BLUE BELLs KOOKMIN [OMEGAVERSE] #ระฆังสีน้ำเงิน

ตอนที่ 5 : รีไรท์ BLUE BELLs 04 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 560 ครั้ง
    8 ก.พ. 63





BLUE BELLs
E P 0 4


          อยู่หน้าคอนโด ลงมารับหน่อย


          เป็นข้อความจากจองกุกถูกส่งมาเมื่อสิบนาทีที่แล้ว จีมินรีบพาตัวเองลงมาที่ชั้นล่างของคอนโดทันทีหลังจากอ่านข้อความนั้นจบจนลืมสำรวจความเรียบร้อยของชุดที่ปกติจะใส่อยู่เเค่ที่ห้อง โอเมก้าตัวเล็กยื่นร่มที่ถือติดมือมาด้วยออกกลางเมื่อสัมผัสกับเม็ดฝน ดวงตากลมโตจ้องมองยังถนนอีกฝั่งที่มีบิ๊กไบค์คันใหญ่จอดอยู่นัยน์ตาเริ่มไหวสั่นขึ้นมาเมื่อมองเห็นอีกคนกำลังนั่งรอท่ามกลางเม็ดฝนที่กำลังกระหน่ำตก


          ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองตากฝน


          เรียวขาเล็กก้าวฉับๆไปยังถนนฝั่งตรงข้ามในทันที ความเลือนลางตรงหน้าจำกัดการมองเห็นเนื่องจากฝนยังคงตกอยู่ พื้นถนนลื่นและเจิ่งนองด้วยหยาดน้ำซึ่งทำโอเมก้าตัวเล็กลื่นเบาๆแต่ยังพอทรงตัวได้ จีมินเห็นว่าคนตรงหน้าตกใจในตอนที่ตัวเขาเองเกือบจะลื่นล้มลงกับพื้น แต่นั่นไม่น่าโมโหเท่ากับที่อีกคนปล่อยให้ตัวเองตากฝนจนเปียกแบบนี้


          “รีบทำไมเดี๋ยวลื่นเหอะ” เสียงราบเรียบของจองกุกเอ่ยเบาๆ เมื่อจีมินมาหยุดยืนตรงหน้า ยอมรับว่าเขาตกใจแทบแย่ในตอนที่เห็นว่าโอเมก้าตัวเล็กเกือบจะลื่นล้มลงไป 'คงรีบเพราะเห็นว่าเขานั่งตากฝนอยู่'


          “ก็มินกลัวว่าพี่จะรอแล้วทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองตากฝนอยู่แบบนี้ล่ะครับ” โอเมก้าตัวเล็กเอ่ยถามเสียงสั่น จีมินขยับตัวเข้าไปใกล้จองกุกเพื่อให้ร่มกำบังเม็ดฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมา และถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยก็ตามเพราะจองกุกเปียกไปแล้ว


          “หากุญแจรถยนต์ไม่เจอน่ะ แต่อยากมาหาเลยต้องขับคันนี้ตากฝนมาไง” คำตอบของอัลฟ่าตัวสูงทำทีเป็นพูดเล่นทั้งๆที่น้ำตาจีมินจะหยดถึงพื้นเเล้ว คนฟังรีบเงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมทันทีก่อนเอ่ยทั้งน้ำตา


          “ทีหลังไม่เอาแบบนี้แล้วนะพี่ห่วงตัวเองบ้างสิ” จีมินใช้มือข้างที่ว่างยกเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เขาอ่อนไหวเสมอเมื่อเป็นเรื่องของคนตรงหน้าซึ่งไม่รู้ว่าเริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่


          “ร้องแข่งกับฝนอีก” จองกุกเอ่ยล้อแต่ก็ยื่นมือปาดเช็ดคราบน้ำตาบนปรางแก้มให้ สายตาคมดุตลอดเวลาจ้องมองโอเมก้าตรงหน้าด้วยความหนักอึ้ง หลากหลายเหตุผลที่ยอมขับรถตากฝนมามันเพราะเขาคิดถึง อยากเห็นหน้า อยากอยู่ข้างๆ เพราะอย่างน้อยจีมินก็คงเป็นแสงสว่างในวันที่เขารู้สึกว่ารอบกายมันกำลังมืดมน


          “จีมิน...” คนถูกเรียกสะดุ้งตัวน้อยเมื่อจู่ๆจองกุกก็เอ่ยเสียงแข็ง คิ้วเล็กของโอเมก้าเลิกขึ้นด้วยความงุนงง


          “ครับ?” 


          “เดินลงมาทั้งอย่างนี้?” 


          จองกุกว่าเสียงดุเพราะเริ่มรู้สึกถึงกลิ่นดอกบลูเบลที่หอมฟุ้งรอบกายจีมิน เขารู้สึกว่ามันมากกว่าทุกครั้งที่เคยได้กลิ่น ด้านโอเมก้าตัวเล็กยังคงยืนทำหน้างุนงง เข้าใจว่าจองกุกคงต่อว่าเรื่องชุดที่ใส่ลงมา?จึงก้มมองดูชุดที่ตัวเองสวมใส่ทันที


          ฮู้ดแขนยาวคลุมเข่าสีครีม โอเมก้าตัวเล็กไม่เข้าใจว่ามันไม่เรียบร้อยตรงไหน


          “มินว่าชุดก็เรียบร้อยนะครับ” ว่าแล้วก็เอ่ยบอกอีกคนแต่คงไม่ใช่คำตอบที่จองกุกต้องการ


          “ไม่ใช่แบบนั้น รีบกลับขึ้นห้องเหอะ ล็อคห้องแล้วห้ามออกไปไหน กินยาด้วย” 


          จองกุกร่ายประโยคยาว อัลฟ่าตัวสูงขยับถอยห่างจีมินออกมากระทั่งพ้นจากขอบร่มที่ใช้กำบังฝนร่วมกัน กลิ่นหอมที่อบอวลในตอนนี้อีกไม่นานคงทำเขาคลั่งด้วยสัญชาติญานของอัลฟ่าที่เวลาได้กลิ่นฮีทแล้วมักจะควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ได้ เขากลัวจะข่มใจตัวเองไว้ไม่อยู่ เขาไม่มีความอดทนขนาดนั้น แต่ดูเหมือนจีมินจะไม่เข้าใจและไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังฮีท


          “ยาอะไรครับมินไม่เข้าใจ แล้วทำไมพี่ต้องขยับหนีมินด้วย” จองกุกเชื่อที่จีฮุนบอกแล้วว่าจีมินน่ะขี้สงสัยและตั้งคำถามเก่งเป็นที่หนึ่ง เขาเชื่อแล้วจริงๆ 


          'ดื้อตาใส' คำนี้คงเหมาะกับจีมินที่สุดเเล้ว


          “เราเคยฮีทยัง?” อัลฟ่าตัวสูงเริ่มมึนเมากลิ่นหอมของดอกไม้ ทั้งๆที่มีกลิ่นฝนช่วยกลบแต่กลิ่นฮีทจากตัวจีมินก็ยังคงตลบอบอวลมากเช่นเดิม และที่เขาถามเพราะเข้าใจว่าจีมินน่าจะยังไม่เคยฮีทมาก่อน จีมินอยู่เกรด12เท่าไอ้ฮุน ซึ่งเขาไม่แน่ใจว่าโอเมก้าตัวเล็ก18 ปีเต็มหรือยัง เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นส่วนมากโอเมก้ามักจะเริ่มฮีทครั้งเเรกในวัยนี้


          “ฮะ...ฮีทหรอครับ พี่ได้กลิ่นหรอ” ยังตั้งคำถามหน้าซื่อ น้องไม่รู้สึกอะไรบ้างหรออย่างอาการร้อนรุ่มหรือความกระหายอยากพวกนั้น อัลฟ่าร่างสูงเริ่มคิดไม่ตกเลยจริงๆ


          “อืม กลิ่นฮีทแรงใช่เล่นกลับขึ้นห้องเหอะมิน” จองกุกข่มอารมณ์ด้วยการกัดฟันแน่น ยิ่งจีมินขยับเดินเข้ามาใกล้กลิ่นฮีทนั้นก็ยิ่งมอมเมาสติของเขาเพิ่มมากขึ้น เขาควรจะรีบกลับซะตอนนี้และให้จีมินกลับขึ้นห้องไปทานยาแต่น้องก็ยังคงหาเรื่องมาต่อรองจนได้


          “แต่ยังไม่ได้คุยกันเลย” ยังดื้ออีกจองกุกถอนหายใจ ตอนแรกกะไว้ว่าจะให้จีมินกลับขึ้นห้องเองแต่ตอนนี้เขาคงต้องเปลี่ยนใจเมื่อเหลือบไปเห็นอัลฟ่าด้วยกันสองสามคนยืนอยู่ด้านหน้าทางเข้าคอนโด


          “วันหลังค่อยคุย เดี๋ยวเดินขึ้นไปส่งได้ใช่ไหม” ถามโอเมก้าตัวเล็กแต่ไม่ได้ต้องการคำตอบ เพราะเขาคงไม่ยอมให้จีมินเดินกลับคนเดียว กลิ่นฮีทแรงขนาดนี้มีหวังอัลฟ่าพวกนั้นฉุดไปทำไง


          ด้านโอเมก้าตัวเล็กยังคงไม่เข้าใจว่าอาการที่ตัวเองเป็นอยู่คืออาการฮีทแต่ก็ยอมพยักหน้าตกลงให้จองกุกเดินขึ้นไปส่งบนห้อง เม็ดฝนยังคงตกโปรยปรายสอดแทรกกับเสียงฟ้าร้องเป็นระยะจองกุกคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของจีมินเบาๆ ก่อนดึงร่มในมือเล็กมาถือไว้แทน อัลฟ่าตัวสูงดึงคนตัวเล็กให้แนบชิดกับตัวเอง เบี่ยงร่มไปทางฝั่งของจีมินเพื่อกำบังเม็ดฝนให้เมื่อกลัวว่าคนตัวเล็กจะเปียกและเป็นหวัดเอาได้


          ขายาวก้าวช้าๆให้คนข้างๆได้เดินไปพร้อมกัน จีมินก้มหน้าเขินแทบไม่ได้มองทางข้างหน้า รู้สึกว่าหัวใจพองโตและสูบฉีดเลือดอย่างแรงในตอนที่จองกุกจับมือเดินข้ามถนน โอเมก้าตัวเล็กเผลอเลื่อนมืออีกข้างขึ้นเกาะเกี่ยวกับเอวสอบดึงรั้งเบาๆหวังให้พื้นที่ว่างเหลือน้อยที่สุดเพราะกลัวว่าจองกุกจะเปียกฝนเช่นเดียวกัน ซึ่งการกระทำนั้นทำจองกุกยิ้มมุมปากออกมาในตอนที่ฝ่ามือเล็กของจีมินค่อยๆทาบลงและกอดเขาไว้แน่น ซึ่งเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรกลับชอบซะอีก แต่ดูเหมือนยิ่งใกล้ชิดกันมากเท่าไหร่กลิ่นฮีทจากตัวจีมินก็ยิ่งหอมรุนแรงทวีคูณยิ่งกว่าเดิม


          “เข้าไปเปลี่ยนเถอะครับ รอให้ฝนหยุดตกแล้วค่อยขับรถกลับก็ได้” จองกุกถอนหายใจนับสิบรอบตั้งแต่ที่หน้าลิฟท์ชั้นล่างกระทั่งตอนนี้ที่เขาอยู่หน้าห้องจีมิน ที่จริงเขาแค่จะส่งจีมินที่ชั้นล่างของคอนโดแล้วก็กลับ ไม่ได้คิดจะขึ้นมาส่งน้องถึงห้อง เพราะจริงๆตอนนี้คือเขาแทบไม่ไหวแต่จีมินคือไม่เข้าใจอะไรเลย


          “มิน!!เข้าห้องไป” จองกุกบอกรอบที่ร้อยพร้อมหันหลังให้และขยับออกห่าง แต่จีมินยังคงดื้อและตื๊อเขาไม่เลิก อัลฟ่าตัวสูงเริ่มหมดแล้วความอดทน


          “ถ้าพี่ไม่เข้าไปเปลี่ยนชุดมินก็จะไม่ยอมเข้าห้อง” จีมินยืนกรานคำเดิม สายตาแสบซนจ้องมองแผ่นหลังกว้างของจองกุกที่ยืนหันหลังให้ หายใจแรงจัง โอเมก้าตัวเล็กคิด และไม่ทันได้เอ่ยอะไรออกมาอีกจองกุกก็หันขวับกลับมา ฝ่ามือใหญ่คว้าคีย์การ์ดในมือจีมินไปทาบกับเซนเชอร์ ประตูเปิดออกข้อมือของโอเมก้าตัวเล็กก็โดนฉุดให้เดินตามเข้าห้องไปอย่างแรง

     

       'ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก มากจนจีมินไม่มีเวลาได้ตกใจเสียด้วยซ้ำ'


          “พะ พี่” โอเมก้าตัวเล็กพูดเสียงอึกอักในลำคอเมื่อโดนจองกุกผลักให้หลังชนกับกำแพงห้อง ไม่ได้แรงแต่ก็ไม่ได้เบา จีมินเคลื่อนสายตาขึ้นสบดวงตาคมที่เปลี่ยนไป แววตาของจองกุกเต็มไปด้วยแรงอารมณ์และความหื่นกระหายในขณะที่โอเมก้าตัวเล็กเริ่มรู้สึกว่าร่างกายตัวเองร้อนรุ่มขึ้นมาเช่นเดียวกัน


          ในยามนี้จีมินพึงรู้แล้วว่าอัลฟ่ามีอีกด้านที่น่ากลัวมากๆเช่นเดียวกัน


          “อย่าพึ่งขยับ...” จองกุกกดเสียงต่ำ สั่งบอกเมื่อจีมินพยามขยับหนี สติเขาเหลือน้อยเต็มที ยิ่งในตอนนี้ไม่มีกลิ่นฝนกลบมันยิ่งทำให้กลิ่นดอกบลูเบลจากตัวจีมินลอยตบลอบอวลไปทั่วทั้งห้อง มันมอมเมาเขาทีละนิดๆ กระทั่ง


          จองกุกโน้มใบหน้าลงมาริมฝีปากฉกเฉี่ยวลงบนผิวอ่อนนุ่มตรงต้นคอจีมินอย่างเเรง โอเมก้าตัวเล็กแน่นิ่งไปด้วยความตกใจ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ยืนตัวแข็งทื่อกับการจู่โจมที่ไม่มีเวลาแม้แต่จะตั้งตัว สติของจองกุกหมดลงทันทีเมื่อได้ลิ้มลองความหอมหวาน ปลายลิ้นสากนาบเลียกับต้นคอขาวของโอเมก้าตัวเล็กอย่างหื่นกระหาย เขารับรู้ถึงกายที่สะท้านสั่นกลัวของจีมินแต่เขาหยุดมันไม่ได้ กลิ่นฮีทมันทำเขาทรมานเกินจะทนไหว


          เกือบสิบนาทีที่ไร้ซึ่งเสียงใดเล็ดออกจากริมฝีปากเล็ก จีมินเม้นปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ร่างกายสั่นสะท้านไม่รู้ว่าเพราะหวาดกลัวหรือเพราะความร้อนที่กำลังประทุอยู่ข้างใน โอเมก้าตัวเล็กรู้สึกอึดอัดไปเสียหมด คัดแน่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน  เขา…เริ่มอธิบายมันไม่ถูก


          “อึก” เสียงสะอึกดังแผ่วในลำคอเมื่อจองกุกทำรอยจูบสีแดงเข้มกับผิวอ่อนนุ่มตรงต้นคอ สร้างความเจ็บจี๊ดให้โอเมก้าตัวเล็กหากแต่หลังความเจ็บนั้นกลับมีความรู้สึกแปลกๆแทรกซึมเข้ามาแทน จีมินรู้สึกวูบวาบขึ้นมา สะบัดร้อนสะบัดหนาวเมื่อฝ่ามือใหญ่เคลื่อนมาเคล้นคลึงที่สะโพกอิ่มผ่านเนื้อผ้าหนา


          “หอม หอมมาก” คนเอ่ยปากชมใช้ปลายจมูกคมไล่สูดดมตั้งแต่หลังใบหูไล่ลงมาจนถึงเนินหน้าอกขาว ผิวของจีมินเนียนนุ่มไม่ผิดไปจากที่จองกุกเคยจินตนาการไว้สักนิด


          “คือมิน” จีมินไม่รู้ว่าตัวเองต้องการพูดอะไร ใบหน้าหวานเห่อร้อนพยายามกลั้นความหวามไหวแต่ก็ไม่เป็นผล


          “อื้ออ” ร่างกายโอเมก้าตัวเล็กบิดส่ายด้วยความทรมาน เสียงหวานครางกระเส่าเมื่อฮู้ดตัวยาวคลุมเข่าถูกตลบขึ้นมากองไว้ที่เอว แขนเล็กหลุดจากพันธนาการลู่ลงข้างตัวอย่างหมดแรง จีมินหอบหายใจถี่รัวกับการกระทำของอัลฟ่าตรงหน้า


          กลายเป็นจองกุกที่ไร้ซึ่งสติ เขาถูกมอมเมาด้วยกลิ่นฮีท สัญชาติญานของผู้ล่าอย่างอัลฟ่าทำให้เขาไม่สามารถยั้งตัวเองได้แม้จะมีเสียงตะโกนให้เขาหยุดดังก้องในหัว อัลฟ่าตัวสูงเลือกที่จะตะปบชายเสื้อจีมินขึ้นแทนจนเห็นแพนตี้ตัวน้อยสีขาวที่ปิดสะโพกกลมนวลไว้ไม่มิด เรียวขาสีน้ำนมหล่อลวงสติเขาได้เป็นอย่างดี.... 


          และไม่รอช้าจองกุกเคลื่อนฝ่ามือใหญ่ไล่ขึ้นมาตามต้นขาเรียว ผิวสัมผัสเนียนลื่นล้อกับฝ่ามือเขาได้เป็นอย่างดี กระทั่งมาถึงสะโพกอวบอิ่มจองกุกจงใจบีบเคล้นผิวตรงส่วนนั้นแรงๆคล้ายกับต้องการลงโทษทำจีมินยืนตัวสั่นสะท้าน น้ำตาจะไหลอยู่รอมร่อ โอเมก้าตัวเล็กไหวสั่นยกมือเกาะเกี่ยวไหล่แกร่งเอาไว้เมื่อฝ่ามือที่เคยบีบเคล้นล้วงหายเข้ามาในแพนตี้ตัวน้อย


          “ดื้อให้อยู่เองนะ” จองกุกพูดชิดใบหูเล็ก ขบเม้มเบาๆอย่างหยอกล้อ เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะหยุดตัวเองได้ไหมหากร่างกายของจีมินยังหอมหวานอยู่แบบนี้ คิดแล้วอัลฟ่าตัวสูงก็ยิ่งรั้งให้สะโพกอิ่มแนบชิดกับส่วนกลางลำตัว ฝ่ามือที่สัมผัสก้นนิ่มลูบไล้ไปมาเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว


          “ฮื่ออ อึก” ลมหายใจโอเมก้าติดขัดเมื่อแพนตี้ตัวน้อยถูกดึงรั้งลงจากสะโพกไปค้างไว้ที่เรียวขา ความชื้นเย็นจากอุณหภูมิภายในห้องปะทะเข้ากับส่วนเปลือยเปล่า จีมินก้มมองยังกลางลำตัวไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับจองกุกที่จ้องมองเขาอยู่ก่อนแล้ว


          “ใส่ฮู้ดเพียงเข่าแต่ไม่ยอมใส่กางเกงขาสั้นข้างใน? น่าตีไหม!” จองกุกว่าด้วยเสียงหงุดหงิด ไม่ใช่ว่าไม่พอใจ เขาชอบมากๆต่างหากแต่นั่นต้องเฉพาะกับเขา จีมินไม่ควรใส่แค่ฮู้ดตัวโคร่งกับชั้นในตัวเดียวเดินลงไปข้างล่างแบบนี้ มันน่าตีให้ก้นลาย อัลฟ่าถอนหายใจฟึดฟัด


          “พี่ดุมิน” โอเมก้าตัวเล็กเอ่ยเบาๆในลำคอ ปากคอสั่นไปหมด ร่างกายแทบอ่อนระทวยลงกองกับพื้นหากไม่เกาะเกี่ยวสองมือไว้กับไหล่แกร่ง ร่างกายที่อัดอั้นทรมานยิ่งโดนจองกุกเล้าโลมเขาก็เหมือนจะขาดใจ และพอได้ยินคำต่อว่าที่ไม่รู้ว่าอีกคนไม่พอใจอะไรจู่ๆน้ำตาที่คลอหน่วยก็ร่วงเผาะลงมา อารมณ์เขาสับสนและแปรปรวนไปหมด


          'เขาไม่ชอบให้ใครดุ เพราะที่แม่ขาชอบดุเขาบ่อยๆเขาก็เสียใจมากพอแล้ว อย่าให้คนที่เขารู้สึกดีด้วยต้องทำแบบนั้นเลย'


          “ฮึก มินไม่อยากโดนดุ” โอเมก้าตัวเล็กร้องไห้ออกมา โผเข้ากอดคนตรงหน้าอย่างแรงจนจองกุกเซถอยไปด้านหลัง อัลฟ่าตัวสูงถึงกับผงะไปชั่วครู่ที่จู่ๆคนตัวเล็กก็ร้องไห้ต่อหน้า การกระทำทุกอย่างได้หยุดสิ้นลงจองกุกถอนริมฝีปากที่พรมจูบแถวเนินหน้าอกออกมาอย่างเสียดาย 


          “หยุดร้องมินให้ดุก่อนไหมค่อยร้อง เก็บไว้บ้างน้ำตา” แววตาคมดุเปลี่ยนเป็นแน่วแน่จนน่าหวาดกลัว


       เสียงที่จองกุกเอ่ยเหมือนสายล่อฟ้าที่ผ่าลงกลางใจของจีมิน อัลฟ่าตัวสูงไม่ได้เอ่ยปลอบจีมินอย่างที่ควรจะทำ เพราะถ้าเขายิ่งปลอบ ยิ่งโอ๋ จีมินจะไม่มีวันเข้มแข็งได้ด้วยตัวเอง จะมายืนร้องไห้แบบนี้ไปตลอดมันไม่ได้ ยิ่งวันข้างหน้ามีอุปสรรคมากมายที่พร้อมถาโถมเข้ามา แล้วแบบนี้จีมินจะรับมันไหวหรอ...

 

      พูดตามตรงว่าเขาก็กลัว กลัวว่าจีมินจะปล่อยมือไปจากเขาซะก่อน กลัวว่าน้องจะไม่เข้มแข็งพอที่จะยืนข้างกัน จองกุกผ่อนลมหายใจให้เป็นปกติ หลากหลายอารมณ์ตีรวนกันไปหมดตั้งแต่เช้าเขาไม่น่ามาหาน้องตอนนี้เลยจริง

 

          “ไม่ได้ฮึกอยากร้อง” เงียบไปนานโอเมก้าตัวเล็กถึงเอ่ยขึ้น จากที่ร้องไห้เฉยๆ ตอนนี้จีมินสะอึกสะอื้นตัวโยน สองมือที่โอบกอดรอบคอคนตัวสูงค่อยๆเคลื่อนผละออกห่าง ยืนตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกพึ่งหัดบิน สองมือเล็กยกขยี้หัวตาและเช็ดคราบน้ำตาอย่างแรง เขาพยายามแล้วที่จะให้น้ำตาหยุดไหลแต่ก็ไม่เป็นผลเลย


           “อึก ฮึก ฮึก” กลับสะอื้นหนักกว่าเดิม


          “ต้องเข้มแข็งกว่านี้รู้ไหม” เสียงจองกุกอ่อนลง เห็นคนตรงหน้าสะอึกสะอื้นตัวสั่นแล้วเขาดุไม่ลงจริงๆ 


          ไม่ได้ตั้งใจจะดุ เขายอมรับว่าเผลอระบายอารมณ์ใส่น้องเพราะอารมณ์ที่คุกกรุ่นจากข้างในตั้งแต่เมื่อเช้า รวมๆกับอาการฮีทของจีมินผลก็เลยเป็นอย่างที่เห็น เขาปล่อยให้น้องนิ่งไปสักพักถึงหยุดร้องไห้ เห็นดังนั้นจึงใช้ฝ่ามือลูบลงบนกลุ่มผมนุ่มเบาๆ ดึงจีมินเข้ามาใกล้ก่อนช้อนคนตัวเล็กขึ้นเกี่ยวกับเอวสอบ แพนตี้ตัวน้อยที่ถอดค้างไว้ถูกรั้งออกจากเรียวขาก่อนผมโยนมันไว้ตรงเก้าอี้ข้างผนัง จีมินถูกผมอุ้มไปนั่งลงที่โซฟาทั้งที่ตัวยังสั่น ผมจับให้คนตัวเล็กนั่งคร่อมลงบนตักโดยหันหน้าเข้าหากัน


          กลิ่นฮีทของจีมินเริ่มจางลงไปบ้างจากการเล้าโลมเมื่อครู่ อันที่จริงน้องพึ่งน่าจะเริ่มมีอาการเลยยังไม่รุนแรงมากเท่าไหร่ และผมเองก็ยังพอยับยั้งอารมณ์ตัวเองได้แม้จะอยากปลดปล่อยมากขนาดไหนก็ตาม แต่ให้ต่อตอนนี้ก็คงไม่มีอารมณ์แล้ว


          “ไมมองแบบนั้น” จองกุกถามขึ้นวางมือลงบนต้นขาขาวนวล ลูบวนด้วยปลายนิ้วเบาๆ เหมือนเมื่อครู่เราเกือบจะทะเลาะกัน แต่ตอนนี้


          “มิน ฮึก หิวข้าว” โอเมก้าตัวเล็กยังคงสะอึกสะอื้น เอ่ยบอกว่าหิวเมื่อตั้งเเต่เที่ยงจนถึงตอนนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องแม้เเต่น้ำเปล่า 

 

   

 ******************

 LOADING 60%


          เวลาคนหิวข้าวเขามีสีหน้าแบบนี้กันจริงๆใช่ไหม อัลฟ่าตัวสูงชักสงสัยพลางกวาดสายตาไล่มองยังใบหน้าที่ไร้เมคอัพของจีมิน ผิวขาวใสจนมองเห็นเส้นเลือดฝอยซับสีแดงจางๆ ตาเยิ้มๆราวกับยั่วยวนกัน และไหนจะปากอิ่มที่เผยอขึ้นหน่อยๆบอกเขาทีว่าจีมินน่ะหิวข้าวจริงๆ


          “หิวข้าวจริงๆนะครับ” เหมือนโอเมก้าตัวเล็กจะรู้ทันความคิดของจองกุกถึงรีบเอ่ยย้ำคำเดิมทันที


          “งั้นขออีก10นาที” จองกุกต่อรอง สิบนาทีที่ขอก็เพื่อจะพิสูจน์ว่าคนตรงหน้าจะใช่คู่ชะตาที่ดวงจันทร์กำหนดมาให้คู่กันหรือเปล่า แต่ถึงไม่พิสูจน์เขาก็เชื่อไปหมดใจแล้วว่าคนตรงหน้าคือคู่โซลเมทแท้ๆของเขา


          “มิน...” เสียงขรึมของอัลฟ่าเรียกชื่อคนบนตักเบาๆ สายตาคมดุจ้องมองเพียงปากอวบอิ่มสีเชอร์รี่ ลากปลายนิ้วแตะคลึงริมฝีปากนั้นเบาๆ คราวนี้จีมินถึงกับก้มหน้างุด จากที่ร้องไห้ก็หยุดไปกลายเป็นว่าตอนนี้ไม่รู้ว่าอายหรือเขินหรือทั้งสองอย่าง 


          “จูบนะ” จองกุกเอ่ยบอกสั้นๆให้คนตรงหน้าได้เตรียมใจเมื่อกลัวว่าจีมินจะตื่นเต้นและเป็นลมเหมือนคราวที่เเล้ว นี่ขนาดยังไม่ผูกพันธะเขายังรับรู้ได้ถึงหัวใจที่กำลังเต้นแรงของโอเมก้าตรงหน้า


          ด้านจีมินคงไม่ต้องพูดถึงโอเมก้าตัวเล็กยกมือขึ้นกุมหัวใจข้างซ้าย พยายามบังคับลมหายใจให้คงที่แต่อัตราการเต้นของหัวใจกลับสวนทางซะเหลือเกิน 'และทำไมตอนนี้มันช่างต่างกันกับเมื่อครู่นี้นะ' โอเมก้าตัวเล็กครุ่นคิดอยู่ภายในใจ เพราะตอนที่จองกุกจู่โจมเข้าหา ตอนที่ฝ่ามือใหญ่ซุกซนกับผิวกายจีมินยังไม่รู้สึกตื่นเต้นเท่ากับที่จองกุกบอกว่า “จูบนะ” แล้วเขาจะทำยังไงดี’ 


          “มินขอสูดอากาศแป๊ปนึงนะ” ใช่ เขาต้องอัดอากาศเข้าปอดไว้เยอะๆและต้องไม่ตื่นเต้น ไม่ตื่นเต้น ไม่ตื่นเต้น แม้ว่านี่จะเป็นจูบแรกก็ตาม โอเมก้าตัวเล็กสูดลมหายใจดังเฮือกใหญ่ กำมือกับชายเสื้อแน่นหวังเรียกพลังให้ตัวเอง 


          ถ้าให้พูดถึงเรื่องจูบล่ะก็เขาไม่คิดว่าจะต้องให้ความสนใจมันด้วยซ้ำ กระทั่งเมื่ออาทิตย์ก่อนที่จีฮุนแนะนำให้เขาลองจูบ วิดีโอคัทซีนต่างๆถึงได้ถูกจีฮุนส่งมาให้ดูเป็นสิบๆคลิป และแน่นอนว่าโอเมก้าตัวเล็กดูมันเกือบจะทั้งหมดถึงได้ถามคำถามแปลกๆออกไป


          “มินต้องอ้าปากด้วยไหม” คำถามอันมึนงงทำจองกุกเลิกคิ้วสูง สิบนาทีที่ขอจูบสงสัยคงต้องทดเวลาบาดเจ็บ อัลฟ่าตัวสูงยกยิ้มขำในลำคอ


          “แล้วคิดว่าไงล่ะ” จองกุกแกล้งเล่นด้วยการถามกลับคืน คราวนี้จีมินถึงกับเหงื่อตกโอเมก้าตัวเล็กนั่งนึกไปถึงฉากจูบที่ดูในคลิป มันมีทั้งแบบอ้าปากและก็ไม่ แต่ที่เขาดูเหมือนจะอ้านะลิ้นถึงเข้าไปได้ ว่าแต่...จูบแล้วทำไมต้องมีลิ้นเข้าไปด้วยโอเมก้าตัวเล็กคิดในสิ่งที่คนอื่นเขาไม่คิดกัน


          “งั้นมินอ้าปากนะ” โอเมก้าตัวเล็กตอบเมื่อตัดสินใจได้  ปากอิ่มอ้าเผยอออกเล็กน้อยทันทีเพื่อบอกคนตรงหน้าว่าพร้อมแล้ว ส่วนจองกุกเขาอยากขำกับท่าทางน่าเอ็นดูนี้นะแต่ปากอิ่มของจีมินที่อ้าเผยอออกมันไม่น่าขำนี่สิ เพราะเป็นเขาเองที่อยากลองบดขยี้ปากอิ่มนั้นแรงๆ ตามนิสัยของอัลฟ่าที่มักดิบเถื่อนเสมอในเรื่องแบบนี้


          จนไร้ซึ่งเสียงใดเอื้อนเอ่ยจีมินวางมือลงที่หน้าขาของตัวเอง จิกปลายเล็บที่สั้นกุดลงบนผิวเนียนหวังให้ความเจ็บช่วยยั้งสติให้อยู่กับตัว โอเมก้าตัวเล็กกำหนดลมหายใจเข้าออกช้าๆในตอนที่จองกุกโน้มใบหน้าลงมากระทั่งมีฝ่ามือใหญ่เคลื่อนมาสอดรอบเอวบางออกแรงรั้งเบาๆให้จีมินแนบชิด ริมฝีปากถูกประกบเข้ากับกลีบปากอิ่มที่อ้าเผยอรอ ฉับพลันเมื่อความหนุ่มยุ่นสัมผัสแผ่วเบาอย่างละเมียดละไม นัยน์ตาของคนทั้งสองก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีฟ้าครามดั่งดอกบลูเบลซึ่งทำโอเมก้าตัวเล็กที่จ้องมองและลุ้นตัวโก่งระบายยิ้มจางออกมา


          เป็นไปตามกฎของโซลเมทที่มีผู้กล่าวไว้ว่า 'หากเมื่อใดที่สัมผัสริมฝีปากของคู่ชะตาเมื่อนั้นสีของดวงตาจะเปลี่ยนไป พันธะที่ผูกขึ้นจะทำให้เขาทั้งสองรับรู้ถึงความสุข ความทุกข์ ความเจ็บปวด ของคู่ชะตาราวกับคนๆเดียวกัน'


          “ใช่พี่จริงๆด้วย” 


          จีมินได้โอกาสพูดเมื่อจองกุกผละริมฝีปากออกห่างแต่ยังไม่ทันไรกลีบปากหยักก็ประกบลงมาเช่นเดิม คราวนี้จากจูบแผ่วเบาที่เคล้าคลึงเพียงริมฝีปากจองกุกก็สอดเรียวลิ้นเข้ารุกล้ำยังโพรงปากหวานที่ไม่เคยมีผู้ใดได้ลิ้มลอง สัมผัสดุดันทำโอเมก้าตัวเล็กจับจังหวะหายใจไม่ทัน มือเล็กตะปบเบาๆเข้าที่ไหล่แกร่งเมื่อรู้สกว่าไม่ไหว ร่างกายท่อนล่างของโอเมก้าถูกฝ่ามือใหญ่ของจองกุกกดให้แนบชิดกับตักแกร่ง มันหวาบหวามทั้งท่านั่งที่คร่อมตัก ทั้งตรงส่วนนั้นที่โล่งเปล่าเพราะจองกุกถอดชั้นในเขาออกไป


           “อึก หายใจไม่ทัน” จีมินได้โอกาสอีกครั้งรีบชิงบอกแต่กลับไม่มีสัญญาณใดตอบกลับมา 


       จองกุกเหมือนลงมัวเมากับกลีบปากอิ่ม สัญชาติญาณความกระหายของอัลฟ่ายากจะหยุดลง เขาบดคลึง จูบย้ำๆสลับกับเกี่ยวพันลิ้นเล็กในปากหวาน เรียวลิ้นที่แสนช่ำชองไล่กวาดตอนไปทั่วโพรงปากอิ่ม เนิ่นนานความหอมหวานที่ถูกกลืนกินทำจองกุกต้องหยุดทุกอย่างลงเสียก่อนเมื่อสัมผัสถึงลมหายใจของโอเมก้าที่เริ่มรวยริน เขางับเข้าที่กลีบปากล่างของจีมินค้างไว้ จ้องมองใบหน้าหวานชัดๆกับสีตาที่ยังคงเป็นสีฟ้าคราม อมยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนเอ่ยกระซิบด้วยเสียงแหบพร่า


           "หิวข้าวไม่ใช่?" 


       "กินข้าวกัน..." ว่าจบก็อุ้มจีมินลงจากตักทั้งๆที่โอเมก้าตัวเล็กยังคงงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น จีมินได้แต่เคลื่อนสายตามองตามร่างสูงที่ลุกขึ้นเดินไปหยิบอะไรบางอย่างที่เก้าอี้พลันสีหน้าก็แดงขึ้นมาทันทีกับคำถามต่อมา


          “ให้ใส่ให้ไหม?” จองกุกถามหน้านิ่ง อัลฟ่าตัวสูงชูสิ่งของในมือที่เดินไปหยิบมาเมื่อครู่ต่อหน้าจีมิน แพนตี้สีขาวตรงหน้าทำเจ้าของมันหน้าแดงเห่อร้อนจนแทบไหม้


          “มะ ไม่ต้อง!!” ความเขินอายทำจีมินเผลอตะคอกโดยไร้หางเสียง แถมคนฟังยังหน้าบึ้งใส่ทันทีอีกต่างหาก และพอนึกได้โอเมก้าตัวเล็กก็รีบเปลี่ยนคำทันที


          “ไม่ต้องครับเดี๋ยวมินใส่เอง” เสียงหวานพูดเพราะๆพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าแพนตี้ที่จองกุกชูค้างไว้ก่อนวิ่งลับหายเข้าไปในห้องนอน และก่อนจะได้ปิดประตูห้องลงเสียงของจองกุกก็ดังตามมา


          "เปลี่ยนฮู้ดออกด้วย..."


          "ใส่ขายาว" 


          เขาคิดว่าจีมินได้ยินนะแต่โอเมก้าตัวเล็กจะยอมทำตามหรือไม่นี่สิ คาดว่าเขาคงต้องรับมือกับโซลเมทป้ายแดงคนนี้หนักซะแล้วล่ะ  



*******************




TALK
          อ่านช้าๆนะคะ เพราะหลากหลายอารมณ์ เกรงว่าจะทำคนอ่านงุนงงในสิ่งที่จะสื่อ งือออ ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนเม้นไว้นะคะ คร่าวๆก็คือ พี่เขาไปดูตัวมาแหละ ก็แบบยังไม่ได้คุยเรื่องนี้กับใคร อารมณ์แบบยังไม่ได้ระบายเลยเผลอลงกับน้องอย่างที่เห็น แถมตัวเองก็ไม่อยากให้น้องอ่อนเเอ เพราะถ้าเป็นอย่างนี้คือคงเดินไปด้วยกันไม่ได้ เพราะอุปสรรคข้างหน้านั้นใหญ่หลวงนัก  


        ปล.1 ยินดีกับจ่าฝูงด้วยค่ะ คุณจะได้ปวดหัวเพิ่มขึ้นอีกสิบเท่า ลูกเราไม่ดื้อออออ

           ปล.2 อ่านทุกเม้นเลยนะคะ ขอบคุณมากๆเลย ที่มาอัพบ่อยเพราะเม้นคนอ่านจริงๆ เพราะงั้นปาเม้นมารัวๆ 555

        สกรีม #ระฆังสีน้ำเงิน
        
          


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 560 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,044 ความคิดเห็น

  1. #1016 Rakna (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 00:15
    อร้ากกกก เขินเว้ย
    #1,016
    0
  2. #986 Muay199960007 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:24
    น้องน่ารักมากกกก
    #986
    0
  3. #787 nketnkk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 08:35
    แง้ คู่โซเมท
    #787
    0
  4. #772 PaphawarinSaetae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 21:52
    น้องน่ารักมากกๆๆ
    #772
    0
  5. #633 Bunnytitty (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 05:07
    น้องเป็นเด็กตาใสมากๆ
    #633
    0
  6. #613 POP2540 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 10:49
    จีมินไม่น่ารอด
    #613
    0
  7. #571 짐른 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 18:23
    น้องวรอดมาได้ไงงง โชคดี 555555
    #571
    0
  8. #473 acptx (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 00:32
    ไม่ไหวแล้วค่ะไรท์ สิ้นลม ขาดอากาศหายใจ อ่อกกก ฟินมาก ฮืออออ อะไรมันจะดีขนาดนั้น นุ่มนวลไปหมด แต่งดีม๊ากๆๆๆเลยค่ะ ไอเรื้ป
    #473
    0
  9. #464 Punch_Skw (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 23:26

    อ่านถึงตอนนี้ก็คือจิกหมอนแน่นแล้วค่ะไรท์แงงงงง ดูการแต่งตัวลูก น่าจับตีมาก!

    #464
    0
  10. #379 แบมแบมชื่ิอของลูก (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 13:07
    โอ้ยยยยลูกสาว
    #379
    0
  11. #378 LookSorn14 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 10:50
    น้องงงงงใจบางมาก ฮื่อออออ
    #378
    0
  12. #377 nicharat_29 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 10:40
    หลงน้องหนักมาก
    #377
    0
  13. #376 lovejhopebts (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 10:13
    น้องน่ารักกกก
    #376
    0
  14. #375 Sun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 07:17

    พี่แทจะเปนอีกคนที่มาหลงน้องป่ะคะ อยากให้มีvmin ด้วยจัง 5555

    #375
    0
  15. #374 Madmee_mm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 06:59
    มินน่ารักกกกก หึ้ยยย
    #374
    0
  16. #373 Kam_panpss (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 22:28
    น้องน่ารักกก55555ซื่อมากเลยลูกกกก
    #373
    0
  17. #372 Moomin_93 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 21:17
    เป็นเอ็นดูน้องจีมินมากๆ;–;
    #372
    0
  18. #371 Yadapat_JKJM (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 19:39
    เขิลอ่ะแกร แบบอยากกิ้ดด ไวไร/ร/ึพี_คตพะคำรึ
    #371
    0
  19. #370 Madaddy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 14:03
    แงงงงงงง จีมินใสซื่อมากกกกก น่ารักกก
    #370
    0
  20. #369 ppwm01 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 11:40
    น้องแบบโคตรน่ารักเลยอ่ะฮือออ
    #369
    0
  21. #368 jeon__jimin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 11:29
    น้องน่ารักมากเอาใจช่วยทั้งน้องทั้งจอกกุกนะคะ
    #368
    0
  22. #367 parreem (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 07:12
    แงงงง เขิน
    #367
    0
  23. #366 superheart_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 07:05
    น้องน่ารักกกส่วนพี่จองกุกร้ายจริงๆ
    #366
    0
  24. #365 Uraiwan96 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 05:55
    เป็นเมทกันด้วย น้องมินน่ารักมากๆเลย น้องใสซื่อแต่ก็ดื้อในบางเวลา พี่จองกุกก็ขี้เล่น ขี้แกล้ง
    #365
    0
  25. #364 koi109 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 05:26
    น้องหนูจะหิวข้าวแบบนี้มั่ยด้ายยย
    #364
    0