[Fic]Prince of tenniS :: My PrincesS

ตอนที่ 17 : Episode 12 : คําไหว้วาน (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 มี.ค. 52

# Prince OF TenniS #
[
EpiSodE
 12 ]




- [ความเดิมตอนที่แล้ว] -

จากเอจิเซ็นก็มาที่เทะสึกะ เรื่องมันชักจะแย่แฮะ! = _ = 

"และฉันก็เป็นพวกประเภทความทะเยอทะยานสูงซะด้วยสิ ฉัน...เคียวราคุ คามิชิโระผู้ได้รับฉายาว่า นักข่าวจอมทะเยอทะยาน นายกับฉันได้เจอกันอีกแน่ ระวังตัวให้ดี บนคอร์ททีมเร็นงินของเราจะไม่มีทางแพ้ใครเด็ดขาด" 

คําพูดที่เหมือนท้าทายถูกส่งให้กับเทะสึกะ คุนิมิสึผู้ที่เย็นชาและความรู้สึกตายด้านสําหรับเธอ หลังจากนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นอีกนะ

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
~ อีก 3 วันจะถึงวันแข่งขันคัดเลือกรอบแรก ~


เฮ้อ~เช้านี้น่าเบื่อชะมัดเลยแฮะ  ~ - ~a ...กัปตันก็หายไปอีกแล้วอ่ะ!เซ็งจังเลย อืมแต่ว่ากัปตันชอบหายไปโดยไม่บอกมันก็กลายเป็นเรื่องปกติไปซะแล้วอ่ะนะ

โอ๊ะ!สวัสดีจ้า คงเพิ่งเคยเจอกันใช่ม่า ^ o ^ ขอแนะนําตัวเลยนะฉันชื่อทาคาระ ฮิซาเมะหรือเรียกสั้นๆว่าฮิเมะก็ได้เพราะส่วนใหญ่เขาก็เรียกฉันแบบนั้นน่ะนะ  ^  -  ^

ฉันมีพี่สาวอยู่คนนึงชื่อโคฮะกะ ส่วนใหญ่แล้วจะเรียกกันว่าโคกะเฉยๆน่ะนะ  แต่ฉันว่ามันก็น่ารักดีนะ น่าร้าก~เหมือนพี่ฉันเลย อิอิอิ ^ v ^

ตอนนี้ฉันยืนอยู่นอกสนามกับโมโดกะและนารุ ส่วนรุ่นพี่ทามามิกับพี่โคกะกําลังดูแลพวกสมาชิกชมรมอยู่  ดูเหมือนว่าวันนี้ทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่นนะ...

"เฮ้อ~ น่าเบื่อจังเลย เมื่อไรอาจารย์โทโนะจะกลับมาสักทีเนี่ย  T  ^  T" น่าๆโมโดกะอย่าบ่นไปเลยเพราะฉันก็ภาวนาขอให้อาจารย์แกกลับมาเร็วๆเหมือนกัน TT - TT

"แต่อาจารย์อยู่ที่ฟิลิปปินส์นี่คะ กว่าจะกลับมาก็คงถึงวันแข่งแล้วล่ะค่ะ" โธ่!นารุ~ อย่าบั่นทอนความหวังกันเซ่! >  <

แต่มันก็จริงอ่ะนะ อาจารย์แกเขามีงานอดิเรกชอบไปเที่ยวต่างประเทศ แต่ทําไมครั้งนี้มันถึงเป็นอย่างนี้ได้ล่ะเนี่ย =   _ =

"เฮ้!พวกเธอสามคนน่ะมารวมตัวกันหน่อยเร้ว!!" รุ่นพี่ทามามิตะโกนเรียกพวกเราสามคนดังมาจากสนาม มีเรื่องอาไรหว่า..?? -  .  - แต่จากสีหน้าของรุ่นพี่ทามามิที่ฉันเห็น ฉันรู้สึกว่ารุ่นพี่เขากําลังดีใจอะไรบางอย่างอยู่นะ

.........

ณ โรงเรียนเซนต์รูดอล์ฟ เสียงระฆังดังมาจากหอนาฬิกาของโรงเรียน นักเรียนทุกคนต่างทักทายกันอย่างเป็นกันเอง เมื่อเดินเข้ามาในโรงเรียนจะเห็นว่ามีบ่อน้ำพุสีขาวตั้งเด่นระหง่าอยู่ตรงกลาง

ในขณะเดียวกันที่สนามเทนนิส เสียงลูกกระทบกับแร็กเก็ตดังเป็นระยะๆ เหล่าตัวจริงและสมาชิกทั่วไปแยกกันอยู่คนละคอร์ทกันเพื่อความสะดวกของเหล่าตัวจริงที่จะได้ซ้อมอย่างสะดวก ส่วนเด็กปี1 ก็ได้เพียงแค่หวดแร็กเก็ตหรือตามเก็บลูกจนเป็นเรื่องปกติ

"เอ้า!ยูตะคุงอย่าเพิ่งหมดแรงล่ะ" เสียงมิสึกิดังขึ้นขณะโต้ลูกอยู่กับยูตะ

"วันนี้แปลกแฮะ!..."

"ยังไงล่ะยานางิซาว่า" อาสึชิซึ่งกําลังเช็คสภาพแร็กเก็ตแต่ละอันของตัวเองอยู่ ถามขึ้นอย่างสงสัยด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"มิสึกิที่ปกติแล้วชอบเอาแต่สั่งตอนนี้กลับมาลงสนามเล่น มันน่าแปลกจริงๆไหมล่ะ สงสัยหิมะจะตกก่อนเวลาแฮะ!...T  _T"

"คงเป็นเพราะว่าจะใกล้วันแข่งคัดเลือกแล้วล่ะมั้งถึงได้เป็นแบบเนี่ย" เสียงอาซาคาว่าดังขึ้นด้านหลังทั้งสอง ยานางิซาว่าและอาสึชิหันไปมองต้นเสียงพร้อมกันจากนั้นยานางิซ่าก็พูดว่า

"อ้าว!กัปตันเองหรอ แล้วตกลงตารางการแข่งออกมาหรือยังอ่ะ" อาซาคาว่าพยักหน้ารับก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นนึงออกมาแล้วไล่มองการแข่งแต่ละสายเพื่อหาของทีมตัวเอง

"อืม...ทีมเราเจอกับทีมไนโอบะ" ทันทีที่ได้ยินชื่อทีมคู่แข่ง ทั้งสองก็หันมามองหน้ากันทันทีด้วยสีหน้าหวอนิดๆ

"ทีมไนโอบะงั้นหรอ นั่นมันทีมที่เคยแพ้เราไปไม่ใช่หรอ" อาสึชิพูดแล้ววางแร็กเก็ตลง

"แถมยังเป็นโรงเรียนที่อยู่ระแวกเดียวกันกับเราอีกต่างหาก" ยานางิซาว่าพูดเสริม

"แต่ว่านะ เขาไม่ได้มีการคัดโรงเรียนก่อนที่จะเอามาลงสายการแข่งขันเลยงั้นหรอ..." อาสึชิถามด้วยความสงสัย

"ก็นะ...เขาให้สิทธิเต็มที่กับทุกทีม แต่คราวนี้ไนโอบะฟอร์มทีมเต็มที่เลยนะเพราะฉะนั้นอย่าประมาทซะล่ะ!"

"ครับ!"

.........

"เอ๋!!จริงอ่ะรุ่นพี่ทามามิ O [] O" โมโดกะถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

"จริงสิ เมื่อกี้อาจารย์โทโนะเพิ่งโทรมาบอกเองว่ากําลังจะกลับมาแล้ว คงมาโรงเรียนพรุ่งนี้ประมาณเที่ยงๆน่ะ ^  ^" ทามามิย้ำกับรุ่นน้องตัวเองที่ดูเหมือนว่าจะดีใจกว่าเธอซะอีก

"เอ๋!เมื่อกี้ใครว่าอะไรนะ ใครจะกลับมางั้นหรอ" เสียงอายามิดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวที่เดินเข้ามาในสนามในชุดฟอร์มนักกีฬาตัวจริงและแร็กเก็ตในมือ

"อ๊ะ!อามิจัง คือว่าพรุ่งนี้อาจารย์โทโนะจะกลับมาล่ะ! ^  ^ " นารุมิวิ่งมายืนเผชิญหน้ากับอายามิด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมกับจับมืออายามิขึ้นลงอย่างดีใจ

"จริงอ่ะ!!" อายามิร้องเสียงสูงพร้อมกับชะโงกหน้ามองพี่สาวตัวเอง

"แน่นอน ^ o ^" (ทามามิ)

"ไม่ต้องดีใจขนาดนั้นก็ได้ อาจารย์เขายังไม่มาวันนี้สักหน่อย ยัยเขายาว" เสียงกวนๆของฮิซาเมะเริ่มทํางานและทุกครั้งมักจะมีเรื่องตามมาตลอด

"แล้วจะทําไมล่ะยัยฮิซาเมะสมองกลวง มันหนักส่วนไหนของเธอไม่ทราบฮะ" อายามิโต้กลับด้วยความใจเย็นในระดับนึง

"ส่วนนี้ไงล่ะยะ!" ฮิซาเมะพูดพร้อมกับยกแร็กเก็ตไปทาบไว้บนบ่าอายามิ  อายามิเริ่มมีอาการคิ้วกระตุก ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนโกรธยากแต่สําหรับฮิซาเมะคือข้อยกเว้นพิเศษ

"ท้าทายดีจังนะ"

"แล้วไง"

"งั้นมาแข่งกันหน่อยไหมล่ะ!!ใครแพ้ต้องโดดกระต่ายรอบสนาม 10 รอบ!!"

"ด้วยความยินดี" ตอนนี้รอบๆตัวทั้งสองราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ กระแสไฟฟ้าส่งตาต่อตา ในมือต่างคนต่างมีแร็กเก็ตของตัวเองอยู่  ในขณะที่ผู้เป็นพี่ได้แต่กุมขมับมองน้องสาวตัวเองอยู่ห่างๆ

"เฮ้อ~เป็นแบบนี้อีกแล้วหรอเนี่ย" โคกะพูดและลูบหัวตัวเองอย่างปลงๆ

'ปล่อยไปตามเลยจะดีกว่าไหมเนี่ย -   - ' ทามามิคิด

"ทําไมรุ่นพี่ทามามิถึงไม่ไปห้ามล่ะคะ!เดี๋ยวกลายเป็นเรื่องใหญ่หรอก" นารุมิพูดและเขย่าแขนทามามิที่ตอนนี้ได้แต่มองทั้งสองแยกเขี้ยวใส่กันข้ามเน็ต

"อย่าดีกว่าจ๊ะนารุจัง" 

"หา!?...."

"ห้ามแล้วเดี๋ยวมีเฮ ^  -  ^;; " แล้วทามามิก็เดินไปยืนอยู่ข้างสนามตรงเสาเน็ตเพื่อทําหน้าที่เป็นกรรมการ

"เย้!!สู้ๆจ้าฮิซาเมะ  > [] < O" เสียงโมโดกะเชียร์พร้อมกับเหล่าสมาชิกชมรมที่ยืนลุ้นอยู่นอกสนาม

"The Best Of One Set Match ทาคาระ เป็นฝ่ายเสิร์ฟ!" ทามามิพูดแล้วกางแขนขวาออกไปส่วนแขนซ้ายไขว้หลังไว้

"เอาล่ะนะ"  //*ฟึ่บ!

หนึ่ง...


สอง...


สา... "Stop!ก่อนสาวๆ" ..ม

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ!รุ่นพี่ฮารุสะ" เหล่าสมาชิกทุกคนโค้งตัวพร้อมกัน เจ้าของชื่อเดินเข้าไปขวางการแข่งที่เกิดขึ้นพร้อมกับหันไปพยักหน้าให้นิดๆกับทั้งสองคนละทีด้วยสายตาดุๆเป็นเชิงว่าให้หยุด

"ค่ะ รุ่นพี่ฮารุสะ..." ทั้งสองก้มหน้ารับคําเบาๆแต่ไม่วายที่จะแอบส่งสายคล้ายไม่พอใจใส่กันประมาณว่า เธอเป็นคนผิด

"เธอนี่ก็ไม่รู้จักห้ามมั่งเลยนะทามามิ ปล่อยให้มีเรื่องกันได้ยังไง ถ้าวันแข่งไปมีเรื่องกับใครเข้าฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้นะ" ฮารุสะมองทามามิด้วยความโกรธนิดๆที่เธอไม่ยอมห้ามสองคนนี้ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่ดี แล้วอีกทั้งเธอก็เป็นถึงรองกัปตันอีกด้วย

"ก็มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้นี่นา เธอน่าจะรู้นะว่าสองคนนี้น่ะชอบทะเลาะกันอยู่เป็นนิจ" ทามามิพูดหลังจากนั้นถอดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"เฮ้อ~เธอนี่น้า -  -"

"น่าๆฮารุสะ อีกอย่างเรื่องแบบนี้มันก็ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกนี่นา"

"เอาเถอะๆ! แล้วนี่รู้หรือยังว่าอาจารย์โทโนะกําลังจะกลับมา เมื่อกี้อาจารย์เขาเพิ่งโทรมาบอกฉันเอง" ฮารุสะพูดพร้อมกับถือแผ่นกระดานรองกระดาษขึ้นมาดูและเปิดไล่ดูอะไรบางอย่างในนั้น

"อืมพวกเราทุกคนรู้แล้วล่ะ...ยกเว้นก็เสียแต่คามิชิโระน่ะนะ" ทามามิพูดพลางทําท่านึก

"หึ!ว่าแล้วเชียว เอาเถอะเพราะฉันก็บอกให้อาจารย์เขาโทรไปบอกยัยนั่นเองแล้วล่ะ คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก" ฮารุสะพูดแล้วเท้าเอว

"งั้นเรียกรวมพลเถอะ ..มีเรื่องที่ต้องประกาศบอกให้ทราบกันหน่อยล่ะนะทามามิ" ฮารุสะบอกแล้วยิ้มนิดๆ

"นั่นสินะเพราะฉันเองก็มีเรื่องอื่นๆจะมาบอกอยู่แล้วนี่นา" ทามามิกอดอกพูดก่อนจะหันไปตะโกนให้ทุกคนรวมพล


"เอาล่ะ!ฉันขอเข้าเรื่องเลยนะไม่งั้นพวกเธอจะได้ขึ้นห้องเรียนช้า นี่ก็เจ็ดโมงสิบห้าแล้ว" รุ่นพี่ทามามิพูดเกริ่นขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ตั้งแต่อาทิตย์หน้าเป็นต้นไปจนถึงวันแข่งคัดเลือก ทางชมรมจะให้พวกเธอซึ่งเป็นสมาชิกทั่วไปหยุดไม่ต้องเข้าชมรม จะเข้าก็เฉพาะตอนเช้าแค่เวลาเดียวเท่านั้น เพื่อให้การซ้อมของพวกเราซึ่งเป็นตัวจริงเป็นไปอย่างราบรื่นจึงจําต้องทําแบบนี้" รุ่นพี่ทามามิบอกและก็เกิดเสียงเซ็งแซ่ขึ้นอีกรอบบางคนดูดีใจแต่บางคนก็ดูเสียดายนิดๆที่ไมได้เข้าชมรม

แต่ฉันก็เข้าใจน่ะนะว่าทําไมรุ่นพี่ทามามิถึงได้พูดแบบนั้น คําตอบข้อแรกสองคําสั้นๆเลยคือ รําคาญ ยังไงล่ะ  = O =

ก็เล่นทําตัววุ่นวายกันซะอย่างนั้นไงล่ะ ไม่น่าแปลกเลยว่าทําไมชมรมเทนนิสของเราถึงได้ไม่มีการแข่งจัดอันดับภายในเหมือนที่โรงเรียนอื่นเขาทําๆกัน

ไม่ค่อยจะซ้อมกันสักเท่าไรอย่างมากก็แค่หวดลมไม่ถึงร้อยครั้ง ไม่มีการโต้ลูก วิ่งกันไม่ถึงสิบรอบ

ที่บอกๆมาทําไมถึงมีความรู้สึกว่าทําไมชมรมเทนนิสของเราถึงได้มีสมาชิกที่ไร้สมรรถภาพงี้ล่ะเนี่ย แล้วอย่างงี้อนาคตข้างหน้าชมรมเทนนิสเรามิต้องถูกยุบเลยหรือไงกัน TT o TT (โอ๋ๆ มันคงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่าฮิซาเมะจัง -   - : Hiroki
)

"ต่อจากนี้ก็เป็นข่าวดีล่ะนะ พรุ่งนี้อาจารยน์โทโนะจะกลับมาคุมชมรมเทนนิสของเรา ขอให้พวกเรามาช่วยกันจัดงานต้อนรับที่นี่ด้วยนะ" รุ่นพี่ฮารุสะพูดและยิ้มนิดๆอย่างเคย 


น่าแปลก!?...


รุ่นพี่ฮารุสะเป็นคนที่กล้าแสดงออก แถมจริงจังและเด็ดขาด แต่ทําไมเวลาจะยิ้มถึงได้ยิ้มแค่ให้รู้ว่ายิ้มล่ะ...

รุ่นพี่เขาเป็นคนสวย สวยกว่าพวกรุ่นพี่ในเหล่าตัวจริงซะอีก เป็นคนผอมสูงหรือหุ่นดีนั่นแหละ! ผมเป็นลอนสีน้ำเงินเข้มและรวบเป็นหางม้าไว้ ตาสีดําคมสวยเห็นขนตาชัด แถมยังป็อปในหมู่นักเรียนนักเรียนชายอีกด้วย มีนักเรียนชายอยู่หลายคนที่อยากได้รุ่นพี่ฮารุสะมาเป็นแฟน แต่ก็ต้องแห้วทุกรายนั่นแหละ 555+ 

ที่เป็นแบบนี้สงสัยคงมีคนที่ชอบอยู่แล้วล่ะมั้ง หรือ...ไม่!?หวังว่ารุ่นพี่เขาคงไม่ได้ชอบพวกป่าไม้เดียวกันหรอกนะ  -  -;;(คิดแล้วเหงื่อตก)

แต่ว่า ใครได้รุ่นพี่ฮารุสะเป็นแฟนล่ะก็โชคดีสุดๆเลยล่ะ เพราะว่าแฟนสวยแถมเก่งอีกต่างหาก > w <  ฉันยังอดปลื้มไม่ได้เลย เห็นงี้ก็เถอะ!นอกจากรุ่นพี่เขาจะเป็นผู้จัดการชมรมแล้ว รุ่นพี่เขาก็มีหน้าที่เป็นกรรมการรักษาระเบียบด้วยล่ะ บอกได้คําเดียวว่า เคร่งสุดๆแต่มีบางทีรุ่นพี่เขาก็ดันแหกกฎซะเองนั่นแหละ  -  -  -;;(สงสัยเก็บกด - - )

"ค่า! ^ [] ^ //" น่าระรื่นดีจริงๆยัยพวกนี้ -  -

"งั้นพรุ่งนี้เดี๋ยวพวกเราทุกคนจะเตรียมของมาตกแต่งกันเองก็แล้วกันนะคะรองกัปตันทามามิ รุ่นพี่ฮารุสะ เนอะทุกคน!" 

"โอ้!!"

และจากนั้นฉันก็สังเกตเห็นว่ารุ่นพี่ทามามิกําลังยิ้มอย่างดีใจอยู่ข้างๆรุ่นพี่ฮารุสะ คงเป็นเพราะไม่ได้เห็นทุกคนพร้อมใจกันแบบนี้มานานแล้วล่ะมั้ง หลังจากที่อาจารย์โทโนะไปฟิลิปปินส์ ชมรมมมันก็เริ่มวุ่นวายมาตั้งแต่นั้นมา

รุ่นพี่ทามามิเป็นรองกัปตันของทีมเรา เป็นคนที่สวยก็จริงแต่ค่อนไปทางน่ารักมากกว่า ไว้ผมสั้นสีดําสไลด์ติดคอ ตาสีดําสนิท เป็นคนที่ดูน่าเชื่อถือพอๆกันกับรุ่นพี่ฮารุสะ แถมเรียนเก่งอีกต่างหาก แต่ว่าทําไมถึงไม่ได้อยู่ห้องหนึ่งกันน้า -  -a ... แต่นั่นก็เป็นคําถามของใครหลายๆคนที่มันค้างๆคาๆอ่ะนะ นอกจากนี้แล้วรุ่นพี่ทามามิก็ยังมีน้องสาวด้วยอีกคน ก็คือ ยัยอายามิคู่กัดตลอดกาลของฉันเองแหละ

ยัยอายามิมีผมยาวสีดํามัดเป็นแกละสองข้าง ผูกโบว์สีฟ้า จะเรียกว่ายัยเขายาวตามฉันก็ได้ ไม่มีลิขสิทธิ์ อิอิอิ(ว่าไงนะยะ! // แล้วจะทําไมเล่า!) ตาสีดํากลมโต มีบางคนเคยบอกว่าตายัยอายามิดูสดใสดี แต่ทําไมสําหรับฉันแล้วมันถึงดูกวนโอ๊ยมากกว่าล่ะเนี่ย.... >  <

แล้วนอกจากนี้ก็ยังชื่นชอบกัปตันเอามากๆเลย(อย่าคิดไปไกลนา)เพราะกัปตันสามารถลอกเลียนแบบท่าของคนอื่นได้ ทั้งๆที่ซ้อมก็ไม่ค่อยจะสม่ำเสมอกลับเอาชนะคู่แข่งได้

"งั้นฮิเมะจัง วันนี้ตอนเย็นเราไปซื้อของทําขนมให้อาจารย์โทโนะกันไหม ^ ^" เสียงของนารุดังลอดเข้ามาในหู ให้ตายสิ!เสียงยัยนี่น่ารักเป็นบ้าเลย >  <  ไม่แปลกใจเล้ย!ที่พวกรุ่นพี่ปีสาม *ห้องS จะหลงจะชอบยัยนี่หัวปักหัวปํา(อิจฉางั้นสิ - - // ไม่!)

"เอาสิ อาจารย์คงดีใจน่าดู" ฉันหันไปบอก แล้วก็ได้รอยยิ้มของนารุตอบกลับมาแทนคําพูด

ยัยนี่ชื่อเต็มๆว่านารุมิ แต่เรียกสั้นๆว่า นารุ เป็นคนที่สุภาพและเรียบร้อยดีมาก อารมณ์ดีอยู่เป็นนิจแถมยิ้มมากจนบัดนี้แทบจะกวาดใจพวกรุ่นพี่ขี้หลีทั้งหลายแหล่ในห้องเอสมาเกือบหมด ห้องเอสที่ว่า เป็นห้องรวมพวกเด็กนักเรียนมีปัญหาอย่างรุนแรงน่ะนะ ในแต่ละชั้นก็จะมีอยู่อย่างละหนึ่งห้อง

แต่ก็นะ ต่อให้มีพวกห้องเอสมาเกาะแกะตามราวีมากขนาดไหน ฉันกับยัยอายามิก็ไล่ไปได้ตลอดศกนั่นแหละ แต่ถ้าอยากเห็นผลไวกว่านี้ก็ต้องคนนี้เลย รุ่นพี่ฮารุสะ > w < แค่รุ่นพี่เขาเดินผ่านหรือพูดแค่สองสามคําก็วิ่งหนีหางจุกตูดกลับบ้านเก่าไปแล้ว

แต่ผลตอบแทนสําหรับรุ่นพี่เขาก็คือ เจ้าพวกนั้นจะหันมาชอบรุ่นพี่แทนน่ะสิแต่ก็แค่บางคนอ่ะนะ ส่วนใหญ่แล้วจะเลิกยุ่งไปเลยซะมากกว่า =  o  =

เห็นแบบนี้ก็เถอะ ยัยนารุมีแฟนแล้วนะแถมมีก่อนที่จะย้ายมาอยู่กับครอบครัวฉันด้วยซ้ำ รู้สึกว่าจะอยู่โรกคาขุโรงเรียนเดียวกันกับที่ยัยนี่ย้ายมาเนี่ยแหละ นอกจากนี้ก็ไม่รู้อะไรอีกแล้วล่ะ

"หืม!?จะทําขนมให้อาจารย์โทโนะในวันพรุ่งนี้หรอทั้งสองคน" และเสียงพี่โคกะก็ดังขึ้น แหม!ได้ยินด้วยหรอเนี่ยพี่ ^  ^ ขนาดคุยกันเบาๆอยู่สองคนนะเนี่ย

"ค่ะ! โคกะซังก็ทําด้วยกันนะคะ"

แต่น่าสงสารยัยนารุแฮะ! ความจริงแล้วยัยนี่อยู่ชมรมศิลปะด้วยซ้ำไป แต่กัปตันดันไปเห็นตอนที่ยัยนี่เล่นเทนนิสอยู่กับรุ่นพี่ฮารุสะซะได้ ถึงคะแนนจะไม่ได้สูสีกันก็เถอะ แต่ยัยนารุก็มีพิเศษตรงที่ว่าพอถึงเวลาแข่งจะเปลี่ยนไปเป็นละคนทันทีแถมมีผลพวงได้ทักษะพิเศษมาอีก

"เอาสิ งั้นตอนเย็นที่หน้าโรงเรียนนะจ้ะ! ^  ^" 

"เอาล่ะ!!เช้านี้ก็แยกย้ายกันได้ กลับไปที่ห้องเรียนแล้วขอให้ทุกคนตั้งใจเรียนกันด้วยนะ อีกไม่นานเราก็ต้องสอบไฟนอลกันแล้วนะอย่าเอาแต่เล่น" รุ่นพี่ทามามิบอกแล้วสมาชิกทุกคนก็ทําความเคารพก่อนจะพากันแยกย้ายออกจากสนามไปเปลี่ยนเสื้อและกลับห้องเรียนกัน จนเหลือแต่พวกเราตัวจริง


ในห้องเปลี่ยนเสื้อ

"ตกลงนี่พวกเธอสองคนกับรุ่นพี่โคกะจะทําขนมให้เป็นของขวัญต้อนรับการกลับมาของอาจารย์โทโนะหรอเนี่ย" โมโดกะพูดแล้วจัดเสื้อให้เรียบร้อย

"ถูกต้อง!รู้ได้ไงเนี่ยยังไม่ทันบอกเลย" ฮิซาเมะพูด

"เมื่อกี้รุ่นพี่โคกะเพิ่งพูดกับฉันอยู่แหมบๆจะไม่ให้รู้ได้ไงกัน -  - แล้วตกลงจะทําจริงอ่ะ" โมโดกะหันไปพูดกับฮิซาเมะที่นั่งไขว่ห้างเป็นคุณนายอยู่ที่เก้าอี้ยาวตรงหน้าต่าง

"เย~ส!" ฮิซาเมะพูดยิ้มหน้าบานและเอาขาลง

โมโดกะไว้ผมสั้นสีน้ำตาลเข้ม ปัดแสกข้างปิดตาข้างนึงแต่ยังเห็นตาอยู่ นัยน์ตาสีน้ำตาลดํา อีกทั้งยังเป็นคนที่สูงสุดในทีมและนอกจากเล่นเทนนิสแล้วเธอก็ยังเล่นกีฬาอย่างอื่นอีกด้วยจนแม่คุณได้ฉายาว่า เจ้าแม่นักกีฬา

มีความมั่นใจสูงมาก เป็นคนเดียวที่เล่นแบบแอ็กเกรซซีฟ เบสไลเนอร์ซึ่งบอกได้คําเดียวว่า แรงเยอะ ความจริงแล้วเธอมีผมยาวสีดําด้วยซ้ำ แต่ไปๆมาๆเธอก็ไปตัดสั้นและย้อมผมเป็นสีน้ำตาล ทําให้ดูห้าวกว่าเดิมและดูทะมัดทะแมง

ส่วนฮิซาเมะ เธอมีผมสีดํายาวและมัดไว้ที่ท้ายทอยผูกโบว์สีส้มอ่อน เป็นคนที่ดูคล่องแคล่วและร่าเริงมาก มักจะมีเรื่องกับอายามิอยู่เป็นประจําอย่างเห็นได้ชัด เป็นคนเดียวที่กล้าวิ่งผ่านหน้าห้องปกครอง ชอบหาเรื่องและยุ่งเรื่องชาวบ้านจนได้ฉายาว่าตัวแสบของเร็นงิน

"งั้นก็ทําให้เค้าด้วยคนสิ ^ ^" โมโดกะพูดพร้อมกับรี่เข้าไปนั่งกอดขาฮิซาเมะอย่างรวดเร็ว จนเจ้าตัวต้องร้องเสียงหลง

"เฮ้ย!จะบ้าหรือไงฮะ!!" ฮิซาเมะพูดพลางสะบัดขาข้างที่โดนเกาะไปมา

"ฮะๆๆ!ล้อเล่นน่า ^ ^" แล้วหลังจากนั้นเสียงประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะขณะที่ทั้งสองกําลังสนทนากัน คนที่เดินเข้ามาคือ

"อ้าว!?กลับมา..แล้วหรอ  กัป-ตัน" ทั้งวสองทักคนมาใหม่ด้วยน้ำเสียงร่าเริงแต่ก็ค่อยๆเบาและช้าลงตามลําดับเพราะสภาพของนักข่าวจอมทะเยอทะยานอย่างเคียวราคุ คามิชิโระซึ่งเป็นกัปตันชมรมเทนนิสหญิงตอนนี้มีสภาพไม่ต่างอะไรไปจากลูกหมาตกน้ำ ตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่มีส่วนไหนที่ไม่เปียกน้ำ

คามิชิโระตอนนี้มีสีหน้าบ่งบอกถึงความเซ็งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอถอดกระเป๋ากล้องออกจากคอก่อนจะเดินไปเปิดตู้แล้วหยิบผ้ามาเช็ดกระเป๋ากล้องและตัวกล้องทีละอย่างด้วยความเงียบ ในขณะที่โมโดกะและฮิซาเมะมองกัปตันตัวเองจากด้านหลังด้วยความสงสัยระคนตกใจที่จู่ๆคนร่าเริงไม่เคยหดหู่แบบนั้นจะกลายเป็นแบบนี้ได้

"ปะ..เป็นอะไรหรือเปล่ากัปตัน เงียบมาเชียว" โมโดกะที่ตั้งสติได้ก่อนออกปากถาม แต่ก็ไร้ซึ่งคําตอบ คามิชิโระเช็ดกล้องเสร็จก็วางมันไว้บนผ้าขนหนูแห้งพร้อมกับกระเป๋ากล้อง

"นี่!กัปตันมีอะไรก็บอกพวกเราสิ เงียบแบบนี้จะรู้ได้ยังไงว่าเป็นอะไร" ฮิซาเมะพูดขึ้นอย่างดัง ได้ผล!ทีนี้คามิชิโระหันไปมองทั้งสองคนด้วยสีหน้าเศร้าๆ ทําให้ทั้งสองนิ่งตะลึงไปชั่วครู่

"แน่ใจนะว่าอยากฟัง.." คามิชิโระพูดเสียงแหบ

"อืมๆก็เล่ามาสิ เผื่อจะช่วยได้" ฮิซาเมะบอก คามิชิโระเดินเข้าไปหาฮิซาเมะและนั่งคุกเข่าลงต่อหน้าเธอราวกับคนมีความผิด

"อะ..เออ นั่งข้างบนเถอะนะกัปตัน = _ =" โมโดกะพูดพร้อมกับคิดด้วยความระแวง 'จะมาไม้ไหนอีกหรือเปล่าว่ะเนี่ย'

'รู้สึกลางไม่ดีไงชอบกลแฮะ!?' 

"ถ้างั้น...ช่วยไปทําข่าวโรงเรียนเซนต์รูดอล์ฟที่ชมรมเทนนิสแทนหน่อยสิ" เงียบไปสักแปปคามิชิโระก็โพล่งออกมาไม่มีปี่มีขลุ่ย เล่นเอาฮิซาเมะเกือบตกจากเก้าอี้ส่วนโมโดกะเอามือทั้งสองทาบไว้หน้าอกพลางหายใจเข้าออกช้าๆด้วยสีหน้าตื่นๆ

'โหย~จู่ๆก็โพล่งออกมา ตกใจหมดแต่ก็ว่าแล้วเชียวว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆและมันก็จริงซะด้วย - - ' โมโดกะคิด

"ได้ไหมฮิซาเมะจาง~ ^ ^ ไหนว่าช่วยได้ไง" คามิชิโระพูดด้วยสีหน้าระรื่นต่างจากตอนแรกลิบลับ ในขณะที่ฮิซาเมะยังไม่หายตกใจจึงพูดอะไรไม่ออก

"วะ..ว่าไงนะ! O _ O" เมื่อตั้งสติได้ก็ถามทันที หวังว่าเธอคงจะไม่ได้หูฝาดไปหรอกนะ

"ไปทําข่าวที่เซนต์รูดอล์ฟให้ทีนะฮิเมะจัง ส่วนกล้องเดี๋ยวจะเอาให้ใหม่เพราะตอนนี้กล้องที่มีอยู่มันเปียกน้ำพังซะแล้วอ่ะ" คามิชิโระพูดพร้อมกับเปลี่ยนชื่อที่เรียกเด็กสาว

'ทําไมกรูถึงได้เป็นคนชอบหาเรื่องใส่ตัวจังเนี่ย TT [] TT'

"ตกลงตามนี้นะฮิเมะจัง ^ ^" คามิชิโระรีบตัดบทสนทนาในทันที ส่วนฮิซาเมะดูเหมือนวิญญาณจะออกจากร่างไปแล้วล่ะ



*ห้องS : ห้องพิเศษสําหรับนักเรียนที่ประพฤติแย่ จัดตั้งโดยครูฝ่ายปกครองทั้งหมดและฮารุสะ
(ในห้องนี้ส่วนใหญ่แล้วจะมีแต่ผู้ชาย)
*************************

ดีขอรับ ในที่สุดตอนที่ 12 ก็จบลงสักทีนะขอรับ คราวนี้คนทําข่าวไม่ใช่เจ๊คามิชิโระซะแล้วสิ  แหม!แต่เจ๊แกก็ชั่งเล่นได้เนอะ บทน่าสงสารเนี่ย ทําเอาสองสาวปี2 ของเราโต๊ะกะใจหมดเลย ^  ^

อีกไม่กี่วันข้าน้อยก็จะได้หยุดแล้ว ก็จะพยายามมาอัพนะขอรับ  แต่ถึงกระนั้นยังไงข้าน้อยก็ต้องเคลี่ยการบ้านด้วยอะขอรับ TT _ TT

ให้การบ้านมายังกับว่าจะให้ออกไปรบ

หยุดแค่ 10 กว่าวันเอง แต่การบ้านยังกับจะให้ทํา
ชาตินึง


....

ตอนต่อไปของ ...[Fic]Prince of tennis :: My Princess ...บุกถิ่นผู้ชาย!! O  o... '

....


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #59 black rose(กุหลาบทมิฬ) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 16:36

    อ่านเงามานานเม้นท์มั่งดีกว่า
    (พลัวะ !) 
    นานจังนะคะ (นะครับ) กว่าจะครบร้อย
    รอมานานมาก
    แต่ก็สนุก คุ้มหละนะ
    สู้ๆ อัพๆ

    #59
    0