[Fic]Prince of tenniS :: My PrincesS

ตอนที่ 22 : Episode 15 : Coach (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 มี.ค. 52

# Prince OF TenniS #
[ EpiSodE 15 ]




- [ความเดิมตอนที่แล้ว] -

ความดีใจที่ได้พบกันอีกครั้งของนารุและพวกเขาเหล่าโรกคาขุ ทําให้นารุมีความสุขมากกว่าทุกวันที่เป็นอยู่แต่ความดีใจก็ไม่มากพอเมื่อไม่ได้เจอคนที่ตัวเองรัก

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
~ อีก 2 วันจะถึงวันแข่งขันคัดเลือกรอบแรก ~


เช้าวันใหม่ที่สดใสสําหรับใครหลายๆคนแต่มันกลับหมองสําหรับฉัน วันนี้เป็นวันที่อาจารย์โทโนะจะกลับมา อาจารย์เขาจะมาที่นี่ประมาณเที่ยงๆหลังจากกลับมาถึงญี่ปุ่น

อาจารย์โทโนะ ... ถึงจะเป็นอาจารย์ที่ขี้เหล้าไปหน่อยและไม่ค่อยอยู่กับที่สักเท่าไรเพราะชอบเที่ยวต่างประเทศ แต่อาจารย์เขาก็เป็นอาจารย์ที่มีความรับผิดชอบและรักลูกศิษย์ทุกคน มีความมุ่งมั่นในสิ่งที่ทําดี

ที่ฉันบอกว่าวันนี้มันหมองก็เพราะว่าพวกตัวขี้หลีทั้งหลายจากชมรมเทนนิสชาย เออ..โรงเรียนฉันนะคือ มายุ่งวุ่นวายที่ชมรมเทนนิสฝั่งหญิงน่ะสิ แถมดันมายุ่งกับฉันซะส่วนใหญ่อีก เออ ฉันไม่ได้หลงตัวเองนะเพราะมันเรื่องจริง -  -

รองลงมาก็ไปทางอายามิและคุโจ นอกนั้นก็กระจายๆไปหลีพวกสมาชิกและพวกเราบางคน เฮ้อ~ยังดีที่ต้องเตรียมสถานที่เตรียมงานต้อนรับอาจารย์ ไม่งั้นคงได้มีงานจับคู่แน่เลย 

ที่เจ้าพวกชมรมเทนนิสชายพากันเฮโลมาที่นี่ด้วยเหตุผลที่ว่าอยากช่วยเตรียมงานต้อนรับอาจารย์โทโนะ นอกจากที่อาจารย์โทโนะจะคุมพวกเราซึ่งเป็นชมรมเทนนิสฝั่งหญิงแล้วยังคุมพวกฝั่งชายคู่กันไปด้วย

"อย่ามายุ่งกับเพื่อนฉันนะไอ้โทซากะ!" เสียงของฮาสึคาเดะดังขึ้น ตอนนี้ยัยนั่นกําลังกันคุโจจากเจ้าปี2 ที่ชื่อโทซากะที่อยู่ห้องเอสกับพรรคพวกของมันอยู่ ไม่แปลกใจเลยสักนิดว่าทําไมเจ้าพวกนั้นถึงได้เฮโลพากันเข้าชมรมเทนนิส ... พวกมันเล็งคุโจไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

"นารุจาง~ นารุจังดูเพื่อนทําสิ กันไม่ยอมให้เราได้คุยกันเลย อย่างงี้ก็คิดถึงแย่สิ" เจ้าโทซากะพูดเสียงหวานใส่คุโจแต่ฉันว่าคุโจน่าสงสารกว่าเจ้าโทซากะซะอีก กอดแขนฮาสึคาเดะงี้ซะแน่นเลย สงสัยถ้าฮาสึคาเดะดูบอบบางแบบคุโจป่านนี้คงแขนหักไปก่อนแล้วมั้ง - - -

"คิดทงคิดถึงอะไรกันฮะ!!เห็นๆอยู่ว่าเธอกลัวชัดๆ" ฮาสึคาเดะโต้กลับ แต่ดูท่าทางเจ้าโทซากะจะไม่ได้ฟังที่พูดเลยสักนิด

"นารุจังรู้ไหมว่าทําอะไรลงไป นารุจังทําให้พี่กลายเป็นคนไม่มีจิตใจ" ไอ้เจ้านี่เริ่มใช้มุขเสียวๆอีกแล้ว  ฉันล่ะเซ็ง -  -

"ใช่!" สามัคคีส่งเสริมกันดีจริงจริ๊ง

"ฉะ..ฉันไปทําอะไรให้โทซากะซังอ่ะ TT 0 TT" ดูท่าคุโจอาจรู้คําตอบอยู่แก่ใจแต่กลัวเลยพูดอะไรมากกว่านี้ไม่ออก

"อ้าว!? ก็หัวใจของพี่ถูกนารุจังขโมยไปน่ะสิ"

"ฮิ้ว~!!! \\ > O < //" เอาเข้าไป อีกอย่างนี่ก็เป็นมุขเก่าๆของมันเวลาจีบผู้หญิง = __ =

"ฮารุจัง" เสียงเลี่ยนๆของผีตัวไหนมาพูดข้างหูฉันฟร่ะ  - _ -* ฉันลองหันไปมองหน้าเจ้าของเสียงเต็มๆตา หนอย~ที่แท้ก็ไอ้หน้าด้านมิสึฮิโระนี่เอง คนอย่างหมอนี่มันยิ่งกว่ายัยคามิชิโระซะอีกนะเนี่ยแล้วใครใช้ให้มันพูดชื่อฉันห้วนๆแบบนั้นฟร่ะ! - _ - (เจ๊ฮารุสะเริ่มไปแล้ว T  __ T)

" -  __  -...."

"อย่าทําหน้าแบบนั้นซี่!เขาคิดถึงตัวเองน้า~ ^ O ^" เจ้ามิสึฮิโระไม่พูดเปล่ายังทําท่าบิดไปมายังกับหนอนถูกไฟลวก มีความรู้สึกว่ารอบๆตัวมันจะล้อมไปด้วยสีชมพูทั้งนั้นเลยแฮะ น่าขนลุกยังไงชอบกล -  - ... เอาเป็นว่าฉันจะพยายามไม่สนใจมันก็แล้วกันนะ  -  *  -

"มิสึฮิโระ..."

"ว่าไงจ๊ะ ฮารุจัง! > w <" ยังหน้าทนได้ต่อ

"ผีตัวไหนเจาะปากสั่งให้นายมาพูดชื่อฉันห้วนๆแบบนั้นไม่ทราบ -  -" ฉันพยายามพูดให้ใจเย็นที่สุด และประโยคแบบนี้เวลารู้สึกโมโหคือเย็นสุดแล้วสําหรับฉัน

"ผีพรายไงจ๊ะ! แถมกระซิบบอกถึงพรมลิขิตที่ทําให้เราได้พบกันอีกด้วยนะ" หมอนี่ สงสัยจะไม่เคยเห็นโลงตัวเอง(เจ๊ฮารุสะเริ่มเปลี่ยนโหมดแล้ว T  []  T)

"นี่..." ฮารุสะจับคอเสื้อมิสึฮิโระไว้และหรี่ตามองอย่างเหลืออด ดูเหมือนเจ้ามิสึฮิโระเองก็จะอึ้งอยู่เหมือนกัน

"อย่ามาลองดีกับฉันนะมิสึฮิโระ คิดหรอว่าคนอย่างฉันจะหลงคารมกับคําพูดแบบนั้นง่ายๆน่ะ ฝันเฟื่องไปหน่อยแล้ว" ฮารุสะพูดเสียงเย็น จนมิสึฮิโระรู้สึกกลัวแต่ก็ข่มเอาไว้ ฮารุสะพูดเสร็จสักพักเธอก็ปล่อยมิสึฮิโระทันทีโดยไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งตัว

"ขะ..ขอโทษคร้าบ~" มิสึฮิโระตะเกียดตะกายลุกขึ้นและรีบวิ่งออกไปทันทีจนเกือบล้ม

"...O  _  O..." เหล่าประชาชีทั้งหลายที่รู้เห็นเหตุการณ์ต่างพากันอึ้งทึ้งเสียวโดนไปตามๆกัน เท่านั้นพวกหนุ่มๆต่างอยู่กันอย่างสงบเสงี่ยมและคุยกับพวกผู้หญิงและพวกเดียวกันด้วยคําพูดปกติและนุ่มนวลมาก ขอย้ำว่ามากๆ

"สะ..สุดยอดไปเลย" นารุมิพูดอย่างอึ้งๆหายกลัวเป็นปลิดทิ้ง

"ยังกับเสือซ่อนเล็บงั้นแหละ พอได้เวลาอาละวาดล่ะน่ากลัวจริงเชียว =  _  ="

ส่วนทางฝ่ายฮารุสะ เธอกระแทกตัวนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมทําใจให้สงบมากที่สุด ระหว่างนั้นก็เกิดฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ลืมเตรียมของให้อาจารย์โทโนะ

จริงสิ...เรายังไม่ได้เตรียมของไว้ให้อาจารย์โทโนะเลยนี่นา สงสัยต้องเอาให้อาจารย์ทีหลังแล้วล่ะมั้งแต่ว่าจะเอาอะไรให้ดีล่ะ เราเองก็ไม่รู้ด้วยว่าอาจารย์เขาชอบอะไรอีกนอกจากเที่ยวต่างประเทศกับเหล้าพวกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์  = _ =;;

จะให้ทีหลังมันก็ได้อยู่หรอกนะแต่มันจะน่าเกลียดไปหน่อยหรือเปล่าไงล่ะ!?...อ๊ะ!จริงสิ เมื่อก่อนนี้เคยได้ยินอาจารย์พูดนี่นาว่า อยากทานเค้กโรสเชอเน่ 

แต่ว่าร้านค้าส่วนใหญ่ในตอนนี้เริ่มไม่ทําเค้กนี้ออกมาขายแล้วนี่นา ถึงมีก็แพงเราซื้อไม่ไหวหรอก

สงสัยคงต้องไปที่นั่นแล้วล่ะมั้ง...ร้านนั้นยังไงก็มีอยู่แล้ว เราเองก็เป็นลูกค้าประจําด้วย ไปหลังเลิกเรียนก็แล้วกัน

.

.

.

เวลาผ่านไปจนในที่สุดก็ถึงเวลาเที่ยง เหล่าสมาชิกและนักกีฬาชมรมเทนนิสต่างพากันรีบสวาปามข้าวกล่องของตัวเองแล้วมารวมตัวกันที่คอร์ทอย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึงทุกคนต่างแยกย้ายกันทําหน้าที่ของตัวเอง ท่ามกลางเสียงหัวเราะสนุกสนานผสมกับเสียงทะเลาะกันของฮิซาเมะและอายามิที่ดูไร้สาระทําให้การตระเตรียมงานต่างๆผ่านไปโดยไม่น่าเบื่อและเครียดเกินไป

ทางฝ่ายคามิชิโระและทามามิซึ่งไปรับอาจารย์โทโนะ

"เป็นอะไรน่ะฮึ!? ทั้งสองคนเลยเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กันอยู่ได้" อาจารย์โทโนะถามขึ้นอย่างสงสัยขณะนั่งอยู่ในรถแท็กซี่เพื่อไปโรงเรียน และตลอดทางลูกศิษย์ทั้งสองเอาแต่ยิ้มไม่ยอมหุบสักที ก็เข้าใจว่าดีใจที่ได้เจออาจารย์ตัวเองแต่นี่มันทําให้ดูมีพิรุธ -   -

"เปล่าค่า~ ^ O ^" ทั้งสองพร้อมเพรียงกันตอบโดยไม่ได้นัดหมายและนั่นก็ยิ่งทําให้รู้สึกสงสัยมากขึ้นแต่ก็เก็บความสงสัยนั้นไว้และเออออตามน้ำตามลมไปก่อน


(ที่คอร์ทเทนนิส)
"อะไรกันน่ะ!ทําไมคอร์ทถึงได้เงียบแบบนี้ล่ะ อะ..อ้าว!?" โค้ชโทโนะเอ่ยอย่างแปลกใจและหันไปหาลูกศิษย์ทั้งสองซึ่งตอนนี้ว่าที่กัปตันได้หายตัวไปเรียบร้อยแล้ว

"หนูขอตัวไปห้องน้ำแปปนะคะ ^ ^;;" แล้วทามามิก็รีบแจ้นหายไปทันที ปล่อยให้โค้ชโทโนะยืนอยู่เพียงลําพังในคอร์ท

"ว่าไงเอาเลยไหม" ทามามิถามโคกะซึ่งอยู่กับเหล่าสมาชิกอีกประมาณ 7-8 คนพร้อมด้วยฮิซาเมะ พวกเธอทั้งหมดนั่งหลบอยู่ด้านนอกตรงมุมคอร์ท

"โอเค งั้นตามแผนเลยนะ" โคกะพูดก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้กับพวกฮารุสะและโมโดกะซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

"ให้ตายสิจริงๆเลยนะเด็กพวกนี้ อาจารย์ตัวเองกลับมาแท้ๆแต่กลับไม่มายินดีกันเลย แล้วสองคนนั้นอีกท่าทางมีพิรุธ" โค้ชโทโนะพูดก่อนจะไปสะดุดตาเข้ากับสิ่งสิ่งหนึ่งซึ่งถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวผืนใหญ่

"แล้วนี่อะไรล่ะเนี่ย!?" ว่าแล้วโค้ชโทโนะก็ดึงผ้าลงมาพร้อมกับเสียงของเหล่าเด็กๆที่บ่นถึงและเสียงคล้ายผลุขนาดย่อมจากของทรงกรวยในมือพวกเธอทุกคน

"ยินดีต้อนรับค่า~อาจารย์โทโนะ!"

"นี่พวกเธอ O _ O " โค้ชโทโนะเอ่ยอย่างตกใจระคนดีใจ ทุกคนต่างหัวเราะและเข้าไปกอดด้วยความดีใจบางคนก็ถึงกับยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

"นี่ของขวัญจากพวกเราค่ะอาจารย์ ^  ^" โคกะพูดแล้วยื่นถุงผ้าขนาดเท่าฝ่ามือสีเนื้ออ่อนผูกด้วยริบบิ้นสีชมพูตัดแดงไปให้ แน่นอนว่าด้านในของถุงก็คือ คุ้กกี้นั่นเอง

"ขอบใจจ่ะ! ทั้งสามคนเลยนะ ^  ^" แล้วโค้ชโทโนะก็รับถุงใบนั้นจากโคกะมาอย่างดีใจ ทั้งสามยิ้มให้เป็นการตอบรับคํา ขอบคุณนั้น

แชะ!  เสียงกล้องถ่ายรูปดังขึ้นซึ่งแน่นอนว่าคนที่ถ่ายก็คือ คามิชิโระว่าที่กัปตันทีมนั่นเอง

"ว่าไงแม่กัปตันตัวดีได้ยินมาจากฮารุสะตอนที่โทรมาว่า แทบจะไม่ได้อยู่ดูแลชมรมเลยใช่ไหม แบบนี้ใช้ไมได้เลยนะ ^ ^++ "

"ไม่เอาน่าอาจารย์ อีกอย่างใช่ว่าหนูจะเป็นประจําสักหน่อย"

"ประจํา!!" เหล่าสมาชิกตัวจริงเอ่ยอย่างพร้อมเพรียงกันจนคามิชิโระเหงื่อตก

"-   -+++....เอาเถอะ!วันนี้วันดีจะยกให้สักครั้งแล้วกัน" โค้ชโทโนะว่าแล้วคามิชิโระก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่ไม่ต้องไปปั่นจิ้งหรีด 20 รอบ ซึ่งนั่นเป็นบทลงโทษที่หนักที่สุดซึ่งคนที่ได้มักจะเป็นเธอ ทุกคนที่ได้เห็นคามิชิโระหน้าซีดในตอนแรกต่างพากันหัวเราะรัว

"เอาล่ะ!ทุกคนเรามาถ่ายรูปหมู่กันเถอะ!!>  o  <" ทามามิตะโกนออกมาแล้วจากนั้นทุกคนก็พากันรวมตัวยืนเรียงหน้ากระดานโพสท่ากันยกใหญ่บางคนก็กอดคอกันไว้ ส่วนตากล้องก็คือคามิชิโระนั่นเอง

"เอาล่ะ!เตรียมตัวนะ" คามิชิโระว่าก่อนจะกดตั้งให้ปุ่มกดชัตเตอร์อัตโนมัติ แล้วตัวเองก็รีบวิ่งไปยืนเข้าที่ทันทีพร้อมกับยิ้มชูขึ้นมาสองนิ้ว 

"เอาล่ะนะทุกคน"

....วันนี้ทั้งวันจะเป็นวันที่พวกเธอ ' เหล่าตัวจริง ' ได้ยิ้มอย่างสนุกสนานอีกครั้ง


"หนึ่ง .. สอง "


...เหมือนครั้งแรกที่ได้เจอกันและเป็นตัวจริงของชมรม...


"สาม" แชะ!!

วันนั้นจะกลับมาอีกครั้ง...

*************************

แหะๆๆ เพิ่งนึกชื่อตอนได้ใหม่ ถ้าอยากอ่าน ' I see you ' เห็นทีต้องตอนต่อไปล่ะขอรับ เอ...คิดว่าตอนต่อไปจะเป็นไงเอ่ยขอรับ ^ ^

ก่อนหน้านั้นข้าน้อยขออนุญาตคั่นด้วยตอนพิเศษความหลังของหนูนารุก่อนแล้วกันนะขอรับ ^ ^  Recomment เองก็อาจจะมีขอรับ

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ' My Princess ' มาจนถึงตอนนี้ขอรับ ... 

โดยเฉพาะฮิโระกิซัง
ซึ่งชอบโผล่มาบ่อยๆจนข้าน้อยจําได้จนขึ้นใจแล้วว่ามีคนแบบนี้อ่านฟิคตัวเองอยู่ทุกวันคืน

หลังจากนี้ข้าน้อยจะเริ่มแต่งฉากแข่งแล้วล่ะนะขอรับ ฮิโรกิซังไม่ต้องกลัวว่าจะไม่ได้ออกโรงนะขอรับ อีกอย่างเดี๋ยวก็ต้องช่วยกันตัดผมเจ๊ฮารุสะด้วยกันด้วย คงรู้ชะตากรรมนะขอรับ ^ ^+++ 

....

ตอนต่อไปของ ...[Fic]Prince of tennis :: My Princess ...อดีตหรือแค่ฝันร้าย(1) '

....


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น