[Fic]Prince of tenniS :: My PrincesS

ตอนที่ 49 : Episode 36 : การตัดสินชะตาของสองบุรุษ(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 999
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    2 พ.ค. 52

#Prince OF TenniS#
[ EpiSodE
 36 ]



- [ความเดิมตอนที่แล้ว] -

เมื่อได้สู้กับเหล่าคู่แข่งจากโรงเรียนอื่นที่เคยแข่งด้วยอีกครั้ง ความทรงจําของเรียวมะก็ค่อยๆกลับมาและในที่สุดก็ถึงเวลาของเขา...ที่ตรงนั้นมีคนที่เขาต้องโค่นได้อยู่

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

เมื่อเอจิเซ็น เรียวมะเข้ามาในสนามบรรยากาศแห่งการแข่งขันก็กลับมาอีกครั้ง แต่..ดูเหมือนว่าคินทาโร่ นักกีฬาทีมชิเท็นโฮจิจะแย่หน่อยเพราะอุตส่าห์ถ่วงเวลาให้เรียวมะแต่ก็กลายเป็นว่าลองของซะแทน

"บัดนี้การแข่งขันชิงแชมป์ทั่วประเทศ ประเภทเดี่ยว1 ระหว่างยูคิมูระ เซอิจิกับเอจิเซ็น เรียวมะกําลังจะเริ่มขั้นแล้ว!!"

"เฮ้ นายน่ะเพิ่งจะหายป่วยไม่ใช่เรอะ!?อย่าหักโหมให้มากจะดีกว่ามั้ง" เรียวมะพูดด้วยท่าทางอวดดีเช่นเคย

"แววตาไม่เลวนี่" ยูคิมูระพูดจบก็หันเดินกลับออกไปยืนประจําตําแหน่ง

"โห!โผล่มาก็ใช้ทวิสต์เสิร์ฟเลยหรอเนี่ย!!"

เกมนี้คือเกมเสิร์ฟของเรียวมะ เรียวมะเสิร์ฟด้วยทวิสต์เสิร์ฟ แต่ยูคิมูระก็โต้กลับมาได้แล้วเรียวมะก็กระโดดตีลูกไดร์ฟA

ปึ้ก!

"โหย!!ยอดเลย!ทําหยั่งกับไดร์ฟAเป็นของพื้นๆงั้นแหละ"

"COOLไดร์ฟ!"

ถึงแม้เรียวมะจะงัดท่าไม้ตายต่างๆออกมาแต่ยูคิมูระก็โต้กลับมาได้ทั้งหมดราวจับวาง ตอนนี้ทั้งสนามต่างตกตะลึงยกเว้นริคไคซึ่งรู้ถึงฝีมือของยูคิมูระดี ถึงแม้ทุกคนจะตื่นตระหนกกันอยู่แต่มีเพียงเรียวมะเท่านั้นที่ยังยิ้มได้อยู่

"อืม ฝีมือไม่เลวนี่ แต่ว่า..ลองดูนั่นสิ แจ็คเก็ตตกไปแล้วแน่ะ!" เรียวมะพูด จริงอย่างที่เรียวมะพูดมาแจ็คเก็ตที่เคยพาดอยู่บนไหล่ยูคิมูระตกไปแล้วทั้งๆที่ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่ตกแท้ๆ

"เฮ้เจ้าหนู นี่ไม่ใช่เกมแข่งทําแจ็คเก็ตตกนา"

"อ้อเหรองั้นเกมนี้ฉันก็ชนะน่ะสิ" เรียวมะพูดแล้วยกแร็คเก็ตวางไว้บนไหล่

"ดูสิ!เจ้าเด็กปี1นั่น ทําให้แจ็คเก็ตที่พาดอยู่บนไหล่กัปตันยูคิมูระหล่นได้ด้วยว่ะ!!"

ทําให้เสียหลักโดยทวิสต์เสิร์ฟและใช้ไดร์ฟAทําให้ยกไหล่ทั้งสองขึ้น จากนั้นจึงใช้COOLไดร์ฟล่อให้ขึ้นวิ่งหน้า...สมเป็นเอจิเซ็นแล้วล่ะแบบนี้"

"เจ้าเอจิเซ็นยังนิสัยเสียเหมือนเดิมเลยเนอะจริงมะรุ่นพี่อินูอิ"

"หืม?"

"ขอบใจนะซานาดะ" เทะสึกะพูด

"จะขอบใจทําไม้ไม่จําเป็น..." ซานาดะพูดทั้งที่ไม่หันไปมองเทะสึกะก่อนก้าวเดินต่อไป

"แย่หน่อยนะ แต่สมเป็นเก็นอิจิโร่น่ะนะ...เป็นธรรมดาที่เขาจะหยิ่ง"

"อ้าว!ฮารุสะจังเองหรอ มาเชียร์ริคไคล่ะสินะ" ฟูจิพูดอย่างรู้ทัน ฮารุสะคิ้วกระตุกนิดหน่อยก่อนจับคอเสื้อดึงฟูจิมาใกล้ๆตัวเองแล้วกระซิบบอกเขาด้วยสีหน้าแหยๆว่า

"โทษนะฟูจิ แต่ช่วยเรียกให้ธรรมดากว่านี้หน่อยก็ดีนะแล้วก็กรุณาอย่าพูดอะไรตรงๆแบบนั้นด้วย" จากนั้นเธอจึงปล่อยเขาไปท่ามกลางความอึ้งของเหล่าเซงาคุและเล็กน้อยจากฝั่งริคไคที่เผอิญเห็นพอดี -   -

"ไม้ตายของเอจิเซ็นถูกโต้กลับมาได้หมดเลย เพราะอะไรงั้นหรอคุณฟุรุทากะ" โออิชิพูดขึ้น

"นั่นสินะ..เพราะอะไรกันน้า~" ฮารุสะพูดอย่างเล่นตัว ท่ามกลางสายตาคาดคั้นจากเซงาคุ

"บอกเร็วๆสิฮะรุ่นพี่" โมโมะพูด

"อืมก็นะ..คือฉันเองก็บอกไม่ถูกหรอกนะว่าทําไมไม้ตายของเอจิเซ็นถึงโดนโต้กลับมาได้หมดแบบนั้น แต่มีสิ่งนึงที่ฉันพอจะบอกให้กับพวกนายได้" ฮารุสะพูดแล้วกอดอก คิคุมารุและโมโมะที่ดูเหมือนจะอยากรู้มากกว่าใครเพื่อนก็แทรกฟูจิและเทะสึกะมาหาเธอทันที

"อะไรล่ะบอกมาเร็วๆ!"

"ยูคิมูระ...เขาได้ชื่อว่าเป็นบุตรแห่งพระเจ้า ไม่มีใครเคยทําให้แจ็คเก็ตบนไหล่เขาตกมาได้หรอก แต่นี่เด็กปี1คนนั้นสามารถทําได้นับว่าไม่ธรรมดา แต่...หลังจากนี้ อีกไม่นานเทนนิสของยูคิมูระก็จะเริ่มขึ้น..."

"Game!ริคไค2-0!"

"แล้วจากนั้นไม่ว่าจะทํายังไง เด็กคนนั้นก็จะไม่ชนะและนอกจากนี้อาจเหมือนตกนรกทั้งเป็นเลยก็ได้" เธอพูดเท่านั้นก็เดินผละออกไปหาพวกริคไคโดยไม่คิดจะฟังคําท้านของพวกเขา

"อะไรกันยัยนี่ จงใจพูดงั้นหรอเนี่ย!!" โมโมะพูดอย่างไม่สบอารมณ์ที่ฮารุสะพูดออกมาแบบนั้น

"แต่ก็จริงอย่างที่เธอพูดมานั่นแหละโมโมะ เราไปขัดอะไรไม่ได้หรอก นอกจากนี้แล้วเปอร์เซ็นต์ที่เอจิเซ็นจะชนะเมื่อฝ่านโน้นเอาจริงก็แค่ 20% เท่านั้น" อินูอิพูดแล้วดันแว่น

"ระ..รุ่นพี่อินูอิ งั้นถ้าเป็นแบบนั้นพวกเราก็แพ้น่ะสิ!"

"หุบปากไปซะโมโมชิโระ ดูไปเงียบๆเหอะน่า!เจ้านั่นต้องชนะได้แน่" ไคโดพูดดดยไม่หันมามอง

"ไค..ไคโด" โมโมะมีสีหน้าแหลกใจนิดหน่อยแต่ก็ทําตามนั้น

"Game!ริคไค3-0!"

"ไม่ว่าจะเทคนิคแบบไหนท่าของใครก็ใช้ไม่ได้ผลทั้งนั้นแหละ...การพัฒนาของเด็กคนนั้นเร็วเกินไปจริงๆสินะ" ฮารุสะพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเรียบเฉย

"แม้มีพรสวรรค์อันสูงส่งที่ทําให้เข้าใจเทคนิคต่างๆของศัตรู แต่สภาพที่หมดท่านั่น..ฝึกตนนับร้อยนั่นเป็นตัวอย่างที่ดี แม้แต่ประตูของภาวะไร้ตัวตนยังรับมือไม่ไหวเลย

ในปีที่เหล่าสุดยอดฝีมือมาชุมนุมกันพร้อมหน้าอย่างที่10ปีจะมีสักครั้ง ไม่แน่หมอนี้อาจเป็นผลิตผลที่น่าเสีนดายที่สุดที่ยุคนี้สร้างขึ้นมาก็ได้..."

"อิจฉาอ่ะคับ เห็นคู่ต่อสู้ตัวเอ้พากันเก่งขึ้นเรื่อยๆแบบนี้น่าอิจฉาจริงๆนะครับ ผู้เล่นที่ชื่อเอจิเซ็นน่ะขนาดเข้าตาจนแล้วยังดูสนุกสนานอยู่ได้เลยอ่ะคับ" อุรายามะเด็กสมาชิกชมรมเทนนิสสาธิตริคไคพูดขึ้นอย่างไม่กลัวตาย

"อ๋า!!ขอโทษค้าบ~!" ซานาดะลุกขึ้นมาและมองอุรายามะอย่างไม่พอใจแต่ก็โดนฮารุสะจับนั่งลงไปอย่างเก่า

"เอาน่าเก็นอิจิโร่ใจเย็นๆ" ฮารุสะพูดเสียงเรียบแต่ก็เป็นการเอาน้ำเย็นเข้าลูบแทนที่จะเอาน้ำมันราดลงกองไฟให้มันลุกโชน ซานาดะมีสีหน้าอ่อนลงก่อนตีหน้าขรึมเช่นเดิม

"รุ่นพี่ฮารุ~!ผมรักรุ่นพี่ที่สุดเลย >  <" อุรายามะเข้าไปกอดคลอเคลียฮารุสะท่ามกลางสายตาอิจฉาจากพวกสมาชิกคนอื่นๆและอาฆาตจากเหล่าตัวจริง(ทุกคน)

ภายในสนามการแข่งขันเป็นไปอย่างดุเดือด ทั้งสองยังคงโต้ลูกอย่างไม่มีใครยอมใคร..และสิ่งที่พวกเขาได้เห็นจากเรียวมะก็คือ

"เอจิเซ็น..ตีซูเปอร์โฮมรันได้ถึงขนาดนี้เชียวเรอะ!" แล้วเรียวมะก็ล้มลงกระแทกกับพื้นอย่างจัง เสียงเฮยังคงลั่นสนาม

"เอจิเซ็น!!"

"จะ..เจ้าเปี๊ยก!!เป็นไงมั้งอ่ะ เลือดกําเดาไหลแล้วนะ!" คิคุมารุตะโกนอย่างตกใจ

"เอ๋!?งั้นหรอ.." เรียวมะพูดแล้วเอามือไปแตะที่จมูกและยกขึ้นมาดู มือเขาเปื้อนเลือด...

"อะ..เอาแล้วไง!"

"เป็นไปตามที่ฮารุสะพูดเอาไว้สินะเทะสึกะ" ฟูจิพูดแล้วลืมตาขึ้น

"ถึงเวลา...ที่เทนนิสของยูคิมูระจะเริ่มแล้วสิ" ซานาดะพูด

..........

เกมทั้งสองเริ่มอีกครั้งแต่คราวนี้ไม่เหมือนเดิม ยูคิมูระตีลูกมาแต่สิ่งที่เรียวมะรู้สึกได้หลังจากที่คิคุมารุทักเรื่องกําเดาไหลก็คือ

'ความรู้สึกสัมผัสหายไป!!...สัมผัสตอนที่เราตบลูก' 

ปึ้ก!!ตุบ~!

"จากที่เห็นนี่ ดูเหมือนว่านายเริ่มสูญเสียประสาทสัมผัสแล้วสินะ" ยูคิมูระไปโต้ลูกกลับ เขาชี้เรียวมะและพูดอย่างเฉยชา

"ประสาทสัมผัสหลักๆก็มี การรับรู้ถึงความเจ็บปวด ตําแหน่งแรงกดดันและแรงสั่นสะเทือน รวมไปถึงความสามารถในการแยกแยะในสภาวะแวดล้อมสามมิติ..."

"ซึ่งนั่นก็คือการรับรู้ถึงตําแหน่งท่าทางของตนโดยรวม" ฮารุสะพูดต่อจากอินูอิ

"รุ่นพี่!?" เสียงไคโด

"ถึงจะน่าสงสารแต่ก็หลีกเลี่ยงไปไม่ได้หรอกนะ..." เธอยังคงพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนเดิม

"แต่ว่าแย่งชิงประสาทสัมผัสทั้งห้าของคนอื่นได้ เรื่อง...เรื่องแบบนั้นจะไปทําได้ยังไงกัน!!" โออิชิและคิคุมารุพูดอย่างตกใจระคนสงสัย

"แค่มัน..ก็เป็นไปแล้ว นายไม่เห็นที่เอจิเซ็นเป็นตอนนี้หรือไง" ฮารุสะพูดพลางหรี่ตามองพวกเขา

ไม่ว่าจะกี่ทีๆ บอลก็จะถูกโต้กลับมาได้หมดและที่แย่กว่านั้นเขาสูญเสียประสาทสัมผัส ไม่ว่าจะยังไงมันจะจบแค่นี้งั้นหรอ

"เป็นอะไรไปเจ้าหนู ลูกตบรีๆรอๆแบบนั้นน่ะ..." ยูคิมูระพูด

'อะ..อะไรกัน จู่ๆก็มืดตื๋อแบบเนี่ย!?แถมมองไม่เห็นลูกเลยด้วย' เรียวมะคิด ตอนนี้รอบตัวเขามืดไปหมด สิ่งที่เขายังรับรู้ได้ก็คือแค่เสียงของบอลที่แหวกผ่านอากาศ ความเตยชินจากการตีลูก

ฟุ่บ!

"มาแล้ว!..."

"เจ้าเอจิเซ็น..หรือว่าจะสูญเสียการมองเห็นไปแล้วน่ะ" โมโมะพูด

"แต่สุดยอดไปเลยนะเจ้าเปี๊ยก"

'เรื่องอะไรที่เราจะยอมแพ้ ถึงประสาทสัมผัสจะไม่ทํางานมองก็ไม่เห็น แต่การเคลื่อนไหวของเทนนิสมันแทรกซึมไปทั่วร่าง ขอแค่ได้ยินเสียงเท่านั้น...' เรียวมะคิด เขาหลับตและพร้อมโต้ลูกที่ยูคิมูระตีมาเสมอ


"เจ้าหนูนายแพ้แล้ว" ยูคิมูระพูด บอลตกลงเส้นหลังพอดิบพอดีรวมทั้งเรียวมะที่ตอนนี้หอบแฮ่กไม่เป็นท่า ดูเขาเหนื่อยต่างจากที่ผ่านๆมา

"แต่จะว่าไป..ตอนนี้นายคงไม่ได้ยินอะไรอีกแล้วล่ะมั้ง" ยูคิมูระพูด แร็คเก็ตในมือเรียวมะหล่นลงพื้นเสียงของมันดังขึ้นเมื่อกระทบกับพื้น ตอนนี้เขาสูญเสียประสาทสัมผัสไปหมดแล้ว...

'ถ้าเป็นเด็กคนนั้นต้องทําได้แน่....เอจิเซ็น เรียวมะ' ฮารุสะคิดพร้อมกับมองเรียวมะที่ตอนนี้กําลังเตรียมเสิร์ฟอีกครั้ง


เครดิต : Prince of tennis vol.42
*************************

เอจิเซ็นคุงแย่แล้วขอรับ แต่สําหรับคนที่อ่านมังงะของเทนิปุริ คงรู้กันอยู่แล้วล่ะนะขอรับว่าใครชนะ เกิดอะไรขึ้นกับเรียวมะ อิอิอิ

....

ตอนต่อไปของ ...[Fic]Prince of tennis :: My Princess ... ' จงเป็นเสาหลักของเซงาคุ '

....


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #92 เทีย (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2554 / 08:35
    อ่า...........ตอนที่แล้วเราคอมเม้นผิด sorryนะค่ะ-//-
    #92
    0