[Fic]Prince of tenniS :: My PrincesS

ตอนที่ 16 : Episode 11 : ฉันคือ...!?(2) (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 ธ.ค. 51

# Prince OF TenniS #
[ EpiSodE
 11 ]




- [ความเดิมตอนที่แล้ว] -

...เคียวราคุ คามิชิโระ...กัปตันสาวของทีมเร็นงินที่ทั้งหน้าด้านและทะเยอทะยานอย่างช่วยไม่ได้ ทิ้งชมรมไว้ข้างหลังแล้วเดินหน้าบุกถึงถิ่นเซงาคุเพื่อข่าว กลับต้องมาเจออุปสรรคอย่างแรงเพียงเพราะเด็กปี1 ที่ติดพัน เอจิเซ็น เรียวมะ คนที่เธอต้องการทําข่าวแต่แล้วสถานการณ์ก็เปลี่ยนไป เพราะเธอเจอเป้าหมายใหม่แล้ว คนคนนั้นก็คือ ...' เทะสึกะ คุนิมิสึ! '...!!

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

ฮุๆๆ!นายเทะสึกะเข้าห้องชมรมไปแล้ว ส่วนฉันน่ะยืนพิงกําแพงแอบอยู่ตรงบันได ตอนนี้กล้องถ่ายรูปอันบางเฉียบและแสนแพงอยู่ในมือฉัน ฉันกดปุ่มลูกศรไล่ดูภาพแต่ละภาพที่ถ่ายมาอย่างภูมิใจ เฮ้อ~ดีกว่าไปถ่ายยัยเด็กนั่นเป็นไหนๆเลย  - o -

เสร็จจากนี้ค่อยไปหาเอจิเซ็นคุงอีกทีแล้วกัน หวังว่าคงไม่มีมารผจญอีกนะ  - 3 -

ว้าวๆ!ไม่ว่ามุมไหนนายนี่ก็ดูดีไปหมดเลยแฮะ!แต่เสียอย่างเดียว...หมอนี่ไม่ยอมยิ้มอ่ะ = x = 

แง้~อยากร้องไห้จริงๆเล้ย! TT {} TT 

คนบ้าอะไรฟร่ะ!!หน้าตาดีแต่ยิ้มยากจริง มิโระรับบ่ด้าย~!! \ > o <  / ถ้าหมอนี่ยิ้มมันจะดีอย่างมากเลยเพราะมันจะทําให้เรทติ้งนิตยสารของโรงเรียนสูงขึ้นเรื่อยๆ(อ้าว!!?)

ฮึๆๆๆๆ!! ^ - ^

ระหว่างที่คามิชิโระมัวฟุ้งซ่านและอยู่ในโลกส่วนตั๊วส่วนตัวอยู่นั้น เด็กหนุ่มร่างผอมสูงในชุดฟอร์มกีฬานาม เทะสึกะ ก็เข้าประชิดเธออย่างเงียบๆ แล้วคามิชิโระก็รู้สึกแปลกๆขึ้นมา

เอ๊ะ!ทําไมมันมืดลงไปนิดๆแฮะ หรือว่าไฟเสีย - _ -a!?ฉันหันหน้าไปทางระเบียงแทนที่ฉันจะเจอความว่างเปล่ากลับกลายเป็นว่าสายตาของฉันปรากฎภาพของเสื้อกีฬาสีน้ำเงินสลับขาว ฉันเงยหน้ามองให้สูงขึ้นอีกหน่อยก็ต้องร้องเสียงหลง

"เฮ้ย!! 0 [] 0" มะ...หมอนี่

"มาทําอะไรลับๆล่อๆตรงนี้ไม่ทราบฮึ?" เทะสึกะถามเสียงเรียบเช่นเดียวกับใบหน้า

"ฮะๆๆ! ^ ^;; ว่าไงเทะสึกะไม่ได้เจอกันนาน ทีมนายสมาชิกโอเคกันดีไหม?" คามิชิโระพูดแล้วยิ้มให้ฝืดๆ นอกจากฮารุสะกับอาจารย์โทโนะแล้วเธอไม่เคยเป็นแบบนี้กับคนอื่นเลย จนได้มาเจอกับเทะสึกะอีกครั้งก็เริ่มมีอาการ อาจไม่ใช่เพราะกลัว อาจเป็นเพราะว่ายังไม่ชินแต่ถ้ากับสองคนนั้นแล้วมันไม่เหมือนกัน

"ก็ดี แล้วขอถามอีกครั้ง มาทําอะไรลับๆล่อๆตรงนี้ไม่ทราบ -  -"

"เห็นฉันถือกล้องอยู่คิดว่าทําอะไรล่ะฮึ! ^  ^" คามิชิโระพูดทิ้งท้ายไว้แล้วรีบเดินลงบันไดไปทันที

"...."

"แปลกคนจริง -  -" เทะสึกะพูดก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วส่ายหน้านิดๆ

*********************

ตอนนี้ใกล้หมดเวลาพักเที่ยงเต็มทีแล้ว เหล่าตัวจริงพากันหยุดซ้อมแล้วเปลี่ยนชุดกลับไปเป็นอย่างเดิมแต่จนแล้วจนรอด กัปตันตัวดีก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะโผล่หัวมาสักที

"นี่ตกลงคามิชิโระจะไม่กลับมาเรียนหรือไงกันเนี่ย  นี่มันก็จะหมดเวลาพักเที่ยงอยู่แล้วนะ" อายามิพูดระหว่างเดินกลับห้องเรียน

"อีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะมีสอบไฟนอลแล้วด้วย" โคกะพูดเสริม

"ถ้าพวกรุ่นพี่อยากรู้ว่ากัปตันหายไปไหนก็ไปที่ชมรมหนังสือพิมพ์สิ  เพราะที่นั่นเป็นที่ที่กัปตันไปบ่อยมากที่สุด" โมโดกะพูดก่อนจะแยกตัวออกไปพร้อมกับนารุมิ

"มันก็จริงอ่ะนะ" ฮิซาเมะพูด

"แต่พี่ว่าอย่าดีกว่านะ อีกอย่างนี่ก็จะได้เวลาเรียนแล้ว..ทางที่ดีไปเข้าห้องเรียนก่อนจะดีกว่านะ" โคกะพูด จากนั้นต่างคนต่างก็เดินไปเข้าห้องเรียนของตัวเอง

ห้องชมรมหนังสือพิมพ์

"ป่านนี้คามิชิโระซังจะเป็นไงมั้งน้า สงสัยคงกําลังสนุกอยู่แน่เลย ^ ^" ยูทากะเท้าคางพูดแล้วยิ้ม

"แต่ฉันเคยได้ยินมาว่ากัปตันของทีมนั้นน่ะดุออกจะตายไปแถมเย็นชาอีกต่างหาก ยังไงซะรุ่นพี่เขาก็ไม่มีทางสนุกแน่" ริเกะพูดแล้วเท้าแขนไว้บนหัวยูทากะ

"จุ๊ๆๆ! อย่าพูดแบบนั้นสิริเกะจัง คนอย่างคามิชิโระน่ะหรอที่จะยอมเครียดเพียงแค่เรื่องจิ๊บๆแบบนั้น" ยู หัวหน้าชมรมพูดแล้วยิ้มที่มุมปากนิดๆ

"ใช่แล้ว! คนอย่างคามิชิโระซังไม่มีทางเป็นอย่างที่เธอว่าแน่นอน" ยูทากะลุกขึ้นยืนเท้าเอวเชิดหน้าพูดอย่างภูมิใจทั้งๆที่คน คนนั้นไม่ใช่เขา

"แล้วทําไมนายต้องพลอยยืดไปด้วยล่ะนิราชิตะ T   T " เพื่อนร่วมชมรมคนหนึ่งหรี่ตาพูด

"แง่ะ!! = [] =;;"

"เขาไม่ได้พูดถึงนายซะหน่อย -  -"

"นั่นสิ" คนอื่นลงมติอย่างเห็นด้วย

"แง่ะๆๆ!! = [] =;;"

"ที่นายได้เป็นรองหัวหน้า ฉันก็ไม่รู้น่ะนะว่าคนที่เลือกเขาใช้อะไรมองว่านายเหมาะที่จะเป็นรองหัวหน้า = _ =" ยูซึ่งเป็นพี่ชายพูด

"โอ้!โรมิโอ ทําไมท่านถึงได้ทําร้ายจิตใจข้าเยี่ยงนี้ ท่านลืมวันวานที่เราได้มีความสุขกันแล้วหรือ" ยูทากะพูดแล้วล้มลงทําท่าประกอบ จนทุกคนแม้แต่ยูกับริเกะต้องหน้าแหย

"แหวะ!!!น่าขนลุก"



หลังเลิกเรียน

'แหะๆๆ!กลับมาอีกจนได้เรา ^ ^ ' ตอนนี้ฉันยืนหลบมุมอยู่ตรงทางเลี้ยวของตึกเรียนซึ่งเป็นทางที่จะไปยังสนามเทนนิส

ตอนพักเที่ยงหลังจากที่ฉันหนีเทะสึกะมา ฉันก็รีบแจ่นกลับโรงเรียนทันทีไม่งั้นมีหวังอาจารย์ยามาดะได้สงสัยแน่ว่าฉันหายไปไหน จารย์แกยิ่งชอบจับผิดพอๆกับยัยฮารุสะอยู่ซะด้วย แถมดันสอนวิชาที่ฉันชอบอีก เซ็งจริงๆเลยให้ตายสิมีอาจารย์แบบเนี๊ยะ! - 3 -

"คนอย่างคามิชิโระไม่ใช่ว่าจะมาจะไปง่ายๆหรอกน่า คอยดูเถอะฉันจะตามติดแบบปาปารัสซี่เลย" คามิชิโระพูดเบาๆกับตัวเองก่อนจะออกจากที่ซ่อนแล้วเดินออกไป

ที่ชมรมเทนนิสเซงาคุ

"ว่าไงนะ รุ่นพี่ท่าทางแปลกๆอย่างงั้นหรอ" เสียงของโมโมะดังขึ้น เรียวมะพยักหน้าให้เป็นคําตอบ

"จู่ๆก็เขาก็เดินมาหาผมแล้วบอกว่าขอสัมภาษณ์ แปลกคนจริงๆนั่นแหละฮะ"

"อุ๊บ!ฮะๆๆ นายนี่มันจริงๆเลยนะให้ตายสิ" โมโมะหัวเราะแล้วตบหลังเรียวมะดังป้าบ เรียวมะหันมองโมโมะตาขวางพลางลูบหลังตัวเองเบาๆ

"ไงเจ้าเปี๊ยก!ได้ข่าวว่านายแอบมีแฟนนอกโรงเรียนงั้นหรอ" คิคุมารุพูดพร้อมกับกระโดดกอดเรียวมะจากด้านหลังเต็มที่

"เอ๋!จริงอ่ะเอจิเซ็นนายแอบมีแฟนนอกโรงเรียนหรอเนี่ย"

"เปล่าสักหน่อย"

"อายก็บอกมาเหอะน่าเจ้าเปี๊ยก!^  ^" คิคุมารุพูดแล้วตบไหล่เรียวมะ

"ว่าแต่คนอื่น รุ่นพี่เองก็หัดจัดการเรื่องของตัวเองมั่งสิฮะ...ระวัง จะโดนคนอื่นแย่งไปล่ะฮะ" เรียวมะพูดแล้วสะบัดไหล่ให้คิคุมารุปล่อยก่อนจะเดินเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าไป

"หนอย!เจ้าเปี๊ยกนี่" แล้วคิคุมารุก็กอดอกด้วยใบหน้าขึ้นสีนิดๆหลังจากนั้นเสียงของโออิชิก็ดังเรียกทั้งสองมาจากด้านหลัง

"มีอะไรงั้นหรอโออิชิ?" คิคุมารุถามคู่หูตัวเอง

"มีเรื่องหรือไงน่ะฮะรุ่นพี่โออิชิ" โมโมะถามสมทบ

"ก็ไม่เชิงหรอกนะ คือว่าเมื่อกี้มีคนบาดเจ็บน่ะเทะสึกะเลยพาไปส่งห้องพยาบาลน่ะแล้วก็..." 

"เอ๋!?คนอย่างกัปตันเนี่ยนะ O o O (!!)สงสัยคงถึงคราวน้ำท่วมโลก" ยังไม่ทันที่โออิชิจะพูดจบ โมโมะกับคิคุมารุก็พูดขัดพร้อมกัน

"เฮ่ย!จะบ้าหรือไง แล้วก็นะ เทะสึกะฝากบอกทุกคนมาว่าให้ทุกคนกลับบ้านได้เลยไม่มีซ้อม ตอนนี้คนอื่นๆเขาก็กลับกันไปหมดแล้วด้วย" โออิชิพูด

"อ้าว!จริงอ่ะไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย มิน่าถึงได้เงียบๆชอบกล" โมโมะพูดแล้วกอดอกมองรอบๆที่ตอนนี้ว่างไม่คนเลยนอกจากพวกเขาสามคน

"อืม...แต่อีก 4 วันก็จะมีแข่งคัดเลือกแล้วนา ถ้าไม่รีบซ้อมล่ะก็แย่แน่เลย" คิคุมารุพูดแล้วยกมือไปหนุนหัวไว้ด้วยสีหน้าครุ่นคิด

"เกิดแพ้ขึ้นมาล่ะก็มันน่าเจ็บใจนัก! >  < แถมทีมที่ชนะไปก็จะได้ไปเจอกับพวกผู้หญิงอีกด้วย คิดแล้วมันน่าอิจฉา~!! > o <" โมโมะพูดอย่างโอดครวญ

"ตกลงนายไม่อยากแพ้หรือแค่อยากเจอผู้หญิงกันแน่เนี่ยโมโมะ  -  -;;" โออิชิพูดอย่างเหงื่อตก

"ก็อยากชนะไงล่ะคร้าบ~ ^  ^ งั้นไหนๆก็ไหนๆแล้วในเมื่อกัปตันให้กลับก็กลับกันเถอะฮะ" โมโมะพูดแล้วเดินออกไป

"น่านสิ ไปกันเถอะโออิชิ" แล้วคิคุมารุก็ไปอยู่ด้านหลังโออิชิแล้วดันหลังให้เดิน

"อุ๊บ!" (โออิชิและคิคุมารุ)

"นี่โมโมะจะหยุดก็ช่วยบอกกันก่อนเซ่! > <" คิคุมารุโวย

"คือ ผมนึกอะไรดีๆออกล่ะฮะ" โมโมะหันมาพูด

"อะไรล่ะ?" โออิชิถามยิ้มๆแต่ในใจก็ภาวนาขอให้อย่าเป็นอะไรที่แผลงๆเลย

"ในเมื่อไม่ได้ซ้อมที่ชมรม เราก็ไปซ้อมกันเองนอกชมรมก็ได้นี่ฮะ  เอาล่ะ!เราไปที่สตรีทเทนนิสกันเถอะ" แล้วโมโมะก็ลากรุ่นพี่ทั้งสองไป

............

ที่ห้องพยาบาล

"เป็นไงมั้งฮึ" เสียงนี่...

"เฮ้ย!นะ..นาย" นายเทะสึกะมาอยู่นี่ได้ไงเนี่ย ... ใช่แล้ว!ตอนนั้นเรากําลังถ่ายรูปนายเทะสึกะอยู่แล้วจู่ๆกิ่งไม้ที่เราอยู่มันก็ดันหักซะได้ และก่อนที่สติฉันจะดับลงนั่นเองฉันก็รู้สึกมีใครบางคนมารับไว้

อย่าบอกนะว่านายนี่เป็นคนช่วยเอาไว้น่ะ  ไม่ๆๆ!ไม่มีทางเป็นอันขาดเลย นายนี่น่ะเย็นชา ความรู้สึกตายด้านจะตายไป

"ว่าไง" สีหน้าตายด้านแบบนี้บอกได้เลยว่าไม่มีทางแน่ๆ

"นะ..นาย  นายช่วยฉันไว้งั้นหรอ" ฉันถามแล้วนายนั่นก็พยักหน้าให้เป็นคําตอบ แง่ะ!ผิดหมดเลยแฮะ สงสัยฉันต้องไปเรียนวิชาการคาดเดากับยัยฮารุสะซะแล้วสิ หรือว่าฉันมันไม่ดี มองคนอื่นในแง่ลบ 

(
ใช่! : Makoto/Hiroki/คนอ่าน) (แง!!ทําร้ายจิตใจ TT [] TT : Kamichiro)

"แล้วเป็นยังไงบ้างล่ะ มีบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า" เทะสึกะถามแล้วลุกจากโต๊ะทํางานของอาจารย์ห้องพยาบาลมานั่งลงที่ข้างๆเตียงที่คามิชิโระนอนอยู่

"ฮะ!อ๊ะไม่มีจ้าไม่มีๆ ไร้รอยขีดข่วนทุกอย่างเรียบร้อยดี ^  ^" คามิชิโระพูดรัวพร้อมกับเด้งลุกขึ้นมานั่งทันทีจนเทะสึกะเกิดอาการชะงักนิดนึง

"ถ้าไม่เป็นไรก็ดี ใครใช้ให้เธอไปปีนต้นไม้กันน่ะฮะรู้ทั้งรู้ว่ามันอันตราย" เทะสึกะกอดอกพูดเสียงเรียบ

'ฉันนี่แหละย่ะ!นายเทะสึกะ คุนิมิสึ แล้วฉันก็ทําแบบนี้จนชินแล้วซะด้วย แต่นึกไม่ถึงเลยว่าคนเย็นชาอย่างนายจะพูดประโยคยาวๆเป็นกับเขาด้วย -  -' คามิชิโระหรี่ตามองหน้าเทะสึกะและคิดไปพลาง

"มีอะไรงั้นหรอถึงได้เอาแต่จ้องหน้าฉันอยู่ได้" 

'ยังมีหน้ามาถามอีก - -++'

"กล้องฉันๆ...-  _ -" คามิชิโระพูดเนืองๆพร้อมกับชี้นิ้วไปที่กล้องถ่ายรูปเครื่องบางในมือเทะสึกะ

"อ่อใช่!นี่ของเธอ" เทะสึกะยื่นกล้องตัวบางคืนคามิชิโระ เธอรับมาแล้วเปิดดูรูปซึ่งมันก็อยู่ครบทั้งหมด

"เฮ้อ~ดีจังที่ยังอยู่ นึกว่านายลบมันไปแล้วซะอีก"

"ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นซะหน่อย...แล้วตกลงนี่เธออยู่ชมรมไหนกันแน่เนี่ย"

"ถามได้ก็อยู่ชมรมเทนนิสน่ะสิ" คามิชิโระบอกแล้วเก็บกล้องใส่ซองที่ห้อยคอไว้ตามเดิมแล้วกอดอกพูดต่ออีกว่า

"แต่งานที่ฉันทําอยู่นี่ก็เป็นของชมรมเดิมที่ฉันเคยอยู่" 

"หวังว่านี่คงเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เธอจะทําอะไรแบบนี้นะ แล้วยิ่งธอไม่รู้จักฝึกซ้อมแบบนี้ยังไงก็ไม่มีทางแข่งชนะคนอื่นหรอกนะ" เทะสึกะเอ่ยเสียงเรียบ

"ไม่รู้สิ อาจจะมีครั้งต่อไปก็ได้เพราะฉันไม่เกี่ยงงานที่เจ้าพวกชมรมหนังสือพิมพ์เอามาให้อยู่แล้ว" คามิชิโระพูดแล้วลุกออกจากเตียงเดินไปหยุดอยู่ที่ประตูและพูดทิ้งท้ายด้วยเสียงระดับเดียวว่า

"และฉันก็เป็นพวกประเภทความทะเยอทะยานสูงซะด้วยสิ ฉัน...เคียวราคุ คามิชิโระผู้ได้รับฉายาว่า นักข่าวจอมทะเยอทะยาน นายกับฉันได้เจอกันอีกแน่ ระวังตัวให้ดี บนคอร์ททีมเร็นงินของเราจะไม่มีทางแพ้ใครเด็ดขาด" 

........

"อ้าว!? หายไปไหนกันหมดล่ะเนี่ย?...." เรียวมะพูดหลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จพร้อมกับมองไปรอบๆด้วยความเรียบเฉย

*************************

แง~ ข้าน้อยต้องขอโทษด้วยขอรับที่ไม่ได้มาอัพ

งานมันเยอะไปหมดจนข้าน้อยไม่มีอารมณ์จะมาอัพเยย

แถมเมื่อวันศุกร์มีงานกีฬาสี หนุกมากๆเลยขอรับ ^ w ^

ว่างๆจะเอารูปมาลงซึ่งข้าน้อยแทบไม่ได้ถ่ายอะไร

แล้วสําหรับ คห.57 ที่แนะมาข้าน้อยก็ไม่ว่าอะไรหรอกขอรับ 

มันเป็นเรื่องปกติล่ะมากกว่า

ต้องรีบอัพโดยด่วยแล้วขอรับ ไม่งั้นไม่ทันวันคริสต์มาส

จะเข้าเดือนธันวาอยู่แล้ว TT ^ TT

จนบัดนี้ตัวละครยังเด่นออกมาไม่ครบเลย



ปล. หลังจากนี้ บางส่วนจะมีการเปลี่ยน ^ ^
....

ตอนต่อไปของ ...[Fic]Prince of tennis :: My Princess ...คําไหว้วาน '

....


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #90 poogkee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 08:54
     555+ เรียวมะถูกทิ้ง
    #90
    0