Au Fic Identity V : Be our mistress

ตอนที่ 6 : เกมที่ 5 ย้อนกลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    3 มี.ค. 62

เกมที่ 5 ย้อนกลับ



               



จริตสตรีตระกูลหวาง - จะต้องไม่จ้องมองบุรุษที่ไม่ใช่คนในครอบครัวเกินช่วงเวลาแห่งการรินชา…’



คุณหนูหวางตัวน้อยวัยสิบหกปีได้แต่เม้มปากแอบทำหน้างอ เมื่อโดนมารดาเอาพัดในมือเคาะหลังศีรษะเบาๆเตือนเรื่องมารยาท หากหลังจากนั้นก็ก้มหน้าเบือนสายตาไปทางอื่นยามเจอเข้ากับดวงตาสองคู่ของแฝดหนุ่มตรงหน้าและรอยยิ้มขบขันระคนเอ็นดูจากหนึ่งในนั้น



               ‘น่าอายจัง



โชนันคิดก่อนชะงักไปจังหวะหนึ่ง สาเหตุคือภาพความทรงจำที่สร้างความคุ้นเคยซึ่งจู่ๆก็ผุดขึ้นมาเมื่อครู่ เด็กสาวมีสีหน้างุนงงขึ้นมาเบื้องหลังชายแขนเสื้อทั้งสองข้างที่ตนยกขึ้นมาปิดบังใบหน้าครึ่งล่างให้พ้นจากดวงตาสีทองของฮันเตอร์หนุ่ม



นัยน์ตาสีชมพูเหล่มองอีกฝ่ายเพียงแวบหนึ่ง นึกขอบคุณที่เจ้าเสื้อคลุมตัวนี้มีแขนกว้างเหมือนกับชุดแบบดั้งเดิมของจีน เธอรู้ ว่าดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์และอำนาจอันยากต้านทานคู่นั้นกำลังมองตนอยู่ อย่างที่เขาชอบทำ ราวกับจะหยอกล้อเล่นกัน



คุณเป็นใคร? ฮันเตอร์ใหม่อย่างงั้นหรอ



ร่างบางช้อนตามองอย่างระมัดระวัง สองมือกุมกันและกันใต้แขนเสื้อที่ทับซ้อน



ในตอนนั้นเองที่เสียงหัวเราะทุ้มดังขึ้นในลำคอเบาๆ



หูเตี๋ยน้อยนึกไม่ออกจริงๆหรือ



เฮ๊ะ!?



พอโดนเรียกด้วยสรรพนามที่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้และใช้มัน ร่างบางก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาพร้อมด้วยสีหน้าที่แปลกใจ ดวงตาคู่สวยค่อยๆเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆยามไล่สายตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง และมันยิ่งกว้างที่สุดเมื่อหยุดอยู่ที่ร่มคันงามในมือเรียวขาวซีดข้างหนึ่ง



[อู่ฉาง]



อู่ฉาง--- ไป๋อู่ฉางอย่างงั้นหรอ...



ร่างบางเริ่มขยับตัวจากการนั่งทับขาขณะที่สายตาก็ไม่ได้ละไปจากชายตรงหน้า คิ้วเรียวเลิกขึ้นแสดงความสงสัย หากเป็นอู่ฉาง ทำไมเขาถึงมีรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปแบบนี้ล่ะ?



รอยยิ้มสุภาพประดับบนใบหน้าหล่อเหลาที่มีเค้าโครงละม้ายคล้ายใบหน้าเดิมของไป๋อู่ฉางที่หล่อนคุ้นเคย ต่างกันตรงสีผิวอันซีดเซียวที่เนียนเป็นหนึ่งเดียวไม่ใช่สีเทาเสี้ยวดำเช่นทุกที ผมสีดำสนิทเก็บเป็นมวยกลางศีรษะแล้วที่เหลือปลอยยาวสยาย



หรือพวกเขาก็ได้รับของขวัญเหมือนกัน เธอคิดโดยไม่ทันระวังตัวว่า มืออีกฝ่ายนั้นกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้จนปลายนิ้วที่มีเล็บแหลมราวกับปีศาจนั้นอยู่เพียงเอื้อมถึงไหล่มน



เฮ้ คุณหนู หมอบลง!”



*ปัง*



[เดอะ มิสเตรส] ก้มหัวต่ำตามคำสั่งนั้นด้วยสัญชาตญาณของร่างกายที่นำพาไป เสียงปืนดังลั่นพร้อมกับคำสั่งให้วิ่งหลังจากนั้นในเวลาติดๆกัน โชนันรีบลุกขึ้นวิ่งฉีกออกไปอย่างไม่ใส่ใจกล่องสีแดงใบเขื่องที่ยังค้นไม่เสร็จ



ในเวลาเดียวกันร่างสูงในชุดอย่างจอมยุทธสีขาวกำลังชะงักงันกับปืนควันเมื่อครู่ เสียงครางต่ำดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่โงนเงนไปมา เมื่อเผลอตัว มักจะสูดควันจากปืนนั่นเข้าไปเต็มๆ



ฮั่ก! อึก! หึก--- แฮ่ก...



หางตาทันเห็นชายผ้าสีเขียวๆขยับไปมา ทั้งหมดนั่นมีที่มาจาก [ทหารรับจ้าง] แน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย ใช้เวลาไม่นาน ไป๋อู่ฉางก็กลับมายืนตรงอีกครั้งพร้อมกับดวงตาที่วาวโรจน์ นึกขบเค้นเคี้ยวฟันอยู่ในใจ



ดีเหลือเกิน



ช่างดีเหลือเกิน...



เขาควรทำอย่างไรดี รีบจัดการส่งพวกตัวกวนที่เอาแต่เป็นก.ข.ค.กลับคฤหาสน์ไปให้หมดเสียก่อนหรือจะใช้วิธีฉุดลงห้องชั้นใต้ดินไปดีนะ ที่นั่นไม่ค่อยมีเซอร์ไวเวอร์คนไหนชอบที่จะลงไปเสียด้วย ไป๋อู่ฉางคิดก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลสนัย



“…..”



หลังตัดสินใจได้แล้วจึงกางมือออก ปรากฎลูกไฟสีทองลุกโชติช่วงอยู่บนฝ่ามือกว้าง ร่างสูงโปร่งเริ่มเคลื่อนที่ลอยเหนือพื้นตามติดเซอร์ไวเวอร์ทั้งสองไปอย่างรวดเร็ว



เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจากเครื่องประดับหลังเอวและดอกไม้ห้ากลีบสีทองที่โปรยตกลงมา ก่อนจะสลายเป็นผุยผงกลืนหายไปในอากาศ...



เธอจะเอาแต่เหม่อแบบนั้นไม่ได้อีกแล้วนะโชนัน เธอเกือบโดนหมอนั่นเล่นงานแล้ว



ในสายตาหรือความคิดคนอื่นอาจใช่ แต่สำหรับโชนันเธอไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำร้ายตนเอง เมื่อพิจารณาจากท่าทีและปฏิกิริยาที่มีต่อตนจากที่ผ่านๆมา แม้การกระทำของนาอิบจะน่าซึ้งใจจนต้องเอ่ยปากขอบคุณ หากโชนันก็เสียดายที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อถามในสิ่งที่ตนยังค้างคาใจจากอู่ฉาง



ใช่! อู่ฉาง



พวกเขาทั้งสอง ไม่ใช่คนใดคนหนึ่ง



ขอโทษค่ะคุณนาอิบ



หวอ!”



ทันใดนั้นเอง จู่ๆนาอิบก็ร้องเสียงดัง โชนันหยุดวิ่งและหันกลับไปมองก็พบว่าชายหนุ่มกำลังหันหลังให้ตน เผชิอญหน้ากับอู่ฉางในรูปโฉมใหม่ซึ่งปรากฎตัววาบไปมาหลายคน



อ๊า!!” ร่างบางถอยหลบปลายร่มที่พุ่งหลาวมาที่หน้าจากด้านข้าง ก่อนหมุนตัวหันหลังกลับไป ยืนหันหลังชนหลังกับทหารหนุ่ม มือบางวางลงที่กระเป๋าถุงผ้าซึ่งเดิมคือกระเป๋าใบน้อย สะพายเฉียงอยู่ข้างเอว ด้านในคือเหล่าหลอดแก้วใส่ของเหลวที่น่าสงสัย อาวุธของ [เดอะ มิสเตรส]



โชนันมีสีหน้าตื่นตระหนก เมื่อหันไปทางที่ร่มพุ่งมากลับไปพบอะไร ขณะที่ทิศอื่นกลับพบว่ามีร่างของอู่ฉางทั้งสองปรากฎตัวออกมาพร้อมกันและเคลื่อนไหวโจมตีวุ่นวายไปหมด ร่างบางทั้งหลบและถอยเบียดนายทหารจากด้านหลังด้วยความตกใจทุกครั้งที่ร่างสูงโปร่งไม่ว่าจะขาวหรือดำเงื้อร่มฟาดใส่



นี่มันอะไรกัน ทำไม--- ทำไมมีพวกเขาอยู่เต็มไปหมดเลย!?



ร่างบางสอดตามองซ้ายขวาไปมาอย่างสับสน



ชิ! ดันพลาดท่าโดนมันเล่นเข้าให้แล้วสิ ตั้งสติไว้โชนัน! พวกนี้มันก็แค่ภาพลวงตานาอิบเอ่ยกับตัวเองก่อนรีบเตือนสติคุณหนูสาว ขณะนั้นตาก็พยายามมองหาร่างจริง



ภาพลวงตา?! เหมือนจริงขนาดนี้เลยหรอคะ!”



จังหวะหนึ่งโชนันสัมผัสได้ถึงแรงที่เกิดจากร่มซึ่งพุ่งตรงมาเฉียดที่แขนเสื้อ



เพราะงั้นฉันถึงบอกให้ตั้งสติยังไงล่ะ---”



“…!”



ยังไม่ทันที่เธอจะตอบอะไรเขากลับเพียงแค่ตั้งท่าหันไป สัมผัสแผ่วเบาราวกับผีเสื้อโฉบลงบนดอกไม้ก็แผ่ความอบอุ่นและอ่อนโยนขึ้นมาบริเวณแก้มนวลรวมถึงปลายคาง ทำให้ร่างบางชะงักไป หัวใจพลันกระตุกแรงกว่าครั้งสุดท้ายที่เคยได้สัมผัส ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง



โชนันเบือนหน้ากลับไปทางข้างหน้าตนกลับพบเพียงความว่างเปล่า ...อีกครั้ง



นัยน์ตาสีชมพูขยับซ้ายขวาไปมาทั้งยังสั่นระริกอย่างเงียบเชียบ



*ปึก*



โอ๊ย! ทางนี้!”



ร่างบางถลาตามแรงฉุดของทหารหนุ่มที่หลังจากโดนร่มตบในช่วงเสี้ยววินาทีก่อนภาพลวงตาทั้งหมดจะหายไปก็รีบคว้าข้อมือบางให้ตามตนไปทันที โดยไม่สนต่อความเจ็บปวดที่เพิ่งได้รับมาของตนเอง



หนนี้ร่างบางเหลียวกลับไปมองและได้พบกับรอยยิ้มสุดท้ายของไป๋อู่ฉางก่อนที่เขาจะโยนร่มในมือซึ่งหุบอยู่ขึ้นกาง โยกย้ายร่างและเปลี่ยนเป็นแฝดของเขา เฮ่ยอู่ฉาง ที่เบื้องหน้าทั้งสองอย่างแม่นยำราวจับวาง



เฮ่ยอู่ฉางมีรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปเช่นเดียวกับไป๋อู่ฉาง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ยังคงความเป็นแฝดเอาไว้ เพียงแต่เฮ่ยอู่ฉางในรูปนี้กลับเหมาะกับชื่อไป๋อู่ฉางมากกว่าด้วยเส้นผมที่เป็นสีขาวบริสุทธิ์ มือเรียวสีเทาเข้มกำที่ตัวร่มแทนที่จะเป็นด้ามจับเช่นเคย แม้ร่มคันนี้จะมีความสวยงามดูหรูหราแค่ไหนก็ตาม



ทันทีที่ [อู่ฉาง] ร่างดำปรากฎตัว เขาก็ไม่รอช้าที่จะเป็นฝ่ายรุกก่อนเพื่อชิงความได้เปรียบ [เดอะ มิสเตรส] มองร่างของ [ทหารรับจ้าง] ที่ล้มลงไปนั่งกับพื้นด้วยอาการผิดปกติคล้ายมึนงงและที่แน่ๆเขาร้องออกมาด้วยความปวดระบมจากการถูกตีมากกว่าหนึ่งครั้งจากแรงที่ไม่คิดผ่อนของอู่ฉาง



คุณนาอิบ---



โอ๊ะโอ๋



ร่มคันงามยกขึ้นมากันระหว่างคุณหนูสาวที่ตั้งท่าจะเข้าช่วยกับทหารหนุ่มซึ่งได้แต่นั่งนิ่งกัดฟันกรอด โชนันมองร่มคันนั้นก่อนมองเลยขึ้นไปสบตากับเจ้าของมัน พลางคิดตัดสินใจว่าจะเจรจาหรือโจมตีทีเผลอไปเลยดี



ทว่าก็ได้แค่คิด เพราะนาอิบไม่ได้อยู่ในสถานะที่เธอจะพาหนีไปไหนได้ และโอกาสที่จะรักษาเขาให้พอกลับมาวิ่งอย่างช้าได้ก็ไม่มีเลย...



เรามาพนันกันคุณหนูน้อย



พนัน?



คำธรรมดาแต่สร้างความคุ้นเคยอย่างประหลาด รู้สึกราวกับว่ามีความเชื่อมโยงบางอย่างระหว่างคำนี้กับคนตรงหน้า โชนันเริ่มขมวดคิ้ว ริมฝีปากบางเม้มอย่างใช้ความคิด สายตายังคงไม่ละไปจากเฮ่ยอู่ฉาง



เมื่อเป็นแบบนี้เธอก็ยิ่งอยากที่จะรู้ อยากรู้... ว่าทั้งหมดทุกความรู้สึกนี้มันหมายความว่ายังไง และยังเรื่องของเธอซึ่งเป็นคุณหนูหวาง



ไปฟังจากปาก [อู่ฉาง] น่าจะทำให้เธอจดจำได้เร็วกว่านะ สาวน้อย



คำพูดของมิสไนติงแกลย้อนกลับมาให้คิด กลายเป็นตัวเร่งการตัดสินใจ



ไม่ค่ะ!”



“…?



ฉันขอเป็นฝ่ายพนันพวกท่านเอง



คิ้วเรียวคมเข้มประดุจใบหลิวเลิกขึ้นด้วยความฉงนสนเท่ เสียงหวานเอ่ยอย่างหนักแน่น มือบางข้างหนึ่งกุมแนบกลางอก แม้จะรู้สึกหวั่นไหวตามประสายามเผชิอญหน้ากับพวกเขาไม่ว่ากับคนไหนก็ตาม มิหนำซ้ำเวลานี้ยังมีรูปโฉมที่อันตรายยิ่งกว่าเดิมอีก อย่างไรก็ต้องใจแข็งคงสีหน้าจริงจังไว้ให้นานที่สุด



ว่ามาสิ



เฮ่ยอู่ฉางเอ่ยเป็นเชิงอนุญาตพร้อมกับสืบเท้าเข้าหาทหารหนุ่ม ทันทีที่มือเรียวเอื้อมเข้าไป พลันปรากฎเชือกมัดร่างนั้นเอาไว้ ปลายด้านหนึ่งตกอยู่ในมือเรียว อีกด้านเชื่อมกับหางลูกโป่งสีเก่าๆนับสามใบบรรจุแก๊สฮีเลียมพาร่างนาอิบลอยไปในอากาศ



จากนั้นจึงหันกลับไปหาเด็กสาวอีกครั้ง



เธอล่ะเกลียดสายตาวิบวับของอีกฝ่ายจริงๆ ซึ่งอาจพอๆกับรอยยิ้มที่ราวกับรู้ไปเสียทุกอย่างของไป๋อู่ฉางเลยก็ได้



โชนัน...นาอิบเอ่ยเรียกอีกฝ่ายเสียงแผ่ว หากเจ้าของชื่อก็ยิ้มบางเบาและพยักหน้าน้อยๆเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง



บอกไว้ก่อนนะว่า ต่อให้เป็นเธอ ฉันก็จะไม่ปล่อยไอหมอนี่ไปหรอกนะเฮ่ยอู่ฉางเอ่ยดักหากเงื่อนไขของโชนันคือการที่ตนต้องปล่อยทหารรับจ้างไป เห็นจะทำให้ไม่ได้ และพี่ชายตนจะต้องไม่ชอบใจแน่ จากปฏิกิริยาที่เห็นตอนอยู่ในมิตินั้นก็ชัดอยู่แล้ว



โชนันส่ายหน้า



*ครืน*



ตอนนั้นเองที่เสียงเครื่องถอดรหัสดังขึ้นเป็นเสียงที่บ่งบอกว่าการถอดรหัสนั้นเสร็จสมบูรณ์แล้ว เด็กสาวได้ยินดังนั้นก็ให้โล่งอกที่ยังมีคนหลงเหลืออยู่คอยถอดรหัสจนเสร็จในระหว่างนี้



ฉันและคนอื่นที่เหลืออยู่จะช่วยกันถอดรหัสจนเสร็จและไปเปิดประตู ในระหว่างนี้ หากท่าน ไม่สิ! พวกท่านไม่สามารถจับฉันได้ก่อนที่ประตูจะเปิด... พวกท่านจะต้องไขข้อสงสัยทั้งหมดของฉัน!”



ข้อสงสัยที่ว่าคืออะไร?



นั่นเป็นคำถามที่แม้แต่นาอิบก็พลอยสงสัยไปด้วย และยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก เมื่อท่าทีของฮันเตอร์หนุ่มและคุณหนูสาวดูมีบางอย่างแปลกๆ



เกี่ยวกับเรา



ดวงตาคมเบิกกว้าง ไม่ว่าจะพูดด้วยความรวบรัดหรืออะไรก็ตาม แต่มันช่างให้ความรู้สึกจั๊กจี้ในอกนัก คล้ายทางคนพูดเองก็คงจะเพิ่งรู้สึกตัว เด็กสาวเบือนหน้าพร้อมกับหูที่เริ่มแดงก่อนค่อยๆหายไปในชั่วครู่ต่อมา



ขอโทษที่ช่วยอะไรไม่ได้นะคะ คุณนาอิบ เด็กสาวนึกในใจ



แล้วถ้าพวกฉันเป็นฝ่ายชนะล่ะ?



เกมต่อไปฉันจะยอมอยู่เฉยๆให้พวกท่านจัดการเลยก็ได้ค่ะ!”



“…..”



หลังจากนั้นร่างบางในชุดตัวสวยสีแดงตัดขาวก็พยายามวิ่งหลบๆซ่อนๆ เมื่อได้ถอดรหัสก็จะพยายามไม่ถอดพลาดไม่ว่าจะยามอยู่คนเดียวหรือร่วมมือกับหัวขโมย ส่วนตอนนี้เธอก็กำลังซ่อนตัวอยู่ในตู้ล็อกเกอร์เก่าๆที่มักจะวางกระจายไปตามจุดต่างๆของสถานที่นั้นๆเสมอ



หลังจากที่สามารถถอดรหัสได้จนครบทั้งห้าเครื่อง ทั้งเธอและหัวขโมยก็วิ่งตรงไปยังประตูทางออกเพื่อถอดรหัสครั้งสุดท้ายก่อนประตูจะเปิด โชคดีที่พวกเขาต่างวิ่งมาที่ประตูบานเดียวกัน และช่างเป็นความโชคร้ายด้วยเหมือนกัน เพราะในระหว่างที่หัวขโมยกำลังถอดรหัส พลันร่มคันงามก็ลอยลิ่วมาปรากฎเบื้องหลัง  ทำให้วงแตกกันหมดโดยที่ฮันเตอร์หนุ่มยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ



“…..”



เธอจะไม่ยอมให้พวกเขาชนะหรอก!



ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้---



แล้วถ้าพวกฉันเป็นฝ่ายชนะล่ะ?



เกมต่อไปฉันจะยอมอยู่เฉยๆให้พวกท่านจัดการเลยก็ได้ค่ะ!’



เรื่องมันควรจบแค่ตรงนั้นและเฮ่ยอู่ฉางตอบตกลง แต่แล้วร่มในมือชายหนุ่มก็เปล่งแสงออร่าสีทองออกมาอย่างอ่อนโยน ไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไรนอกจากเจ้าของร่มที่เอ่ยในนาทีต่อมาว่า



ท่านพี่บอกว่ามันยังไม่ค่อยคุ้มเท่าไรนักมุมปากกระดกขึ้นเกิดรอยยิ้มน้อยๆ



ไม่คุ้มอย่างไรกัน ที่ผ่านมาพวกเขาก็เอาเปรียบหล่อนจะแย่แล้ว!? จะบอกว่าต้องการมากกว่านี้อย่างงั้นสิ เจ้าพวกคนโลภมากอู่ฉาง!



เธอไม่ได้เพิ่มข้อเสนอให้พวกเขาเพียงชะงักมองตาโตเท่านั้น ขณะที่เฮ่ยอู่ฉางถือวิสาสะเอ่ยปากแทนผู้เป็นพี่ชายฝาแฝดสั้นๆอย่างถือสิทธิ



เราค่อยมาทำข้อตกลงเพิ่มหลังจากพวกฉันชนะก็แล้วกันเนอะโชเฮ่ยอู่ฉางมั่นใจว่าท่านพี่ของเขาจะต้องเห็นด้วยอย่างแน่นอน ก็พวกเขาเป็นแฝดกันนี่นา



แล้วการต่อรองพนันขันต่อระหว่างเธอและพวกเขาก็จบลงเพียงแค่นั้น



ดังนั้นเธอจะต้องชนะพนันเขาให้ได้ เรื่องอะไรจะยอมเสียเปรียบพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยที่ยังสับสนกับเรื่องของตัวเองอยู่แบบนี้ล่ะ(แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะยอมแต่โดยดีหลังจากนั้นด้วยนะ!)



“…..”



ร่างบางกระชับวงแขนที่กอดเข่าเอาไว้ท่ามกลางความเงียบงันภายในตู้ล็อกเกอร์ที่ค่อนข้างมืด มีเพียงแสงจากช่องลมซี่เล็กๆไม่กี่ซี่บริเวณด้านบนที่ลอดเข้ามาทอดลายบนผนังด้านใน



เวลาค่อยๆผ่านไปนานเท่าไรแล้ว โชนันไม่อาจรู้ได้เลยแล้วเธอก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศชักจะวังเวงขึ้นมา ต่อให้เงียบอย่างไรก็ไม่ควรเงียบจวนเจียนเป็นป่าช้าแบบนี้สิ ร่างบางเริ่มมีท่าทางกระสับกระส่ายไปมา 



ควรออกไปตอนนี้ดีไหมนะ? หรือจะอยู่ต่อ รอจนกว่าจะแน่ใจ



งั้นเมื่อไรล่ะที่เธอว่าจนกว่าจะแน่ใจน่ะโชนัน?



เสียงในหัวเริ่มตีกันไปมา คิ้วขมวดน้อยๆอย่างไม่ชอบเท่าไรนัก นัยน์ตาสีชมพูผลุบมองปลายเท้าที่ว่างเปล่า สวมเพียงถุงน่องสีเข้ม ในช่วงเวลาแห่งความสงบนั้นเองเสียงเมื่อครั้งที่เธอถูกเฮ่ยอู่ฉางกอดก็ย้อนกลับมากระซิบให้ฟังอีกครั้ง



อู่จิ่ว...เกอเก่อ ?



เสียงหวานลองเอ่ยทวนคำนั้นเสียงแผ่ว ก่อนสะดุ้งเฮือกเมื่อมีเสียงเคาะดังกึงๆจากตู้ข้างๆก่อนตามมาด้วยประตูล็อกเกอร์เปิดและปิดเสียงดัง



*กึง กึง*



“อ๊า!?



*แอ๊ด*



นึกอยู่แล้วว่าจะต้องหลบอยู่ในตู้แน่นอน



ผู้ที่เปิดประตูออกคือ ไป๋อู่ฉาง ร่างบางกะพริบตาปริบ เงยหน้ามองตามร่างสูงโปร่งที่ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้า มือเรียววางร่มทิ้งลงข้างตัว จากนั้นโชนันก็พบว่าทั้งร่างถูกรั้งเข้าสู่อ้อมกอดที่ให้ความรู้สึกมากว่าทุกที ไม่ใช่แค่อบอุ่น แต่ทั้งโหยหาและวางใจ



นั่นเป็นผลมาจากการเริ่มเปิดใจรับในสิ่งที่เป็นอยู่หรือเปล่านะ



เล่นมาหลบเงียบแบบนี้ เธอทำพวกเราเป็นห่วงนะ หูเตี๋ยน้อย ร่างบางชะงักอยู่ในอ้อมแขนคนตัวใหญ่กว่า พลันดวงตาสั่นระริกอันมีสาเหตุมาจากประโยคเมื่อครู่และการกระทำที่ส่งน้ำหนักลงมาเบาๆที่แก้ม



และหน้าผาก...



น้ำหนักที่กดมาบริเวณหน้าผาก เด็กสาวพอจะเดาได้แล้วว่าเจ้าของสัมผัสแผ่วเบาราวกับผีเสื้อโฉบก่อนหน้านี้มีที่มาจากไหน ใบหน้าขยับขึ้นเล็กน้อย ดวงตามองหาบางสิ่งซึ่งเวลานี้อาจยืนอยู่เบื้องหลังไป๋อู่ฉาง ในอีกคู่ขนานหนึ่ง



มองเธอด้วยความเป็นห่วงเช่นเดียวกับการกระทำของเจ้าของอ้อมแขนนี้...











สกินจอมยุทธ หรือ "ลมตะวันออกไกล" มันดีงามจริงๆนะ

เห็นกี่ทีก็อยากจะกรี๊ดให้ดังๆ



 

THE★FARRY


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #14 Karasaki Ukino (@Satangandomsin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 17:41

    หวีดดดดด รอมานานมาก! ติดใจอ่ะ!
    รออ่านนะคะ!
    #14
    3
    • #14-1 Tsuki Makoto (@lion4748) (จากตอนที่ 6)
      6 มีนาคม 2562 / 21:45
      เอาล่ะซี่ เริ่มติดใจละซี่555 รับคนไหนกลับบ้านดีคะ
      #14-1
    • #14-3 Tsuki Makoto (@lion4748) (จากตอนที่ 6)
      7 มีนาคม 2562 / 00:05
      จริงดิ๊ เพิ่งรู้เลย ดีใจจังงง// อยากได้น้องต้องเอาพี่ไปด้วย รอพี่เขาหน่อย โดนน้องทําคะแนนนําเฉย555
      #14-3