[Fic]Prince of tenniS :: My PrincesS

ตอนที่ 43 : Episode 30 : สิ้นสุดซะที(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    27 เม.ย. 52

#Prince OF TenniS#
[ EpiSodE
 30 ]



- [ความเดิมตอนที่แล้ว] -

สุดท้ายนี้ใครกันที่คือผู้ชนะ สิ่งสุดท้ายสําหรับผู้แพ้ก็คือตัดสิทธิจากการแข่งขันทั่วประเทศ ไม่ว่ายังไงนี่คือสิ่งที่แย่ที่สุดสําหรับทุกคนที่อุตส่าห์พยายามมาจนถึงตรงนี้ หลังจากถูกต้อนมาสองเกม เทะสึกะก็ใช้เทะสึกะโซนพิชิตฮารุสะ....

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

"ฮ่ะห์!" ทั้งสองโต้ลูกกันอยู่นานพอสมควรหลังจากที่เทะสึกะใช้เทะสึกะโซน เทะสึกะไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยต่างจากอีกฝ่ายที่ตอนนี้เริ่มมีเหงื่อไหลออกมาและมีหอบบ้างเล็กน้อย


"
แบบนี้สิถึงค่อยสมกับเป็นเทะสึกะ ไม่เบาจริงๆ" ทาจิบานะพูด

ตึง!!

"30
เท่า!"

"
เซงาคุ!เซงาคุ!เซงาคุ! ผู้ชนะคือเซงาคุ!"

"
ดูเหมือนจะสามารถทําลายอุปสรรคที่เด็กคนนั้นสร้างขึ้นมาได้แล้วล่ะนะเทะสึกะ" อาจารย์ริวซากิพูด

'
อะ..อะไรกันน่ะ นึกไม่ถึงเลยว่าจะใช้เทะสึกะโซนเผด็จศึกตั้งแต่ต้น...แบบนี้เราก็ไม่มีทางชนะเลยสิเนี่ย งั้นคงต้องลองใช้Curverดูอีกครั้งแล้วสิ' ฮารุสะกัดฟันแน่นพร้อมกับวิ่งไปโต้บอลกลับแต่ไม่ว่ายังไงบอลก็จะหมุนเข้าหาเทะสึกะ นอกจากนี้แล้วยังสามารถโต้ได้อีก

"30-40!"

"
หนอย!ทําไมกัน!!" ฮารุสะสบถออกมาพร้อมกับมองเทะสึกะตาขวาง เหล่าเซงาคุสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ๆเธอก็ตะโกนออกมาแถมดูจะหัวเสียเอามากเช่นเดียวกับเร็นงินแต่น้อยกว่า

"
ทําไมถึงต้องพยายามถึงขนาดนั้นด้วย!!..."

"
เพื่อไปให้ถึงระดับประเทศน่ะสิ" เทะสึกะตอบกลับเรียบๆ อาจารย์ริวซากิยิ้มน้อยและทุกคนต่างก็พูดอย่างเดียวกันอย่างคาดหวัง

"
อยากชนะให้ได้จริงๆนะครับ...เร็นงินน่ะ"

"
เราต้องไปให้ถึงระดับประเทศให้ได้" 

เกมดําเนินต่อไปเรื่อยจนคะแนนเปลี่ยนไปจาก 2-3 เป็น 3-3 เป็น 4-3 และสุดท้ายคะแนนก็กลายเป็น6-5 ทั้งสองต้องเล่นเพิ่มอีกเกมเพื่อให้คะแนนเป็น7-5จึงจะจบ ทั้งสองแยกย้ายไปนั่งพักที่เก้าอี้โค้ชสักครู่แล้วจึงค่อยกลับเข้าไปใหม่


"
เฮ้อ~" ฮารุสะถอนหายใจออกมาพลางเช็ดเหงื่อที่ไหลออกมาอย่างเหนื่อยๆ อาจารย์โทโนะหันมองเธอแวบหนึ่งแล้วหันกลับไปมองทางเดิมและพูดด้วยเสียงเรียบว่า

"
พอได้แล้วมั้ง เดี๋ยวก็ได้แพ้จริงๆหรอกฮารุสะ..."

"
ฮึ!รู้ด้วยหรอคะเนี่ย" ฮารุสะพูดอย่างไม่ใส่ใจก่อนลุกขึ้นยืน และสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นจนได้...เธอจับที่ปลอกข้อมือแล้วถอดมันออกทีละข้างก่อนโยนไปไว้ที่เก้าอี้ เสียงดังตุบทําให้ทุกคนต่างสงสัยและตกใจในคราวเดียวกัน

"
อะไรน่ะยัยนั่น...ใส่แผ่นตะกั่วไว้ที่ข้อมือทั้งสองข้างเลยงั้นหรอเนี่ย" โมโมะพูดด้วยสีหน้าตกใจ

"
กะแล้วเชียว" อินูอิพึมพํา

"
ไม่เบาเลยนี่ฮารุสะ" คามิชิโระพูดแล้วยิ้มน้อยๆที่มุมปาก

"
ไม่หรอก ยังมีอีก" ฟูจิพูดอย่างตกใจนิดๆ ใช่!ยังมีอีก จากนั้นเธอก็ก้มตัวลงถอดเพาเวอร์ริสที่อยู่ใต้ถุงเท้าตรงข้อเท้าออกทั้งสองข้างแล้วเอื้อมมือถึงที่รัดผมออกก่อนโยนไปไว้ที่เดียวกันกับเมื่อกี้ รอบสนามต่างเงียบกริบเมื่อเห็นเธอถอดสิ่งเหล่านั้นออก

"
ให้ตายสิ ร้ายไม่เบาเลยแฮะรุ่นพี่ฮารุเนี่ย ว่าแต่ว่า...นึกไม่นึกเลยนะฮะว่ารุ่นพี่เขาจะผมยาวขนาดนี้น่ะ" คิริฮาระว่าแล้วก็ชี้ไปที่ฮารุสะที่กําลังเอายางรัดผมอันใหม่มารวบผมกลับ

"
น่ากลัวชิบ!ใส่ของพวกนี้ไว้ตลอดเวลาเลยงั้นหรอเนี่ย!" คิคุมารุพูด

"
ขนาดใส่ยังเร็วได้ขนาดนี้เลยนะเนี่ย" ฟูจิพูดอย่างสบายๆ

"
ถอดสักทีนะรุ่นฟุรุทากะ คราวนี้ล่ะเกมของจริง" โมโดกะพูดอย่างมีชัยพร้อมกับกํามือไว้แน่น

"D-E-V-I-L!Devil~!!You Win!You Win!"

"
เร็นงินเริ่มคึกแล้วสิทีนี้" ทาจิบานะพูดเบาๆ

ตึง!

"15-0!
ฟุรุทากะนํา"

"
บ้าจริง!เร็วเป็นบ้าเลย"

"
เหลือเชื่อ!!ทําลายเทะสึกะโซนได้ด้วย!!?" เสียงใครหลายคนร้อง


......

...

"30-0!"

"
หวา~!กัปตันเทะสึกะแย่แน่เลย เล่นกระหน่ำซะแบบนี้"

"
เพิ่มขึ้นจากรอบแรกเป็นเท่าตัวเลยแฮะ" อินูอิพูดแล้วเปิดสมุดพลางดันแว่น

"30-15!"

.

.



.

.

.

และในที่สุดก็ใกล้หมดเวลาของการตัดสินแล้ว ทั้งสองฝ่ายต่างเหลืออีกเพียงแต้มเดียวเดียวเท่านั้น...แต้มเดียวที่จะทําให้ทีมตัวเองชนะได้

ฮารุสะเสิร์ฟด้วยWaterball Serveและเทะสึกะก็โต้โดยใช้ดร็อฟซีโร่ ปัญหาอยู่ที่เธอเร็วมากถึงขนาดโต้ดร็อฟซีโร่ของเทะสึกะได้หลายครั้งแล้ว ทั้งสนามต่างไม่มีใครส่งเสียงใดๆออกมา เหล่าเซงาคุต่างภาวนาเช่นเดียวกับเร็นงิน

ตุบ!...

"Game Set One By!
เซงาคุ เทะสึกะเป็นฝ่ายชนะ!!"

"....."

"
เย้~!!!เซงาคุ!เซงาคุ!เซงาคุ!" เมื่อกรรมการประกาศจบ ทั้งสนามเงียบสักพักเหล่าเซงาคุก็เฮโลกันลั่นสนามอย่างดีใจต่างจากเร็นงินที่ต่างก็มีสีหน้าหมองลง ยกเว้นแต่คนที่อยู่ในสนามและคนที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้โค้ชซึ่งรู้ดีถึงการแข่งครั้งนี้และสิ่งที่ตัวเองกําลังคิดอยู่ มันดีแล้วแน่นอน

ฮารุสะหันมองเทะสึกะที่ยังอยู่ในสนามด้วยใบหน้าเรียบเฉย รอบตัวเขาต่างมีเพื่อนๆมาล้อมรอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแต่ยังคงต้องเว้นไว้ที่เรียวมะคนนึง

"
แบบนี้ดีแล้วสินะคะอาจารย์โทโนะ" ฮารุสะพูดทั้งที่ยังมองไปที่เซงาคุเข้าไปในสนาม

"
อืม พวกเธอเองก็คงด้วยสินะ" อาจารย์โทโนะลุกขึ้นยืนแล้วพูดพลางมองสมาชิกตัวจริงทุกคนที่ยิ้มอ่อนๆให้เธอและพยักหน้ารับเบาๆพร้อมกัน

"
ต้องขอบคุณสําหรับการแข่งนี้ ถึงพวกเราจะไม่ได้ไปแข่งในระดับประเทศพวกเราก็ไม่เสียดายหรอกค่ะ อีกอย่างพวกเรามีสิ่งที่สนใจมากกว่าที่จะมาเล่นเทนนิสอย่างมีจุดหมายแบบนี้อีก" คามิชิโระพูดแทนทุกคน

"
อีกอย่างก็ไม่อยากที่จะแข่งสักเท่าไรหรอกค่ะ จากนี้ไปหนูเองก็จะกลับไปอยู่ที่จิบะแล้วล่ะค่ะ เพราะคุณพ่อคุณแม่เองก็จะกลับมาแล้วด้วย ใช่ไหมคะโคกะซัง" นารุมิหันไปหาโคกะที่อยู่ข้างๆ

"
อืมใช่จ๊ะ"

ทั้งสองทีมเดินเข้ามาในสนามอีกครั้งยืนเรียงแถวแนวตอนลึกเรียงเดี่ยวพลางมองหน้ากันอย่างเป็นมิตร ก่อนจับมือกันแสดงความมีน้ำใจนักกีฬาสักพักก็เริ่มการประกาศผล

"
การแข่งครั้งนี้พวกเธอทีมเซชุนทําได้ดีมาก พวกเธอจะได้สิทธิเข้าไปแข่งในระดับทั่วประเทศทันทีโดยไม่ต้องไปเริ่มแข่งคัดทีมตั้งแต่รอบแรก ขอให้พวกเธอโชคดี..."

"
ขอบคุณมากครับ!"

"
ส่วนสําหรับเร็นงินก็ทําได้ดีเช่นกันแต่ก็ต้องขอแสดงความเสียใจด้วย...พวกเธอจะถูกตัดสิทธิแข่งขันทั่วประเทศ แต่เพราะการแข่งแต่ละเกมที่พวกเธอชนะมาทําให้ฉันรู้สึกประทับใจมาก พวกเธอจะได้รับตั๋วไปแข่ง เป็น...."

"
ไม่จําเป็นหรอกค่ะ เพราะพวกเรา...จะไม่แข่งอีกแล้วล่ะ" ยังไม่ทันที่จะพูดจบ คามิชิโระก็ขัดขึ้นเสียก่อนและสิ่งที่เธอพูดทําให้คนอื่นๆต่างตกใจและแปลกใจกัน(ยกเว้นเร็นงินอย่างที่รู้ๆกัน...)

"
อะ..เอ๋!?"

"
ที่พวกเธอจะไม่แข่งอีก ซึ่งนอกจากจะเป็นความคิดของพวกเธอเองแล้วดิฉันเองก็มีส่วนร่วมด้วยเช่นกันค่ะ" อาจารย์โทโนะพูด


"
อาจารย์...."

"
เอางั้นหรอ!?"

"
ค่ะ" คามิชิโระและอาจารย์โทโนะย้ำ


"
ตามใจแล้วกันนะ แต่จะมาขอร้องสิทธิทีหลังไม่ได้แล้วนะ... เอ่อ งั้นขอแสดงความยินดีกับเซชุนด้วย ขอให้โชคดีในการแข่งทั่วประเทศ!"



ณ ร้านซูชิคาวามูระ(เช่นเดิม)....

"
การแข่งขันครั้งนี้พวกเธอทําได้ดีมาก หวังว่าการแข่งขันทั่วประเทศพวกเธอคงจะทําได้ดีอย่างนี้เช่นเดิมนะ...."

"
อาจารย์คร้าบ~ อย่ามัวพูดอยู่เลยครับรีบทานกันเถอะ" เสียงพึมพําของโมโมะกับคิคุมารุดังขึ้น เพราะสารพันอาหารซูชิของร้านบ้านคุณทากะล่อตาล่อใจอยู่ตรงหน้าดีๆนี่เอง

"
โอเค ก็ได้ๆ คาวามูระจะเลี้ยงซูชิตามที่สัญญาไว้กินได้ไม่อั้นเลยนะพวกเธอ เอ้า!เชิญ"


"
แด่ชัยชนะของเซงาคุในการแข่งขันคัดเลือกสู่ระดับประเทศ ไชโย!!!> [  ] < //"


*************************

ไงขอรับทุกคน การแข่งจบไปแล้ว เซงาคุชนะได้จนได้ล่ะน้า แหมแต่ว่าเป็นตัวเอกจะไม่ชนะมันก็ออกจะเกินไปหน่อยนะขอรับ ว่าไหม  -  w  -  อะ!หลังจากนี้ข้าน้อยมีแถมเล็กๆน้อยๆขอรับ

..........

แถมก่อนจบ...


"
นี่อาจารย์โทโนะ" คามิชิโระเรียกอาจารย์ตัวเองซึ่งเดินนําหน้าพวกเธอทุกคนอยู่

"
ว่าอะไร" อาจารย์โทโนะหยุดเดินแล้วหมุนตัวหันมามองลูกศิษย์ตัวเอง

"
ไหนว่าจะเลี้ยงเนื้อย่างหลังแข่งจบไงอ่ะ!?" คามิชิโระถามตีสีหน้าใสซื่อ อาจารย์โทโนะได้ยินก็สะดุ้งนิดนึงก่อนเหล่มองไปทางอื่นอย่างเหงื่อตก

"
ถ้าจะกินกันฉันขอผ่านแล้วกันนะ" ฮารุสะพูดดัก ก็แน่ล่ะ!เธอไม่ชอบกินอะไรที่มันหนักท้องหนิ

"
หนูด้วยค่ะ!" นารุมิว่า

"
ถ้าสองคนนั้นว่าอย่านั้นก็อย่ากินเลยแล้วกัน" อาจารย์โทโนะได้ทีเนียนซะ! -   -*

"
ไม่เอาอ่ะอาจารย์~!สัญญาแล้วห้ามคืนคํา ไปกันๆ!! >  __ <" ฮิซาเมะและอายามิร้องและร่วมด้วยช่วยกันรั้งอาจารย์ตัวเองไว้


"
อาจารย์คะ มีร้านนึงขอแนะนําค่ะ...อยู่แถวๆสี่แยกริวาสึจิ เขาว่าเบียร์ที่นั่นรสชาติแจ่มมากเลยล่ะค่ะ ถ้าได้กินคู่กับเนื้อย่างที่ร้านแล้วอร่อยจนวางไม่ลงเลยล่ะค่ะ" โคกะช่วยพูด กระซิบบอกอาจารย์โทโนะด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์(ประมาณว่า ขอนิสัยเสียสักวัน -  -)

"
งั้นก็ไปกันเถอะ" อาจารย์โทโนะเปลี่ยนคําพูดโดยทันควันหลังจากเบี่ยงมานานเมื่อได้ยินชื่อเครื่องดื่มแสนชอบ


"
เธอสองคนก็มาด้วยสิ ร้านนั้นมีของหวานด้วยนะ เป็นผลไม้กับไอศกรีมน่ะ" โคกะพูดพร้อมกับวิ่งอ้อมไปด้านหลังฮารุสะและนารุมิก่อนดันหลังทั้งสองให้เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

'
เฮ้อ~ สงสัยคงต้องโทรไปขอโทษเซอิจิกับน้าชิบากิซะแล้วสิ' ฮารุสะคิดด้วยสีหน้าหน่ายๆหลังจากขึ้นรถมาได้สักพักแล้วกับทุกคน เสียงอาจารย์โทโนะที่นั่งข้างๆก็แสนจะ....จะว่าไงดีล่ะเนี่ย

"
เหล้าจ้า เหล้าที่รักรอฉันก่อนน้า~ ^   ^" เฮ้อ~ หนักใจ

....

ตอนต่อไปของ ...[Fic]Prince of tennis :: My Princess ...' Prince&Princess(1) '

....




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น