Au Fic Identity V : Be our mistress

ตอนที่ 5 : เกมที่ 4 ชุดของขวัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    15 ก.พ. 62

เกมที่ 4 ชุดของขวัญ



               



มีเหตุผลหรือเปล่าที่เข้าไปกอดผู้ชายคนนั้นน่ะ?


ฉันก็แค่--- ไม่รู้สิ ก็แค่รู้สึกว่าควรทำเท่านั้นเอง


เด็กสาวร่างบางตรงหน้าส่ายหน้าและยิ้มให้อย่างอายๆ แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่สามารถอธิบายได้ว่าเพราะเหตุใด ถึงกระนั้นฟิโอน่าก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อ ขณะที่ลึกๆมีความอยากรู้อยู่ไม่น้อย


ไม่แน่ว่าถ้าลองรอดูต่อไป อะไรหลายๆอย่างอาจจะทำให้มันกระจ่างออกมาโดยไม่ต้องใช้คำพูดก็ได้ ฟิโอน่าคิด



                นับจากวันนั้น หลายวันผ่านไป การเล่นเกมไล่ล่า ณ คฤหาสน์ลึกลับแห่งนี้ยังคงดำเนินต่อไป พร้อมกับตัวโชนันที่เริ่มไม่แน่ใจมากขึ้นเรื่อยๆเกี่ยวกับตัวตนในฐานะคุณหนูหวาง คิดอยู่หลายครั้งว่า เธออาจเป็นคุณหนูคนนี้จริงๆ?!



เพียงแต่



มีบางอย่างที่น่าตะขิดตะขวงอยู่ จึงไม่อาจปักใจเสียทีเดียว...



ร่างบางในชุดนอนตัวยาวนอนตะแคงข้างอยู่บนเตียงในห้องส่วนตัว นิ้วเรียวข้างหนึ่งเขี่ยปัดจี้ผีเสื้อของกำไลทั้งสองวงไปมา ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่พวกมันคล้ายคนเหม่อลอย และถึงตอนนี้โชนันก็เพิ่งสังเกตว่าพวกพลอยที่ประดับบนตัวผีเสื้อแต่ละตัวนั้น ต่างเป็นสีที่ปรากฎบนเสื้อผ้าของอู่ฉางทั้งนั้น



สีฟ้า เป็นของไป๋อู่ฉาง ส่วนสีแดงคือเฮ่ยอู่ฉาง



“…..”



ให้ฉันเดานะ...



โทนเสียงเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นช้าๆ เป็นใครได้ยินก็ต้องรู้ว่าเจ้าของเสียงนั้นก็คือมิสไนติงเกล ร่างบางนิ่งทำเป็นไม่สนใจนอกจากผีเสื้อฟ้าแดงตรงหน้า เธอยังคงนอนอยู่ในท่าเดิมแม้ความอุ่นจากเตียงจะกลับกลายเป็นความเย็นของกระเบื้องในชั่วพริบตา



เธอกำลังคิดเรื่องระหว่าง [อู่ฉาง] และคุณหนูหวาง



ทำไมต้องคิด ในเมื่อฉันก็คือคุณหนูหวางเด็กสาวตอบ นัยน์ตาสีชมพูขยับเหล่ตาเล็กน้อยพลางหรี่ลงก่อนวกกลับไปอยู่ในจุดเดิม



หืมม์ ฟังเหมือนอย่างกับเธอรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว



คุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่? พูดออกมาให้หมดเสียตอนนี้เลยดีกว่ามั้งคะโชนันเอ่ย การที่อีกฝ่ายเผยบทที่ไม่เคยถูกกล่าวถึงออกมาอ้อมๆแบบนี้ เป็นไปได้อย่างยิ่งว่า หล่อนมีส่วนรู้เห็นกับสภาพที่เธอเป็นอยู่จริงๆ



ขอยอมรับว่าตอนที่ได้รับจดหมายเชิญมานั้นเธอดีใจมาก อีกทั้งความคิดแรกที่แวบขึ้นมาในหัวก็คือการที่จะได้พบกับแฝดอู่ฉาง ใครจะรู้ดีไปกว่าเจ้าตัวว่า ความคิดนั่น หลังจากนั้นมันก็ถูกสงสัยโดยตัวเจ้าของมันเอง



เธอรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง โชนัน ?



ทำไมจึงเป็น [อู่ฉาง] ไม่ใช่... 



‘…..’



แล้วเธอก็นึกอะไรไม่ออกอีก



ขัดแย้งสิ้นดีเลยใช่ไหมล่ะ แม้นั่นจะเป็นเพียงชั่วแวบหนึ่งที่เกิดขึ้นก็ตาม



ไปฟังจากปาก [อู่ฉาง] น่าจะทำให้เธอจดจำได้เร็วกว่านะ สาวน้อย



พวกเขา... คิ้วเรียวขมวดน้อยๆ นิ้วที่ขยับไปมาตามจี้ผีเสื้อตัวน้อยหยุดชะงักก่อนที่ความเงียบจะเข้าปกคลุม ดวงตาคู่สวยจับจ้องพวกมันนิ่งและคิดทบทวนสิ่งที่มิสไนติเกลเอ่ยออกมาเมื่อครู่



หากการบอกใบ้นั่นคือทางออกที่ทำให้ทุกอย่างมันกระจ่างขึ้น เธอก็ควรหันหน้าไปหาฮันเตอร์สองแฝดขาวดำอย่างจริงจัง ทว่าในสภาวะที่พวกเขามุ่งแต่จะฉวยโอกาสหาเศษหาเหลือจากตัวเธอเกือบทุกครั้งที่เจอกันนั้น ควรจัดการอย่างไรดี?



ร่างบางหลับตาถอนหายใจเบาๆพลางขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนพบตราเพลิงลายเดิมปรากฎบนตัวในไม่กี่วินาทีต่อมาโดยไม่ทันตั้งตัว จึงทำให้เจ้าตัวตื่นตระหนกไม่น้อย



เล่นเกม? ตอนนี้เนี่ยนะ?! ฉันยังไม่พร้อมเลย



ใจเย็นๆสาวน้อย เธออยู่ที่นี่มาได้หลายอาทิตย์แล้ว น่าจะชินได้แล้วนะ



ฉันชินแล้วค่ะ แต่ว่า--- จะเข้าไปเล่นเกมโดยที่ยังใส่ชุดนอนแบบนี้ไม่ได้นะคะ!”



เมื่อวันใหม่มาถึง ไม่ว่าเมื่อไรเกมไล่ล่าก็สามารถเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ และสภาพที่เด็กสาวเป็นอยู่คือบุคคลที่ตื่นเช้าแต่ไม่ยอมลุกจากเตียงเสียที มือบางดึงชุดนอนยืดไปข้างหน้า ตรานั่นก็ติดตามไปราวกับเป็นส่วนหนึ่งของผ้า



ปัญหาของเธอคือเสื้อผ้า ให้ไปวิ่งหนีฮันเตอร์ในสภาพชุดนอน ไม่มีอาวุธ รองเท้าหรือแม้แต่ถุงเท้าก็เกินไปแล้ว(ตามปกติก็ไม่ค่อยจะมีอะไรไปสู้อยู่แล้ว(โดยเฉพาะอู่ฉาง)แถมยังจะเสียท่าให้เดอะริปเปอร์ทุกครั้งที่ปีนหน้าต่าง ข้ามไม้ อีก)



โอ้ว ห่วงเรื่องนี้เองหรอ แหมๆ ฮิๆๆ



มีอะไรตลกน่ะคะ?!” โชนันมองบุคคลตรงหน้าที่ยกมือขึ้นระดับปากอย่างมีจริตจะก้าน อย่างไม่เข้าใจ คิ้วเรียวจะเลิกขึ้นก็ไม่ใช่ จะขมวดก็ไม่เชิง



เราเตรียมไว้ให้เธอแล้ว แน่นอน คนอื่นก็ด้วยเหมือนกัน



หา?



เมื่อไปถึงเดี๋ยวก็ได้เห็นเอง ก็วันนี้เป็นวันพิเศษนี่นา คิดซะว่าเป็นของขวัญจากพวกเราก็แล้วกันนะจ๊ะ!”



วันพิเศษอะไร--- นะคะ?



ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือ มิสไนติงเกลโบกมือให้น้อยๆเป็นการบอกลา ริมฝีปากสีแดงของหล่อนขยับเป็นรอยยิ้มเช่นทุกที แล้วกลับกลายเป็นห้องรับรองต่างมิติอันแสนมืดมนของเหล่าเซอร์ไวเวอร์แทน



โอ้--- ไง! เธอก็ได้ชุดใหม่เหมือนกันหรอ



ชุดใหม่?!”



คนที่เข้ามาหาก็คือชายหนุ่มเจ้าของชุดคลุมสีเขียว [ทหารรับจ้าง] นั่นเอง เธอที่ยังสูงน้อยกว่าอีกฝ่ายจนอยู่แค่ไหล่หนาจึงต้องเงยหน้าเล็กน้อยยามสนทนากัน เธอมองเขาอย่างงงๆ ก่อนก้มมองตัวเองเมื่อเพิ่งรู้สึกว่าแถวคอมันโล่งๆ



ว้อททท ?!



เปลี่ยนมิติแล้วเปลี่ยนชุดให้ด้วยก็ดีอยู่หรอก



แต่ไอชุดที่สั้นกว่าที่เคยกับเสื้อคลุมบางๆนี่มันอัลไรกันคะ?!



เครื่องแต่งกายตามปกติของ [เดอะ มิสเตรส] คือชุดกระโปรงที่ผสมผสานกันระหว่างเอกลักษณ์แบบกี่เพ้ากับรูปแบบของโลลิต้าสมัยใหม่ ชุดเป็นแบบตัวเดียวแยกสองชั้น คือ เป็นชุดกระโปรงสีขาวแขนพองยาวเล็กน้อยก่อนถึงข้อมือ แหวกตรงกลางซึ่งด้านในก็จะเป็นเนื้อผ้าอีกแบบ สีม่วงลาเวนเดอร์ คาดเอวสีเดียวกันและประดับด้วยริบบิ้นสีเหลืองหางยาว จับระบายปลายกระโปรง



ถามว่าความแตกต่างอยู่ตรงไหน...



ทุกอย่าง!



ชุดในตอนนี้ มันจำแลงแปลงกายมาจากชุดสมัยราชวงศ์ถังชัดๆ



ชุดกระโปรงเกาะอกสีแดง คาดแถบเหลืองใต้อกเน้นให้เห็นแนวอกชัดขึ้นเล็กน้อย ริบบิ้นสีเดียวกันทิ้งชายยาวจากขอบแถบทั้งสองข้าง สวมทับด้วยเสื้อคลุมสีขาวหม่น ความยาวเลยเข่า มีการลงดิ้นทองลายดอกไม้ห้ากลีบตามแนวอก ชายกระโปรงและชายแขนเสื้อซึ่งเป็นแบบปล่อยกว้าง



จะให้ไปเป็นสาวใช้นางสนมที่ไหนเนี่ย



โชนันแอบคิดอย่างเหงื่อตก แล้วที่สำคัญ... ไม่มีรองเท้า!?



เป็นชุดที่สวยดีนะ ถึงจะไม่เยอะเท่าคุณครีเชอร์ก็เถอะนายอดีตทหารรับจ้างเอ่ยชม



คุณครีเชอร์ เขาก็ถูกเลือกด้วยหรอคะ



อ้อ ใช่ อยู่ตรงโน้นไง ชายหนุ่มเอ่ยพลางยกนิ้วโป้งข้างหนึ่งชี้ไปทางคุณครีเชอร์ หรือก็คือ [หัวขโมย] ซึ่งกำลังสนทนากับ [การ์เดนเนอร์] ที่ดูจะตื่นตาตื่นใจกับชุดใหม่ของเขาไม่น้อย



*ตุ้งแช่ ตุ้งแช่*



คล้ายเหมือนจะได้ยินเสียงแบบนั้นลอยมาเลยแฮะ



ชุดที่หัวขโมยสวมอยู่ เท่าที่พอจะเห็นจากจุดที่ตนนั่งนั้น เป็นชุดสไตล์ยุโรปโดยแจ็คเก็ตนอกและกางเกงเป็นสีแดง รองเท้าเป็นเงาวับสวยกว่าที่เคย แล้วที่เห็นเด่นเป็นสง่าสุดก็ไม่ใช่อะไรที่ไหน นอกจากหมวกที่หน้าตาเหมือนหัวเชิดสิงโต รวมถึงผ้าคลุมไหล่ที่แต่งลายแบบเดียวกับที่เคยเห็นเขาใช้เชิดกันวันตรุษจีนไม่มีผิด...



ตรุษจีน ?



หรือวันพิเศษที่ผู้หญิงคนนั้นพูดถึงจะหมายถึงวันนี้



อ๊ะ โชนัน---



สวัสดีตอนเช้าค่ะเด็กสาวยกมือทักกลับพลางห่อไหล่ยิ้มน้อยๆเพราะชุดใหม่มันค่อนข้างที่จะเปิดเนื้อเปิดตัว



ยินดีด้วยนะที่ได้ ของขวัญจากพวกเขา ว่าไป นี่ถือเป็นของขวัญชุดแรกตั้งแต่อยู่ที่นี่เลยใช่ไหมล่ะเอ็มม่ากล่าวพลางยกชายเสื้อคลุมคนตรงหน้าขึ้นมาพลางใช้อีกมือลูบไปตามลวดลายที่เกิดจากดิ้นทองเส้นเล็กละเอียดปักลงไป



อืม... ว่าไปก็ใช่นะคะ แล้วพวกคุณก็เคยได้กันด้วยเหมือนกันใช่ไหมคะ?โชนันเอ่ยถาม



เราทุกคน! น้อยบ้างเยอะบ้างสลับกันไป บางทีก็ให้ใส่แค่ตอนเข้ามาเล่นเกม กลับออกไปกลายเป็นชุดเดิมของเราก็มี



งั้นชุดนี้ของฉันคงเป็นประเภทใส่แล้วเอาคืนเสียล่ะมั้งคะ เล่นสวยขนาดนี้โชนันยอมรับว่าเนื้อผ้ามันดีมาก และการตัดเย็บสวยปราณีตเหมือนพวกชุดดีๆที่เคยเห็นตามร้านเสื้อผ้าชั้นนำ แต่ดันออกมาลักษณะนี้ ให้ใส่ไปวิ่งหนีฮันเตอร์บ่อยๆคงไม่ดีมั้ง



เอ ก็ไม่แน่หรอกนะ เพราะพวกเราบางคนจะมีชุดที่ดีที่สุดกันอยู่คนละชุดล่ะ



แต่ก็ไม่ค่อยจะหยิบมาใส่กันเท่าไรหรอก ส่วนใหญ่ก็ใส่เดิมๆที่มีอยู่กันนั่นแหละคุณหนูน้อยหัวขโมยซึ่งนั่งข้างการ์เดนเนอร์สาวเอ่ยสมทบหลังจากนั่งฟังมานาน



เด็กสาวพยักหน้ารับคำยิ้มๆ ก็นั่นน่ะสิ ชุดดีๆสวยๆก็ควรจะเอาไว้ใส่ในวันพิเศษสิ



“…..”



ขณะเดียวกันนั้น ทางฝ่ายฮันเตอร์หนุ่มซึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้โซฟาเก่าๆด้านหน้าโต๊ะอาหารของพวกเซอร์ไวเวอร์ก็กำลังใช้สายตามองตรงไปที่ร่างบางในชุดสีแดงโดดเด่นของ [เดอะ มิสเตรส]



เสียงหัวเราะและเสียงครางต่ำในลำคอดังขึ้นโดยที่เหล่าเซอร์ไวเวอร์ทั้งสี่ไม่มีวันได้ยิน อู่ฉางร่างขาวเหยียดยิ้ม ดวงตาซึ่งเคยเป็นสีม่วง มาวันนี้กลับเป็นสีทองส่งประกายวาวยามจับจ้องไปยังผีเสื้อน้อยของพวกตน



ช่างเป็นของขวัญชิ้นแรกที่เอาใจกันจริงๆ



แต่คงดีกว่านี้ถ้าคนที่เห็นเธอในชุดนี้เป็นคนแรกคือเขา



กำลังอิจฉาฉันอยู่หรือไงไอน้องชาย



ไป๋อู่ฉางก้มมองร่มบนตักซึ่งกําลังเปล่งแสงม่วงเรืองรองรอบๆพลางเอ่ยเย้า มุมปากยกขึ้นขำน้อยๆ ในตอนนั้นเองที่แสงสีม่วงนั้นเคลื่อนลอยออกมารวมตัวกลายเป็นร่างของอู่ฉางอีกคนยืนพิงเอวอยู่ที่เก้าอี้โซฟาด้านหลังตน



เฮอะ อิจฉาตายล่ะเฮ่ยอู่ฉางกอดอกหรี่ตามองพี่ชายฝาแฝดที่ยังคงทำหน้าระรื่นเหลือบมองขึ้นมา ดวงตาสีเดียวกันฉายแววไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก



เห็นได้ชัดว่าใช่เสมอ ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว



ไป๋อู่ฉางมองท่าทางเช่นนั้นของผู้เป็นน้องพลางผ่อนลมหายใจระบายยิ้มขบขันกับตัวเอง...



จะว่าไปเหมือนคุณหนูมักจะได้กลับออกไปเป็นคนสุดท้ายอยู่บ่อยๆนี่นา แล้วนี่จะไม่เป็นอะไรใช่ไหม?หัวขโมยเอ่ยทักขึ้น เพราะตนมักจะเจอโชนันกลับมาช้ากว่าคนในกลุ่มแม้จะไม่ใช่ทุกครั้งที่เล่นเกมไล่ล่า ทว่าก็บ่อยพอที่จะสงสัยและเป็นห่วงในฐานะผู้ใหญ่คนหนึ่ง



ไหล่เล็กขยับน้อยๆ



สังเกตกันด้วยหรือเนี่ย จะว่าสมกับเป็นหัวขโมยดีไหมนะ หัวขโมยมักจะหูตาว่องไว่กว่าคนทั่วไปถึงจะไม่เท่าทหารแบบอดีตทหารรับจ้างก็ตาม ทว่าในความเป็นจริงนั้น ตัวอดีตทหารรับจ้างก็ใช่ว่าจะมีเซ้นต์พวกนั้นคมเช่นวันวาน



ไม่เป็นไรค่ะ จริงๆนะคะโชนันจำเป็นต้องเอ่ยสำทับอีกครั้งเมื่อเจอสายตาของสาวชาวสวน



ทั้งที่โชนันมียาวิเศษพวกนั้นติดตัวเนี่ยนะ แถมยังถอดรหัสเร็วพอๆกับเทรซี่อีก ฟังดูน่าเหลือเชื่อมากเลยเอ็มม่าเอ่ย



บางทีมันก็เหตุสุดวิสัยน่ะค่ะ แล้วของพวกนั้นก็ใช้ได้แค่ห้าครั้งเท่านั้นด้วย นอกจากนี้เห็นแบบนี้ฉันก็จัดการพวกสิ่งกีดขวางได้ช้ากว่าทุกคนมากเลยนะคะโชนันเอ่ยพลางยิ้มแห้งๆ



เธอพูดได้เสียที่ไหนว่า เวลาเจอฮันเตอร์ [อู่ฉาง] เธอมักจะโดนทำให้เหลือเป็นคนสุดท้ายในด่านนั้นเสมอ เพื่อที่จะได้มีโอกาสเอาเปรียบเธอซึ่งมีภูมิต้านทานพวกเขาน้อย โชนันรู้สึกราวกับว่า ความชอบที่มีต่ออู่ฉางนั้นไม่ใช่แค่ความชอบตามปกติอย่างที่เคยเข้าใจ



อ๊ะ ถ้าอย่างนั้นก็สบายใจได้เลยจู่ๆเอ็มม่าก็โพล่งขึ้นมา



เฮ่ะ? เรื่องอะไรหรอคะ



เพราะรอบนี้เรามีนายทหารคนเก่งร่วมทีมด้วย เรื่องฮันเตอร์เราปล่อยให้เขาจัดการได้เลย



ตามนั้นคนถูกพาดพิงแบมือยักไหล่ เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายหรือพูดให้มากความ ตัวเขากับโชนันเคยร่วมทีมกันอยู่สามสี่ครั้งไม่มากไม่น้อย เคยเห็นความสามารถเธอมาอยู่บ้าง ก็พอเข้าใจได้ว่า เซอร์ไวเวอร์สาวคนนี้ค่อนข้างอ่อนแอจนบอบบาง



ถ้าโดนฮันเตอร์ไล่ตามเมื่อไรก็พยายามวิ่งพามาหาฉันก็แล้วกัน ฉันเองก็จะพยายามอยู่ใกล้ๆเธอด้วยเหมือนกันนาอิบเอ่ย



อื้ม ขอบคุณนะคะ!” สายตาของโชนันมีแต่ความซาบซึ้งใจ ยิ้มกว้างให้เสียจนนายทหารนิ่งค้างไปจังหวะหนึ่งก่อนเบือนหน้าหนีอย่างเขินๆ ด้านเจ้าตัวก็ได้แต่ยิ้มค้างงงๆว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนคนเห็นเหตุการณ์ทั้งสองอย่างชาวสวนกับหัวขโมย กำลังกลั้นยิ้มราวกับเป็นเรื่องสนุก



แต่ถ้าฮันเตอร์คือ พวกเขา ล่ะก็ คิดว่าคงไม่ทันได้ช่วยหรอกนะคะ(และอาจจะสมยอมพวกเขานิดนึง)…’



ทว่าขณะเดียวกัน เสียงข้างนอกกับเสียงในใจของเด็กสาวก็แตกออกเป็นสองแบบ



ฉันจะเก็บแกเป็นคนแรกเลย ไอทหารรับจ้าง!’



นั่นคือเสียงในใจของไป๋อู่ฉางที่มองโชนันและนาอิบตาขวางอยู่ในมุมของตน หากไม่ติดว่าต่างฝ่ายต่างไม่สามารถมีปฏิสัมพันธ์กันได้ และทางฝ่ายเซอร์ไวเวอร์เองก็มองไม่เห็นฮันเตอร์ เขาคงเข้าไปอุ้มคุณหนูหวางมานั่งด้วยกันแล้ว



ท่านพี่ ท่านอิจฉากับแค่เด็กคนหนึ่งเนี่ยนะ



เรื่องของฉัน



เป็นตาแก่ที่ไม่ใจกว้างเอาเสียเลย



ถ้าฉันเป็นตาแก่ นายก็เหมือนกันนั่นแหละ กลับไปยังที่ที่ของนายซะไป๋อู่ฉางเอ่ยเป็นเชิงสั่ง สะบัดหน้าพรืดไปอีกทาง สายลูกปัดประดับผมสองเส้นด้านหลังกระทบกันเกิดเสียงจังหวะหนึ่งภายในห้องที่เริ่มเงียบ...



หลังจากนั้นทั้งหมดก็ถูกย้ายเข้าไปในสถานที่ไล่ล่า ---




*ครืด ครืด*




อ๊า!! รกที่สุดเลย เจ้ากล่องนี่ แถมส่วนใหญ่ก็เป็นขยะทั้งนั้น ไหนล่ะของที่ใช้ประโยชน์ได้น่ะ!”



เมื่อเวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง เสียงโวยวายงอแงประหนึ่งเด็กเล็กๆก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบวังเวงบริเวณด้านนอกโบสถ์แดง ทั้งที่ตามปกติแล้ว [เดอะ มิสเตรส] จะสามารถเปิดกล่องหาของได้โดยที่ฮันเตอร์ไม่รู้ที่อยู่



ทว่าจากเสียงร้องเมื่อครู่ อย่างน้อยๆ พวกเขาก็ต้องได้ยินบ้างแหละ



อุ๊บ! มือทั้งสองตะครุบปากตัวเองทันทีที่รู้สึกตัว ทว่ามันก็สายเกินไป นัยน์ตาสีหวานกรอกไปมา เมื่อไม่เห็นว่ามีความผิดปกติใดๆเกิดขึ้นจึงก้มหน้าก้มตาทํางานต่อ ได้แต่นึกขอโทษ [ทหารรับจ้าง] ซึ่งกําลังถอดรหัสเครื่องแถวนี้ไม่ไกลจากที่หล่อนอยู่



เขาทําตามที่พูดจริงๆ เมื่อมีโอกาสก็จะคอยอยู่ใกล้ๆเท่าที่ทําได้



[เดอะ มิสเตรส] หาของได้ช้ากว่าปกติห้าเปอร์เซ็น แต่ความสำเร็จมีถึงห้าสิบเปอร์เซ็น เพราะเจ้าตัวเล่นหยิบแทบทุกอย่างในกล่องออกมาวางตั้งข้างนอก ยิ่งอันไหนเป็นขยะก็จะโยนทิ้งไป ถ้าทำขนาดนี้แล้วยังหาของที่ต้องการไม่ได้ก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว



*แก๊ก แก๊ก*



.....



*ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก*



ไหงเสียงหัวใจดังเป็นพิเศษแบบนี้ล่ะ?!’



โชนันหยุดการคุ้ยกล่องเมื่อเพิ่งรู้ตัวว่าเสียงหัวใจกำลังดังก้องในหูแถมดังอย่างมากอีกด้วย ราวกับว่าฮันเตอร์อยู่ไม่ไกลจากที่เธออยู่แล้วยังไงอย่างงั้น



มือบางวางทาบอกก่อนหันควับกลับไป ปะทะเข้ากับขายาวๆของใครบางคน พอเห็นรองเท้ากับกางเกงและชายผ้าขาวๆก็คิดว่าไม่คุ้นตาเอาเสียเลย เพราะในความทรงจำที่ผ่านมา ไม่มีฮันเตอร์คนไหนที่สวมเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายลักษณะนี้สักคน



ดวงตาคู่สวยค่อยๆมองไล่ขึ้นไปจนจบที่ศีรษะ



.....



ใครน่ะ?



อืม--- หล่อพอๆกับอู่ฉางเลย ถ้าบอกว่าไม่หวั่นไหวเลย เห็นจะเป็นการโกหกเกินไปล่ะนะ



ถ้าบุพการีทั้งสองยังอยู่และมาเห็นว่า ลูกสาวเพียงคนเดียวกำลังจ้องผู้ชายคนหนึ่งตาแทบค้าง มีหวังโดนสั่งคัดจริตสตรีตระกูลหวางร้อยจบแน่แลย


















ที่มาอ้างอิงชุดใหม่ของคุณหนูหวาง >>

 


THE★FARRY


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #13 tfcygv2550 (@tfcygv2550) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:33
    หนุกดีค่าาาา
    #13
    0
  2. #12 rov062 (@rov062) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:26

    ว้าวชุดสวย

    #12
    0