[Fic]Prince of tenniS :: My PrincesS

ตอนที่ 20 : Episode 13 : บุกถิ่นผู้ชาย!! O o (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 657
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    17 ม.ค. 52

# Prince OF TenniS #
[
EpiSodE
 13 ]




- [ความเดิมตอนที่แล้ว] -

"ถ้างั้น...ช่วยไปทําข่าวโรงเรียนเซนต์รูดอล์ฟที่ชมรมเทนนิสแทนหน่อยสิ" คําขอร้องกึ่งบังคับออกจะด้านสักหน่อยดังจากปากของผู้ได้ชื่อว่ากัปตัน เจ้าตัวได้แคต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่จะมีคนมาทําแทน ในขณะที่คนถูกขอร้องวิญญาณออกจากร่างไปเรียบร้อยแล้ว

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

ว้า~!หนูฮิซาเมะจอมแสบของเราเจอเรื่องซวยซะแล้วสิ ไม่น่าหาเรื่องเลยน้า~ แล้วจะทํายังไงต่อไปดีล่ะ แถมชมรมเทนนิสด้วยนะแล้วอย่างงี้จะรอดเร้อ~(!!)

เสียงอาจารย์ประจําวิชาพล่ามอยู่หน้าห้องเกี่ยวกับประวิติศาสตร์ญี่ปุ่นตั้งแต่ต้นคาบมาจนถึงตอนนี้ก็ยังคงไม่ยอมหยุดพล่ามเพราะเฮียแกเอาซะละเอียด คิดจะให้เด็กนักเรียนพล่ามเป็นนกแก้วนกขุนทองอยู่หน้าเสาธงหรือไงกัน

อีกอย่างดูท่าทางเฮียแกจะอินกับเรื่องที่เล่าเหลือเกิน เพราะรู้สึกพอมีวรรคไหนตอนไหนที่มีจังหวะเหมาะๆเฮียแกจะทําท่าประกอบทุกที

'ตกลงคนคนนี้เป็นครูแน่หรอเนี่ย' อายามิคิดแล้วหันไปมองคู่กัดตัวเองที่นั่งเงียบมาตั้งแต่ขึ้นคาบแรกมา แถมยังบ่นพึมพํางึมงําๆน่ารําคาญอีก

"ซวยจริงๆเลยยัยฮิซาเมะ" ฮิซาเมะพูดพลางควงดินสอในมือไปมาเป็นวงกลม

"ไม่น่าหาเรื่องเลยจริงๆ" แล้วเจ้าตัวก็ถอนหายใจออกมาก่อนจะนั่งเท้าคางอย่างใช้ความคิดพลางมองอาจารย์ตัวดีพล่ามเรื่องประวัติศาสตร์ต่อไปด้วยใบหน้าคร่ำเครียด

"...."

"คุณทาคาระ"

"...."

"คุณทาคาระ ฮิซาเมะ!"

"โว้ย!!คนเขากําลังใช้ความคิดเฟ้ย!อย่ามากวนใจเซ่!" เท่านั้น เหล่าคนที่กําลังเคลิ้มๆจะหลับแหล่มิหลับแหล่ก็พากันสะดุ้งเกิดอาการตาสว่างทันที ส่วนฮิซาเมะได้แต่ยืนอึ้งเพราะคนที่เธอโวยใส่อย่างลืมตัวเมื่อกี้ก็คือ

"อะ...อาจารย์(ซวยเลี้ยว > - <)" ฮิซาเมะเกิดอาการหน้าหวอทันที นอกจากอาจารย์คนนี้มันจะบ้าและคลั่งประวัติศาสตร์แล้ว มันยังอุตส่าห์แอบโหดอีกด้วย!!

"อืม..กําลังใช้ความคิดงั้นสินะคุณทาคาระ" อาจารย์พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆและลูบคางที่มีหนวดไรๆให้เห็นเบาๆ ใบหน้าเคร่งขรึมผิดกับตอนที่สอนลิบลับ

"คะ..คะ..คือว่า.."

"งั้นก็ขอเชิญให้ไปคิดต่อที่นอกห้องนู่นไป๊!!"

"หวอ!!รับทราบค่า~! TT [] TT" 

***************

"นี่ยัยสมองกลวงเป็นอะไรหรือเปล่าย่ะ!?ดูเหม่อเหลือเกิน" อายามิกระซิบถามและลอบมอง
คนข้างๆอย่างรอคําตอบและท่าทีของอีกฝ่าย

แต่ผิดคาด!!อีกฝ่ายส่ายหน้าให้เบาๆส่วนตาก็มองไปที่กระดาน มือก็จดไปพลาง ไม่มีการปะทะกันเหมือนอย่างเคยทําเอาอายามิถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกไปเลย

'เฮ้ย!ยัยนี่ผีเข้าหรือไงวะเนี่ย' 

เชอะ!ให้ตายสิ ยัยอายามิมันจะมากวนอะไรตอนนี้วะเนี่ย แต่เอาเถอะ!เพราะตอนนี้ฉันไม่อารมณ์จะไปโมโหใครหรอกนะ ถือซะว่าพักรบกันสักวันแล้วกันยัยเขายาว

เอ๊ะ!แต่เดี๋ยวก่อน ถ้าเกิดฉันทําตามที่กัปตันขอร้อง ฉันก็อดไปซื้อของสําหรับทําขนมให้อาจารย์โทโนะนะเด้!โอ๊ย~จะบ้าตาย = [] =

แต่ความจริงแล้วจะไม่ช่วยทําให้กัปตันเขามันก็ยังไงๆอยู่นา ในเมื่อเราเป็นคนออกปากไปเองนี่หว่า ว่าช่วยได้ แต่เราก็อยากไปซื้อของนี่นา

อืม เอาไงดี...

'......'

เคยได้ยินพี่ชายข้างบ้านพูดถึงโรงเรียนเซนต์รูดอล์ฟอยู่บ้างน่ะนะ เห็นว่าเป็นพวกโรงเรียนคริสต์น่ะ  เอ..หรือไม่ใช่หว่า เขาเล่าๆมาก็ไม่เคยจําแฮะฉัน  นอกจากนี้แล้วสนามเทนนิสก็เยอะพอๆกันกับโรงเรียนเซงาคุซะด้วย

จากที่ได้ยินมาสงสัยเร็นงินจะแพ้ในเรื่องจํานวนสนามแฮะ แต่ถ้าเรื่องความกว้างล่ะก็พวกเราชนะเห็นๆโฮะๆๆๆ!! ^ [] ^ (หัวเราะเป็นนางมารไปได้นะหนูฮิซาเมะ : Makoto/คนอ่าน)


~ คาบว่าง ~

"ฮาโหล~ ฮิเมะจังอยู่ไหมเอ่ย ^ 0 ^" คามิชิโระเปิดประตูเข้ามาโผงผางอย่างไม่อายพร้อมกับเอ่ยชื่อคนที่ตัวเองอยากเจอในตอนนี้ ทั้งห้องหันไปมองคามิชิโระเป็นตาเดียว

"โอ๊ะ!.." คามิชิโระอุทานออกมาก่อนจะเอนตัวออกไปข้างนอก

"อ๊ะ!!?...ตายแล้วๆดันเข้าห้องผิดซะได้ โทษทีๆ" แล้วคามิชิโระก็ปิดประตูออกจากห้องไป

'ยัยรุ่นพี่คนนี้อีกแล้ว' ทั้งห้องคิดและต่างพากันปลงและอยากเป็นบ้าแทนคนที่คามิชิโระเอ่ยถึง เพราะทุกคนในโรงเรียนไม่ว่าจะแผนกมัธยมต้นหรือปลายต่างก็รู้จักคามิชิโระทั้งนั้น ยังไม่นับคนอื่นๆที่อยู่ในชมรมหนังสือพิมพ์อีก

........

......

ห้อง ม.2/3

กรูล่ะเซ็งจริงๆเลย - A -...ทําไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยล่ะเนี่ย การบ้านคณิต 3 หน้า ส่งพรุ่งนี้แถมวิชาแรกด้วย ปัทโธ่!ยัยอาจารย์บ้านี่จะฆ่ากันหรือไงเนี่ย!!คนเขายิ่งอ่อนวิชานี้อยู่ TT ^ TT(หนูฮิซาเมะอ่อนพวกวิชาคํานวณ)

จึ้กๆ!

อะไรอีกว่ะเนี่ย! ฉันหันไปมองคนที่สะกิดฉันเมื่อกี้นั่นคือคุณหัวหน้าห้องนั่นเองส่วนยัยอายามิออกจากห้องไปเรียบร้อยแล้ว

"มีอะไรรึ!?คุณหัวหน้าห้อง" ฉันถามด้วยน้ำเสียงกวนนิดๆ แต่ดูเหมือนว่าคุณหัวหน้าห้องจะไม่ใส่ใจเลยแฮะ!

"มีคนมาหาเธอแหนะ! เขาอยู่นอกห้องไปหาซะสิ" หา!?มีคนมาหาฉัน ...อึ้งไป 3 วิ... กัปตันแน่เลย สงสัยจะเอากล้องมาให้


"ไง!ฮิเมะจัง เอ้า!กล้องตัวใหม่" กัปตันพูดแล้วโยนกล้องมาให้ฉัน รุนแรงนะเนี่ย - * -  ตามความคิดของฉันแล้วนั้นฉันว่ากล้องนี่ไม่ใช่ของกัปตันแน่นอน ไม่งั้นคงไม่โยนมาให้ไร้ความทะนุถนอมแบบนี้หรอก

"เอ่อ คือว่านะกัปตัน..." เอาล่ะ!ยัยฮิซาเมะได้โอกาสล่ะ!ปฏิเสธเลย > 0 < O!!แล้วเธอจะได้ทําขนม

"ว่าไง??" กัปตันยิ้มถาม

"คือ..." ปัทโธ่!ยัยบ้าจะอ้ำๆอึ้งๆคือๆเคอๆหาพระแสงไรห่ะ!!!

"คามิชิโระซาง~" แล้วเสียงมารผจญก็ดังขึ้น คามิชิโระหันไปมองด้านหลังและเจ้าของเสียงนั้นก็คือ นิราชิตะคนน้องนั่นเอง

"มีอะไรเรอะ ยูทากะ"

"พี่ยูเรียก ไปเร็วฮะ!!อย่าเพิ่งถาม" ว่าแล้วยูทากะก็ดึงคามิชิโระให้วิ่งตามไปทันที ขณะเดียวกันฮิซาเมะก็นิ่งค้างอยู่หน้าห้องราวกับโดนกดปุ่มพอสตามด้วยเสียงของคามิชิโระที่ตะโกนสั่งเสีย(เฮ้ย!จะบ้าเรอะ O [] O)ไล่หลัง

"ช่วยทีนะฮิเมะจาง~ ^ 0 ^"

'.......'

"พลาดจนได้ -   -" เมื่อได้สติฮิซาเมะก็บ่นทันทีด้วยความเซ็งปนเคืองนิดๆ



~ หลังเลิกเรียน ~

"ไปนะ"

"แล้วเจอกันพรุ่งนี้"

"ฮิเมะจัง!อ๊ะ!!" นารุทักฮิซาเมะที่กําลังเปลี่ยนรองเท้าพร้อมกับโคกะที่เดินตามหลังมา วันนี้ชมรมไม่ได้มีคําสั่งว่าให้หยุดก็จริงแต่พวกเธอจําเป็นต้องขอตัวกลับกันก่อนเพราะต้องไปซื้อของ แต่ยังไม่ทันที่นารุจะได้พูดอะไรต่ออีก ฮิซาเมะก็วิ่งสวนออกไปก่อนอย่างรวดเร็ว

"กะ...เกิดอะไรขึ้นกับฮิเมะล่ะเนี่ย!?" โคกะพูดและหันมามองนารุ นารุก็ได้แต่ส่ายหน้าให้ ทั้งสองหันไปมองฮิซาเมะที่วิ่งออกไปจวบจนพ้นประตูโรงเรียนด้วยสีหน้าสงสัยปนแปลกใจ

...........

"เอ้า!พักได้" เสียงจากมิสึกิดังบอกเหล่าตัวจริงที่โต้ลูกกันอยู่ในคอร์ทซึ่งนั่นทําให้พวกตัวจริงแทบทรุดลงไปนั่งกับพื้น ผ้าขนหนูจากเหล่ารุ่นน้องที่กําลังจะกลับถูกส่งให้กับพวกเขาแต่ละคน

"เฮ้อ!ซ้อมหนักขึ้นเนอะว่าไหมครับกัปตัน" คาเนดะเอ่ยกับอาคาซาว่าซึ่งยืนเช็ดเหงื่ออยู่ข้างๆห่างกันประมาณคืบนึง

"อืม นั่นสิ"

"ได้แข่งกับทีมเทนนิสหญิงเนี่ย มันดีตรงไหนกันน่ะครับกัปตัน!?" คาเนดะถามก่อนจะกระดกขวดน้ำดื่ม

"ไม่รู้สิ มิสึกิเองก็คงจะไม่รู้เหมือนกันนั่นแหละเพราะทางสมาคมเขาไม่ได้บอกจุดประสงค์ของการแข่งขันอะไรไปมากกว่านี้เลยนอกจากที่ว่า วอร์มก่อนไปแข่งระดับประเทศ" อาคาซาว่าตอบด้วยสีหน้าเรียบๆ แล้วคาเนดะก็ร้องออกมาเมื่อได้รู้

เสียงน้ำไหลจากก๊อกน้ำดังขึ้นบริเวณอ่างล้างหน้าซึ่งเรียงรายเป็นแถวแนวยาวสองแถวอยู่บริเวณนั้น ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลวรรคน้ำขึ้นมาล้างหน้าแล้วดึงผ้าขนหนูที่พาดไว้ที่คอมาเช็ดหน้าก่อนจะนึกเอะใจอะไรบางอย่าง

เขาหันไปมองพุ่มไม้ที่อยู่เยื้องจากที่อยู่ไม่มาก นัยน์ตาสีดําหรี่มองด้วยความสงสัยก่อนที่เท้าค่อยๆก้าวเข้าไปอย่างช้าๆและให้เงียบที่สุด

"ปัทโธ่เอ๊ย!ฉันจะทําได้ยังไงน่ะ เรื่องแบบนี้ควรให้เจ้าตัวทํามากกว่านะเนี่ย โอ๊ย!ทําไมถึงเพิ่งมาคิดได้แบบนี้นะ" เสียงของเด็กสาวผมยาวสีดําคนหนึ่งดังบ่นพึมพําไม่หยุดราวกับไม่พอใจอะไรอยู่

'เด็กคนนี้มาจากไหนกันน่ะ!?ไม่ได้ใส่ชุดฟอร์มของโรงเรียนเราซะด้วย' ยูตะคิดอย่างสงสัยหลังจากที่ได้ยินและเห็นชุดฟอร์มที่เธอใส่อยู่

เสียงบ่นของฮิซาเมะยังคงดังต่อไปจนในที่สุดยูตะก็เดินลัดพุ่มไม้เข้าไปหาและเรียกเธอ ฮิซาเมะเงยหน้ามองผู้มาใหม่หลังจากได้สติและบ่นเสร็จ

"เธอเป็นเด็กโรงเรียนไหนกันน่ะ" ยูตะก้มมองและเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย เวลานี้ในหัวของฮิซาเมะกําลังทําหน้าที่ประมวลผลและจัดเรียบเรียงข้อมูล

"อ๊ะ!" ฮิซาเมะร้องเสียงหลงหลุดออกจากภวังค์ทันทีเมื่อยูตะยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วเขาก็ถามถามซ้ำอีกครั้ง

"นะ..นี่!!นาย อุ๊บ! > x <" ยังไม่ทันขาดคําฮิซาเมะก็โดนยูตะเอามือมาตะครุบปิดปากไว้ซะก่อนและดันเธอให้ถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับต้นไม้  เท่านั้นยังไม่พอเขายังเอาหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีก เล่นเอาเธอใจเต้นไม่เป็นส่ำ เพราะนอกจากพ่อเธอแล้วไม่เคยมีผู้ชายคนไหนกล้าเข้าใกล้ได้กระชั้นชิดขนาดนี้มาก่อน

"อย่าพูดเสียงดังนักสิ ถ้าเกิดมีคนมาได้ยินแล้วเห็นเธอเข้าจะแย่เอานะ" ยูตะพูดแต่ก็ยังไม่หยุดการกระทําของตัวเอง

'รู้แล้วน่า แต่ช่วยเอาหน้านายออกไปไกลๆหน่อยเซ่!เจ้าบ้า!! >  <' ฮิซาเมะได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจเพราะโดนปิดปากอยู่แถมหน้าของเขากับเธอก็อยู่ห่างกันแค่คืบสองคืบเท่านั้น ดูเผินๆก็เหมือนจะจูบกันใช่ไหมล่ะ แต่มีเรอะ!ที่คนอย่างฮิซาเมะจะยอมให้ความรู้สึกประหม่าแบบนี้ครอบงํา

ฟึ่บ!!

ฮิซาเมะรวบรวมแรงที่มีอยู่ผลักยูตะออกห่างพร้อมกับฉวยหยิบผ้าขนหนูบนไหล่เขามาเช็ดหน้า

"โหแฮะ!เธอนี่แรงเยอะจริงๆเลยนะ" ยูตะพูดแล้วลุกขึ้นมานั่งดีๆพร้อมกับพิจารณาเด็กสาวตรงหน้า

ตาสีเขียวกลมโตสดใสแต่คงจะแสบใช่เล่น ผมยาวสีดํามัดไว้ที่ท้ายทอยผูกด้วยโบว์สีส้มออกเหลืองซึ่งมันขัดกับชุดนักเรียนสีชมพูบนตัวเธอมาก ผิวไม่ขาวมากแต่ก็ไม่ถึงกับคล้ำ 

ตัวเล็กจังแฮะ!  นั่นคือความคิดของเขา

"แล้วใครใช้ให้นายมาปิดปากคนอื่นเขาเล่า!! อุ๊บ!" และฮิซาเมะก็โดนปิดปากอีกรอบ

"บอกแล้วไงว่าอย่าส่งเสียงดัง อีกอย่างช่วงนี้ไม่อนุญาตให้นักเรียนจากโรงเรียนอื่นเข้ามาแถวชมรมเทนนิสหรอกนะ" ยูตะพูดแล้วเอามือออก

"สงสัยเรื่องการแข่งคัดเลือกจะกระจายไปทั่วจนใหญ่โตเลยแฮะ ท่าทางแบบนี้นายคงอยู่ชมรมเทนนิสใช่ปะ"

"ก็ใช่น่ะนะ งั้นเธอก็ด้วยน่ะสิ"

"ก็นะแล้วแต่นายจะคิด ว่าแต่...นายชื่ออะไรอ่ะ!?"

"เฮ้ๆมีมารยาทหน่อยสิ ก่อนจะถามชื่อใครควรแนะนําตัวเองมาก่อน"

"เชอะ!ก็ได้ ฉันชื่อทาคาระ ฮิซาเมะ อยู่ปี2 โรงเรียนเร็นงิน เอาล่ะ!บอกชื่อนายมาได้แล้ว" ฮิซาเมะพูดอย่างรวดเร็วออกไม่สบอารมณ์นิดๆ

"ฉันฟูจิ ยูตะ อยู่ปี2เช่นกัน" จากนั้นฮิซาเมะก็มีสีหน้าตกใจ

"นะ...นายเป็นน้องชายของฟูจิ ชูสึเกะที่อยู่โรงเรียนเซงาคุงั้นหรอ"

"ก็ใช่น่ะสิ แล้วเธอรู้จักกับพี่ฉันด้วยหรอ" ฮิซาเมะส่ายหน้าแล้วยูตะก็ร้องออกมา ถ้าไม่รู้จักแล้วรู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นน้องของฟูจิ ชูสึกะที่อยู่โรงเรียนเซงาคุ



มาต่อแล้ว~ > O <


"พอดีรุ่นพี่ที่อยู่ชมรมเขาเคยบอกน่ะ เอ๊ะ!แล้วทําไมฉันต้องบอกนายด้วยล่ะฮะ!!"

"เฮ้ย!ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ!!ออกมาเดี๋ยวนี้นะ" เสียงคนดังขึ้นและยูตะก็จัดการผลักฮิซาเมะไปให้พ้นจากตรงที่เขาอยู่

"โอ๊ย!!นี่นาย คนนะยะ!ไม่ใช่ตุ๊กตาล้มลุกที่นายจะได้ผลักเล่นน่ะ" ฮิซาเมะไม่วายที่จะโวยออกมา

"เงียบเถอะน่า!แล้วก็รีบออกไปจากที่นี่เลยนะ เร็วๆด้วย" จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนและเดินอกจากพุ่มไม้ไป ส่วนฮิซาเมะก็ได้แต่บ่นพึมพํากับตัวเองอย่างอารมณ์เสียนิดๆก่อนจะลุกวิ่งออกไป

แซ่กๆ!

"อ๊ะ!?รุ่นพี่เองหรอกหรอครับ" 

"ก็ใช่น่ะสิ มีอะไรหรือเปล่า" ยูตะเลิกคิ้วพูดทําเหมือนกับว่าไม่มีอะไรขึ้น อีกทั้งรู้อยู่แก่ใจว่าอะไร

"อ้อเปล่าครับ แล้วว่าแต่รุ่นพี่ไปทําอะไรหลังพุ่มไม้อ่ะ??" ทันทีที่ถามเสร็จ ใบหน้าอวดดีของฮิซาเมะก็แวบเข้ามาในหัวของเขา

"เออ...พอดีฉันทําของตกน่ะ" เขาสะบัดหัวไล่ภาพนั่นออกไปและตอบด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างมีพิรุธแต่ดูเหมือนว่าคนที่ถามจะไม่ได้ใส่ใจ

"หรอครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับรุ่นพี่ ^ ^" แล้วเด็กหนุ่มก็ก้มหัวให้ยูตะเล็กน้อยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะเดินออกไป

"อ๊ะ!จริงสิ ผมลืมไปอย่างเมื่อกี้รุ่นพี่ฮาจิเมะเรียกให้รวมตัวนี่นา ทําไมรุ่นพี่ยังไม่ไปอีกล่ะครับเดี๋ยวก็โดนทําโทษหรอก" เด็กคนนั้นหยุดเดินและหันไปมองยูตะและพูดออกมาอย่างสงสัย ยูตะได้ยินก็ตกใจ

(อึ้งไปได้ 1 วิ)
...นี่เขามัวแต่ต่อปากต่อคํากับยัยอวดดีนั่นจนไม่ได้ยินเสียงเรียกให้รวมตัวเลยหรอเนี่ย...

"หา!!!" 

...........

ทางด้านฮิซาเมะ หลังจากกลับมาถึงบ้าน

'นี่ตกลงทั้งบ้านมีฉันอยู่คนเดียวใช่ไหมเนี่ย - * -' นั่นคือความคิดเดิมๆที่ไหลเข้ามาในหัวอีกครั้ง พอหลังจากที่ฉันออกมาจากโรงเรียนเซนต์รูดอล์ฟอย่างช่วยไม่ได้ ฉันก็โบกรถนั่งกลับบ้านทันที

พอมาถึงหน้าบ้าน ฉันก็แอบดีใจอยู่ลึกๆว่าดีเหมือนกันที่ไม่ต้องไปทําข่าวตามที่กัปตันขอไว้ แล้วเรื่องอะไรที่พอเข้ามาในบ้าน แม่กลับบอกว่าให้เฝ้าบ้านด้วยฟร่ะ!  -  -* 

พ่อก็อยู่ต่างประเทศ แถมสองคนนั้นพี่โคกะกับยัยนารุก็ดันยังไม่กลับมาอีก ซวยจริงๆเลยยัยฮิเมะ...

แต่ว่านะ ... คนที่ชื่อฟูจิ ยูตะอะไรนั่นน่ะ เป็นน้องชายของฟูจิ ชูสึเกะแท้ๆแต่ทําไมไม่เห็นจะเหมือนกันเลย สูงกว่า ตาสีดําแถมดูโผงผางกว่าคนพี่ซะอีก ทรงผมก็ไม่เหมือน

(ว่าแต่เขาก็ไม่ได้น้า เพราะตัวเองก็เป็นไม่ใช่หรือไง : M/H/คนอ่าน)
(เรื่องของฉันย่ะ! : Hisame)


ที่รู้ก็เพราะกัปตันเคยไปถ่ายรูปมาหรอกนะ แถมรุ่นพี่ฮารุสะเองก็เคยเอาข้อมูลมาบอกด้วย ... แต่ดูๆแล้วหมอนั่นก็น่ารักแล้วก็ดูเท่ดีนะ

อ๊ะๆๆ!อย่ามามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นนะ ที่ฉันพูดไม่ได้หมายความว่าชอบหมอนั้นสักหน่อย ฉันก็แค่ชมไปตามมารยาทเท่านั้นเอง

กิ๊ง!ก่อง~!

อ๊ะ!สงสัยแม่จะกลับมาจากซื้อของเสร็จแล้วล่ะมั้ง งั้นขอตัวไปเปิดประตูก่อนล่ะน้า



"เฮ้อ~กว่าจะหาซื้อของได้ครบเล่นเอาเหนื่อยเลยแฮะ เอาล่ะ!รีบกลับบ้านกันเถอะนะนารุจัง ป่านนี้ฮิเมะคงบ่นแย่แล้วล่ะ" โคกะพูดและแอบขํานิดๆ เมื่อนึกถึงหน้าฮิซาเมะตอนเวลาทําหน้าบูดบึ้งเหมือนงอนๆแล้วเทศนาคนในบ้าน

"ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะโคกะซัง เพราะถ้ากลับช้าเดี๋ยวก็ต้องถูกคุณป้าดุอีก คราวนี้หนูไม่เอาด้วยแล้วนะ กว่าจะได้ทานข้าวมันก็เย็นหมดแล้วอ่ะ" นารุพูด พอนึกถึงตอนที่ได้ไปเที่ยวกับโคกะและฮิซาเมะเป็นครั้งแรกแล้วกลับบ้านช้า ตอนนั้นถูกเทศนาเป็นชั่วโมง เล่นเอาหูชากันไปเป็นแถบๆ

"นั่นน่ะสิ แม่พี่ยิ่งบ่นเก่งๆอยู่ ^  ^;;" ระหว่างที่เดินไปคุยไปกันอยู่นั้นเอง นารุก็ดันไปชนใครเข้าจนล้มลงก้นกระแทกกับพื้น ยังดีที่ถุงโคกะคว้าไว้ได้ทันก่อนที่จะตกตามไปด้วย(ไม่คิดจะช่วยคนก่อนเลยเนอะ - -)

ตุบ!

"โอ๊ย"

"อ๊ะ!โทษทีนะ เป็นอะไรหรือเปล่า" เสียงทุ้มที่ถามมาทําให้เธอรู้ทันทีว่าคนคนนี้คือผู้ชายอย่างไม่ต้องสงสัย เขายื่นมือมาหมายจะช่วยพยุงให้เธอลุกขึ้น นารุจับมือเขาไว้พร้อมกับเงยหน้ามองคนตรงหน้า

"อ๊ะ!" ทั้งสองอุทานออกมาพร้อมกันเมื่อได้เห็นหน้าของอีกฝ่าย

*************************

เหอๆๆ ในที่สุดก็จบกันเสียที เอ๊ย!!อย่าเพิ่งคิดไปไกลนะขอรับ ข้าน้อยหมายถึงในที่สุดก็เขียนจบแล้วต่างหาก ... ไม่รู้นารุจังได้เจอกับใครเนอะ ต้องอ่านตอนต่อไป ^ __ ^ 

อ้อ!!แล้วก็ขอ Recomment ตอบฮิโรกิซังก่อนแล้วกันนะ อยากรู้สินะขอรับว่าจะได้ไปป่วนในเรื่องตอนไหน

ความคิดเห็นที่ 61

*เพิ่มเติม*

ป.ล.4 เมื่อไหร่ข้าน้อยจะได้ออกมาให้เห้นหน้านอกจากจะออกมาให้ความคิดเห็นในเรื่องTT[]TT
ข้าน้อยกะว่าจะให้ออกตอนหลังจากแข่งคัดเลือกรอบแรกเสร็จน่ะขอรับ -^  ^- ... น่าๆรอไปก่อนนะขอรับ เพราะอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันแข่งแล้วไม่ใช่หรือไงขอรับ


PS.  เปลี่ยนE-Mail Msn ใหม่ค่ะเป็น hot_line_to_hell@hotmail.com ใช้กับบลัดนะค่ะเมลนี้ เพราะงั้นจะผลัดกันออน

Name : Akutagawa Hiroki< My.iD > [ IP : 124.120.38.129 ]
Email / Msn:
วันที่: 11 มกราคม 2552 / 23:14

....

ตอนต่อไปของ ...[Fic]Prince of tennis :: My Princess ...คนที่รัก '

....



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น