Au Fic Identity V : Be our mistress

ตอนที่ 8 : เกมที่ 7 咫尺相思 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    20 มี.ค. 62

เกมที่ 7 ความคะนึงหาใกล้ชิด (2)



              



               ร่างบางรู้สึกตกใจและแปลกที่ทันทีที่ถูกพามายังห้องห้องหนึ่ง มันแปลกตา ไม่เหมือนห้องพักของเหล่าเซอร์ไวเวอร์ที่เคยอาศัย จึงอนุมานเอาว่านี่อาจเป็นหนึ่งในห้องของเหล่าฮันเตอร์ของคฤหาสน์ใหญ่โตแห่งนี้ที่อยู่อีกฟากฝั่งหนึ่ง เด็กสาวเลิ่กลั่กมองรอบห้องไปมาโดยไม่ทันสังเกตตาคมของไป๋อู่ฉางที่คอยเฝ้ามองไม่ห่าง



ไม่รู้ว่าโชคชะตานั้นกำลังเล่นตลกอะไรกับตน เพียงความฝันและลางสังหรณ์ กลับทำให้ได้พบกับเด็กน้อยในความทรงจำอีกครั้ง เด็กน้อยผู้เป็นหนึ่งเดียวในใจของพวกตน 



น้องฉันคิดว่าตนเองเป็นจวงโจวรึ จึงเอ่ยถึงหูเตี๋ยแบบนี้


มันไม่ใช่เช่นนั้น...


งั้นเช่นไร?


ความเชื่อที่ว่ากันว่าผีเสื้อหมายถึงการได้พบเจอคนรัก



นั่นคือบทสนทนาสั้นๆระหว่างตนและน้องชายในวันที่ฝันมาเยือน ก่อนที่โชนันจะปรากฎตัว ไม่คิดว่าความเชื่อนั้นจะกลายเป็นเรื่องจริง ทีแรกคิดว่าตนตาฝาดไป ทว่ากำไลข้อมือสองวงที่หล่อนสวมอยู่นั้น พวกตนไม่ทางลืมอย่างแน่นอนว่ามันมีหน้าตาแบบไหน



กำไลวงเงินห้อยจี้รูปผีเสื้อประดับพลอยสีแดงและน้ำเงิน



อย่างที่เคยพูด มันไม่ใช่ของที่จะหาได้ทั่วไปในห้างร้านและมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น แล้วคนที่รู้ที่มาของมันจะเป็นใครได้นอกจากคนที่มอบมันให้อีกฝ่ายเองกับมือ



“…..”



ขณะที่ฝ่ายฮันเตอร์หนุ่มกำลังตกอยู่ในภวังค์ ด้านโชนันกวาดตามองสำรวจห้องอย่างลืมตัว นึกชื่นชมความเป็นระเบียบของเจ้าของห้อง แต่เพราะความจืดชืดของห้องที่ไม่ค่อยมีของมาตกแต่งประกอบกับบรรยากาศของสถานที่มืดมนวังเวงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงยิ่งทำให้ทั้งห้องดูเหงาไม่น้อย



นัยน์ตาสีชมพูเหลือบแลไปที่แจกันสีขาวใบเล็กที่วางเดียวดายอยู่ที่โต๊ะกลมขายาวหน้ากระจกข้างผนังตัวหนึ่ง



หึหึ หึ---



ไหล่บางสั่นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนหันไปพบว่าที่มาของเสียงก็คือไป๋อู่ฉางซึ่งบัดนี้นั่งพักเท้าข้างหนึ่งบนเข่าอีกข้างอยู่ขอบเตียง



เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย โชนันคิดพลางมองท่าทางอีกฝ่ายที่ยกมือตบลงข้างตัวเป็นสัญญาณที่บอกอย่างชัดเจนว่าให้ไปนั่งตรงนั้น แม้ร่างกายจะขยับทำตามอย่างง่ายดายทว่าสุดท้ายสมองก็สั่งให้หยุดลังเลชั่วครู่ตรงหน้าฮันเตอร์หนุ่ม



หูเตี๋ยน้อย ไม่ไว้ใจฉันหรอ?รอยยิ้มฉาบอย่างอ่อนโยนบนใบหน้าสีเทาเสี้ยวดำนั่น แม้ดวงตาสีม่วงคู่นั้นจะดูน่ากลัวไปหน่อยในยามปกติแต่เมื่อใดที่มันมองมาที่เธอ ก็จะได้เห็นความใจดีซุกซ่อนอยู่เสมอ



ถ้าฉันไม่ไว้ใจพวกท่าน คงไม่ตามมาแต่แรกเด็กสาวกล่าวพลางกอดอกเบือนหน้าหนี



ว่าตามจริงก็ครึ่งๆโชนันคิดพลางเม้มปาก



ไป๋อู่ฉางลอบยกยิ้มมุมปาก ทำไมเขาจะไม่รู้ทันความคิดของเด็กน้อยตรงหน้า



ระแวงไม่เข้าเรื่องน่าหูเตี๋ยน้อย



อ๊ะ!”



ในพริบตาเดียว ร่างบางก็ถลาลงไปนั่งที่พื้นที่ว่างระหว่างขาชายหนุ่ม หลังปะทะกับอกอีกฝ่ายก่อนโดนจับล็อคเอวไว้ไปไหนไม่ได้ขณะที่สติยังกระเจิงจากการกระทำอุกอาจเมื่อครู่



ปล่อยนะ!”



ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปอีกแล้ว...



?!”



ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย ร่างที่ดิ้นพยศจนถึงเมื่อครู่พลันหยุดชะงัก คล้ายเสียงเมื่อครู่สลักลงในใจและสร้างความอบอุ่น ตื้นตันจนแทบอยากจะร้องไห้ออกมา ใบหน้าหวานมีสีหน้างงงวยระคนสับสนบอกไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าควรแสดงสีหน้าอย่างไรดี



คำพูดประโยคเมื่อครู่ราวกับคำสาบานลบล้างความผิดก็ไม่ปาน



ท่านพูดอะไร หมายความว่ายังไงกัน?



“…..”



อีกฝ่ายเงียบ ไม่ตอบในทันที และโชนันก็สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้ม ทว่าไม่มีทางเข้าใจเลยว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ขมขื่นกว่าที่คิด



เธอไม่รู้…”



นะ มันแน่นอนอยู่แล้ว เพราะอย่างงั้นฉันถึงได้ต้องการรู้เรื่องทุกอย่างจากพวกท่านโชนันเอ่ยพลางมองมือเรียวสีเทาทั้งสองข้างซึ่งกำลังหมุนคลำอยู่บริเวณมือบางและกำไลเงินทั้งสองวงที่ข้อมือข้างเดียวกันนั้น



ทุกอย่าง---” ไป๋อู่ฉางทวนคำและเงียบไปจังหวะหนึ่งเช่นเดียวกับสีหน้าที่ขรึมลงหลายส่วน ในใจพลันคิดว่าเรื่องที่ตนระแวงมาแต่ต้นอาจเป็นจริง คุณหนูน้อยตรงหน้าเขากำลังอยู่ในสภาวะที่เรียกว่า ความจำเสื่อม



ใช่ไหม?



เอาเรื่องไหนก่อนดีเล่า



ฉัน--- ฉันอยากรู้ว่าตัวเองคือคุณหนูหวางจริงๆ ใช่ไหมคะ?



โชนันกลั้นใจถามออกไปในที่สุด และเธอก็รู้ดีว่านี่มันเป็นคำถามที่บ้าสิ้นดี



ไป๋อู่ฉางเบิกตาด้วยความประหลาดใจ ไม่คาดคิดว่าเด็กสาวจะถามคำถามแบบนี้ เขานิ่งจนกระทั่งรู้สึกถึงสายตาที่มองมาอย่างคาดหวังของคนในอ้อมแขนที่เหลียวใบหน้ากลับมา นัยน์ตาสีม่วงสบกับสีชมพูคู่หวานอย่างค้นหาชั่วอึดใจหนึ่ง



เกิดอะไรขึ้นกับเธอ หูเตี๋ยน้อย อะไรที่ทำให้เธอถามแบบนั้นเสียงทุ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เครียดขึ้นหากแฝงความเจ็บปวดไว้ภายใน คิ้วเรียวเริ่มขมวดหัวน้อยๆ ดวงตาจดจ้องอย่างไม่ลดละ ขณะที่คนในอ้อมแขนเป็นฝ่ายหลบตา สะท้านไปทั่วร่างยามมือเรียวละจากข้อมือตนไปที่อีกข้างหนึ่งจากนั้นค่อยๆลูบไล้ขึ้นมาจวบจนเกลี่ยเส้นผมยาวสีอ่อนด้วยปลายนิ้ว



ไป๋อู่ฉางหรี่ตาลงช้าๆ



ไม่ว่าจะมองอย่างไร ก็คือ โชนัน หวางคุณหนูน้อยเพียงคนเดียวของตระกูลหวาง ทั้งดวงตาโตคล้ายแมว นัยน์ตาสีชมพู ผมยาวสลวยสีครีมจับลอนปลาย ผิวขาวเนียนนุ่มนิ่มไปทั้งตัว หรือแม้แต่ท่าทีที่มีต่อตนและน้องชาย



ริมฝีปากจรดลงบนกลุ่มเส้นผมที่พาดจับไว้บนนิ้ว จมูกได้กลิ่นหอมลอยมาแตะประสาทสัมผัสเบาๆจนหัวใจคล้ายกระตุก และรู้สึกมวนในท้องขึ้นมาพร้อมกับนัยน์ตาสีม่วงที่ทอประกายวาวชั่วขณะ



นะ นี่ท่านไป๋อู่ฉาง ท่านยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะคะ



‘…..’



นี่อาจเป็นโอกาสหนึ่งในร้อย ความคิดถึงและความต้องการในส่วนลึกกำลังทำร้ายเขาอยู่ภายใต้ท่าทีที่นิ่งสงบ มันจะต้องไม่ใช่ตอนนี้ อย่างน้อยก็ควรรอจนกว่าเธอจะจดจำได้ หรือให้เวลาอีกนิด ชายหนุ่มคิดพลางเค้นยิ้มออกมา



ฮ๊ะ!?



เราไม่รู้ว่าเธอคิดยังไงกับตัวตนของตนเอง แต่สำหรับพวกเราแล้ว เธอคือคุณหนูหวางเสมอ...คือหูเตี๋ยน้อยของเรา



ดวงตาคู่หวานหรี่ลงด้วยอาการสั่นระริก ร่างบางยืดตัวแอ่นโค้งไปข้างหน้าพร้อมกับเอียงคอเปิดฝั่งขวาให้กับการรุกล้ำเล็กๆน้อยๆแต่อุกอาจของชายหนุ่มซึ่งเธอก็รู้สึกได้ถึงริมฝีปากที่แนบลงมา ลมหายใจพลันยากจะขยับ แขนแกร่งทั้งสองข้างโอบกักขังร่างบางเอาไว้จากด้านหลัง



สองมือบางทั้งกำผ้าปูเตียงแน่น



ท่าน---



ไม่ว่าพินิจอย่างไรก็มีเพียงคำตอบเดียว... จริงไหม? อู่จิ่วไป๋อู่ฉางกรีดตามองไปยังเบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบ



เมื่อได้ยินชื่อนั้น ร่างบางก็พยายามมองหาทว่านั่นมันก็ไร้ประโยชน์เมื่อในห้องนี้มีเพียงตนและอู่ฉางร่างขาวเท่านั้น แต่แล้วในตอนนั้นเองที่สัมผัสอบอุ่นแตะลงมาบนหลังมือซ้าย เด็กสาวกางมือตะครุบสิ่งนั้นอย่างรวดเร็วโดยสัญชาตญาณ



*แก๊ง*



“!!”



ฉันพลันเสียงกระดิ่งได้ดังกังวานในห้วงนึกคิด พร้อมกับลมระลอกหนึ่งที่พัดผ่านร่างพวกเธอไปยังเบื้องหน้า เพียงพริบตา ปรากฎร่างของใครอีกคนผู้มีรูปลักษณ์เดียวกับเจ้าของอ้อมกอดนี้แทบทุกประการ



ต่างกันเพียงสีที่จากขาวกลับเป็นดำ ภายในนัยน์ตาสีทองแดงคู่นั้นฉายภาพผีเสื้อตัวน้อยตรงหน้าอย่างชัดเจน...



**

เปลวไฟบางเบาจุดประกายขึ้นในส่วนลึกของหัวใจ

และลุกไหม้รุนแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ผีเสื้อของฉันร่อนเร่เวียนวนอย่างไร้จุดหมาย

และโปรยประกายจากปีกไว้บนมือของเธอ

.

.

 

เคลื่อนคลายปลายนิ้วที่สอดประสาน ก่อนมอบจุมพิตอันลึกซึ้งให้แก่กัน

แม้จะเป็นเรื่องที่ไม่อาจได้รับการให้อภัย เปลวไฟในใจก็ยิ่งโหมไหม้รุนแรง

**

 


จนใจที่จะคิดถามคำถามต่อไป เมื่อสถานการณ์หลังจากนั้นกลับพลิกเปลี่ยน มีเพียงความลุ่มหลงโหยหาที่เฝ้าผลักคนทั้งสามให้ตกลงไปในห้วงเสน่ห์หาของกันและกันอย่างเร่าร้อนเสียจนร่างบางแทบสำลักความรักที่ได้รับ

 

มือเรียวสีดำข้างหนึ่งคว้าข้อมือซ้ายของร่างบาง ขณะที่อีกข้างตรึงคางมน



โช...



ใบหน้าหวานเจือสีแดงเรื่อไม่อาจซ่อน เสียงครางปนหอบจากร่างบางเสมือนแรงกระตุ้นให้พวกเขายิ่งไม่อาจผละออกจากผีเสื้อตัวน้อยไปได้อีก และนั่นทำให้คนที่อยู่ตรงกลางหมดแรงที่จะต้านทานโดยสิ้นเชิง หมดความคิดที่จะสะบัดออกจากพันธนาการของสองแฝด



**

อยากให้เธอโอบกอดฉันไว้ อยากจะให้เธอช่วยย้ำยืนยันให้แน่ใจ

ทำให้ฉันรู้ซึ้งทีเถิด ว่าเป็นเธอจริงๆไม่ใช่ใครที่ไหน

พรมจุมพิตแสนหวานนั่น ซ้ำอีกครั้ง และอีกครั้ง

เพราะฉันอยากจะดื่มด่ำเมามายในห้วงเสน่หานั้นเหลือเกิน

**



มือเรียวสีเทาของไป๋อู่ฉางวางอยู่บริเวณลำคอส่งให้ร่างบางเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสจากอีกคนได้พอดิบพอดี ส่วนมืออีกข้างของเขาโอบกอดเอวบางเอาไว้พร้อมกับขยับขยุกขยิกไปมาราวกับจะปลุกเร้า ขณะที่ริมฝีปากเฝ้าวนเวียนอยู่บริเวณซอกคอขาวและลาดไหล่ที่เปิดเปลือย



หูเตี๋ยน้อย...



‘…..’



โชนันรู้



และยิ่งแน่ใจว่าระหว่างตนเอง [คุณหนูหวาง] กับพวกเขา [อู่ฉาง] มีความสัมพันธ์และสายใยที่เกาะเกี่ยวกันมากกว่าที่เคยคิด ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรู้ให้ได้ เรื่องระหว่างพวกเขากับเธอ ก่อนที่เธอจะตื่นขึ้นมา ก่อนที่จะจดจำได้เพียงชื่อตนเอง



ตั้งแต่ตื่นมาอยู่บนเตียงที่บ้านตระกูลหวาง เธอก็ไม่มีความทรงจำใดๆที่แน่นอนพอจะให้นึกถึงเลย จะมีก็แต่สิ่งที่เรียกว่า ความรู้สึก หรือ สัญชาตญาณ ที่คงอยู่ โชนันพยายามตั้งสติกลั้นใจพูดออกมา



ได้โปรด---’



**

ยิ่งผูกพันมากเท่าไร ยิ่งทำให้ขาดกันและกันไม่ได้

หากเธอรักกันก็แสดงให้เห็นถึงความหลงใหลของเธอที

ความรู้สึกที่แปลกออกไปนี้ ยิ่งทำให้หลงรักเธอจนแทบทนไม่ได้

ต่อให้เราถลำลึกลงไปมากกว่านี้ก็ไม่เป็นไร

**



บอกฉันที! เกี่ยวกับเรื่องนี้--- ทั้งเรื่องของฉัน



“…..”



และเรื่องของเรา



ในวินาทีนั้นลมหายใจพลันสะดุด ร่างบางรู้สึกได้ถึงซิปหลังชุดที่ถูกดึงลงอย่างช้าๆ



**

ดึงฉันรวบเข้ากอด แนบแน่นให้เหมือนแม่เหล็ก

แม้จะถูกพรากให้ห่างไกลแค่ไหน ก็จะกลับมาพบกันอีกครั้ง

ในทุกช่วงเวลาที่เราสัมผัส ต่อให้หันหลังกลับไปไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร

เพราะสำหรับฉัน เธอสำคัญกว่าใครทั้งหมด

**



ผู้หยั่งรู้หนุ่มเตรียมจะหันหลังกลับเมื่อเริ่มรู้สึกว่าตนจะอยู่ในสวนนี้นานเกินไปแล้ว เขาควรจะกลับไปที่ห้องพักเพื่อให้ตนเองและนกฮูกของตนพักเสียหน่อย ในขณะที่ยังมีโอกาส ทว่าเพียงแค่เขาก้าวเท้าหันหลังกลับไปเพียงก้าวเดียว เสียงของนักแต่งศพหนุ่มก็รั้งเอาไว้เสียก่อน



ผู้หญิงคนนั้น…



อิไลเพียงหยุดเท้าและยืนรอฟังสิ่งที่อีกฝ่ายจะพูดต่อเท่านั้น แต่แล้วคำพูดต่อมาของนักแต่งศพหนุ่มก็กลับทำให้เขาต้องขมวดคิ้วและรู้สึกตกใจอยู่ลึกๆไม่น้อย



ก่อนหน้านี้ผมคิดว่าผมอาจจะคิดไปเอง ถึงจะแค่จางๆ แต่ก็ยังได้กลิ่น



“…..”



กลิ่นที่เหมือนกับคนตาย



“!!?









cr. Magnet - Vocaloid/Minato


THE★FARRY


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #19 AzaleaZoo (@price93972) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 23:48
    รอนะคะ ผีเสื้อตัวน้อย~~ ที่คาร์ลพูดก็เป็นไปได้นะเพราะโชนันก็เป็นคนที่น่าจะตายไปแล้ว~ ความคิดเห็นเดียวกันกับ #17 อยากให้มีตอนพิเศษแบบนั้นค่ะ!!
    #19
    1
    • #19-1 Tsuki Makoto (@lion4748) (จากตอนที่ 8)
      29 มีนาคม 2562 / 15:54
      โอ้ว...นั่นสิ คนพูดคือคาร์ล นักแต่งศพ ด้วย ต้องรอดูกันต่อไปแล้วสิว่ามันยังไงกัน อาจใช่หรือไม่อย่างที่ทุกคนคิด
      #19-1
  2. #18 Kat C. (@CCHOMC) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 08:03
    รอนักสำรวจแร่ออกโรงนะคะ55
    #18
    1
    • #18-1 Tsuki Makoto (@lion4748) (จากตอนที่ 8)
      21 มีนาคม 2562 / 22:25
      หวาย มีคนรอนักสํารวจแร่ด้วยแฮะ555
      แอบแบ่งใจอยู่เหมือนกันนะ มีความหล่อน่ารักเบาๆในรอยยิ้ม// อ่าห์
      #18-1
  3. #17 Karasaki Ukino (@Satangandomsin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 22:53
    คาร์ลลูกแม๊~!! ลูกพูดอะไรออกไปห๊ะ! เดี๊ยวสองแฝดก็มือไม่สุขมาฆ่าปาดคอตายหรอก!!
    เราอยากให้.. มีตอนพิเศษที่หวางกับแฝดใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาๆ ไม่มีเกมไล่ล่าอะไรทั้งสิ้นค่ะ!
    #17
    1
    • #17-1 Tsuki Makoto (@lion4748) (จากตอนที่ 8)
      21 มีนาคม 2562 / 22:24
      พาคาร์ลหลบฉากไปด่วนๆ--- //
      วางใจได้เลย แพลนตอนหน้าๆไว้แล้ว เราจะได้เห็นจุดเริ่มต้นของพวกเขากัน
      ส่วนกรณีถ้าเป็นตอนพิเศษ ขอคิดแปป
      #17-1