Au Fic Identity V : Be our mistress

ตอนที่ 3 : เกมที่ 2 ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    7 ก.พ. 62

เกมที่ 2 ความจริง



               



                ร่างบางของคุณหนูน้อยยืนเท้าคางกับราวระเบียงของคฤหาสน์พลางแหงนหน้ามองฟ้าที่ไม่ว่าจะยามไหนก็คงความมืดครึ้มได้ไม่ต่างจากสถานที่ไล่ล่าในต่างมิติเลย มีดีก็แค่พอแยกสว่างกับมืดตามช่วงเวลาได้นิดหน่อย



เด็กสาวหวนคิดเรื่อยเปื่อยถึงฝันที่ตนเห็นเมื่อช่วงเช้ามืด อันที่จริงหากจะเรียกฝันก็ไม่ค่อยถูกเท่าไรนัก มันค่อนข้างก่ำกึ่ง เพราะพอฝันจบ สุดท้ายเป็นเธอที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาพบว่านอนอยู่บนเตียง



ในห้วงนั้น โชนันได้เจอกับ มิสไนติงเกลหญิงสาวผู้มีรูปลักษณ์คล้ายสัตว์ในตำนานอย่างฮาร์ปี้ ต่างกันแค่เธอคนนี้ไม่มีปีกแต่เป็นมือแขนแบบมนุษย์ทั่วไป สวมหน้ากากขนนกปิดใบหน้าช่วงบน



สวัสดี [เดอะ มิสเตรส] เมื่อวานเธอได้เข้าไปเล่มเกมแล้วสินะ เป็นยังไงบ้างล่ะสำหรับเกมแรกของการมาที่นี่หล่อนเอ่ยถามไถ่ เมื่อวานหลังจากที่ถูกสุ่มเข้าเกมไปช่วงเช้า เธอก็ไม่ถูกเลือกอีกเลย ไม่รู้ว่าเพราะรออะไรอยู่หรือเปล่า



อย่างเช่น รอให้มิสไนติงเกลมาพบโดยไม่ทันตั้งตัวแบบนี้



อ้า เธอไม่ต้องตอบฉันหรอก แค่เห็นสีหน้า ฉันว่าฉันพอจะเดาได้แล้วล่ะนะเสียงหัวเราะต่อกระซิกดังขึ้นท้ายประโยคเบาๆ มือเรียวยกขึ้นบังริมฝีปากที่แย้มนิดๆ โชนันที่ยังไม่ทันได้ตอบอะไรก็ทำหน้าตื่นพลางยกมือลูบหน้าลูบตาตัวเอง



หรือเมื่อกี้เธอจะเผลอทำหน้าตาประหลาดๆออกไปโดยไม่รู้ตัว?!



เอ่อ ขอโทษนะคะ ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?



เรื่องไหนล่ะ?



หญิงสาวเอ่ยราวกับรู้



ฉันอยากรู้ว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่โลกนี้ค่ะ! พวกคุณมีส่วนรู้เห็นเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า? เพราะมันเป็นไปไม่ได้แน่ที่จดหมายเชิญนั่นจะถูกส่งมาพอดิบพอดีกับช่วงเวลาที่ฉันตื่นมาในโลกนี้



หืมม์...มิสไนติงเกลลากเสียงในลำคอ ไม่ตอบคำถามในทันที และอาการยกยิ้มน้อยๆนั่นก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรกระจ่างขึ้นเช่นกัน เด็กสาวจึงได้แต่ขมวดคิ้ว



ที่โลกนี้ ทุกคนเข้าใจว่าฉันคือคุณหนูหวาง มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน ในเมื่อนี่ก็คือตัวฉัน! ทั้งชื่อ ทั้งร่างนี้ คือโชนัน หวาง! คือตัวฉันคนเดิม ไม่มีทางเหมือนหรือกลายเป็นคนอื่นไปได้หรอก



“…..” มิสไนติงเกลเงียบ ก่อนจะตอบกลับ สาวน้อย เธอรู้ได้ยังไงว่าตัวเองเป็นใครอีกคน ไม่ใช่ คุณหนูหวางอย่างที่เธอเข้าใจ บางทีสิ่งที่เธอคิดมันอาจจะเป็นแค่ภาพฝันอันเลือนลางก็ได้



หมายความว่ายังไง?



เธอน่าจะรู้สึกได้ด้วยตนเองนะ ฉันเชื่อว่าอีกไม่นานเธอจะได้คำตอบ ฮันเตอร์คนนั้นเอง...ก็พูดอะไรที่ทำให้เธอสับสนเหมือนกันใช่ไหมล่ะนิ้วเรียวกรีดผ่านริมฝีปาก



โชนันมีสีหน้าตื่นตระหนกขึ้นมาอีกครั้งและคราวนี้นำพาอาการหน้าแดงด้วยความเขินอายมาด้วย



อะไรที่มันฟังดูแปลกๆ...



เสียงนั้นกล่าวทิ้งท้าย  ก่อนที่มือเรียวซึ่งยกกรีดริมฝีปากจะโบกสะบัดให้ม้วนกระดาษม้วนหนึ่งลอยมาหาเด็กสาวตัวเล็กซึ่งยกมือรับแทบไม่ทัน



นี่ก็หมดเวลาของฉันแล้ว เรื่องความสามารถในฐานะเดอะมิสเตรส คำอธิบายทั้งหมดอยู่ในกระดาษม้วนนั้น เอาไปอ่านเองก็แล้วกัน



อ่า... หลังจากนั้นเธอก็สะดุ้งตื่นมาบนเตียงในห้องพักของตัวเอง ส่วนกระดาษม้วนนั้นเธอก็ถือกอดมันไว้



“…..”



.....ฮันเตอร์คนนั้นเอง...ก็พูดอะไรที่ทำให้เธอสับสนเหมือนกันใช่ไหมล่ะ



ร่างบางมีสีหน้าครุ่นคิดก่อนฟุบหน้าลงกับแขนที่วางบนราวระเบียง จากนั้นภาพเหตุการณ์เมื่อวานก็ไหลเวียนกลับมาปรากฎฉายชัดในความรู้สึกราวกับม้วนฟิล์ม...



เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อวานในระหว่างเล่นเกมไล่ล่านั่นแหละ---



“.....”



โชนันยิ้มอ่อนให้ไป๋อู่ฉาง พยายามส่งสายตาอ้อนวอนที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ดูท่าทางอีกฝ่ายจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ หลังจากพาเธอมานั่งเก้าอี้ได้สำเร็จ เขาก็ขวางทางหนีไว้ทั้งหมด



ตอนนี้สายตาของเธอถูกบดบังเหลือเพียงร่างสูงโปร่งของไป๋อู่ฉางอยู่ในสายตาเท่านั้น



ไม่ไปไล่คนอื่นจะดีหรอคะ?



หืมม์--- สำหรับฉันแล้ว การได้เฝ้าเธอมันน่าสนใจมากกว่านะ อีกอย่างเพื่อนเธอก็ถูกส่งกลับคฤหาสน์เกือบหมดแล้วด้วย ดังนั้นไม่มีความจำเป็นที่จะต้องไล่ล่าต่อให้เหนื่อยไป๋อู่ฉางเอ่ยด้วยท่าทางสบายๆ ดูเขาจะไม่เดือดร้อนเลยสักนิดที่ทำแบบนี้



“…..”



ก็แค่รอให้คนที่เหลืออยู่ประกาศยอมแพ้ก็พอ



แย่แล้วสิ…’



ไป๋อู่ฉางยกยิ้ม ขณะที่ดวงตาหรี่ลง นัยน์ตาสีม่วงวาววับราวกับผู้ล่าที่มองเหยื่อ



ไม่รู้มาก่อนเลยว่า อู่ฉางร่างขาวจะยิ้มได้อันตรายต่อหัวใจแบบนี้! ขืนมองนานกว่านี้ มีหวังฉันได้เผลอหลุดปากพูดอะไรแปลกๆออกไปแน่เลยโชนันคิดพลางเบือนหน้าหนี



ไหนจะเสียงเขาอีก พูดดีๆก็ได้!! ไม่ต้องมาทำเสียงทุ้มต่ำกระซิบราวกับจะยั่วกันแบบนี้---



ตอนนี้เพื่อนในทีมที่เหลืออยู่ก็มีแค่ [ทนายความ] ซึ่งเธอไม่ขอคาดหวังอะไรกับคนคนนี้แล้วกัน เพราะดูท่าทางเขาก็ไม่ได้ถูกชะตาอะไรกับเธอเท่าไรนัก คงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมาช่วย อีกอย่างตอนที่อยู่ในห้องรอเล่น เขาก็พูดเองว่า ‘…ถ้าไม่ผ่านทั้งสี่คน ก็ไม่มีใครได้ออกจากคฤหาสน์ไปทั้งนั้น



สำหรับทนายความอย่างเขา ระหว่างกลั้นใจถอดรหัสจนเสร็จและไปเปิดประตู หรือลงหลุม ไม่ว่าทางไหนล้วนแต่ดีกว่ามาช่วยเธอให้เจ็บตัวเปล่าๆทั้งนั้น



...!”



ฮันเตอร์หนุ่มมองท่าทีของร่างบางตรงหน้าอย่างพิจารณา จนกระทั่งสายตาไปสะดุดกับกำไลสองวงที่ส่งประกายวิบวับมาให้เห็นในความขุ่นมัวของสภาพอากาศ



ไป๋อู่ฉางหรี่ตาลงชั่วครู่หนึ่ง



อ๊ะ!”



มือเรียวสีเทาคว้าข้อมือเล็กขึ้นมาเพื่อดูให้แน่ใจ



หูเต๋อ(ผีเสื้อ)?!”



กำไลวงน้อยห้อยจี้ผีเสื้อกางปีก ตัวหนึ่งประดับพลอยกลางตัวสีฟ้า อีกตัวเป็นพลอยสีแดงเล็กๆหลายเม็ดแต่งแต้มอยู่บนปีก ไป๋อู่ฉางตวัดสายตามองเด็กสาวผู้เป็นเจ้าของอย่างยากจะเชื่อ ทว่านั่นก็แค่ไม่กี่ส่วนของทั้งหมด



มัน...ทำไมหรอ?โชนันถามอย่างไม่เข้าใจ ทำไมเขาต้องมองเธอด้วยสายตาแบบนั้นด้วย



นี่ไม่ใช่สิ่งที่จะหาซื้อได้ทั่วไปตามร้านค้า และคนที่จะมีสิ่งนี้ได้มีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น เธอไปได้มันมาจากไหน?!”



โชนันเห็นดวงตาอีกฝ่ายค่อยๆหรี่ลง หัวใจพลันเต้นแรงอย่างไม่ทราบสาเหตุ เด็กสาวรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แรงเต้นของหัวใจยามฮันเตอร์อยู่ใกล้ หากเต้นเพื่อคำพูดของคนตรงหน้า ทำไมกัน?!



ฉันไม่รู้ แต่มันก็ติดตัวฉันมาตั้งแต่แรกแล้วนะคะเด็กสาวส่ายหน้าตอบ เธอไม่ได้โกหกหรือบิดเบือน ว่าไปตามจริงซึ่งไม่อาจอธิบายให้กระจ่างได้



[อู่ฉาง] นิ่งฟัง ก่อนจะค่อยๆถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึก



เด็กใหม่ เธอชื่ออะไร?



ก็ [เดอะ มิสเตรส]…”



เสียงหวานเงียบหายไปเมื่อนิ้วเรียวจรดริมฝีปากแผ่วเบาก่อนจะเลื่อนไปที่ริมฝีปากเจ้าของเช่นกัน จากนั้นลดลงมาวางมือที่แขนเก้าอี้ ท่าทางคล้ายคุกคามขึ้นทุกขณะ เมื่อไม่ใช่แค่ใบหน้าหล่อเหลาที่เคลื่อนเข้ามา เข่าซ้ายยังแทรกมาระหว่างกลางขาเรียวที่แยกออก



ฉันหมายถึง--- ชื่อจริงๆของเธอ



“…โชนัน



“!!”



ดวงตาคู่สวยจับอาการผิดสังเกตบนใบหน้าของอู่ฉางร่างขาวได้ชั่วขณะหนึ่ง



โชนัน หวาง



*ตึก*



.....



ตอนนั้นเองที่ความทรงจำถูกทำให้หยุดลงด้วยเสียงบางอย่างซึ่งดังขึ้นข้างหู เมื่อเงยหน้าขึ้นมองที่มาของเสียงจึงได้พบกับร่างสูงโปร่งในชุดจีนของฮันเตอร์หนุ่ม [อู่ฉาง] หรือพูดให้ถูกก็คือ อู่ฉางร่างขาว ไป๋อู่ฉาง



สายลมราวกับรู้หน้าที่จึงพัดผ่านร่างของชายหนุ่มซึ่งยืนอยู่บนราวระเบียง เปียขาวซึ่งรัดด้วยผ้าสีฟ้าลู่ไหวไปตามทางลมน้อยๆ เด็กสาวมองภาพตรงหน้าเสมือนต้องมนตร์



ที่คฤหาสน์แห่งนี้ แม้ทั้งฮันเตอร์และเซอร์ไวเวอร์ต่างแยกกันอยู่ ทว่าบางครั้งพวกเขาก็ได้มีโอกาสพบปะกัน และกรณีโชนันที่มาที่นี่เป็นครั้งแรกเมื่อวานนี้ก็ได้เห็นแล้วว่า ผู้ที่มาเปิดประตูให้นั้นคือหนึ่งในฮันเตอร์อย่างสาวเกอิชา



ถึงอย่างนั้น



คุณ--- ท่านมาทำอะไรที่ฝั่งนี้?โชนันเปลี่ยนคำเรียกอีกฝ่ายเมื่อรู้สึกว่าการเรียกคุณกับอีกฝ่าย ช่างไม่ให้ความรู้สึกที่คุ้นชินเอาเสียเลย รวมถึงการมีอยู่ของอีกฝ่ายด้วยเช่นกัน เธอยังคงใจเต้นเอาง่ายๆทุกครั้งที่เห็นอีกฝ่าย คงต้องใช้เวลากับเรื่องพวกนี้ไปอีกสักพัก



...การพบกันระหว่าง [เดอะ มิสเตรส] และ [อู่ฉาง]



มันคงไม่ใช่ความบังเอิญแบบนั้น



เราก็แค่อยากมาหา หูเต๋อน้อยเท่านั้นเอง



คำว่าเรา อาจฟังดูสับสนในทีแรก แต่นั่นคือวิธีการแทนตัวเมื่อพูดถึงใครอีกคนที่บัดนี้ยังสถิตร่างและดวงวิญญาณอยู่ในร่มกระดาษสีดำในมือสีเทาซึ่งมักจะถือติดตัวไว้ตลอดเวลา



หูเต๋อ ความหมายคือ ผีเสื้อ แล้วมันก็หมายถึงเธอ ที่มีคำว่า โช(ผีเสื้อ) อยู่ในชื่อ ไป๋อู่ฉางเรียกเธอแบบนั้นตั้งแต่ได้รู้ชื่อจริงของตนและเธอก็ยินยอมให้เขาเรียกอย่างไร้ข้อกังขา



ไป๋อู่ฉางผลุบตาลงพลางส่งเสียงในลำคอหัวเราะน้อยๆเมื่อเห็นใบหน้าที่มีแต่คำถามของร่างบาง



เธอดูสงสัยนะเขาเพียงว่าไปตามเนื้อผ้า



เมื่อตื่นมาท่ามกลางสิ่งไม่คุ้นเคย ย่อมต้องมีแต่ความสงสัย และนี่เป็นอีกเรื่องที่ทำให้เป็นแบบนั้น...



“…..”



ไป๋อู่ฉางไม่โต้ตอบสิ่งใด นอกจากก้าวทิ้งตัวลงมายืนกับพื้นข้างหล่อน



ท่าทีของท่านมันบอกอะไรบางอย่าง



อะไรบางอย่าง?



“…..” โชนันเงียบไปหลังจากพูดทิ้งท้ายเพียงเท่านั้นและได้แต่เอ่ยต่อเงียบๆในใจ



ว่า พวกท่านกับคุณหนูหวางอาจมีความสัมพันธ์บางอย่าง และกำไลผีเสื้อทั้งสองวงนี้ก็ได้บอกใบ้แล้วว่า มันอาจมาจากเหล่าอู่ฉาง เมื่อวานพอได้เห็นท่าทีของไป๋อู่ฉางตอนถามเธอเรื่องกำไลนี่ โชนันจึงได้รู้ว่าสิ่งที่ตนคิดมาแต่ต้นนั้นไม่ได้ผิดไปเลย



มันคือของสำคัญจริงๆ



แต่ในลักษณะไหนล่ะ? เป็นไปได้ไหมว่า



อาจจะเป็น---



หูเต๋อน้อย...



ร่างบางเงยหน้าตามเสียง ก่อนจะพบว่าบัดนี้อีกฝ่ายอยู่ใกล้ตนมากแค่ไหน ทั้งตัวเธอก็สูงเลยเอวอีกฝ่ายมาไม่ถึงสิบเซ็นฯเลยด้วยซ้ำมั้ง



“!!?



รู้ตัวอีกทีก็ถูกฉกฉวยริมฝีปากไปโดยไม่ทันตั้งตัว ดวงตาโตเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก ใบหูอ่อนใสกลายเป็นสีแดงของความเขินอาย ร่างบางรู้สึกได้ถึงมือเรียวที่กดท้ายทอยตนไว้เพื่อให้สามารถรับสัมผัสที่เขามอบให้ได้มากที่สุด ส่วนบริเวณเอวบางก็ถูกแขนแข็งแรงอีกข้างกักขังไว้



ไม่ใช่แค่จูบธรรมดา แต่มันผสมผสานหลากอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความโหยหาเอาไว้ ยิ่งเขาโน้มตัวลงมาแค่ไหน กกกอดเธอแน่นมากเท่าไร โชนันก็ยิ่งรู้สึกสิ้นสติไปกับการจูบที่ราวกับจะสูบวิญญาณออกจากร่าง



มือที่ตั้งท่าจะผลักร่างโปร่งออกตั้งแต่เริ่มก็อ่อนแรงไปหมดจนได้แต่เกาะเกี่ยวไหล่หนาไว้



พอ...อื้อ!”



เจ้าสิ่งแปลกปลอมนุ่มชื้นที่เข้ามารุกรานหนักหน่วงกว่าเดิมทำเอาเธอไม่อาจส่งเสียงพูดอะไรต่อได้ไปมากกว่านี้ เพราะนั่นยิ่งเป็นการเปิดโอกาสให้เขาเอาแต่ใจมากยิ่งขึ้น



ร่างบางตาปรือได้แต่สั่นสะท้านไปกับจูบของอีกฝ่าย



...อาจจะเป็น คนรัก(?)



 

ครั้งหนึ่งข้าฝันว่าเป็นผีเสื้อ

โบยบินไปมา เริงร่าอย่างอิสรเสรี

ปราศจากความกังวลอันใด

ผีเสื้อรู้ว่าตัวมันคือจวงโจว

ทันทีทันใด ที่ตื่นขึ้นมา

ก็รู้สึกตัวว่าข้า คือ จวงโจว

.

.

 

ข้ารู้สึกว่ายากที่จะบอกได้ว่า

ตนเองคือ จวงโจว ที่ฝันไปว่า เป็นผีเสื้อตัวหนึ่ง

หรือว่า ผีเสื้อตัวนั้น ฝันไปว่ามันคือ จวงโจว

ระหว่างผีเสื้อกับจวงโจวนั้น จะต้องแตกต่างกันแน่ๆ

(Cr. บทกวี ความฝันผีเสื้อ /เพจ เข้าใจไชน่า 理解中國)




สาวน้อย เธอรู้ได้ยังไงว่าตัวเองเป็นใครอีกคน ไม่ใช่ คุณหนูหวางอย่างที่เธอเข้าใจ บางทีสิ่งที่เธอคิดมันอาจจะเป็นแค่ภาพฝันอันเลือนลางก็ได้



น่าแปลกที่ประโยคนั้นของมิสไนติงเกลกลับดังในห้วงนึกขณะนี้...











ตอนหน้าส่งแบล็คเข้าประกวด---




THE★FARRY

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #8 jirapon1479 (@jirapon1479) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:58

    กรี้ดดดดดดดดช๊อตนี้เสียเลือด และมีความจะส่งพี่ปาเยี่ยประกวดอีก กรี๊ดดดดดดดดสลบ มาต่อนะคะไรท์ จะรอนะคะ

    ปล.ผีเสื้อ ภาษาจีนกลางต้องเป็นหูเตี๋ย นะคะ

    #8
    1
    • #8-1 Tsuki Makoto (@lion4748) (จากตอนที่ 3)
      9 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:24
      เสียเลือดไปพร้อมกับไรท์เสียดีๆ555 // เรื่องภาษาจีนคําว่าผีเสื้อ จริงด้วยอ่ะ ไปลองเช็คมาใหม่ เออ...ก่อนหน้านี้เอาคําว่า หูเต๋อ มาจากไหนวะะะ ??
      #8-1
  2. #7 tfcygv2550 (@tfcygv2550) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:11

    สนุกมากกกก
    #7
    0
  3. #6 tfcygv2550 (@tfcygv2550) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:10
    อร๊ายยยยยยนุ้งรออยู่น้าาาาา
    #6
    1
    • #6-1 Tsuki Makoto (@lion4748) (จากตอนที่ 3)
      7 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:16
      ขอบคุณที่ติดตามกันจ้า
      #6-1