BLUE BELLs KOOKMIN [OMEGAVERSE] #ระฆังสีน้ำเงิน

ตอนที่ 4 : รีไรท์ BLUE BELLs 03 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,579
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 510 ครั้ง
    8 ก.พ. 63







BLUE BELLs
E P 0 3


          เป็นอย่างที่จองกุกคิด...เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสองสามวันก่อนไม่ใช่แค่เขาเท่านั้นที่รู้สึกไปเอง จีมินก็คงจะรู้สึกเช่นเดียวกัน เพราะฟังจากที่ไอ้น้องฮุนมันเล่าก็พอเดาได้ว่าจีมินน่าจะเป็นเด็กที่ค่อนข้างอ่อนไหวง่าย ไวต่อความรู้สึกอะไรทำนองนั้น เหตุผลส่วนหนึ่งก็คงเพราะอาการของการเจอคู่โซลเมท แต่อันที่จริงเขาพอมองออกตั้งแต่แรกแล้วว่าโอเมก้าตัวเล็กค่อนข้างเป็นคนซื่อตรงต่อความรู้สึกตัวเอง เหมือนคิดอะไร รู้สึกยังไง ทุกอย่างๆมันจะสื่อผ่านแววตากลมสุกใสคู่นั้นเสมอโดยไม่ปิดบัง  แต่เขาก็นึกไม่ถึงว่าจีมินจะเสียน้ำตาให้กับแค่คนที่คิดว่าอาจจะเป็นโซลเมทของตัวเอง เห็นเช่นนั้นมันยิ่งทำให้ความรู้สึกของเขาในตอนนี้ชัดขึ้น ความรู้สึกที่ว่า….‘น่าปกป้อง คำนั้นมันตรึงในใจเขาตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอ

          เข้าวันที่สามแล้วที่เขาไม่ได้เจอหน้าโอเมก้าตัวเล็ก เห็นไอ้น้องฮุนมันบอกว่าจีมินกลับฝูงไปตั้งแต่เย็นวันศุกร์ น้องจะกลับอีกทีก็เช้าวันจันทร์ ทั้งที่คิดไว้ว่าจะแวะไปคุยด้วยไปขอโทษที่วันนั้นทำให้ร้องไห้ เขาไม่ได้ตั้งใจจะไม่รับโทรศัพท์แต่วันนั้นกว่าจะขับรถกลับถึงฝูงใต้ก็เกือบตีหนึ่ง แถมวันนั้นที่ฝูงยังยุ่งๆเขาเลยให้นาเดียพี่สาวคนสนิทรับสายแทนเพราะไม่รู้ว่าน้องเป็นฝ่ายโทรมา พอรู้จากนาเดียเขาก็รีบโทรกลับหาน้องทันที และก็อย่างที่เห็นจีมินไม่ยอมรับสาย ซึ่งเขาก็ไม่คิดว่าเรื่องจะเลยเถิดถึงขนาดทำน้องนอนร้องไห้ทั้งคืน


           “แฮ่มๆ ยอมมุดหัวออกจากฝูงแล้วหรอครับคุณชาย” เป็นเสียงไอ้ชิน ไอ้ปากหมา ซึ่งมาถึงไม่ทันไรก็วอนตีนซะแล้ว ผมส่ายหน้าเอือมๆให้มันและไม่คิดตอบอะไรสวนกลับไป


          “ทำหยิ่งงี้ทีหลังไม่ต้องเรียกกูมาปรึกษาเลยนะ” เหมือนไอ้ชินมันจะงอน ผมเลยแกล้งกระทุ้งศอกเข้ากลางลำตัวไอ้เพื่อนตัวดี


           “กูหยอกเล่นหน่อยเดียวคือไม่ได้?” ผมกระตุกยิ้มพร้อใเลื่อนแก้วเหล้าที่ไอ้เฟย์รินไว้ส่งให้มัน ปรับสีหน้าจริงจังทันทีเมื่อต้องคุยเรื่องสำคัญ


          “แล้วที่ให้มึงไปสืบเป็นไง ได้เรื่องหรือไม่ได้” เหมือนผมจะโดนเอาคืนเมื่อไอ้ชินเงียบและเลือกที่จะไม่ตอบ เตรียมจะใช้เทาสะกิดสักหน่อยมันก็ไหวตัวทัน 


          “กูรู้ทันเหอะ...ไม่ได้เตะกุหรอก” ไอ้ชินเอ่ยด้วยเสียงกวนหน่อยๆ มันวิ่งไปหลบหลังเฟย์เพื่อหาที่กำบังตัว


          “จะคุยไหมธุระ เงินที่กุจ้างไปสืบก็ไม่ต้องเอาแม่งล่ะ” ผมล้วงหยิบเช็คในกระเป๋าออกมา ชูขึ้นตรงหน้าเตรียมจะฉีก


          “ไอ้ห่า เพื่อนเล่นหน่อยเดียวคือไม่ได้ จริงจรังล่ะเกินกับเพื่อนกับฝูง” ไอ้ชินบ่น ก่อนมันเดินกลับมานั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม


          “กุเอาจริงล่ะนะ” มันพูดพร้อมยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม


          “เออ!! สักที” เป็นไอ้เฟย์ตะคอกขึ้นเสียงดัง เหมือนมันคงหมดความอดทนหรือคงเพราะรำคาญ 


          “หัวร้อนกันจังวะ ไอ้ชินคนนี้กลัวแล้วคร้าบบบบ” ชินยังคงติดเล่นตลกตามนิสัยเพล์บอยปากหวานของมัน


          “คืองี้นะ….” แต่พอเข้าโหมดจริงจังสีหน้ามันก็เปลี่ยนเป็นคนละแบบกับก่อนหน้านี้ทันที 


          “สรุปคือเขายังไม่เจอเมท แล้วที่กูถามๆเพื่อนเขาเหมือนเขาจะยอมอ่ะมึง เพราะทางบ้านเขาก็ไม่มีใครแล้วว่ะคงไม่ยอมให้ตระกูลและฝูงต้องจบแค่นี้หรอกมั้ง” ไอ้ชินสรุปความหลังจากเล่ายาว ผมนิ่งฟังเงียบๆ เริ่มหนักใจยิ่งกว่าตอนที่รู้ว่าต้องแต่งงานกับอัลฟ่าหญิงที่จ่าฝูงหรือพ่อของผมเป็นคนจัดหาให้


          “เชี่ยย!! งานหยาบ งี้ที่ไอ้กุกมันหวังให้ผู้หญิงคนนั้นมีคู่เมทก็เป็นไปไม่ได้แล้วดิวะ” ไอ้เฟย์ดูเข้าใจอะไรง่าย มันหันมองมาทางผมด้วยแววตาเห็นใจแหละ


          “แล้วว่าที่คู่เมทมึงอ่ะ ไหนว่าเจอกันแล้ววะ” 


          “ก็เจอ แค่คิดว่าจะใช่แต่ก็คงไม่มีประโยชน์” น้ำเสียงผมเหมือนคนสิ้นหวัง ไม่รู้เพราะแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปหรือเปล่าผมถึงรู้สึกเหมือนล่องลอยและไร้ที่ยึดเหนี่ยว


          “ไมพูดงั้นวะ” ไอ้ชินถามขึ้นอีกครั้ง


          “มึงลืมที่พระจันทร์ทำนายไปแล้วหรอไอ้ชิน เมทมันเป็นโอเมก้ายังไงก็ต้องปฏิเสธคู่อยู่ดี” เฟย์ทวนความจำให้ชินอีกรอบ "จองกุกมันเป็นอัลฟ่าเลือดบริสุทธ์ ตระกูลหรือฝูงใต้ของมันหากจะขึ้นเป็นจ่าฝูงคู่ของจ่าฝูงจะต้องเป็นอัลฟ่าด้วยกันเท่านั้น และถึงมันจะมีคู่โซลเมทถ้าต่างชนชั้นวรรณะก็ต้องเลือกปฏิเสธคู่กันไปอยู่ดี"


          “งานยากจังวะ งั้นเอางี้ดิ” เหมือนไอ้ชินจะนึกอะไรสักอย่างออก


          “มึงไม่ต้องขึ้นเป็นจ่าฝูงไงจะได้ไม่ต้องปฏิเสธคู่เมทแม่ง ง่ายๆ จบ เคลียร์” เป็นความหวังดีของไอ้ชิน แต่


          “เอาหัวแม่ตีนคิดมึงก็รู้ว่าไอ้กุกมันศรัทธาความเป็นจ่าฝูงแค่ไหน” ไอ้เฟย์เหมือนจะรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับผม มันจริงที่บอกว่าผมศรัทธาในความเป็นจ่าฝูง ผมเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของจ่าฝูงใต้คนปัจจุบัน ผมโตมาด้วยการเลี้ยงดูของพ่อเพราะแม่เสียไปตั้งแต่เกิด ผมมักถูกปลูกฝังให้รักในการปกครองคนหมู่มาก พ่อมักพูดเสมอทุกวันว่า 'วันนึงลูกก็ต้องขึ้นเป็นจ่าฝูง เป็นจ่าฝูงที่ปกครองฝูงใต้แห่งนี้ได้' ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาผมเลยเชื่ออย่างนั้นมาตลอดและไม่เคยรู้สึกว่าคำนี้มันหนักหนาอะไรจนกระทั่งตอนนี้….


          ผมไม่อยากแบกมันไว้แล้วด้วยซ้ำ


          “มึงสองคนหยุดเถียงกันเหอะ” ผมที่เลือกเงียบไปนานเอ่ยขึ้น ความหนักใจถูกผ่อนคลายด้วยการยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มช็อตต่อช็อต


          “ย้อมใจทีไรแดกเหมือนอาบ” ไอ้ชินกัดแต่ก็ปล่อยให้ผมยกแก้วขึ้นดื่มโดยไม่ห้าม คิดแล้วมันก็คงเห็นใจผมล่ะมั้งที่รอเจอเมทมาตั้งนานพอเจอทั้งทีกับถูกจับคลุมถุงชนให้แต่งงานกับอัลฟ่าด้วยกัน หึ ชีวิตจริงนี่มันยิ่งกว่าละครอย่างที่เขาว่ากันจริงๆ

 


00.00


          ที่ว่าคนเมามักไม่มีสติ ตอนนี้จองกุกคงไม่มีสติอย่างที่ว่าจริงๆ ถึงไม่รู้ว่าตัวเองกำลังกดโทรหาโอเมก้าตัวเล็กที่ไม่ได้เจอหน้าเกือบสาววันเต็ม


          “รับสายพี่สิ” คนเมาพูดเสียงยานคางเอนตัวพิงกับประตูรถเมื่อล้วงหากุญแจไม่เจอสักที


          ด้านคนหลับไปแล้วก็งัวเงียตื่นท่ามกลางความมืดรอบกาย เขม้นมองฝ่าความเลือนรางเพื่อมองหายังต้นเหตุของเสียงที่ทำให้ตื่นในกลางดึก แพขนตากระพริบถี่ๆจ้องมองยังหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบเมื่อรายชื่อของคนโทรเข้ามาทำใจเขาเต้นรัว เบิกตากว้างกว่าเดิมเมื่อเหมือนไม่เชื่อสายตาตัวเอง 'พี่เขาวิดีโอคอลมา'


          จีมินรีบเด้งตัวลุกจากที่นอนทันที เท้าเล็กรีบก้าวลงจากเตียงและย่างเดินไปบนพื้นไม้ในห้องเบาๆเพื่อไปเปิดไฟ เสร็นคนตัวเล็กก็เดินวกกลับมาส่องกระจกเพื่อเช็คหน้าตาตัวเอง ก้มมองชุดนอนสีฟ้าอ่อนตัวที่สวมใส่ก็พบว่าเรียบร้อยดีแต่รู้สึกว่าผ้ามันบางหน่อยๆ แต่คงไม่เป็นไรหรอกมั้งคนโทรมาคงไม่สังเกตถึงขนาดนั้น เมื่อคิดว่าทุกอย่างเรียบร้อยโอเมก้าตัวเล็กถึงเดินไปหยิบโทรศัพท์มากดรับสาย


          กล้องหน้าถูกเปิดใช้งานภาพจากกล้องทำจีมินขมวดคิ้วแปลกใจ พี่เขาไม่ได้ขับบิ๊กไบค์? เพราะเหมือนนั่งอยู่ในรถยนต์ เราทั้งคู่ต่างนิ่งเงียบจนกระทั่งพี่เขาเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน


          “จีมิน…หนู” ทำไมเสียงที่เรียกเขาถึงได้กระเส่าขนาดนั้น จีมินไม่รู้จะตอบพี่เขายังไงโอเมก้าตัวเล็กเกิดอาการประหม่าขึ้นมา


          “นึกว่าหลับไปแล้ว” คนเอ่ยถามตาไม่ได้มองกล้องเลยสักนิด ศรีษะทุยเอนพิงกับพนักรถฝั่งคนขับ มือใหญ่ยกคลายขมับข้างเบาๆ ถึงจะไม่ค่อยมีสติแต่จองกุกกลับเห็นปรางหน้าหวานของว่าที่คู่โซลเมทอย่างชัดเจน


          “มินตื่นมารับสายพี่ พี่ยังไม่กลับบ้านหรอครับ” ตากลมสุกใสจ้องมองคนในกล้องเกิดความสงสัยหน่อยๆที่อัลฟ่าตัวสูงโทรมาในเวลาแบบนี้ แต่ยังไม่ทันจะได้ถามแก้มนุ่มก็เป็นอันขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อจู่ๆพี่เขาก็ปลดกระดุมเสื้อออกซะอย่างนั้น


          “ออกมาดื่มน่ะ” คนตอบหาได้สนใจโอเมก้าที่กำลังเขินหน้าแดง จองกุกยังคงปลดกระดุมเสื้อจนเม็ดที่สามถึงหยุด คนตัวสูงคลายปกเสื้อให้แยกออกเพราะรู้สึกร้อนและอึดอัด


          “ดื่มไปเยอะเลยหรอครับ” โอเมก้าตัวเล็กเอ่ยด้วยเสียงเป็นกังวล ปากเล็กยู่ขึ้นจนแทบชนกับปลายจมูก การกระทำและสีหน้านั้นถูกจองกุกจ้องมองผ่านกล้องโทรศัพท์ เขาเผลอเเลบลิ้นเลียปากกับการกระทำนั้น ‘’มันน่ารัก น่ารักจนเขา…’ 


          จองกุกข่มกรามแน่นเมื่อจีมินเผลอเลื่อนกล้องลงต่ำกว่าเดิม น้องใส่ชุดนอนสีฟ้าคลุมเข่า เป็นเชิ้ตตัวยาวบางแล้วบังเอิญตรงปกเสื้อน้องเหมือนจะติดกระดุมผิด? มันร่นลงมานิดหน่อยจนเห็นอกขาวๆ สาบานเลยว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะมองมัน


          “ไม่เยอะหรอก ยังไหวอยู่” อัลฟ่าร่างสูงปรับสีหน้าให้เหมือนปกติทั้งที่เริ่มมึนหัวขึ้นมา ไม่รู้เพราะแอลกอฮอล์หรืออกขาวบางของจีมิน


          “แต่ต้องขับรถกลับเองใช่ไหมครับ จะกลับทั้งอย่างนี้หรอ อันตรายนะมินเป็นห่วง” เสียงจีมินพูดเหมือนคนจะร้องไห้ น้ำเสียงโอเมก้าตัวเล็กเริ่มสั่นเครือ ความเป็นห่วงถูกสื่อถึงกันผ่านแววตากลมโต จีมินจ้องมองใบหน้าคมด้วยความเว้าวอน


          “อย่าร้อง กลับได้ไม่ต้องห่วง” คนเมาหากแต่มีสติดีทุกอย่างพูดเพื่อคลายความกังวลในใจของจีมิน  เห็นทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ใจเขาก็อ่อนยวบแล้ว


          “แล้วนี่อยู่ฝูง? จะกลับวันไหนพี่อยากเจอ” 


          “มากๆ” 


          ทุกคำพูดนั้นไม่ต้องอ้อมค้อมใดๆเลยจองกุกพูดไปตามที่ใจรู้สึก อยากเจอก็คืออยากเจอ เขามองอีกคนในกล้องที่ค่อยๆล้มตัวนอนคงเพราะเมื่อยหรือไม่ก็ง่วง จีมินนอนตะแคงหนุนแขนตัวเองน้องคงวางกล้องพิงไว้กับอะไรสักอย่างในห้องก่อนเอ่ยตอบกลับมา


          “มินก็อยากเจอครับ” เป็นคำตอบตรงๆที่ทำให้ใจฟูฟ่อง จีมินจ้องใบหน้าอัลฟ่าหนุ่ม เคลื่อนสายตาลงมายังแผ่นอกกว้างที่โผล่พ้นเสื้อเนื่องจากจองกุกปลดกระดุมออกถึงสามเม็ด และถึงจะเขินหน่อยๆที่แอบจ้องมองแต่สักพักจีมินก็ขยับมือวาดรูปอะไรสักอย่างในอากาศตรงตำแหน่งนั้น ซึ่งทำจองกุกยกยิ้มด้วยความเอ็นดู


          “รูปที่มินวาดใช่รูปเดียวกับที่พี่วาดบนอกมินวันนั้นหรือเปล่าครับ” ถามเองกลับเป็นฝ่ายเขินเอง จีมินดึงชายผ้าห่มขึ้นมาปิดแก้มเมื่อกลัวว่ามันจะแดงเป็นลูกตำลึงจนคนทางนั้นเอ่ยล้อ


          “อันนี้ตอบไม่ได้ ต้องมาลองวาดของจริง”


          “คนขี้โกง” จีมินสวนกลับด้วยเสียงเบาจนคล้ายกระซิบ จองกุกไม่รู้ตัวเลยว่าทำน้องเขินจนแทบมุดหายจมไปกับผ้านวม


          “ต้องขับรถกลับแล้ว หนูไปนอนเหอะ ” เขาเอ่ยตัดบทสนทนาเมื่อเหลือบไปเห็นเวลาต้องคอนโซลรถ ตีสองกว่าแล้วเขาไม่ควรรบกวานเวลานอนของน้องถึงจะอยากคุยต่อแค่ไหน และจีมินก็ดูง่วงมากๆอีกต่างหาก


          “มินอยากอยู่เป็นเพื่อน แต่ถ้ารำคาญพี่เปิดโทรศัพท์ไว้ก็ได้มินจะได้รู้ว่าพี่ขับรถอยู่” คนตัวเล็กกลัวจริงๆนะว่าอีกฝ่ายจะรำคาญ แต่ความเป็นห่วงมันมีมากกว่าไงถึงดื้อรั้นทั้งๆที่เปลือกตาเหมือนจะปิดได้ทุกเมื่อ


          “ตาจะปิดแล้วเหอะมิน ไปนอนไม่ต้องห่วง”


          “ไม่เอา! มินอยู่เป็นเพื่อน” จองกุกถอนหายใจ อยากจะโทรไปถามไอ้ฮุนซะตอนนี้ว่าจีมินเคยดื้อแบบนี้ไหม แต่สุดท้ายก็ต้องยอมโอเมก้าตัวน้อยอยู่ดีกับการส่งสายตาออดอ้อนนั้น


          “อืออ งั้นตามใจ แต่ถ้าง่วงก็หลับไปเลยไม่ต้องฝืน”


          “ครับ” จีมินฉีกยิ้มกว้างก่อนเสียดังกุกกักสอดแทรกเข้ามา คงเพราะคนในสายคงกำลังสตาร์ทเครื่องและขับออกไป


          ท้องถนนในยามวิกาลเช่นนี้ไม่ค่อยมีรถวิ่งผ่านทำให้จองกุกเหยียบคันเร่งจนแทบมิด เขาวางโทรศัพท์ไว้กับที่ตั้งด้านหน้ารถฝั่งคนขับ ซึ่งตำแหน่งที่ว่านั้นน่าจะทำให้โอเมก้าตัวเล็กมองเห็นทั้งถนนกว้างและใบหน้าของเขา แต่รู้อะไรไหม....คนที่บอกเป็นห่วงและจะอยู่เป็นเพื่อนตอนนี้หลับจนลืมไปแล้วว่าตัวเองเปิดกล้องทิ้งไว้


          'น้องทำร้ายเขาทางอ้อมแบบนี้ได้ยังไง บอกเขาสิว่าน้องมันซื่อจริงๆ'


          จองกุกดับเครื่องยนต์เมื่อใช้เวลาไม่ถึงสามสิบนาทีก็มาถึงบ้านชานเมือง อัลฟ่าตัวสูงยังคงนั่งอยู่บนรถจ้องมองภาพจากหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความเอ็นดูก่อนที่สายตาคมจะเปลี่ยนเป็นความกระหายอยากที่ค่อยๆเพิ่มระดับขึ้นอย่างไม่รู้ตัว


          จีมินหลับไปแล้ว น้องนอนหลับปุยไปทั้งๆที่ยังเปิดกล้องหน้าตั้งทิ้งไว้ ซึ่งในระหว่างที่เขาขับรถกลับน้องมันก็นอนธรรมดาไม่ดิ้นไม่อะไร แต่สักพักผ้าห่มที่คลุมกายบางกลับค่อยๆร่นลงจนถึงขาอ่อน เรียวขาขาวของจีมินขยับกอดก่ายกับหมอนข้างบนเตียงใบหน้าหวานอัดซุกลงกับหมอนใบโต เป็นท่าทางที่น่าเอ็นดูและเขาจะไม่อะไรเลยหากเชิ้ตตัวยาวสีฟ้าอ่อนที่น้องใส่มันไม่เลิกขึ้นจนเห็นแพนตี้ตัวน้อยสีขาวที่ปิดสะโพกกลมนิ่มแทบไม่มิด 


          ผมได้แต่กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สร่างเมาในทันที และยิ่งเสียงละเมอครางแผ่วเบาที่ดังเล็ดลอดออกมาทำให้เขาอยากจับน้องมาตีก้นให้หายซื่อสักครั้ง


          “อืมมม..จีมิน” 


      จองกุกเผลอขบกรามแน่น เอ่ยเสียงเบายามที่ฝ่ามือใหญ่ของตัวเองช่วยปลดปล่อยความกระหายในตัว อัลฟ่าร่างสูงจินตนาการถึงกลิ่นดอกบูลเบลที่ตลบอบอวลรอบกายของจีมิน เขาไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมานั่งใช้มืออย่างนี้ด้วยซ้ำ เพราะปกติหากเมากรึ่มได้ที่แบบนี้เขาคงหิ้วผู้หญิงกลับด้วยสักคน แต่เหตุผลง่ายๆที่ไม่ทำอย่างนั้นก็คงเพราะจีมิน 


      เขาต้องการให้เกียรติคู่โซลเมทของตัวเอง

 


 ******************

LOADING 50%



           บรรยากาศยามเช้าที่ฝูงเหนือเย็นชื้นด้วยหยาดน้ำฝนที่กระหน่ำตกลงมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เม็ดฝนยังคงคั่งค้างตามใบไม้และยอดหญ้า ลมหนาวกรรโชกตลอดทั้งคืนจนกระทั่งตอนนี้ อากาศที่เริ่มเย็นลงเหมาะแก่การนอนซุกตัวภายใต้ผ้าห่มเป็นไหนๆ หากแต่ทั้งหมดนั้นไม่ได้มีผลต่อการตื่นนอนของโอเมก้าตัวเล็กในเช้านี้เลย จีมินรู้สึกตัวตื่นตั้งแต่ยังไม่หกโมงเช้า เขาเห็นเม็ดฝนที่กระหนำเทลงมา อากาศที่ว่าเย็นลงแต่ก็แปลกเพราะแทนที่ร่างกายของเขาจะหนาวสั่นกลับรู้สึกร้อนทั้งตัว มันรู้สึกวูบวาบขึ้นมาเป็นบางครั้งบางคราวซะอย่างนั้น 


          'หรือเขาจะไม่สบาย แต่ก็ไม่เห็นปวดหัวเลยนิ'


          โอเมก้าตัวเล็กสะบัดหัวอย่างแรงจนสั่นคลอน ลุกเดินไปหยิบยาเม็ดเล็กสีเหลืองในลิ้นชักมาถือไว้ แก้วน้ำใบใสถูกจีมินรินน้ำในเหยือกจนครึ่งแก้ว เขายกมันขึ้นดื่มตามเมื่อกลืนยาเม็ดขมลงลำคอ


          'ยาบรรเทาอาการหวัด' จีมินคิดว่าเพราะอากาศเปลี่นแปลงบ่อยเลยอาจทำให้เขามีอาการเช่นนั้น


          เช้าวันนี้เขาต้องเดินทางกลับคอนโด กระเป๋าเสื้อผ้าที่จะนำกลับถูกเขาจัดเก็บไว้ตั้งแต่เมื่อคืน เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยเขาถึงเดินลงมาที่ชั้นล่างของบ้านเพื่อร่วมโต๊ะทานข้าวกับแม่ขาและพี่นีน บนโต๊ะมีอาหารเพียงไม่กี่อย่างล้วนแล้วเเต่เป็นของโปรดทั้งสิ้น


          'ของโปรดของพี่นีน'


          “อ้าว...น้องมินมาพอดีเลยมานั่งข้างๆพี่นีนมา” เสียงของพี่นีนเอ่ยทักทายเขาเป็นคนเเรก จีมินพยักหน้ายิ้มส่งก่อนเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้างกันกับพี่สาว เขาเอ่ยทักทายแม่ขาก่อนใครพร้อมแจกร้อยยิ้มสดใสยามเช้าอย่างที่ชอบทำ


          “แม่ขาสวยจังเลยครับวันนี้ จะไปไหนหรือเปล่าน๊า” ที่พูดเขาไม่ได้จะเอาใจอะไรแม่ขาเลย เขาชมเพราะวันนี้แม่ขาแต่งตัวสวยกว่าทุกวันและดูเหมือนจะออกไปข้างนอก?


          “นี่แม่ยังไม่บอกน้องมินเหรอคะ” คำูดของพี่นีนทำให้เขาต้องหันมองทันที เลิกคิ้วถามคนเป็นพี่ด้วยความสงสัย


          “ก็แม่เห็นว่ามันไม่เกี่ยวกับน้องมินไงลูก” เป็นแบบนี้อีกแล้วสินะ จีมินถอนหายใจพลางใช้ช้อนเกลี่ยข้าวในจานเล่น คลี่ยิ้มให้กับประโยคนั้นของแม่ขา


          “ถึงไม่เกี่ยวน้องก็ต้องรู้นะคะ เราจะมีจ่าฝูงคนใหม่กันแล้วนะ”


          “อะ อะไรนะครับ” จีมินถามเสียงตุกตะกักด้วยเพราะตื่นเต้น ท่าทางดีอกดีใจจนเก็บไม่มิดทำพี่สาวของเขายิ้มตาม


          “จะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นมิน หืมมม” พี่นีนยื่นมือมาบีบแก้มยุ้ยของเขาอย่างหมั่นเขี้ยว จีมินถูใบหน้าลงกับฝ่ามืออ่อนหนุ่มของพี่สาวก่อนเอ่ยอย่างดีใจ


          “ก็มินดีใจที่เราจะมีจ่าฝูงคนใหม่นี่ครับ แม่ขาอ่ะไม่ยอมให้มินรู้เรื่องนี้เลย” ประโยคแรกคนพูดก็ดูดีใจยุหรอก แต่ประโยคหลังจีมินหันมองไปทางแม่ขาพร้อมเอ่ยเสียงตัดพ้อเบาๆ 'นี่ถ้ามีจ่าฝูงคนใหม่ก็เท่ากับว่าพี่นีนกำลังจะแต่งงานใช่ไหมนะ?'


          “เอาใหญ่แล้วนะน้องมิน น่าโดนดุนัก” แม่ขาเอ่ยเสียงเรียบ ส่งสายตาคาดโทษมาที่เขาเหมือนอย่างเคย 


          “แม่หยุดเลยค่ะ ห้ามดุน้อง”


          “ที่แม่ดุก็เพราะรัก” ประโยคของแม่ทำจีมินพูดไม่ออก โอเมก้าตัวเล็กพยักหน้ารับว่าเข้าใจถึงจะไม่เคยสัมผัสได้ถึงคำว่ารักนั้นก็ตาม


          “งั้นมินไปกับพี่ไหมล่ะ แม่ให้น้องไปด้วยนะคะนีนจะได้มีเพื่อน” พี่นีนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง จีมินหันมองแม่ขาทันที เห็นสีหน้าหนักใจบนใบหน้าที่ขึ้นริ้วรอยจางๆตามวัยก็พอรู้ว่าแม่ขาต้องการให้เขาตอบแบบไหน 


          “ไม่เป็นไรครับวันนี้มินต้องกลับคอนโดด้วย” ปฏิเสธเพื่อไม่ให้แม่ขาต้องหนักใจ เพราะรู้ว่าแม่ขาไม่อยากให้เขาไปด้วย จีมินก้มหน้าก้มตาทานข้าวในจานโดยไม่พูดอะไรออกมาอีก ได้ยินแม่ขาคุยกับพี่นีนเพียงว่า อัลฟ่าคนนั้นเขาอายุเท่าลูก น่าจะเรียนที่เดียวกันด้วย ได้ยินดังนั้นจีมินก็พอรู้ว่าวันนี้แม่ขาคงพาพี่นีนไปนัดดูตัว


          'โชคดีจัง เกิดเป็นอัลฟ่านี่น่าอิจฉาเนอะ ใครๆก็รักใครๆก็ยกย่อง แถมยังไม่ต้องมาป่วยบ่อยๆเพราะร่างกายฮีลและรักษาตัวเองได้ ทำไมเขาไม่เกิดเป็นอัลฟ่าบ้างนะ'


          

 @คอนโดM


          [มินถึงคอนโดแล้วครับ]


          [ขอโทษที่เมื่อคืนมินหลับไปก่อนทั้งที่บอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อน]


          โอเมก้าตัวเล็กนั่งพิมพ์ข้อความยุกยิกในโทรศัพท์มาพักใหญ่ เขากวาดสายตาอ่านข้อความที่พิมพ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จ้องแล้วจ้องอีกกถึงตัดสินใจกดส่งพร้อมแนบอิโมติคอนหน้าเศร้าเพื่อสื่อว่าเขารู้สึกผิดจริงๆ 


          ก่อนหน้านี้จีมินพึ่งได้เปิดอ่านข้อความที่จองกุกส่งมาตั้งแต่เมื่อคืน ในข้อความมีรูปที่แคปมาจากหน้ากล้อง เป็นรูปที่จีมินนอนตะแคงหนุนแขนตัวเอง ใบหน้าหวานหลับพริ้มราวกับกำลังฝันดี ใต้รูปนั้นที่จองกุกส่งมามีข้อความสั้นๆว่า


          หลับน่ารักจัง


          แค่ประโยคสั้นๆทำจีมินนั่งเขินมาร่วมชั่วโมงกว่าแล้ว พอคิดไปถึงเรื่องเมื่อคืนใบหน้ายิ่งเห่อร้อนหนักกว่าเดิม เขาเผลอทำอะไรน่าอายลงไปหรือเปล่านะ ไม่น่าชิงหลับไปก่อนเลยน่าอายชะมัด 


          โอเมก้าตัวเล็กนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ที่โซฟากลางห้อง เขามาถึงคอนโดได้สักพักแล้วก่อนหน้านั้นได้โทรคุยกับจีฮุน คุยกันไว้ว่าอ่านหนังสือสักเล่มจบก็จะออกไปหาอะไรทานข้างนอกด้วยกันแต่ด้วยสภาพอากาศที่หนาวเย็นแถมฝนยังคงตกรินๆอยู่ตลอดเขาทั้งสองคนเลยล้มเลิกความคิดนั้นไป


          'ต้องทานข้าวคนเดียวอีกแล้ว ไม่ชินเลย'


          เกือบราวๆหกโมงเย็นที่จีมินรอให้ฝนหยุดตกเพื่อจะออกไปหาอะไรทานข้างนอก ตู้เย็นในห้องครัวที่เคยตุนเสบียงไว้ตอนนี้ว่างเปลาไม่มีแม้กระทั่งน้ำดื่ม โอเมก้าตัวเล็กนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างจ้องมองเม็ดฝนที่กระหนำเทลงมาและไม่มีท่าทีว่าจะหยุด เห็นทีเขาคงต้องสั่งอาหารขึ้นมาทานบนห้องแทนแล้วล่ะ 


          แต่คงจะลืมคิดไปว่าฝนตกแบบนี้คงไม่มีร้านข้าวที่ไหนอยากจะมาส่ง เพราะโทรไปเป็นสิบๆร้านแต่ละร้านก็บอกปิดไปแล้วบ้างล่ะ ไม่สะดวกมาส่งบ้างล่ะ  เห้ออ.. วันนี้จะไม่ได้ทานอะไรจริงๆหรอเนี่ย


     ได้เเต่บ่นพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหวานเริ่มจะหงุดหงิดหน่อยๆ ถอนหายใจนับสิบครั้งก่อนทิ้งโทรศัพท์ลงบนที่นอนนุ่มพร้อมทิ้งตัวลงนอนตาม ไม่บ่อยนักที่เขาจะมีอารมณ์ขึ้นๆลงๆ เหมือนเป็นตั้งแต่เมื่อเช้าตอนอยู่ฝูงหรือไม่ก็คงก่อนหน้านั้นแต่เขาไม่ได้สังเกตเอง เหมือนจะชอบเป็นช่วงที่ฝนเริ่มตั้งเค้ามันจะเริ่มหงุดหงิดขึ้นมา ร้อนวูบวาบในตัวแถมยังรู้สึกหิวอยู่ตลอดเวลา ซึ่งปกติแล้วเขาไม่เคยเป็นแบบนี้


          ครืด ครืดด


          โทรศัพท์สั่นครืดเสียงดังบนเตียงนอนนุ่มทำให้เขาที่เหมือนจะคล้อยหลับไปสะดุ้งตื่น มือเล็กควานหาโทรศัพท์ที่โยนทิ้งไว้ข้างตัว หยิบมันขึ้นมาก่อนกดอ่านข้อความที่ใครบางคนส่งเข้ามา



          อยู่หน้าคอนโด ลงมาหาหน่อย

 




****************



TALK

          เป็นเเฟนเค้ายังมาสั่งอ่ะ อย่าลงไปนะลูกเดี๋ยวเสร็จพี่เค้า ปรากฎว่าลูกเราพาเค้าขึ้นห้อง อุ๊ปป 
          
               
               สกรีม #ระฆังสีน้ำเงิน





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 510 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,044 ความคิดเห็น

  1. #1015 Rakna (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 23:58
    ทำไมแม่ไม่เคยสนใจมินเลยอ่ะ ลูกเหมือนกันไม่ใช่หรอ อยากขอแค่ให้พี่นินยังรักน้องและห่วงน้องด้วยใจจริงๆเถอะไม่อยากให้น้องมินเจ็บ
    #1,015
    0
  2. #985 Muay199960007 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:03
    ดราม่ากำลังมา
    #985
    0
  3. #859 CallTaM (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 15:15
    แม่ขาต้องเข้าใจด้วยนะว่ามินเป็นโอเมก้าทำไมไม่สนใจน้องเลยย
    #859
    0
  4. #790 tw_1013 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 20:07

    คือแม่น้องเนี้ยสองมาตรฐานจริงเป็นนี่คงไม่กล้าปล่อยโอเมก้าออกมาอยู่คนเดียวแถมยังไม่เคยฮีทอีกต่างหาก คิดจะห่วงลูกบ้างไหมนะน้องยิ่งอ่อนแออีก????????

    #790
    0
  5. #611 POP2540 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 09:44
    คนที่นีนไปเจอเป็นจองกุกไหมนะ
    #611
    0
  6. #570 짐른 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 18:11
    น้องงงอันตรายย
    #570
    0
  7. #470 acptx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 00:13
    ไม่เคยเห็นฟิคที่ตอนนึงยาวขนาดนี้เลยค่ะ..ฮือ อิ่มมาก จุใจมากๆ น้องจีมินน่ารักมากๆๆๆๆๆ จองกุกผู้ให้เกียรติ โอยยย หนูไม่ได้เป็นหวัดนะลูก หนูกำลังฮีท!! แน่นอน มี๊ฟันธงงงงง กรี๊ดดดด
    #470
    0
  8. #407 YK93 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 11:00
    แม่คือสองมาตรฐานมากอะ
    #407
    0
  9. #405 ~PiToN~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 04:22
    แม่ไม่สนใจน้องเลย
    #405
    0
  10. #320 praew_jk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 23:58
    แม่ขาเหมือนผักชีโรยหน้าจริงๆอ่ะ ไม่ใยดีน้องผากบอกว่ารักแต่การกระทำนี่2มาตราฐานมาก! พี่จองกุกสู้นะคะ น้องจีมินสู้!!!
    #320
    0
  11. #291 M M M M (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 19:03
    คุณเม่ดูไม่ค่อยใยดีน้องเลย
    #291
    0
  12. #289 hugegirl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 17:46
    อยากให้พี่สู้เพื่อน้องจนถึงที่สุด เอาชนะแม่น้องให้ได้
    #289
    0
  13. #269 call (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 02:40
    แม่รักแต่ไม่เท่าพี่รึเปล่า แต่เค้ามาม่าเริ่มมาเรื่อยๆตามฝนในตอนนี้แล้วเนี่ย อย่านะกุกแกก็นะเป็นจ่าฝูงต้องเลือกได้ดิ ถ้าได้เป็นต้องเลือกได้มันจะสั่งอะไรไม่ได้เลยเหรอคนเรา สู้เซ่!!!!
    #269
    0
  14. #268 toey29 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 23:42
    น้องงง ฮือ แล้วแบบเดี๋ยวน้องก็ต้องรู้แล้วว่าโซลเมตจะเปนจ่าฝูง ฟฟฟฟ
    #268
    0
  15. #267 นิ้ง.นิ้งหน่อง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 23:33
    สงสารน้องงงงงงง หนูลูกมาให้คุณมี๊กอดหน่อยมา แม่น้องนี่ยังไงกัน รักลูกไม่เท่ากันจริงๆ เป็นโอเมก้าแล้วยังไงอ่ะ เป็นโอเมก้าแล้วไม่มีาิทธิ์ได้อะไรแม้กระทั่งความรักจากแม่หรอ สงสารน้องมากจริงๆนะ แล้วนี่ถ้าน้องมั่นใจแล้วว่าพี่จองกุกเป็นโซลเมทน้อง แล้วยังต้องมารู้ว่าเป็นคนเดียวกับคนที่ต้องมาแต่งงานกับพี่สาวตัวเองอีก น้องจะเสียใจแค่ไหนอ่ะ ฮื่ออออออออ จองกุกอ่า ทำอะไรเพื่อน้องได้มั่งมั้ย แล้วนี่ที่มาหาน้องได้เพราะคงไปดูตัวมาเรียบร้อยแล้วสินะ แล้วอาการน้องตอนนี้อ่ะ กำลังจะฮีทแน่ๆ ไม่อยากจะคิดถ้าพี่มันทนไม่ไหว น้องจะต้องเสียใจเพิ่มขึ้นอีกแน่ๆ ใจน้องจะสลายแค่ไหน ฮื่ออออออออ ไม่อยากเห็นน้องเจ็บจากคู่ตัวเองเลย เพราะแค่จากแม่ตัวเองก็มากเกินพอสำหรับน้องแล้ว ฮรึกกกกกก
    #267
    0
  16. #266 rabbee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 23:11
    น้องไม่ได้กินอะไรเลย พี่จองกุกต้องมาทำกับข้าวให้น้องกินนะ
    #266
    0
  17. #265 Picogo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:54
    มาแล้ว!!
    #265
    0
  18. #264 joonejunaholic (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:37
    สงสารน้องจัง โอเมก้าแล้วมันยังไง คือน้องเป็นเด็กที่น่ารักมากนะ แต่อย่างว่าถ้าแม่รักลูกไม่เท่ากัน ก็คงไม่ได้มาใส่ใจมาสังเกตตรงนี้หรอก อยากให้มีคนมาดูแลมินได้ ไม่ทำให้มินเสียใจ น้องน่าทะนุถนอมมากจริงๆ ส่วนอาการเหมือนกำลังจะฮีทเลยนะรูกกกกก
    #264
    0
  19. #263 SASI_131 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:36
    น้องจะฮีทแล้ว!! จีมินน้องออกจะบอบบางเเต่เราเชื่อว่าข้างในน้องเศร้ามากแน่ๆ..เช็ดน้ำตา...ไรท์ขาาาขออย่าดราม่ามากได้มั้ย ใจจะพังแค่นี้ก็รู้สึกเห็นใจน้องเเล้ว แล้วถ้าน้องรู้ว่าจ่าฝูงคนใหม่เป็นกุก(ใช่เหรอ?)น้องจะไม่เสียใจมากหรอ? หือออ เราอินเกินปายยย//เรารอน้าา สู้ๆค่าา
    #263
    0
  20. #262 Kanok_aum (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:11
    สงสารน้องจังเลย คุณแม่คะ อย่าใจร้ายกับน้องแงงงงง น้องฮีทชัวร์
    #262
    0
  21. #261 ppwm01 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:01
    น้องฮีทเปล่าน้าาา เอาจริงๆสงสารน้องอ่ะเหมือนแม่รักคนพี่มากกว่ามันน่าน้อยใจอ่ะ
    #261
    0
  22. #260 Madaddy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:48
    แม่ลำเอียงโคตรๆ รักลูกไม่เท่ากันเลย ส่วนจีมินนั้น ฮีทชัวร์ค่ะ!!!!
    #260
    0
  23. #259 JoonGJ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:28

    น้องมินใกล้ฮีทแล้วแน่เลย ถึงมีอาการแบบนี้ พี่จองกุกต้องดูแลน้องนะ อยากเห็นพี่จองกุกกับน้องมินไปเที่ยวด้วยกันอะ(?)

    พอคิดถึงตอนแม่รู้ว่าน้องมินกับจองกุกเป็นเมทกัน แล้วให้น้องปฏิเสธคู่ตัวเอง แล้วใจเจ็บเลย

    สุดท้าย น้องน่ารักมาก ใสซื่อ นุ่มนิ่ม น่าเอ็นดู อยากเก็บไว้คนเดียว ะาสืเรยว
    #259
    0
  24. #258 JoonGJ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:21
    สงสารน้องอ่ะ แม่สนใจแต่พี่นีน ของโปรดแม่ก็ทำให้แต่ของพี่นีน สงสัย น้องมินไม่ใช่ลูกแม่หรอถึงต้องทำแบบนี้

    พี่นีน แม่อ่อนโยนมาก รักมาก

    แต่ของน้องมิน แม่ดุตลอดเลยมั้ง น้องเป็นโอเมก้า พี่นีนเป็นอัลฟ่า เลยรักพี่นีนมากกว่างี้หรอ
    #258
    0
  25. #257 Taetae1230 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:04
    น้องคะ​ คือมันอาการฮีทรึเปล่า​คะ.. พี่ขอคาดหวัง​แป​ป​ แล้วคนที่มาหาคือกุกใช่ไหม​ ถ้าน้องฮีทจริง​ อมกกๆ​ จะเกิดอะไรขึ้น​ นน​ เหมือนเริ่มใกล้​มาม่า555​ ขออย่ารุนแรงเกินนะคะ​ สงสาร​น้องเป็นโอเมก้า​ แม่ก็ไม่ให้ความอบอุ่น​ แล้วจะโดนปฏิเสธ​เมทอีก​ อยากให้กุกรักน้องรับน้องเถอะนะะ​ รอติดตาม​ตอนต่อไป​นะคะ​ ไรท์​สู้​ฮับบบ
    #257
    0