BLUE BELLs KOOKMIN [OMEGAVERSE] #ระฆังสีน้ำเงิน

ตอนที่ 9 : รีไรท์ BLUE BELLs 08 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,870
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 459 ครั้ง
    8 ก.พ. 63






BLUE BELLs
E P 0 8


เย็นของวันถัดมา


          “ดื้อจะนั่งเองนะบอกแต่แรกแล้วว่าให้เอาเก๋งมาฝนลงเม็ดล่ะเห็นไหม” จองกุกบ่นยาวให้คนนั่งซ้อนท้ายทางด้านหลังเมื่อขับรถเข้ามาจอดยังหน้าคอนโดของจีมิน ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรยาวเหยียดเสียด้วยซ้ำ แต่เห็นทีคงต้องบ่นจีมินบ่อยๆ เพราะน้องดื้อและไม่ฟังกันเลยก็เห็นอยู่ว่าฟ้าครึ้มแต่ก็ยังดึงดันจะให้เขาขับบิ๊กไบค์มาส่งให้ได้แทนที่จะนั่งรถยนต์สบายๆมา


          “ก็มินชอบนั่งรถคันนี้มากกว่า” คนโดนบ่นขยับปากเถียงด้วยเสียงอู้อี้และไม่ยอมปล่อยอ้อมแขนออกจากเอวของเขามิหนำซ้ำยังกอดรัดแน่นกว่าเดิมด้วย


          “ให้ได้งี้ ถึงแล้วจะไม่ลงรึไง” จีมินไม่ตอบแต่ส่ายหน้าอ้อนนิดๆ


     "ไม่ลงแน่นะ"


     “ก็มินยังไม่อยากกลับ...” โอเมก้าตัวเล็กบอกสิ่งที่ใจตัวเองต้องการออกไป สามสี่วันที่ผ่านมาเขายอมรับว่าตัวเองมีความสุขมากๆทั้งๆที่พี่จองกุกเองก็ไม่ได้พาออกไปเที่ยวที่ไหนเลย แต่เราสองคนได้ใช้เวลาอยู่ที่บ้านด้วยกันทั้งวัน ได้ตื่นมาอาบน้ำตอนเช้าพร้อมกัน แปรงฟันให้กัน ทานข้าวด้วยกัน หรือแม้แต่ซักผ้าและรดน้ำต้นไม้เขากับพี่จองกุกก็ทำมันด้วยกัน ความสัมพันธ์ของเราดูเหมือนจะข้ามขั้นเร็วเกินไปในสายตาของคนอื่น แต่เปล่าเลยทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันมาจากความรู้สึกและความต้องการที่อยากจะทำมันด้วยกันจริงๆต่างหาก


          “มันงอแงเก่งไรขนาดนั้น กลับบ้านก่อนก็ได้แม่เขาจะจำหน้าลูกไม่ได้แล้วเถอะ” จองกุกว่าพร้อมยื่นมือไปบีบจมูกรั้นด้วยความหมั่นเขี้ยว และดูคนตัวเล็กคิดจะกอดเขาไม่ยอมปล่อยเลยหรือไง


          “ไม่เอาได้ไหมครับมินไม่อยากลับเลยจริงๆ” เขารู้สึกไม่อยากลับจริงๆ มันหวิวในใจกลัวว่าความสุขที่เคยมีมันจะหายไปยังไงอย่างงั้น


          “งั้นวันจันทร์จะรีบมารอรับกลับเลยดีไหม” จองกุกยื่นข้อเสนอ เขาเข้าใจคนตัวเล็กดีเพราะหลายวันที่ผ่านมาเขากับจีมินก็ตัวติดกันตลอดและแทบไม่ได้ห่างไปไหน พอต้องแยกจากกันจีมินก็เลยงอแงเหมือนอย่างที่เห็นและถ้าที่บ้านของน้องไม่โทรตามให้กลับเขาก็เชื่อเลยว่าคนตัวเล็กก็คงไม่ยอมกลับคอนโดตัวเองง่ายๆแน่


          “กลับก็ได้ครับแต่มินมีข้อแม้นะ...” จองกุกจ้องมองปากจิ้มลิ้มอย่างตั้งใจฟัง


          “ก่อนจะนอนพี่ต้องคอลมาหามินก่อนแล้วก็ห้ามหายไปไหนโดยที่ไม่บอกกันด้วย...” 


      “อื้มม ได้ ไม่หายแน่นอนและก็ไม่ลืมด้วย” 


     “ไปไหนทำอะไรต้องบอกมินด้วยนะ”


     “อันนี้ทำอยู่เเล้ว” 


     “ห้ามขับรถเร็วและถ้าฝนตกห้ามลงแข่งเด็ดขาดเลยนะครับ”


     "โหมิน!! อันหลังอ่ะไม่ได้ แค่กลับบ้านสามวันนี่สั่งไรเยอะเเยะถามก่อน" 


     “แค่สามวันที่ไหนครับตั้งสามวันเลยต่างหาก” จีมินยู่ปากใส่คนตรงหน้าเล็กน้อยพร้อมเคลื่อนอ้อมแขนออกจากเอวสอบเมื่อจองกุกผละตัวลงจากรถที่นั่ง  เขาอุ้มคนตัวเล็กลงยืนข้างๆกันก่อนจะเอื้อมมือไปถอดหมวกกันน็อคใบโปรดออกให้ หมวกกันน็อคที่เคยเป็นของจองกุกแต่ตอนนี้มันได้กลายเป็นหมวกกันน็อคประจำตัวของจีมินไปซะแล้ว


     “ให้จูบก่อนไหม” จองกุกถามเมื่อรู้ทันคนน้อง ซึ่งน้องเองก็เคยบอกว่าชอบจูบของเขามากๆ


     “จะไม่อายหรือไง ไอ้ดื้อ” จีมินยิ้มทะเล้นพร้อมส่ายหน้าตอบกลับมาทันที 


     “ก็ตอนนี้ยังไม่มีคนนนี่น่า” จองกุกกระตุกยิ้มมุมปากส่ายหัวให้กับความแสบของโอเมก้าตัวเล็ก เขาค่อยๆขยับเท้าเข้าไปใกล้จีมินก่อนจับให้โอเมก้าตัวเล็กพิงกับตัวรถที่จอดอยู่ สายตาคมไล่มองตั้งเเต่ปรางหน้าหวานก่อนหยุดหยุดไว้ที่ดวงตากลมโต จ้องมองสักพักก็เคลื่อนริมฝีปากไปประทับจูบลงบนหน้าผากมนเบาๆหนึ่งที แตะข้างไว้เนิ่นนานก่อนผละริมฝีปากออกมา 


     "เอาจูบตรงนี้ไปก่อนถือว่ามัดจำ" ที่ไม่จูบปากเพราะกลัวว่าคนอื่นจะมองน้องไม่ดีและตรงนี้ก็ที่สาธารณะด้วย


     จีมินเหมือนจะเข้าใจเพราะน้องเปลี่ยนมาสวมกอดเขาแทน น้องกดจมูกเพื่อลงที่ปกเสื้อของเขาเพื่อสูดกลิ่นกายเอาไว้คล้ายกับต้องการซึมซับไว้ได้มากที่สุด


     “กลัวกลิ่นจะเปลี่ยนหรือไง? สูดไรขนาดนั้น” จองกุกยิ้มแกล้แหย่ รู้ทันคนขี้หวงหรอกน่า นี่คงกลัวว่าเขาจะไปกกกับสาวที่ไหนใช่ไหมถึงได้สูดกลิ่นเขาแรงซะขนาดนี้


     “ตรงนี้ก็กลิ่นมิน ตรงนี้ก็ด้วย ตรงนี้ด้วย ทั้งตัวพี่เลยห้ามให้กลิ่นมินหายนะครับ” จีมินจิ้มๆไปตามร่างกายของจองกุก เงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงก็เห็นว่าจองกุกยืนอมยิ้มมองมาที่ตัวเองอยู่


     “หวงพูดแบบนี้นะเผื่อไม่รู้” จองกุกตีคิ้วใส่ แกล้งเย้าหยอกให้โอเมก้าตัวเล็กเขินอาย เขาชอบมากๆเวลาที่จีมินเขินเพราะแก้มยุ้ยของน้องจะซับสีแดงจนเหมือนลูกตำลึง


     “ก็ของของมินมินก็ต้องหวงสิครับ” คนพูดก้มหน้าอย่างอายๆ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองไปเอาความกร้านโลกนี้มาจากไหน 


     “ไหนใครบอกซื่ออวะนี่ไม่ซื่อแล้วไหมมิน” จีมินทำแก้มพองลมอย่างไม่รู้ไม่ชี้ คนตัวเล็กวิ่งหางดุกดิกคล้ายเเมวเข้าลิฟท์ไปทันทีโดยไม่คิดจะตอบคำถามของเขา


     “กลับมาก็เตรียมนอนซมเลยคอยดู” อัลฟ่าร่างสูงเอ่ยขู่ตามหลังก่อนที่ประตูลิฟท์จะได้ปิดลง 

 


ยามค่ำที่ฝูงเหนือ

     “ทำไมหนูพึ่งกลับ ถ้าแม่ไม่โทรตามลูกมินคิดจะโทรมาบอกแม่บ้างไหม” ไม่ทันที่จีมินจะได้ก้าวขาเข้าบ้านเสียงแหลมของแม่ขาก็ดังขึ้นทันที คนเป็นแม่เดินเข้ามาคว้าแขนของเขาให้เดินตามตัวเองไปนั่งลงที่โซฟาอย่างเเรง และยังไม่ทันจะได้เอ่ยอธิบายอะไรสักอย่างสายตาคาดโทษก็ถูกส่งมายังเขาทันทีจึงได้แต่นั่งก้มหน้าเมื่อไม่กล้าสบสายตาของคนเป็นแม่


     “คนขับรถบอกว่าลูกไม่ได้กลับคอนโดตั้งหลายวันแล้วหายไปอยู่ไหนมา แล้วนี่ไปเอาเสื้อผ้าใครที่ไหนมาใส่อีก...” คำถามถูกรัวใส่จีมินไม่ยั้ง เขาไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง เขาไม่ได้คิดจะปิดบังแม่เรื่องที่เจอคู่โซลเมทแต่แค่คิดว่าแม่ขาต้องโกรธมากแน่ๆถ้ารู้ว่าเขา….เกินเลยไปแล้ว


     “ตอบแม่มาสิมิน หนูไม่เคยเป็นแบบนี้นะ” จีมินถูกแม่ขากระชากเข้าที่แขนพร้อมจับเขย่าตัวอย่างแรงจนหัวสั่นคลอน ดูเหมือนแม่ขาจะโกรธที่เขาเอาแต่นิ่งเงียบแรงที่แม่บีบลงบนแขนมันมากขึ้นเรื่อยๆจนรู้สึกเจ็บ


     “อย่าให้ฉันต้องดุแกไปมากกว่านี้นะจีมิน” สรรพนามที่เคยใช้แทนตัวว่าแม่ขาและลูกมินเริ่มเปลี่ยนไป จีมินรู้ดีว่าถ้าแม่ขาเป็นแบบนี้แสดงว่าถึงขั้นโกรธสุดแล้วจริงๆ ซึ่งมันทำเขาเริ่มกลัวเหมือนกับตอนนั้น


     “มินเจ็บ ฮึก แม่ขา...” ร้องบอกว่าเจ็บเสียงเบาไม่กล้ามองสายตากรุ่นโกรธของคนเป็นแม่ในตอนนี้เลย


       “เจ็บก็ตอบฉันมาว่าหายไปไหนถึงไม่ยอมกลับคอนโด”


      “มิน…ฮึก...มิน


     “ฮึก จีมินอ้ำๆอึ้งๆเมื่อก้อนสะอึกมาจุกรวมอยู่ที่กลางอก ขอบตาเขาเริ่มร้อนผ่าวความหวาดกลัวในครั้งยังเด็กที่เคยโดนแม่ขาตีด้วยเข็มขัดยังคงจำฝังใจจนถึงทุกวันนี้


     “ตอบฉันมาสิ!!” เสียงแหลมตวาดดังลั่นจนจีมินสะดุ้งตัวด้วยความสั่นกลัว มือของคนเป็นแม่ยื่นมากระชากถอดโค้ชตัวยาวออกไปทำให้เหลือเพียงเสื้อยืดคอกลมที่ไม่สามารถปกปิดรอยจ้ำแดงบริเวณลำคอของเขาได้


     “เด็กไม่รักดี...” น้ำเสียงกดต่ำของเเม่ดังรอดไรฟันทำเขาน้ำตาร่วงเผาะทันทีที่ได้ยิน เเม่เริ่มใช้ฝ่ามือหนักๆทุบตีไปตามตัวของเขา


     “ฮืออ ฮืออ ฮึกกก”


     “แม่ขามินเจ็บ....ฮืออ” เสียงร้องไห้ดังระงมพอๆกับที่ฝ่ามือของคุณนายปาร์คก็ยังทุบตีไปตามร่างกายของคนเป็นลูกอย่างไม่มีท่าที่ว่าจะหยุดและถ้าหากว่าเสียงของลีนีนไม่ดังขัดขึ้นซะก่อนจีมินก็คงได้ตัวช้ำเขียวไปทั้งตัว


     “คุณแม่!!! น้องมิน.. ลีนีนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในบ้านเมื่อได้ยินเสียงคล้ายคนทะเลาะกันเธอวิ่งเข้าไปคว้าฝ่ามือของแม่ที่กำลังจะฟาดลงบนแก้มของคนเป็นน้องไว้


     “คุณแม่ใจเย็นๆก่อนนะคะทำไมต้องลงมือกับน้องขนาดนี้”


     “ก็น้องมันไม่รักดีแม่ก็ต้องตี นีนดูรอยบนตัวน้องมันสิ เด็กใจแตก” เสียงแหลมตวาดลั่นใส่หน้าจีมินอีกครั้ง ลีนีนคิดว่าตอนนี้แม่ของเธอคงจะโกรธมากจริงๆ ต่อให้เธอพูดอะไรไปตอนนี้ก็คงจะไม่มีอะไรดีขึ้นเธอเลยหันไปเอ่ยกับน้องที่นั่งร้องไห้อยู่ที่โซฟาแทน


     “น้องมินขึ้นห้องไปก่อนนะเดี๋ยวพี่นีนคุยกับแม่ให้เอง”


     “ก็นีนให้ท้ายน้องมันแบบนี้ไงถึงได้เสียคน” จีมินเงยหน้ามองคนเป็นแม่ทั้งน้ำตากับประโยคที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน แม่ไม่คิดจะฟังเหตุผลของเขาหน่อยเหรอ เอาแต่ตั้งคำถามแต่ไม่คิดจะฟังคำตอบหรือต้องให้พี่นีนเป็นพูดแทนเขาเหรอแม่ถึงจะยอมฟัง 


     ความน้อยใจทำให้จีมินอดคิดแบบนี้ไม่ได้จริงๆ โอเมก้าตัวเล็กปาดน้ำตาที่ไหลเอ่อคลอไม่หยุดมองคนเป็นแม่ครั้งสุดท้ายก่อนวิ่งร้องไห้ขึ้นห้องไปด้วยเสียใจ


     “แม่ใจเย็นลงหน่อยนะคะ จะดื่มน้ำก่อนไหม” ลีนีนประครองคนเป็นแม่ให้นั่งลงที่โซฟาหลังจากที่น้องของเธอวิ่งขึ้นห้องไปแล้ว


     “คนขับรถบอกแม่ว่าน้องไม่กลับคอนโดมาสามวัน แล้วน้องก็ใส่เสื้อใครมาไม่รู้ แม่ถามก็เอาแต่เงียบและรอยบนตัวแดงๆนั่นอีกนีนจะให้แม่คิดยังไง” ลีนีนทำหน้าหนักใจเมื่อไม่รู้จะเข้าข้างใครดี จีมินที่เป็นน้องเธอก็เข้าใจ ส่วนแม่เธอก็พูดอะไรได้ไม่มาก


     “แต่น้องก็โตแล้วนะคะแม่ นีนว่าแม่


     “นีน!! ที่แม่ทำเพราะแม่เป็นห่วงแม่ไม่ได้ตีน้องโดยไม่มีเหตุผล” แม่เธอยังคงไม่ยอมรับฟังอะไรง่ายๆ


       “นีนเข้าใจดีค่ะเเม่ แต่แม่น่าจะฟังน้องก่อนไหมน้องยังไม่ได้พูดได้อธิบายเลยนะคะ”


     “ก็แม่ถามแล้วมินมันไม่ตอบเองนีนจะให้แม่ฟังอะไรจากน้องอีก” ลีนีนถอนหายใจเมื่อไม่รู้จะทำยังไงต่อ แม่เธอเป็นคนที่ยึดถือในความตั้งมั่นของตัวเองมาแต่ไหนเเต่ไรต่อให้ใครจะพูดหรือพยายามอธิบายแค่ไหนถ้าแม่ปักใจไปแล้วก็ไม่สามารถปลี่ยนแปลงอะไรได้


     “งั้นนีนจะพยายามคุยกับน้องให้เองส่วนแม่ก็อย่าพึ่งไปดุด่าน้องเลยนะคะเดี๋ยวจะไปกันใหญ่ คนที่ทำกับน้องแบบนั้นอาจจะเป็นคู่โซลเมทของน้องก็ได้ และน้องเองก็โตพอที่จะร่วมชะตากับคู่ตัวเองได้แล้วนะคะ” ลีนีนพยายามอธิบายให้คนเป็นแม่เข้าใจแต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยน้องได้มากน้อยแค่ไหนเพราะดูท่าแล้วครั้งนี้แม่ของเขาคงจะโกรธน้องมินมากจริงๆ


          ก๊อก ก๊อก ก๊อก


     ลีนีนยืนเคาะประตูอยู่ที่หน้าห้องของจีมินอยู่สองสามครั้งและเมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากคนด้านในเธอจึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปในห้องของน้องทันที  ไฟในห้องถูกปิดจนมืดสนิทมีเพียงแสงจากโคมไฟตรงหัวเตียงที่พอให้มองเห็นว่าน้องของเธอนอนฟุบตัวอยู่ที่กลางเตียง ลีนีนเดินไปหยุดอยู่ที่ข้างเตียงก่อนทรุดตัวลงนั่งบนฟูกนุ่ม มือเรียวถูกส่งไปลูบกลุ่มผมดุจใยไหมของคนเป็นน้องที่นอนตะแคงตัวหันหลังให้และทันทีเมื่อรู้ตัวว่าเป็นเขาที่เข้ามาจีมินก็พลิกตัวหันกลับมาทันที


          “พี่นีน”


 


************


          “พี่นีน...”


          “น้องมินเจ็บมากไหม” ไม่ทันจะได้ตอบคำถามของคนเป็นห่วงจีมินก็โผเข้ากอดร่างระหงของพี่สาวไว้แน่น โอเมก้าตัวเล็กแทบน้ำตาร่วงเผาะเมื่อได้ยินคำถามที่แสดงถึงความเป็นห่วงเป็นใยจากคนเป็นพี่สาว


          “มินขอโทษ ฮึก มินผิดเอง มินทำไม่ดีเอง” พร่ำโทษตัวเองซ้ำๆอยู่อย่างนั้นเพราะต่อให้ตอนนี้เขาจะรู้สึกน้อยใจที่โดนดุด่ามากแค่ไหนแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าที่เขาทำไปมันไม่ผิด

          

          “พี่นีนไม่ได้จะเข้าข้างแม่หรืออะไรนะแต่ก็รู้ใช่ไหมว่าที่เราทำไปมันก็ไม่ถูก” น้ำเสียงอ่อนโยนมาพร้อมกับฝ่ามือบางที่ค่อยๆลูบลงบนกลุ่มผมของจีมินอย่างแผ่วเบา การกระทำดังกล่าวยิ่งทำให้โอเมก้าตัวเล็กไม่สามารถหักห้ามน้ำตาไว้ได้ จีมินร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม ไหล่บางสะท้านสั่นไหวเขายอมรับคำตำหนินั้นไว้โดยไม่คิดโกรธพี่นีนเลยสักนิด


          “อยู่ดีๆน้องมินก็หายไปไม่กลับคอนโดตั้งสามวัน ตามเนื้อตัวก็มีแต่ร่องรอยแดงถ้าพี่เป็นแม่พี่ก็คงตกใจและโกรธมากๆรู้ใช่ไหม”


          “มินขอโทษ” จีมินพยักหน้าเเละเอ่ยขอโทษเสียงเบา


          “พี่นีนไม่ได้จะโทษน้องมินนะและจะไม่โกรธเลยด้วยซ้ำถ้าคนที่ทำแบบนั้นกับน้องมินเป็นคู่โซลเมทของน้องเอง” ใช่ เธอไม่คิดโกรธน้องเลยถ้าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่ร่วมชะตา จีมินรีบปาดน้ำตาลวกๆก่อนเงยมองใบหน้าของอัลฟ่าผู้เป็นพี่สาว รอยยิ้มเล็กๆคลี่บางเบาตรงมุมปากก่อนจีมินรีบเอ่ยยืนยันด้วยเสียงที่มั่นใจ


          “เขาเป็นคู่ชะตาของมินจริงๆครับ มินไม่โกหกพี่นีน...” 


          “อื้มม พี่เชื่อเรา ถ้าเป็นเเบบนั้นก็ดีแล้วว่าเเต่น้องพี่โตขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กันน๊าถึงได้แอบไปเจอคู่โซลเมทก่อนพี่ซะได้ หืมมม” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปราวกับเหตุการณ์ร้องไห้เมื่อครู่ไม่ได้เกิดขึ้นกับจีมิน โอเมก้าตัวเล็กรับรู้ได้ถึงความโล่งและเบาใจถึงได้ล้มตัวลงนอนหนุนตักของคนเป็นพี่สาว


          “มินเหมือนได้เจอที่พักพิงเลยครับยามที่มีเขาอยู่ข้างๆ เขาเหมือนบ้านอีกหลังที่มินอยากอยู่ด้วยไปนานๆ” จีมินพูดไปยิ้มไปยามเอ่ยถึงบุคคลที่สามซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้จะกำลังทำอะไรอยู่ ทางด้านคนที่นั่งรับฟังกลับมีสีหน้าสลดลงเล็กน้อยเมื่อจีมินพูดเหมือนบ้านหลังนี้ไม่น่าอยู่


          “แม่กับพี่นีนทำให้น้องมินไม่อยากอยู่บ้านหลังนี้เหรอ” ด้วยประโยคก่อนหน้าทำให้ลีนีนอดที่จะถามออกมาไม่ได้ เธอไม่รู้ว่าจีมินคิดหรือรู้สึกอะไรอยู่ทั้งที่คนเป็นพี่น้องกันควรจะเข้าใจกันมากที่สุดแต่เธอกลับไม่รู้อะไรเลย


          “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ” จีมินรีบปฏิเสธในความเข้าใจผิดนั้นทันที


          “มินแค่คิดว่าถ้าหากมีใครสักคนคอยรอเรากลับบ้านมันก็คงจะดีไม่น้อย...” อย่างน้อยในวันที่รู้สึกว่าโดดเดี่ยวและเคว้งคว้างเหมือนไม่มีใครการได้กลับมาที่บ้านแล้วมีใครสักคนรออยู่มันก็คงจะรู้สึกดี ประโยคหลังจีมินไม่ได้พูดมันออกไปเพราะกลัวว่าพี่สาวจะคิดมากและเกิดความลำบากใจ 


          ลีนีนเธอนิ่งเงียบไปสักพักกับสิ่งที่จีมินพูดใบหน้าสวยคมฉายชัดถึงความรู้สึกผิดขึ้นมาหน่อยๆ เธอเข้าใจแล้ว เข้าใจความรู้สึกของจีมินในตอนนี้แล้ว คนเป็นพี่สาวกระพริบตามองบนเพื่อขับไล่น้ำตาที่จวนจะไหลลงมาอยู่รอมร่อก่อนเธอเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ


          “ถ้าวันนั้นพี่กล้าขัดแม่สักนิดน้องมินก็คงไม่ถูกส่งไปเรียนที่โรงเรียนประจำ พี่นีนผิดเอง ผิดเองที่ขี้ขลาด” จีมิน รีบยันตัวลุกขึ้นนั่งเมื่อลีนีนเอ่ยจบ สองมือยื่นไปกอบกุมปรางแก้มของพี่สาวไว้ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยเพื่อบอกคนที่เอาแต่ต่อว่าตัวเองว่ามันไม่ใช่ ไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้นเพราะถ้ามันจะผิดก็คงเป็นเขาที่อ่อนแอเอง


          “มินเชื่อว่าพี่นีนทำดีที่สุดแล้วอย่ากังวลในเรื่องที่ผ่านมาเลยครับ” คนน้องระบายยิ้มออกมาเพื่อให้พี่สาวเบาใจ เหตุการณ์ทุกอย่างมันผ่านมาแล้วก็ไม่ควรที่จะพูดถึงอีก เพราะเขาเองก็ไม่อยากจมอยู่กับความรู้สึกแย่ๆพวกนั้นถึงแม้จะทนมานานแล้วก็ตาม 


          “อื้มม งั้นน้องมินทายาไหมเดี๋ยวพี่นีนทาให้” ลีนีนเอ่ยพร้อมส่งรอยยิ้มให้คนเป็นน้องอีกครั้ง


          “ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่นีนไปดูแม่ขาดีกว่าเหมือนครั้งนี้จะโกรธมินมากๆเลยด้วย” พูดแล้วก็ได้แต่ปลงตกเขาเองก็ตกใจไม่น้อยที่เห็นแม่ขาโมโหถึงขนาดนี้


          “น้องมินก็อย่าไปคิดมากล่ะที่คุณแม่โมโหขนาดนั้นมันอาจจะไม่ใช่เพราะเรื่องน้องมินอย่างเดียวก็ได้ พี่ว่าแม่คงเครียดกับหลายๆเรื่องเลยพาลโกรธเรา” จีมินขมวดคิ้ว แม่ขามีเรื่องอะไรให้ต้องเครียดในเมื่ออีกไม่กี่วันพี่นีนก็จะแต่งงานและที่ฝูงเหนือก็จะมีจ่าฝูงคนใหม่เข้ามาปกครอง เขาคิดไม่ออกจริงๆว่าแม่ขาจะเครียดเรื่องอะไรหรือว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นที่ฝูง? 


          “เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่ฝูงของเราหรือเปล่าครับพีนีน” จีมินถามด้วยเสียงเบาเพราะไม่รู้ว่าตัวเองมีสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องพวกนี้มากน้อยแค่ไหน ด้านลีนีนเธอนิ่งไปชั่วอึดใจว่าจะพูดดีไหมแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเอ่ยตอบน้อง


          “ลูกชายของจ่าฝูงใต้เขาเจอคู่ชะตาแล้วก็เลยปฏิเสธที่จะเเต่งงานกับพี่น่ะ” ลีนีนเว้นวรรคไปสักพักก่อนเอ่ยต่อ “เขาบอกว่าจะไม่มีทางแต่งงานเด็ดขาดและงานพิธีวันนั้นก็เลยถูกยกเลิกไป” ลีนีนก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อซ่อนความเสียใจใช่ว่าเธอไม่รู้สึกกับการโดนปฏิเสธต่อหน้าอย่างไร้เยื่อใยแบบนั้น


          “แล้วแม่ จีมินเริ่มรู้สึกเป็นห่วงคนเป็นแม่และพี่สาวขึ้นมาทันที แม่ขาของเขาหวังกับเรื่องนี้มากขนาดที่ว่ามีอัลฟ่าจากฝูงอื่นมาทาบทามพี่นีนแต่แม่ก็ยังไม่ยอมยกให้


          “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนั้นแม่เข้าไปคุยอะไรกับจ่าฝูงบ้าง เพราะพอเรากลับถึงบ้านแม่ก็บอกพี่แค่ว่าทุกอย่างจะยังคงเหมือนเดิม”


          “หมายถึงว่า” จีมินเริ่มปะติดปะต่อในสิ่งที่ลีนนีนพยายามจะบอก


          “อืมม พิธียกน้ำชากับการแต่งตั้งจ่าฝูงจะยังคงถูกจัดขึ้นตามกำหนดเดิมที่ฝูงของเรา” ลีนีนเอ่ยด้วยสีหน้าหนักใจเพราะเธอเองก็ไม่อยากที่จะพรากคู่ของคนอื่นแต่มันก็ไม่มีทางใดเลยที่จะคัดค้านคนเป็นแม่ได้


          “แล้วทางฝั่งนั้นล่ะครับ มินหมายถึงลูกชายจ่าฝูงเขาจะยอมปฏิเสธคู่ตัวเองไหม”


          “พี่ไม่รู้เหมือนกันน้องมิน แม่บอกพี่แค่ว่าจ่าฝูงจะเป็นคนจัดการเรื่องทุกอย่างเองพี่ไม่สบายใจเลย

        

          “แล้วพี่นีนคิดหรือยังครับว่าจะเอายังไงต่อ”


          “ตอนนี้พี่ยังคิดอะไรไม่ออกเลยน้องมิน ก็คงต้องปล่อยให้แม่จัดการทุกอย่างตามเดิมส่วนพี่ก็รอเป็นแค่หุ่นเฉิดให้แม่ก็เท่านั้น”


          “พี่นีน เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อคนพี่ด้วยความเห็นใจสายตาก็เหลือบมองยังปรางหน้าสวยหวานที่ตอนนี้เปื้อนคราบน้ำตาไปซะแล้ว


          “พี่โอเค” พี่สาวของเขายิ้มให้ก่อนใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำตาออกเอง


          “นี่ก็ดึกมากแล้วน้องมินอาบน้ำนอนเถอะ อย่าลืมหายาแก้ปวดทานด้วยเดี๋ยวไม่สบาย” ลีนีนลุกขึ้นยืนเมื่อสั่งการเสร็จสับ เธอส่งรอยยิ้มให้จีมินอีกครั้งว่าไม่ต้องเป็นห่วงกันก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้องมาเงียบๆ


          จีมินมองตามร่างระหงของพี่สาวจนกระทั่งหายไปจากการมองเห็นเมื่อเสียงปิดประตูดังตามมา โอเมก้าตัวเล็กชันเข่าขึ้นกอดพร้อมแนบปลายคางมนเกยค้างไว้ สมองฉุกคิดกับเรื่องที่ได้ฟังเมื่อครู่ คิดแล้วก็เห็นใจคนๆนั้นเหมือนกันนะที่เจอคู่ชะตาของตัวเองแล้วแท้ๆแต่กลับไม่มีโอกาสได้คู่กัน


          ทั้งที่คิดว่าโลกใบนี้เขาคือคนที่โชคร้ายที่สุดแล้วที่แม่ไม่รัก ไม่คิดเลยว่าจะมีคนที่โชคร้ายกว่าเขาอีกที่ต้องถูกพรากคู่ทั้งที่ดวงชะตากำหนดมาให้คู่กัน คนๆนั้นต้องน่าสงสารแค่ไหนกันนะ โอเมก้าตัวเล็กคิดกับตัวเองก่อนถอนหายใจยาวออกมา


          ครืดดด

          ติ๊งง


          พี่จองกุก

     [ลงแข่งห้าทุ่มคงไม่ได้โทรหาหนูง่วงก็นอนก่อนเลยไม่ต้องรอ] จีมินกวาดสายตาไล่อ่านข้อความที่ถูกส่งเข้ามาพร้อมกับรูปถ่ายหนึ่งรูป เป็นรูปที่จองกุกยืนคู่กับบิ๊กไบค์คันโปรด อัลฟ่าร่างสูงของเขาอยู่ในชุดแข่งรถที่ค่อนข้างแปลกตาเพราะได้เห็นไม่บ่อยนัก แต่ที่ดูจะแปลกตาไปมากที่สุดก็คงเป็นหมวกกันน็อคสีดำใบใหม่ที่ถืออยู่ในมือ จีมินขยายรูปออกกว้างเพื่อซูมยังตัวอักษรภาษาอังกฤษเล็กๆที่ค่อนข้างสะดุดตาตรงด้านข้างของหมวกซึ่งมันถูกเขียนไว้ว่า


          JIMIN's 


          ของจีมินอย่างนั้นหรอโอเมก้าตัวเล็กพึมพำคนเดียวก่อนระบายยิ้มบางเบาบนใบหน้า อย่างน้อยๆในวันทีเขาต้องมีน้ำตาก็ยังมีใครคนนึงที่คอยทำให้ยิ้มได้


          [JK's]


          จีมินพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆเพียงเท่านั้นเพราะเชื่อว่ายังไงจองกุกก็คงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกและหัวใจที่เต้นแรงของเขาอยู่ในตอนนี้ 




********************



     TALK
          ที่จริงใครทิ้งใครก่อน ช่วยเก็บเอาไปคิดดดด 555 ไม่เกี่ยวกับเนื้อหานะ แต่ตอนหน้าก็เตรียมกระดาษซับน้ำตาให้ลูกเราด้วย
          
          ปล.ทางเราอัพเเล้วทางนั้นอ่านจบก็อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าาาาา 

               สกรีม #ระฆังสีน้ำเงิน









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 459 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,044 ความคิดเห็น

  1. #1020 Rakna (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 01:07

    สงสารทุกคนเลยอ่ะ
    #1,020
    0
  2. #1011 As sky Iris (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 13:54

    สงสารหมดเลยอ่า
    #1,011
    0
  3. #990 Muay199960007 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:39
    กลัวว่าน้องจะยอมแม่แล้วปฏิเสธเมทเพื่อให้นีนได้แต่งงาน
    #990
    0
  4. #778 k pop (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 21:43
    เอาเมทมาให้พี่นีนนนทีถือสะว่าหน้าเหมือนจีนแทบใจดีก็ได้
    #778
    0
  5. #770 YAmYEnzz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 20:36
    พี่นีนมาดีก็โล่งงงงงงงงงอก ตอนนี้สงสารพี่นีนด้วยเลยอะ บ้านนี้เค้าเป็นอะไรกันน้อเหมือนเห็นลูกเป็นสิ่งของจะจับจะโยนยังไงก็ได้เห้ออ ทางน้องจีมินก็เริ่มแล้ววว พี่จองกุกไม่ยอมใช่มั้ยตอนแรกแล้วไปคุยอะหยังกันน้อถึงบอกว่ายังคงมีงานเหมือนเดิม พี่จองกุกต้องปฏิเสธ​น้องหรอ? หรือน้องต้องทำ? แอแงงงทางไหนน้องก็เจ็บทั้งนั้นอะ คนที่น่าสงสารที่สุดก็คือหนูนั่นแหละทั้งแม่ขาไม่รักทั้งคู่ตัวเอง โอ่ยยยยยย
    #770
    0
  6. #767 kwangnuy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 10:27
    จีมินน่าสงสาร และสงสัยว่าแม่จะไม่รักจีมินจริงๆเหรอ
    #767
    0
  7. #765 hugegirl (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 07:02
    ฮืออออออ น้องมินนน
    #765
    0
  8. #754 JoonGJ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 21:52
    เหมือนเอาลูกตัวเองไปขายอะ ไม่เห็นใจเลย ไม่สนความรู้สึกของลูกตัวเอง //เกี่ยวมั้ยหนิ555
    #754
    0
  9. #753 JoonGJ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 21:50

    ตอนนี้เริ่มสงสารพี่นีนด้วยเลยอ่ะ ทำได้แค่เป็นหุ่นเชิดให้แม่ เขาบอกเขาสั่งอะไรก็ทำตาม

    จากตอนแรกสงสารน้องมินที่แม่ทำตัว2มาตรฐาน รักลูกไม่เท่ากัน บลาๆๆๆ ตอนนี้ก็สงสารพี่นีนด้วย ถ้าพี่นีนแต่งงานกับจองกุก ก็จะได้อำนาจเพิ่มขึ้นใช่หรือไม่ ถ้าใช่ แม่ก็คงอยากได้อำนาจนั้นและยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ เศร้าอ่ะ แบบเห็นแก่ตัวนะอย่างงี้ รเ้สกีลว่
    #753
    0
  10. #736 ptaalnmg (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 09:34

    คงต้องซับน้ำตารีดเดอร์ด้วยสินะ เดี๋ยวเราร้องเป็นเพื่อนนะจีมินน
    #736
    0
  11. #735 แบมแบมชื่ิอของลูก (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 08:28
    ไม่อยากให้ลูกขาของชั้นต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้เลย😥
    #735
    0
  12. #734 praew_jk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 02:47
    แม่ขา...คือมัน...บะลั่กๆ
    #734
    0
  13. #733 minayno (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 00:39

    น้องสงสารน้องสุดๆๆๆๆๆ แอแง้
    #733
    0
  14. #732 rabbee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 23:19
    แม่คุณเอ๊ยยย หนูไม่ต้องไปสงสารคนนั้นเขาหรอกลูก เพราะเขาก็คือหนูนั่นแหละ แต่พี่เชื่อว่ามันต้องผ่านไปได้ พี่จองกุกเก่งอยู่แล้ว
    #732
    0
  15. #731 KakikooriPLoyy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 23:03
    ต้องออกไปซื้อทิชชู่เพิ่ม
    #731
    0
  16. #730 Kam_panpss (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 22:37
    เห้ออออเส้าอ่ะ
    #730
    0
  17. #729 M M M M (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 22:30
    ได้เเต่หวังว่าพี่นีนจะดีกับน้องได้ต่อไปอีกเรื่อยๆอะ ไม่ค่อยไว้ใจซักเท่าไร 555555
    #729
    0
  18. #728 jaeminnoona (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 22:24
    ถ้าน้องรู้จะเป็นไงอ่ะ แต่เชื่อว่ากุกไม่ยอมแพ้แน่
    #728
    0
  19. #726 Uraiwan96 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 22:14
    สงสารทั้งฝั่งจีมินและฝั่งพี่จองกุกเลย ไม่อยากให้น้องรู้ความจริงเลย
    #726
    0
  20. #725 saowalakmim61 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 22:10

    โถ่ ดวงชะตาน้องมิน TT

    #725
    0
  21. #724 Mampbah (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 22:09

    เจ็บเลยล่ะ ถ้าน้องรู้ความจริงทุกอย่าง น้องยอมถอยให้แน่ๆ น้องไม่เห็นแก่ตัวหรอก แต่ในขณะที่ใครหลายๆคน ก็ไม่เคยเห็นแก่ความรู้สึกน้องจีมินซักนิดเหมือนกัน


    #724
    0
  22. #723 leenutcha (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 22:08
    แงง ซับน้ำตาเลยอ่อ เกียมทิชชู่ไว้โหล1เลยย น่าจะเสียมากโขอยู่ งื้อออ
    #723
    0
  23. #722 Kanok_aum (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 22:04
    สงสารน้องมินแล้วแม่
    #722
    0
  24. #721 lasea (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 21:49
    ซับน้ำตาอีกแล้วหรอแง แต่กลัวถ้านีนรู้ว่าจีมินเป็นคนๆนั้นจะเปลี่ยนเป็นอีกคนมั้ย ไม่แน่นะ
    #721
    0
  25. #720 Picogo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 21:46
    ไม่อยากให้ปฏิเสธกันจริงๆนะ ฮือออ ;_____; ทำไมใจร้ายกับน้องกันจังงง
    #720
    0