มีสีหน้าสงสัยพลางมองแม่ตัวเองสลับกับฟูจิ แล้วก็นิ่งคิดทบทวนทับซ้อนไปมาก่อนจะหน้าแดงอย่างเขินๆ ดูเหมือนแม่จะรู้เรื่องหมดไส้หมดพุงแล้วล่ะ

"แหมอย่าอายเลยจ๊ะ ตอนเด็กๆแม่ก็เป็น งั้นเที่ยวให้สนุกนะจ๊ะ" ทั้งสองโดนดันหลังให้ออกมาจากนั้นประตูก็ปิดลง โคกะหันมองฟูจิแล้วเขาก็จับมือโคกะไว้และยิ้มให้ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกไปก็เจอยูตะเดินเลี้ยวเข้ามาพอดี

"อ้าว!?ยูตะคุงมาหาฮิซาเมะสินะจ๊ะ เธออยู่ในบ้านแหนะ" โคกะพูดดักยูตะ ยูตะหน้าแดงนิดๆก่อนสะบัดเดินหนีทั้งสองไปเคาะประตู แต่แน่นอนว่าคนที่เปิดประตูคราวนี้คือแม่ของเธอ สงสัยฮิซาเมะคงได้โดนด้วยอีกแน่

"น่าสนุกดีเนอะว่าไหม" ฟูจิพูด

"คงงั้นมั้งคะ" โคกะพูดพลางยิ้มอย่างเหงื่อตก

.............

"นี่คิคุมารุ"

"ว่าไง!?"

"นายชอบฉันที่ตรงไหนงั้นหรอ" อายามิถามพลางเขี่ยเค้กในจานเล่น ตอนนี้พวกเขานั่งอยู่ในร้านคาเฟ่คนยังไม่เยอะมาก

"ตรงไหนงั้นหรอ...ปากไม่ตรงกับใจ กระโดกกระเดก ชอบหาเรื่องทะเลาะแล้วยัง..." ยังไม่ทันที่คิคุมารุจะได้พูดจนจบอายามิก็รีบขัดทันทีเพราะนี่มันข้อเสียเธอชัดๆ

"เอาดีๆสิ นายชอบฉันที่ตรงไหน"

"ตรงที่..." คิคุมารุกําลังจะพูดอายามิก็ยืนหูมาฟังทันที คิคุมารุแอบหัวเราะนิดๆก่อนลุกเอื้อมมือไปวางไว้บนหัวอายามิแล้วพูดว่า

"ฉันชอบเธอจําเป็นต้องมีเหตุผลด้วยหรอยัยคนขี้งอน" แล้วคิคุมารุก็ชิงทีเผลอหอมแก้มอายามิไปทีนึงเล่นเอาเจ้าตัวทําอะไรไม่ถูกเลย

"ตาบ้า!..." อายามิพูดเบาๆอย่างงอนๆและตีแขนคิคุมารุไปที



"ซาเอะซังเรียวซังสู้เขาค่ะ!" นารุมิตะโกนเชียร์ด้วยใบหน้าสดใส ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ชายหาดกําลังเล่นบีชวอลเล่ย์กัน ตอนนี้ซาเอกิและคิซาราสึกําลังแข่งกับคุโรบาเนและอามาเนะอยู่

"ไม่ปล่อยให้นําไปได้ง่ายๆหรอก" คุโรบาเนะพูด

"ถ้าทําได้ก็ลองดูเซ่!" ซาเอกิและคิซาราสึพูดพร้อมกัน จากนั้นคิซาราสึก็โยนบอลเสิร์ฟข้ามตาข่ายไป นารุมิมองการแข่งสักพักก็ก้มลงเขียนไดอารี่ต่อ

"นี่นารุจังมาเล่นด้วยกันสิ!"

"ค่า~!" นารุมิวางสมุดไดอารี่ลงให้สุนัขแสนรักของเธอเฝ้าไว้ ลมพัดมาเปิดสมุดไดอารี่ไปหน้าที่เธอเพิ่งเขียนเสร็จไปเมื่อกี้...


...ฉันมีความสุขและสนุกมากเมื่อได้อยู่กับพวกเขา และจากนี้ไปฉันจะได้เจอซาเอะซังทุกวันเลยด้วยล่ะค่ะ...

                                                                                               - คุโจ นารุมิ -
                                                                                          วันที่x เดือนXX ปีXX

.............

"ทาจิบานะซัง ผมขอถามอะไรหน่อยนะครับคือผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกับทาจิบานะซังงั้นหรอ" คามิโอะกระซิบถามทาจิบานะ ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่สตรีทเทนนิส

"อยากรู้ไปทําไหมล่ะคามิโอะ!?"

"ก็อยากรู้ เหวอ!!เธอ..." คามิโอะร้องเมื่อเห็นโมโดกะมายืนอยู่ด้านหลังตัวเองพร้อมกับชี้หน้าเธอเล่นเอาคนข้างๆอยากเข้าไปเตะจริงๆ

"ทําไม!?ฉันทําไม แล้วว่าแต่นายอยากรู้ไปทําไมล่ะ" โมโดกะพูด

"ก็...."

"โมโดกะเป็นแฟนฉัน...."

'โอ๊ย!พูดกันตรงๆแบบนี้เลยหรอเนี่ย' โมโดกะคิดแล้วนึกอยากจะกรี๊ดให้ลั่นโลกจริงๆ(เกินไปขอรับ) แล้วก็ต้องหลุดออกจากภวังค์เมื่อเสียงของแอนดังขึ้นพร้อมกับตัวเองที่โดนทาจิบานะดึง

แต่แล้วโมโดกะก็สะดุดขาตัวเองทําให้เสียหลักล้มลงไปแต่ยังดีที่ทาจิบานะดึงเอาไว้ เธอเลยล้มลงมาที่ตัวเขาแทน ตอนนี้จะให้ใครมาเห็นไม่ได้ล่ะนะเพราะดูเผินๆจะเห็นว่ากอดกันอยู่ชัดๆ(ทั้งๆที่ไม่ใช่)

แต่ดูเหมือนทั้งสองจะไม่โชคดีเอาซะเลย....ทุกคน(ฟุโดมิเนะ)หันมาเห็นกันพอดี(บังเอิญจัง)

"โหย~! >  -  <" ทุกคนร้องออกมาพร้อมกับยกเว้นแอนที่คอยมองพี่ตัวเองกับโมโดกะอยู่ห่างๆพลางยิ้ม ทั้งสองรีบผละออกจากกันทันทีและดูเหมือนตอนนี้จะเป็นหน้าที่ของทาจิบานะที่ต้องแก้ไขความเข้าใจของลูกทีม


[*ส่วนคามิชิโระจะไม่พูดถึงนะขอรับ(ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องไม่ว่า...)]
.............
(ในที่สุดก็ถึงเจ๊ฮารุสะคนสวยประจําฟิคแล้ววว >  <)


พวกเขาริคไคเดินมาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งเป็นทรงญี่ปุ่นหลังไม่ใหญ่จนเกินไป เห็นแล้วให้ความรู้สึกว่ามันเป็นบ้านคุณหนูผู้ดีตระกูลเก่านั่นแหละจริงไหม

ซานาดะเอื้อมมือไปกดออดหนึ่งครั้งแล้วพวกเขาก็ถอยห่างออกจาประตูก้าวนึงจากนั้นไม่นานลําโพงที่อยู่ใต้ออดก็ดังขึ้นเป็นเสียงคนลอดออกมา

"ใครคะ!?"

"พวกผมเองรุ่นพี่ฮารุ ^  ^" คิริฮาระชิงพูดทันทีก่อนโดนนิโอดึงออกมา เธอตอบกลับซึ่งพวกเขาแทบจะไม่ได้ยิน จากนั้นประตูก็ค่อยๆเปิดออก พวกเขาเดินเข้าไปด้านในอย่างรักษามารยาท

เมื่อพวกเขาเดินมาถึงหน้าประตูบ้านด้านใน...ไม่นานประตูก็เปิดออกโดยหญิงสาวเจ้าของบ้าน เมื่อได้เห็นเธอคิริฮาระก็แทบจะกระโจนเข้าไปหา แต่ก็โดนบุนตะดึงไว้ก่อนพร้อมด้วยยางิว

"อย่าแซงคิวเซ่คิริฮาระ" บุนตะพูด

"ทําตัวให้มันเรียบร้อยหน่อยคิริฮาระ" ยางิวพูดก่อนปล่อยคิริฮาระ

"เข้ามาสิ...." เธอบอกพวกเขาเบาๆพอได้ยินแต่คงมีเพียงปีศาจสามตนเท่านั้นที่จับผิดเธอได้ เธอดูแปลกๆไปจากเดิม

หลังจากพวกเขาเข้ามาและประตูก็ปิดลงอย่างเบาโดยฝีมือฮารุสะ....

ตุบ!!

เสียงเหมือนของหล่นดังขึ้น ยางิวหันไปเห็นเป็นคนแรกก็ต้องร้องออกมาด้วยความตกใจก่อนรีบเข้าไปดูหญิงสาวที่ตอนนี้ลงไปนอนกับพื้น

"ฮารุ!เธอเป็นอะไรไปน่ะ" นิโอหันไปหายางิว เขาส่ายหน้าเป็นคําตอบเพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรจู่ๆถึงได้ล้มลงไป เขาพยุงฮารุสะขึ้นมาให้นอนหงายขึ้นแล้วก็ต้องตกใจเหมือนเห็นสีหน้าเธอ

นิโอเอามือทาบหน้าผากเธอก่อนพูดออกมาอย่างตกใจ

"ตะ..ตัวร้อนจี๋เลยอ่ะ!"

"รีบพาไปนอนแล้วเอาผ้าชุบน้ำมาเร็วเข้า!!" ยูคิมูระบอก


ความเย็นทาบลงมาบนหน้าผาก ฮารุสะค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างฝืนๆ ภาพตรงหน้ายูคิมูระกําลังมองเธออยู่ด้วยสีหน้าเป็นห่วง ตรงข้ามเขาคิริฮาระนั่งอยู่

"แง้~รุ่นพี่ฮารุฟื้นแล้ว >  <" เมื่อคิริฮาระเห็นว่าเธอฟื้นแล้วก็ถลาลงมากอดคอเธอและพูดอย่างดีใจทันทีโดยไม่ทันตั้งตัว

"อาคายะ!" ซานาดะเดินมาและดุคิริฮาระนิดนึง

"นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย..." ฮารุสะพูดพร้อมกับค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งแต่ก็โดนเร็นจิกดลงไปนอนอีกครั้ง

"เธอมีไข้ตั้ง40 องศาควรนอนพักจะดีกว่านะ" เร็นจิบอก

"ไม่ดีกว่า ฉันยังไม่ได้ให้อาหารมิรุมิเทะเลยต้องไปให้ก่อน" เธอว่าแล้วก็ลุกออกจากเตียงจากนั้นก็ทําท่าจะล้มลงไปอีกรอบแต่ซานาดะก็คว้าเอวเธอเอาไว้ก่อนไม่ให้ล้มลงไป

"เธอไปนอนพักเถอะ เดี๋ยวฉันจะให้แทนเอง" บุนตะบอกแล้วขยิบตาให้ประมาณว่าวางใจได้ ฮารุสะทําท่าจะขัดแต่ก็เงียบไปและยอมไปนอนพัก(เธอนอนอยู่บนโซฟาห้องรับแขก แหม...แบบว่าก็นะ ใช่ว่าจะเป็นแบบญี่ปุ่นหมดนี่)

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง...

ในห้องรับแขกตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้วเหลือเพียงฮารุสะที่ยังคงนอนอยู่ไม่ตื่นสักที ลมพัดผ่านมาจากประตูตรงระเบียงบ้านที่เปิดทิ้งเอาไว้โดยพวกเขา ในสวนตอนนี้พวกซานาดะเข้าไปนั่งเล่นกัน

ฮารุสะตื่นแล้วสปริงตัวขึ้นมานั่งทันทีอย่างคนมีเรี่ยวมีแรงแต่ก็ไม่มากเพราะวันเดียวไข้หายมีซะที่ไหน เธอรู้สึกมึนๆหัวนิดหน่อยแต่ก่อนลุกออกมาเดิน เร็นจิก็เดินเข้ามาพอดี

"หืม!?หายแล้วหรอ" เขาพูดแล้วเดินเข้าไปหาเธอก่อนเลิกเปิดผมด้านหน้าเธอขึ้นเพื่อวัดไข้โดยเอาหน้าผากตัวเองทาบกับหน้าผากเธอ ฮารุสะสะดุ้งตกใจก่อนหน้าแดง หน้าเธอกับเขาตอนนี้ห่างกันแค่ไม่กี่เซนเอง

"อืม..ดูเหมือนตัวจะเริ่มหายร้อนแล้วล่ะนะ" เร็นจิพูดแล้วลืมตาขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนพลางยิ้มที่มุมปากนิดๆยิ่งทําให้ใจเธอเต้นไม่เป็นส่ำ

"เออเร็นจิ..." ได้โอกาสแล้วบอกเขาไปเลยสิ!!...

"ว่าไง!?"

"คือฉันชอบ...." บอกไปเลยเธอทําได้แน่!!

"เฮ้!ท่านเสนาธิการไป...อ้าว!ฮารุจังฟื้นแล้วหรอ" แล้วนิโอก็เดินเข้ามาขัดพอดี เร็นจิหลับตาลงอย่างเก่าและหันไปมองนิโอที่เพิ่งเดินเข้ามาก่อนถามว่ามีอะไร เธอพยักหน้ารับเบาๆ ทั้งสองคุยกันโดยไม่ทันได้เห็นสีหน้าฮารุสะในตอนนี้

'พลาดจนได้...คงได้รอไปอีกนานแน่เลยถ้ายังต้องเจอแบบเนี่ย' ฮารุสะคิดแล้วนึกยิ้มอย่างน้อยใจในใจ แต่ก็ปล่อยมันออกมาโดยการถอนหายใจแทน

"เฮ้!นิโอ ยานางิรีบมาเร็วๆสิจะเริ่มกันแล้วนะ" บุนตะโผล่ออกมาตรงระเบียง

"รู้แล้วจะไปเดี๋ยวนี้แหละเฟ้ย!เอ้า!ไปกันเถอะ ไปด้วยกันสิฮารุไหนๆก็จะหายและ ไปคลายเครียดสักหน่อยคงไม่เป็นไร" ว่าแล้วนิโอก็คว้ามือฮารุสะมาทันทีก่อนพาวิ่งออกไปที่สวนตามด้วยเร็นจิที่เดินตามหลังมา

'มีคนแบบนี้อยู่ด้วยมากๆก็ใช้ว่าดีแฮะ! เพราะรู้สึกเหมือนชอบขัดจังหวะจัง...' ฮารุสะคิด่อนถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่พันของชีวิต 

ให้ตายสิจะมีสักกี่เรื่องที่ทําให้เธอต้องถอนหายใจเยอะขนาดนี้นอกจากเรื่องนี้บ้างไหมเนี่ย!!!....




The END ...

"..ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและเมนท์ให้กันนะขอรับ
.."


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #85 newnoey (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2553 / 14:23
     สนุกมากคะน่าจะแต่งคู่ฮารุให้จบเอาคู่กับเร็นจิเริศที่สุดแล้วว  อิอิ ^  ^

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 29 ตุลาคม 2556 / 21:48
    #85
    0
  2. #81 982541 (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2552 / 21:12
    เทะเท่านั้นค่า---------------
    #81
    0
  3. วันที่ 6 พฤษภาคม 2552 / 22:07
    เสียดายจัง เจ๊อยากให้คู่กะอินูอิ (หุหุ)
    #80
    0