คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic Prince of tennis : ผจญภัยในดินแดนขนมหวาน

โดย Makoto

Spacial From Fic Prince of tennis ... Happy Valentine Day!! > 0 < จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อพวกเขาตื่นมาต้องพบว่าที่ที่อยู่นั้น ไม่ใช่โลกของพวกเขา

ยอดวิวรวม

1,457

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


1,457

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


3
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 มี.ค. 52 / 09:00 น.
นิยาย Fic Prince of tennis : 㹴Թᴹҹ Fic Prince of tennis : ผจญภัยในดินแดนขนมหวาน | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ยินดีต้อนรับขอรับ ^   ^

ติ-ชมกันได้นะขอรับ
และ
...
อ่านให้สนุกนะขอรับ
 
งานนี้ขอฉลองวันเกิดสองพี่น้องฟูจิหน่อย ^ ^
ถึงสําหรับฟูจิจะไม่มีแต่ขอฉลองก็แล้วกัน
ส่วนยูตะขอเป็นการย้อนหลังนะขอรับ




~ Tsuki MakotO ~
Date  13.2.52









che ery    che ery ph en Dr. Fu 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 มี.ค. 52 / 09:00


!! Short_FIC !!
By MakotO



เช้าวันหนึ่งที่โรงเรียนเซงาคุ วันนี้เป็นวาเลนไทน์ซึ่งเป็นวันที่เหล่าบรรดาสาวๆต่างรอคอยเพราะอะไรน่ะหรอ...

"เฮ้!ว่าไงโมโมะ" คิคุมารุเอ่ยทักรุ่นน้องอย่างร่าเริงเช่นเคยพร้อมกับเดินตรงเข้าไปหา โมโมะสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปทักกลับและยิ้มแหยๆจากนั้นก็หันกลับไปทางเดิม

"อ้าวๆเป็นอะไรไปน่ะ ทําไมทําหน้ายังกับท้องเสียไม่ได้เข้าห้องน้ำมาสองปีงั้นแหละ - -" คิคุมารุถามพลางเลิกคิ้วมองและเดินเข้าไปจับไหล่โมโมะไว้

"...."


นั่นก็เพราะว่า...


"อ๋อ~พอรู้แล้วล่ะ วันนี้วันวาเลนไทน์นี่น้า งั้นก็คงจะมีจดหมายไม่ก็ช็อคโกแลตอยู่ในตู้มั้งล่ะน้า" คิคุมารุลองมองพิจารณาสักพักก็ร้องอ๋อออกมาทันที ที่โมโมะดูแปลกๆคงจะทําใจก่อนเปิดตู้เปลี่ยนรองเท้าล่ะสิท่า

"ฮึ่ย!อะไรกันน่ะฮะรุ่นพี่คิคุมารุ เปล่าซักหน่อย" โมโมะปฏิเสธพร้อมกับเปิดตู้รองเท้าตัวเองและก็มีบางอย่างหล่นตกลงพื้นไป

คิคุมารุและโมโมะมองลงไปที่พื้นก็พบว่าที่ตกไปนั้นก็คือ กล่องช็อคโกแลตนั่นเอง มีอยู่ประมาณ 2-3 กล่องได้ถ้าไม่นับอันที่ใส่ไว้ในถุงที่มีอยู่สองถุงเล็ก

และทั้งสองก็รู้ได้ทันทีเลยว่ามันเป็นช็อคโกแลตวาเลนไทน์จากสาวๆที่ทํามาแล้วแอบใส่ไว้ในตู้นั่นเอง


...เป็นวันที่พวกเธอจะทําช็อคโกแลตมอบให้กับคนที่รักหรือคนที่แอบชอบน่ะสิ หรือมันอาจจะเป็นวันที่บางคนได้สารภาพรักก็เป็นได้


"แหม!ดีใจด้วยนะโมโมะ ของชั้นเองก็มีเหมือนกันแหละแต่ดูเหมือนจะแพ้ฟูจิขาดลอยเลยล่ะ รายนั้นของเต็มมือเลย เห็นทีชั้นต้องไปช่วยถือซักหน่อยแล้วล่ะไม่งั้นได้ไปชมรมช้าแน่ ไปก่อนนะโมโมะ" แล้วคิคุมารุก็วิ่งขึ้นบันไดไป

...................

ที่สนามชมรมเทนนิสเซงาคุ

"ทุกคนวิ่งสนาม 20 รอบ!ปฏิบัติ!!" เสียงเทะสึกะดังสั่งทุกคนโดยมีอาจารย์ริวซากิคอยคุมอยู่ห่างๆ

"เฮ้ๆ!มีใครพอรู้บ้างว่าเทะสึกะได้ช็อคโกแลตเท่าไรเอ่ย" คิคุมารุเอ่ยขึ้นระหว่างวิ่ง

"หึๆๆคงเยอะกว่าชั้นนั่นแหละ วันนี้รู้สึกว่าจะมีผู้หญิงมาให้ช็อคโกแลตไม่เว้นห่างกันเลยนะแต่ดูเหมือนเทะสึกะจะไม่ยอมแตะมันเลยล่ะนะ" ฟูจิพูดพลางหัวเราะออกมาเบาๆ

"ว้า~!แบบนี้พวกผู้หญิงก็เสียใจแย่สิฮะ รุ่นพี่ฟูจิ" โมโมะว่า

"แต่ก็สมกับเป็นเทะสึกะนั่นแหละนะ ไม่ค่อยคิดจะสนใจเรื่องพวกนี้ซักเท่าไรหรอก อีกอย่างกินมากๆแล้วน่าเป็นห่วงน้ำหนักชะมัด" โออิชิพูดเสริม

"อะไรกันโออิชิ นายเองก็ได้ด้วยไม่ใช่หรือไงอ่ะแถมกินไปอันนึงแล้วด้วย"

"อะไร!?นั่นมันของนายไม่ใช่หรือไงเอจิ" โออิชิพูดแล้วลดฝีเท้าวิ่งลงมาขนาบข้างคิคุมารุ

"ก็แหม จะเก็บไว้กินคนเดียวเดี๋ยวน้ำหนักก็ขึ้นนี่นา เห็นงี้ชั้นก็ห่วงเหมือนกันนะ"

"แต่ชั้นมีความรู้สึกแปลกๆยังไงก็ไม่รู้สิ" คุณทากะพูดขึ้น

"ยังไงหรอคุณทากะ" โมโมะถาม

"ก็ตัวมันหนักขึ้นๆยังไงก็ไม่รู้สิ วิ่งไม่ค่อยเร็วเลย"

"เอ๋!?" แล้วโมโมะก็หันกลับไปมองด้านหลังก็พบว่า พวกสมาชิกที่เหลือที่ควรจะวิ่งตามอยู่ ลงไปนั่งแปะกับพื้นซะแล้วบางคนก็หน้าคะมํากับพื้นไปเลย

โครม!!

คุณทากะที่เมื่อกี้บอกว่า รู้สึกตัวหนักๆ ก็ล้มไปเหมือนกันกับเจ้าพวกนั้นและตามมาด้วยไคโดซึ่งวันนี้ดูเหมือนจะเงียบผิดปกติ

"ค่ะ..คุณทากะ เจ้าอสรพิษ!! / คุณทากะ ไคโด!!"

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ!" เทะสึกะตะโกนพร้อมกับเดินเข้ามา แต่ยังไม่ทันถึงตัว จุ่ๆก็มีกลุ่มหมอกลงมาบดบังอย่างน่าประหลาดพร้อมกับควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากกลางสนามล้อมเอาไว้

"น่ะ..นี่มันอะไรกันน่ะ" ฟูจิพูดแล้วมองไปรอบๆตัวที่ตอนนี้มีแต่กลุ่มควันสีขาวล้อมอยู่และไอเย็นจากหมอก

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย" โออิชิร้อง ข้างๆเค้ามีคิคุมารุยืนอยู่ด้วย


"หึ!ฮะๆๆๆ!!อย่ากังวลไปเลยน่า นี่แค่บังเอิญหรอก" เสียงปริศนาดังขึ้น จากนั้นสติของพวกเขาก็ดับลง

.......

....

"ย...นาย"

'เสียงใครกันน่ะ'

"เฮ้!ไม่เป็นไรนะ หวังว่านายคงได้ยินที่ผมพูดนะ" บุคคลปริศนาเอ่ยทักกับเด็กหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีฮาเซลที่ตอนนี้นอนคว่ำไม่ได้สติอยู่กับพื้นหญ้า

"อืม...ที่นี่ที่ไหนกันน่ะ แล้วนาย.." เรียวมะค่อยๆลืมตาแล้วกระพริบสองสามทีก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นนั่ง และหันไปพบกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งซึ่งมีผมสีน้ำเงินและคาดผ้าคาดหัวสีเขียว สีหน้าบ่งบอกว่าสงสัยในตัวเขาสุดๆ

"ว่าไง ผมชื่อไทจิ พอดีผมเจอนายนอนสลบอยู่ริมแม่น้ำน่ะเลยพามาที่นี่พร้อมกับคนพวกนั้นน่ะแล้วว่าแต่นายชื่ออะไรงั้นหรอ" ไทจิพูดพร้อมกับชี้ไปทางใต้ต้นไม้ซึ่งมีคนประมาณ 2 คนนอนอยู่

"เอจิเซ็น... เรียวมะ" เรียวมะพูดออกมาพลางมองสํารวจคนตรงหน้า

เหมือนหมอนั่นที่เป็นผู้จัดการทีมยามาบูกิเลย แต่รู้สึกว่าจะไม่ได้คนคนเดียวกันเลยแฮะ หมอนั่นมีตาสีน้ำตาลแต่คนนี้ตาสีฟ้า ไม่ๆๆ!ยังไงก็ไม่มีทางเป็นคนคนเดียวกันเด็ดขาด(หนูมะเริ่มไปแล้ว - w - )แถมหมอนี่ก็ดูท่าทางกวนส้นไม่เหมือนกับหมอนั่นเลยสักนิด

"อืมยินดีที่ได้รู้จักนะ อ๊ะ!พวกนายฟื้นแล้วสินะ" ไทจิพูดขึ้นและหันไปหาสองคนนั้นที่เมื่อกี้นอนอยู่ใต้ต้นไม้ซึ่งตอนนี้ลุกขึ้นมาเดินได้แล้ว

"รุ่นพี่คิคุมารุรุ่นพี่โมโมะ!!"

"เอจิเซ็น!!"

"อ้าว!นี่รู้จักกันแล้วหรอเนี่ย แล้วว่าแต่พวกนายสามคนไปทําอะไรกันอยู่ที่ริมแม่น้ำช็อคโก้ล่ะถึงได้หมดสติกันไปแบบเนี่ย"

"แม่น้ำ" (คิคุมารุ)

"ช็อคโก้" (โมโมะ)

"งั้นหรอ" (เรียวมะ)

"ก็ใช่น่ะสิ พวกนายไม่รู้จักแม่น้ำช็อคโกงั้นหรอ!!?บ้านน๊อก~บ้านนอก! = - =" ไทจิพูดพลางกุมขมับ

"หนอย~!!ว่าไงนะไอ้เปี๊ยก" โมโมะทําท่าจะเข้าไปขย้ำคอไทจิซะให้ได้แต่ดูเหมือนเจ้าเด็กนี่จะรอดไปได้สักพักเพราะโมโมะถูกคิคุมารุดึงตัวไว้

"ไม่เอาน่าโมโมะ เออนี่ว่าแต่ที่นี่ที่ไหนงั้นหรอช่วยบอกหน่อยได้ไหม"

"เฮ้อ~เอาล่ะผมจะบอกให้ก็ได้ แต่ต้องมีอะไรมาแลกกันก่อน" ทั้งสามมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที โมโมะและคิคุมารุหันมองหน้ากันก่อนจะหันกลับไปหาไทจิที่ยืนกอดอกอยู่

“แต่ว่าพวกชั้นไม่มีของติดตัวมาเลยนะแล้วจะเอาอะไรล่ะ” โมโมะพูด

"ผมไม่เอาอะไรมากหรอก แค่พวกนายเอาช็อคโกแลตมาให้ผมน่ะนะ ^  ^ " ไทจิพูดแล้วยิ้มพลางมองไปที่กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของคิคุมารุจนทั้งสองคนต้องมองตาม

"อะ..อะไรหรอ!?" คิคุมารุเริ่มเหงื่อตก

"นายมีช็อคโกแลตอยู่ในนั้นใช่ม้า~ ^  ^ กลิ่นมันลอยมาแตะจมูกผมแหนะ!" ไทจิพูดพลางหรี่ตามองและยิ้มจนปากแทบจะฉีกถึงหู

"หา!?" โมโมะและเอจิเซ็นหันมองคิคุมารุทันควันส่วนเจ้าตัวก้ได้แต่หัวเราะให้แห้งๆ

"แหะๆๆ! ^  ^ อุตส่าห์แอบซุกไว้ตั้งนานขนาดเทะสึกะยังไม่รู้เลยนะเนี่ย แต่ว่าต้องให้จริงอ่ะ"

"แล้วแต่นาย ถ้านายไม่ให้ผมก็ไม่บอกหรอกนะ" ไทจิพูดแล้วแบมือทําหน้าเหรอหรา

"อึก!... เออก็ได้ๆ" คิคุมารุทําท่าจะไม่ยอมให้แต่เนื่องจากโมโมะและเรียวมะมอตาขวาง จนในที่สุดคิคุมารุก็ยอมล้วงหยิบช็อคโกแลตอันนึงส่งให้ไทจิไป ไทจิรับมาแกะออกกินทันทีแล้วพูดต่อว่า

"เอาล่ะ!ที่ที่พวกนายอยู่คือ สวีทแลนด์ สวรรค์แห่งขนมหวาน ที่ที่พวกนายอยู่นี่คือ เขตมัชช์ช็อค ซึ่งมีคุ้กกี้เห็ดยักษ์อยู่มากมาย"

"เดี๋ยวๆนายจะบ้าหรือไง มีที่ไหนคุ้กกี้เห็ดแล้วสวีทแลนด์อะไรนั่นมันจะไปมีได้ยังไงกัน" โมโมะแย้ง

"อ้าว!ถ้าพวกนายไม่เชื่อก็ลองมองไปด้านหลังสิ" ไทจิพูดขณะที่ช็อคโกแลตยังอยู่ในปากพลางชี้ไปหาพวกเขา ทั้งสามหันหลังไปมองตามที่ไทจิแล้วก็พบว่า เบื้องหน้ามีเห็ดยักษ์อยู่มากมายตามที่ไทจิพูด แถมเป็นสีน้ำตาลของคุ้กกี้อีกแล้วยังมีแยมรสต่างๆป้ายเป็นรูปวงกลมด้านบนอีก มันเหมือนเห็ดของจริงทุกประการเพียงแต่ว่ามันเป็นคุ้กกี้

"มะ..ไม่จริงน่า O _ O" โมโมะพูดแล้วเอื้อมมือไปหยิกแก้มเรียวมะ

"โอ๊ย!!ผมเจ็บนะครับรุ่นพี่โมโมะ!" เรียวมะร้องแล้วลูบแก้มเบาๆ

"ว่าไง!?ทีนี้เชื่อหรือยัง เอาล่ะ!ขอแนะนําตัวอีกครั้งนะ ผมชื่อไทจิ เป็นผู้ดูแลสวนมัชช์ช็อคแห่งนี้"

"หา!?"

"เดินออกจากที่นี้ไปอีกประมาณสามกิโลฯพวกนายจะเจอกับบ้านลูกกวาด ไปที่นั่นพวกนายอาจจะได้ข้อมูลเกี่ยวกับที่นี่เพิ่มขึ้นอีกเยอะเลย" และเมื่อทั้งสามหันกลับไป ไทจิก็หายตัวไปซะแล้ว ทําเอาทั้งสามตกใจไปตามๆกัน

"...."

"จะเอาไงดีล่ะฮะรุ่นพี่..." เรียวมะพูดแล้วดึงปีกหมวกลง

"ก็ลองไปตามที่เจ้านั่นบอกก็แล้วกัน" คิคุมารุพูดแล้วเดินนําทั้งสองไป


(ในที่สุดทั้งสามก็เดินมาถึงบ้านลูกกวาด)
"หวาว~สุดยอดเลย!เนี่ยน่ะหรอบ้านลูกกวาด" คิคุมารุร้องแล้วมองบ้านหลังหนึ่งที่ตั้งระหง่าอยู่ตรงหน้า มันมีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไป บ้านหลังนี้ดูยังไงก็รู้ว่าทํามาจากขนมหวานทั้งนั้นและส่วนประกอบหลักก็คือลูกกวาดซึ่งชื่อมันก็บอกอยู่แล้ว

'บ้านน่ากินจัง -  -' โมโมะคิด

โป๊ก!!

"เสียมารยาท!! นั่นคือคําที่สมควรคิดกับบ้านของคนอื่นเขางั้นหรอเจ้างั่ง!!" เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกับของบางอย่างลอยกระแทกไปใส่หัวโมโมะจนล้มไปนอนกับพื้น คิคุมารุและเรียวมะหันไปทางทิศที่ของถูกขว้างมาทันที

"มองอะไรไม่ทราบยะ!" 

เด็กสาวกอดอกพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เธอมีผมยาวสีดํามัดไว้ท้ายทอยด้วยเชือกสีส้มอ่อน นัยน์ตาสีเขียวสดใสกลมโตดูดื้อรั้น ใบหน้าโดยรวมแล้วน่ารักใช่เล่น สีหน้าของเธอบ่งบอกว่าไม่พอใจสุดๆ

"โอ๊ย!น่ะ..นี่เธอรู้ได้ยังไงเนี่ยว่าชั้นคิดอะไรอยู่" โมโมะที่ฟื้นจากการโดนปาของใส่ลุกขึ้นมาถามเด็กสาวด้วยความเจ็บ

"อย่าถามมากเลยน่า นี่ฮิสะ!ทีหลังอย่าปาสโตนแคนดี้ใส่คนอื่นแบบนี้สิ" อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังพวกเขา ทั้งสามหันไปมองด้านหลังส่วนฮิสะก็ยังคงมีสีหน้าเดิมอยู่แต่อ่อนลงเล็กน้อย

"พี่โคกะ" เด็กสาวนาม 'ฮิสะ' พูดแล้วเอามือที่เท้าเอวลง ทั้งสองอยู่ในชุดเมดสีชมพูกระโปรงยาวประมาณเข่า หญิงสาวซึ่งยืนอยู่ต่อหน้าพวกเขาคาดว่าอายุคงจะไล่เลี่ยกัน 

เธอมีนัยน์ตาสีเดียวกับฮิสะ ผมยาวถึงเอวสีดํา เธอมีสีหน้าที่อ่อนโยนผิดกับน้ำเสียงที่เอ่ยดุเด็กสาว มือข้างหนึ่งของเธอถือกล่องใบเล็กซึ่งผูกด้วยริบบิ้นสีน้ำเงินไว้ อีกมือหนึ่งเธอก้มลงไปเก็บสโตนแคนดี้ที่ว่าขึ้นมา

"สโตนแคนดี้!?" เอาล่ะสิ มีเรื่องน่าสงสัยอีกแล้ว

"ก็แหมให้ทําไงได้ล่ะ ก็หมอนี่ดันมาคิดอะไรบ้าๆกับบ้านของเราก่อนหนิ" ฮิสะเถียงอย่างไม่ยอม

"แต่ก็ไม่ควรปาขนมใส่หัวเค้า เกิดเราไม่มีสโตนแคนดี้ส่งเข้าตลาดโรลสตรีทขึ้นมาจะทํายังไง" ที่แท้ก็ห่วงว่าตัวเองจะไม่มีของส่งไปขายนี่เองหรอแม่คุณ =  w  =

"ค่าๆ ขอโทษค่า" ฮิสะตอบส่งๆก่อนจะเปิดประตูซึ่งทําด้วยคุ้กกี้เดินกระแทกเท้าเข้าไป

"เฮ้อ~ ..เอาล่ะ!พวกนายเข้ามาในบ้านก่อนสิ ส่วนนายเดี๋ยวชั้นจะทําแผลให้" โคกะเอ่ยชักชวนทั้งสามให้ตามเข้ามาในบ้าน


แอ๊ด~

"ว่าไงโคกะทําไมถึงช้าอย่างงี้ล่ะ อ้าว!?แล้วนั่นใครกันน่ะ" หญิงสาวผมสั้นในชุดเมดสีฟ้าคนหนึ่งเอ่ยทักโคกะอย่างร่าเริงก่อนจะสังเกตเห็นบุคคลแปลกหน้าที่เดินตามหลังมา

"เออคือ ..ชั้นก็ไม่รู้จักน่ะนะ พอดีฮิสะดันไปปาสโตนแคนดี้ใส่หัวเค้าน่ะชั้นเลยพาเค้าเข้ามาทําแผลน่ะ แล้วว่าแต่จะให้เอาไอ้นี่ไปไว้ไหนดีล่ะ" โคกะพูดก่อนจะชูกล่องใบเล็กในมือขึ้น

"เอาไปวางไว้ข้างๆขวดน้ำผึ้งก่อนแล้วกัน" แล้วโคกะก็เดินผละออกไปโดยทิ้งให้ทั้งสามยืนอยู่ตรงนั้น ทั้งสามเดินไปเข้าไปหาเธอที่ยืนอยู่ด้านในเคาท์เตอร์ซึ่งทําจากท๊อฟฟี่ที่ถูกทําให้กลายเป็นแผ่น

"แล้วตกลงนี่พวกนายมาจากไหนน่ะ ใช่คนเขตนี้หรือเปล่า" หญิงสาวพูดแล้วเท้าแขนที่เคาท์เตอร์

"ผมต้องถามรุ่นพี่มากกว่านะฮะว่านี่มันเรื่องอะไรกัน แล้วไอ้ดินแดนบ้านี่มันคืออะไร" โมโมะพูดแล้วตบโต๊ะและยื่นหน้าไปหาเธอ

"จริงด้วย ทามะจังเธอบอกมาเถอะว่านี่มันแค่เรื่องหลอกเล่นเท่านั้นน่ะ" คิคุมารุพูดเสริม

"อะ..อะไรกัน ชั้นว่าชั้นเพิ่งเคยเจอพวกนายครั้งแรกเองนะ แล้วว่าแต่นายรู้ชื่อชั้นได้ยังไงน่ะทั้งๆที่ชั้นยังไม่ได้บอกเลย"

"รุ่นพี่อย่ามั่วนิ่มเลยฮะ มันไม่มีทางหรอกฮะที่รุ่นพี่จะไม่รู้จักพวกเราน่ะ" เรียวมะพูด

"ชั้นพูดจริงๆ ชั้นเพิ่งเคยเห็นพวกนายเป็นครั้งแรกเอง" ทามะพูดแล้วเอาแขนลงมาไว้ข้างลําตัว แขนข้างนึงเท้าเอวไว้อยู่

"เอาไงต่อดีล่ะฮะทีนี้ ดูเหมือนมันจะไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้วล่ะฮะ" เรียวมะเอ่ยกับรุ่นพี่ทั้งสองที่ตอนนี้วิญญาณออกจากร่างไปเรียบร้อยแล้ว

"อะไรกันเล่า!พี่โคกะ"

"เอาน่า!อย่าบ่นไปเลย มาช่วยกันหน่อยสิ" เสียงเอะอะดังลอดมาจากทางห้องครัว เมื่อคิคุมารุได้เห็นคนที่โคกะพามาด้วยก็ต้องร้องออกมาอย่างดังด้วยความลืมตัว

"อามิจัง!!"

"ห๊ะ!!นายเรียกใครไม่ทราบน่ะ!?ชั้นหรอ?" เด็กสาวซึ่งถูกโคกะลากมาพูดขึ้นอย่างสงสัยพลางเอียงคอมองคิคุมารุ

'โห!ยัยนี่เวลาปล่อยผมแล้วใส่ชุดเมดแล้วก็ดูน่ารักดีเหมือนกันแฮะ' คิคุมารุคิดและเผลอมองหน้าเธออย่าลืมตัว

"หืม!?..นี่!นายมองอะไรน่ะ ที่หน้าชั้นมีอะไรติดงั้นหรอ" เธอเอียงคอถามอีกครั้ง เธอมัดผมเป็นแกละสองข้างผูกโบว์อันใหญ่มีลูกไม้สีฟ้า ผมบางส่วนถูกปล่อยสยายยาวถึงบั้นท้าย นัยน์ตาสีดํากลมโตดูสดใส เธอใส่ชุดเมดสีฟ้าเหมือนกับทามะ

"อ๊ะ!เปล่าๆๆ" คิคุมารุหลุดจากภวังค์และรีบปฏิเสธอย่างรวดเร็วด้วยหน้าขึ้นสีนิดๆ

โครม!!!

"ไง!!สาวๆ ไม่ทราบว่าของที่สั่งได้หรือยังเอ่ย" แล้วจู่ๆประตูก็เปิดดังโครมเข้ามา บุคคลที่มาใหม่เป็นชายหนุ่มผมสั้นสีน้ำตาลเข้ม นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม ผิวออกสีแทนนิดๆ ใบหน้าหวานเหมือนผู้หญิง เขาสวมผ้าคลุมสีดําคลุมร่างไว้มิดชิด

"นี่!ท่านโมดะ ชั้นบอกแล้วไงว่าเวลาเปิดประตูกรุณาช่วยเปิดเบาๆหน่อยเดี๋ยวประตูก็พังกันพอดี" ทามะตะโกนบอกทันทีที่ชายหนุ่มพูดจบ

"แหมเอาน่าของมันพลาดกันได้ แล้วของที่สั่งอยู่ไหนล่ะ ชั้นยังมีอีกหลายที่ที่ต้องไปนะ" โมดะเอ่ยอย่างไม่ซีเรียสกับเรื่องประตูที่ทามะพูดถึงแม้แต่น้อย ทามะพยายามทําใจร่มๆและเดินเข้าห้องครัวไปเพื่อไปหยิบของให้เขา

"อ้าว!?แล้วว่าแต่พวกนายเป็นใครกันน่ะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย"

"อ้าว!นี่ก็จํากันไม่ได้อีกคนนึงหรอเนี่ย ชั้นโมโมชิโระ ทาเคชิไงจําไมได้หรือไง ทะ..เธอ เธอ...ชื่อะไรนะ" โมโมะหันไปกระซิบกับเรียวมะ

"ฮาสึคาเดะ โมโดกะ..." เรียวมะเอ่ยออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน

"เออใช่ ฮาสึคาเดะ"

"อะไรกัน ผมชื่อโมดะต่างหาก พวกนายเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า" โมดะพูดแล้วเท้าเอวมองทั้งสาม

"เฮ้ย!เอาไงดีอ่ะ ยัยนี่จําพวกเราไม่ได้แหนะ" โมโมะกระซิบกับคิคุมารุและเรียวมะ

"ดูเหมือนที่นี่จะไม่ใช่โลกของเรานะฮะ" เรียวมะเอ่ยอย่างใจเย็น

"นั่นสิโมโมะ ชั้นรู้สึกแปลกๆมาตั้งนานแล้วล่ะ ดูเหมือนพวกเราคงจะถูกส่งมาที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีอยู่จริงแน่เลย ขนาดคนที่เรารู้จักเค้ายังบอกเลยว่าเพิ่งเคยเจอพวกเราครั้งแรก" คิคุมารุว่าก่อนจะเงยหน้าขึ้นออกจากการประชุมสุมหัว 

แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาสิ่งที่เค้าเห็นจากที่ควรเป็นกําแพงลูกกวาดหลากสีสัน กลับกลายเป็นป่าที่ทอดยาวลึกลงไป ตอนนี้พวกเขาทั้งสามกําลังยืนอยู่ในป่าแห่งหนึ่งซึ่งแน่นอนว่ารอบๆตัวพวกเขาก็คือต้นไม้ที่เป็นช็อคโกแลตทั้งหมด

"อ้าว!?มีแขกมาหรอเนี่ย" เสียง เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังพวกเค้า เสียงกระดิ่งดังเป็นจังหวะเป็นสิ่งบ่งบอกว่าคนคนนั้นกําลังเดินมา

"ทะ..เธอ!! ฟุรุทากะ ฮารุสะ!!" เมื่อทั้งสามได้เห็นหน้าก็ต้องร้องออกมา 

"อะ..อะไรกันน่ะยะ!ไร้มารยาทเสียจริง ชั้นชื่อฮารูรุต่างหาก กรุณาเรียกให้ถูกด้วย" หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ออกดูแจ้นๆผิดกับที่พวกเค้าเคยได้ยินที่ปกติควรจะเป็นเสียงที่ดูเฉยชาและเจ้าเล่ห์

คนตรงหน้ามีผมเป็นลอนสีน้ำเงินเข้มปล่อยยาวถึงหัวเข่า นัยน์ตาสีแดงคมจ้องมองพวกเค้าเหมือนเป็นตัวประหลาด ในมือถือพัดปิดใบหน้าส่วนล่างไว้ เธออยู่ในชุดเดรสเกาะอกสีม่วงอ่อนยาวคลุมเท้า

หากมองเผินๆก็คงจะเป็น ฮารุสะ คนนั้นแน่ๆแต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลยสักนิด....คนละคนกันชัดๆ

"แล้วพวกนายมีธุระอะไรกับชั้นไม่ทราบฮึ!!ถึงได้บังอาจก้าวเข้ามาในเขตนี้น่ะ" เธอพูดแล้วโบกพัดขนนกเบาๆพลางมองพวกเค้าด้วยหางตา

"หนอย~!ยัยนี่ -  -++" โมโมะกัดฟันพูดแล้วกํามือแน่น

"เอาน่าโมโมะใจเย็นๆก่อนสิ นี่มันไม่ใช่ตัวจริงนะ" คิคุมารุพยายามเตือนสติรุ่นน้องตัวเองไว้ก่อนที่จะมีเรื่อง

"ว่าไงล่ะฮึ!!ถ้าไม่มีเห็นทีคงต้องลงโทษผู้ที่บังอาจรุกล้ำเขตแดนของท่านฮารูรุคนนี้สักหน่อยแล้วล่ะ" เธอพูดแล้วเดินไปยืนอยู่หน้ากระจกซึ่งมีคนอยู่ด้านใน

"เอาล่ะ!กระจกเอ๋ย บอกข้ามาซิ ใครงานเลิศในปฐพี" ฮารูรุเอ่ยขึ้นขณะยืนอยุ่หน้ากระจก

"ท่านฮารูรุ ... ท่านเพียงคนเดียวที่งามเลิศในปฐพีนี้" คนที่อยู่ด้านในเป็นผู้ชายซึ่งมีผมสั้นสีดํามัดเป็นหางม้าต่ำๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มดูกวนประสาท ใบหน้าบ่งบอกว่าเบื่อเต็มประดา

"โฮะๆๆๆๆ!!แน่นอนอยู่แล้ว ชั้นผู้นี้แหละที่งามเลิศในปฐพี โฮะๆๆๆ!" เธอหัวเราะภายใต้พัดที่ปิดหน้าส่วนล่างไว้และพูดออกมาอย่างไม่อายปาก

"คิดไปคิดมา ตัวจริงยังดีกว่าเป็นโยชน์ -   -" คิคุมารุกระซิบบอกโมโมะ

"นั่นน่ะสิฮะ ผมได้ยินแล้วอยากอ้วกชะมัด" โมโมะตอบ

"เอาล่ะ!เรื่องของพวกแกยังไม่จบ ทหาร!!!"

"ขอรับ!!" แล้วทหารช็อคโกแลตรุปหัวใจก็ปรากฎขึ้นด้านหลังพวกเขาเป็นฝูง

"จัดการเอาตัวสามคนนี้ไปโยนลงในบ่อช็อคโกร้อนซะ!!" เธอพูดแล้วเหล่ตามอง

"ขอรับ!!"

"เฮ้ย!จะทําอะไรน่ะ"

"ปล่อยนะเฟ้ย!!"

"หวอ~!!"

"โฮะๆๆๆ!!งามเลิศในปฐพีนี้ ใครก็ขวางชั้นไมได้โฮะๆๆๆ"



"ช่วยด้วย!!!!"

"เฮ้ๆคิคุมารุ โมโมชิโระ เอจิเซ็นคุงเป็นอะไรหรือเปล่า" เสียงครูห้องพยาบาลดังขึ้นและรีบตรงรี่เข้าไปหาทั้งสามวึ่งนอนอยู่บนเตียงกันละเตียงทันที

"ช่วยด้วย!!" ฟึ่บ!

"แฮ่กๆๆ!!" ทั้งสามหอบพลางมองไปรอบๆ

"ฟู่!แค่ความฝัน" คิคุมารุพูดพลางปาดเหงื่อที่หน้าผาก

"เป็นอะไรมาหรือเปล่าทั้งสามคน พวกเพื่อนๆเธออุ้มพวกเธอมาที่ห้องพยาบาลบอกว่า พวกเธอเป็นลมระหว่างซ้อมแหนะ ไหนขอครูดูหน่อยซิอาการเป็นยังไงบ้าง"

เมื่อตรวจทั้งสามคนเสร็จครูก็ให้ทั้งสามนอนที่ห้องพยาบาลต่อเพื่อฟื้นตัว เมื่อหัวทั้งสามลงถึงหมอนก็ต่างภาวนากันว่าขอให้พรุ่งนี้เป็นปกติด้วยเถอะ และจะไม่แตะช็อคโกแลตไปอีกนาน


che eryche ery 
Date  14 - 15.2.52

ไร้แก่นสารดีแท้ -  -  ไม่เกี่ยวกับต้นแบบนะขอรับ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Makoto จากทั้งหมด 12 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 คนร๊ากกกเรียวมะ
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2552 / 19:03
    สนุกดีนะ





    แต่ bg หม่นไปหน่อยอะ





    อ่านยาก
    #2
    0
  2. วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2552 / 14:20
    มันอะไรกันเนี่ยมาโกโตะคุงฟิคเนี่ย ไร้แก่นสารได้ใจจริงๆ =_=+++

    แต่ก็สนุกดีนะวะครับ(หลังจากอ่านฟิคเรื่องนี้แล้วข้าพเจ้าจะไม่แตะของหวานไปอีกหลายสิบชาติ)
     
    #1
    0