BLUE BELLs KOOKMIN [OMEGAVERSE] #ระฆังสีน้ำเงิน

ตอนที่ 3 : รีไรท์ BLUE BELLs 02 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,627
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 494 ครั้ง
    8 ก.พ. 63




BLUE BELLs

E P 0 2


          แสงของดวงตะวันยามเย็นสาดส่องเข้ามาผ่านช่องว่างของม่านหน้าต่างเสียงดังกุกกักแทรกเข้ามาในโสตประสาทในขณะที่บางคนกำหลังหลับเคลิ้ม โอเมก้าร่างน้อยที่หลับไปเกือบหนึ่งวันเต็มต้องค่อยๆฝืนลืมตาขึ้นทั้งที่เปลือกตายังหนักอึ้งอยู่


          “อืออ”เสียงคนขี้เซาดังเบาๆพร้อมกันนั้นแขนเล็กภายใต้ผ้าห่มที่ใช้คลุมกายก็ยื่นออกมาบิดขี้เกียจ ทันทีเมื่อสายตาปรับโฟกัสรอบห้องได้โอเมก้าตัวน้อยก็รีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่งขยับถอยหลังไปพิงพนักเตียงด้วยความตกใจสุดขีด นี่ไม่ใช่ห้องเขา’ แต่นั่น...ไม่ได้น่าตกใจเท่ากับว่ามีผู้ชายสามคนที่กำลังยืนจ้องเขาอยู่ในตอนนี้


          เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? จีฮุนไปไหน?

          ฟึ่บ!!


          ไวเท่าความคิด โอเมก้าตัวน้อยรีบขยับตัวถอยห่างเมื่อชายฉกรรรจ์แปลกหน้าผิวขาวคนนึงเดินมานั่งลงที่ข้างเตียงพร้อมเอ่ยคำพูดที่ไม่รู้ว่าต้องการจะสื่ออะไร


          “โอเมก้าสินะ” ไม่ใช่น้ำเสียงเยาะเย้ยแต่คนพูดกลับยิ้มด้วยความเอ็นดูมากๆต่างหาก


          จีมินไม่ได้ตอบดวงตากลมโตของโอเมก้าเริ่มสั่นไหว กลัวจนแทบจะร้องไห้ออกมาและยิ่งหันไปเห็นผู้ชายอีกคนที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋าอย่างไม่ทุกข์ร้อนเป็นคนเดียวกับเมื่อคืนที่เกือบจะจูบเขา?ก็ต้องรีบหลบสายตาคมที่เอาแต่จ้องมองเขาไม่วางตา ทำไมหน้ามันร้อนขนาดนี้นะ

     

          แล้วนี่เป็นอัลฟ่ากันหมดทั้งสามคนเลยหรอ? โอเมก้าขี้สงสัยเอาเเต่คิดวกวนกับตัวเองทั้งพยายามหันซ้ายมองขวาเพื่อหาเพื่อนคนสนิทจนในที่สุดตัวช่วยของเขาอย่างจีฮุนก็เดินกลับเข้ามาในห้องพอดี


          “อ้าวตื่นละเหรอมิน” จีฮุนเอ่ยถามพร้อมรีบรุดตัวไปนั่งลงข้างเตียง สายตาเหลือบมองบรรดาเฮียๆที่ยืนอยู่ก่อนหันไปเอ่ยไล่พี่ชายทั้งสามที่ยืนวางมาดแผ่รังสีอัลฟ่าจนทำเพื่อนเขากลัว


          “อะไรกันเฮียมายืนมุงดูไรกันวะ จะไปไหนก็ไปดิ ไม่ทำการทำงานกันรึไง?”


          “ทีงี้มาทำเป็นไล่นะไอ้ฮุน ทีขอร้องให้เฝ้าเพื่อนให้ เดี๋ยวปั๊ด” เป็นเสียงอัลฟ่าผิวเข้มหน้าคมอย่างแทฮยองสวนขึ้น เขาเป็นพี่ชายแท้ๆของจีฮุน


          “ก็รู้ว่าให้เฝ้า แต่ไม่คิดว่าจะเฝ้ากันทั้งบ้านขนาดนี้ไงเฮีย” เถียงเก่ง เป็นสายตาก่นด่าจากเฮียจองกุกของเขานั่นเอง จีฮุนไหวไหล่ก่อนหันไปสนใจยังเพื่อนตัวน้อยที่แทบจะมุดตัวหายเข้าไปในผ้านวม


          “มินเป็นไงบ้าง...” น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นคนละโทนกับก่อนหน้านี้

          

          เงียบ


          “มินเป็นไรไปอ่าไมไม่พูด หรือว่ากลัวพี่ๆฮุน?” จีฮุนถามพลางขมวดคิ้วแน่นก็โอเมก้าตัวน้อยเพื่อนของเขาเอาแต่เม้มริมฝีปากถามอะไรไปก็ไม่ยอมตอบ หรือเพราะกลัวอัลฟ่าหน้าโฉดอย่างพี่ๆเขาจนพูดไม่ออกไปแล้ว จีฮุนจึงตัดสินใจหันไปเอ่ยไล่บรรดาเฮียๆให้ออกจากห้อง 


          “พวกเฮียออกไปรอข้างนอกกันก่อนเหอะ ไปๆ” 

        

          “ไรวะ...” เสียงเฮียแทจิปากตามมาด้วยเฮียกิที่บ่นอะไรไม่รู้ก่อนพากันเดินตามกันออกไปด้านนอกซึ่งจะเหลือก็เพียงแต่..


          “ยังอีก มัวยืนทำไรอ่ะเฮียเรื่องเมื่อคืนยังไม่คิดบัญชีเลยนะเว้ย..” ไอ้เฮียหน้ามึนที่คิดจะจูบเพื่อนเขาเมื่อคืนยังคงยืนหน้าด้านๆอยู่ ส่วนทางด้านคนถูกกระทำเมื่อคืนสายตาก็เอาเเต่แอบชำเลืองมองทางหางตาเล็กน้อยเพราะไม่กล้ามองใบหน้าคมดุนั้นตรงๆ 


          “ไอ้ฮุนลุกมานี่ดิ...” 


          “จะให้ลุกไปไหนอ่ะเฮีย?”


          “บอก ให้ ลุก” โหมดเสียงแข็งทีไรโอเมก้าอย่างจีฮุนก็หางตกมันทุกที จีฮุนลุกขึ้นยืนข้างเตียงตามคำบอกขยับถอยห่างออกมาเล็กน้อยเมื่อจู่ๆไอ้เฮียตัวดีก็เดินแทรกมานั่งลงข้างเตียงอย่างหน้าตาเฉย 


          ให้ตาย! จีมินจะเป็นลมไปอีกรอบไหม


          “ขอหอมหน่อย...” ไม่ใช่แค่จีมินแล้วล่ะที่จะเป็นลมจีฮุนที่ยืนอยู่ก็แทบลมจับ ขอหอมไรของเฮียมันวะแฟนก็ไม่ใช่


          “หมายถึงขอดมกลิ่น” อ่อ....เฮียมันแค่จะดมกลิ่น แต่เฮ้ย!!


          “ไม่ได้!! ฮุนไม่ให้ดม” 


          “เสือก” จีฮุนเงียบปากในทันที


          “แค่อยากรู้อะไรบางอย่าง...แค่นั้น” ประโยคนั้นเฮียมันพูดกับจีมินที่ยอมโผล่หน้าขึ้นมาครึ่งหนึ่งจากผ้าห่ม จีมินยังคงเงียบไม่ยอมปริปากพูดไรสักอย่าง หรือไม่ก็เขินจนลืมคำพูดไปหมดแล้วก็ไม่รู้


          “ไม่คิดจะพูดไรหน่อย?” 


          จีมินส่ายหน้าพร้อมยกนิ้วชี้มาที่ปากตัวเองทำท่าทางน่ารักเพื่อจะบอกคนตรงหน้าว่าเขายังไม่ได้แปรงฟันแถมหน้าตาตอนตื่นนอนใหม่ๆก็ชอบบวมอีก แก้มเขาต้องยุ้ยมากแน่ๆ พูดตามตรงว่าเขาอาย อายจริงๆนะถึงต้องมุดหน้าซ่อนไว้ใต้ผ้าห่มนี่ไง 'เหมือนได้ยินเสียงคนตัวสูงนั่นหัวเราะกัน'


          “อื้มม ถ้าอาบน้ำแล้วก็มาคุยกัน” จองกุกว่าจบก็เตรียมจะลุกออกไปรอข้างนอก แต่.... 


          “ใครจะให้คุยวะเฮียถามเพื่อนเค้าก่อนไหม” วอนตีนเสียจริงไอ้น้องแสบ จองกุกทำท่าจะเตะเข้าให้หนึ่งทีแต่ก็โดนจีฮุนดันหลังให้รีบออกจากห้อง


          “เห้อออ” เสียงถอนหายใจดังตามมาอย่างโล่งอกทำจีฮุนถึงกับหลุดยิ้มตา


          “กลั้นไว้นานเลยอ่ะดิ ฮ่าฮ่า” 


          “แล้วที่ไม่พูดนี่คือไม่ได้แปรงฟันแค่นั้นอ่ะหรอ”


          “อื้อออ...คะ...แค่นั้นสิ ก็เราอายอ่ะ แล้วนี่พาเรามาอยู่ที่ไหน”


          “อ่ออ บ้านชานเมืองฮุนเองอ่ะ มินจำที่เคยบอกได้ไหมว่าอยู่กับพี่ชายสามคน”


          “จำได้ๆ ที่ฮุนเรียกเฮียๆนั่นหรอ”


          “อื้มม ใช่ ฮุนเป็นน้องคนเล็กแล้วก็เป็นโอเมก้าคนเดียวในบ้านนอกนั้นพี่ๆมันก็เป็นอัลฟ่ากันหมด”


          “มิน่าล่ะ ตอนที่ตื่นมาเห็นพี่เขาสามคนมินกลัวๆไงไม่รู้”


          “ไม่ต้องกลัวๆ เฮียมันวางมาดไปงั้นแหละ” จีฮุนรีบเอ่ยแก้ตัวให้พี่ชายเป็นการใหญ่ก่อนหยิบผ้าขนหนูส่งให้เพื่อนตัวเล็ก จีมินรับมันมาถือไว้ก่อนงัวเงียลุกจากเตียง


          “เอ้อมิน เมื่อเช้าพี่มินโทรมาด้วยอ่ะแต่เราบอกไปว่ามินมาวันเกิดบ้านเราเดี๋ยวเย็นๆจะไปส่ง”


          “อ้าวหรอ ขอบคุณนะเกือบโดนดุแล้วไหม”


          “ก็หัดเถียงเขาดูบ้างดิ เราอ่ะเถียงเฮียๆมันทุกวันเลยนะ” 


          “อืมม...งั้นฮุนต้องสอนมินบ้างแล้วล่ะ” จีมินยิ้มขำๆ และถึงจีฮุนจะสอนเขาจริงๆ ยังไงเขาก็คงไม่กล้าไปเถียงพี่นีนอยู่ดี ไม่รู้สิ...พี่นีนเป็นพี่ก็ต้องให้เกียรติแม่สอนเขามาแบบนั้น



19.00

          จีมินนั่งแกว่งเท้าไปมาอยู่ที่โซฟาชั้นล่าง เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนจีฮุนบอกเขาว่าติดธุระกระทันหันต้องรีบกลับฝูงด่วนพร้อมแทฮยองเลยทำให้ไปส่งเขาที่คอนโดไม่ได้ พอเขาบอกว่าจะนั่งแท็กซี่กลับเองจีฮุนก็ไม่ยอมแถมยังโดนบ่นชุดใหญ่ตามมาอีกต่างหาก และไม่รู้ว่าจีฮุนไปคุยอะไรกับพี่คนนั้นอยู่นานสองนานถึงได้เดินมาบอกให้เขานั่งรอเดี๋ยวจะมีคนไปส่ง


          เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ตอนนี้เป็นชุดของจีฮุนทั้งหมดไม่ว่าจะเสื้อหรือกางเกงซึ่งเขาใส่มันได้พอดีเพราะขนาดตัวไม่ได้ต่างกันกับจีฮุนมากเท่าไหร่ แต่เสื้อผ้าแต่ละชุดของจีฮุนมันไม่ใช่สไตล์เขาสักเท่าไหร่เลยทำให้รู้สึกไม่มั่นใจหน่อยๆ


          “จะใส่ชุดนั้นกลับจริงๆน่ะหรอ” ว่าแล้วใครสักคนก็ท้วงขึ้นจีมินรีบหันขวับมองตามเสียงก็เห็นว่าร่างสูงของอัลฟ่ากำลังเดินตรงมาทางเขา


          “ครับ? คะ...คือมินไม่ได้เอาชุดมาเลยใส่ของจีฮุนกลับก่อน”


          “ไปเปลี่ยน!!” เป็นเสียงพูดปกติของอัลฟ่าหากแต่จีมินรู้สึกเหมือนกำลังโดนดุ คิ้วเล็กขมวดด้วยความแปลกใจ


          “หรือจะใส่ขาสั้นซ้อนบิ๊กไบค์? ได้นะถ้าไม่ติดอะไร” จองกุกไหวไหล่แต่ลึกๆแล้วก็อยากจับโอเมก้าตัวเล็กไปเปลี่ยนกางเกงให้รู้แล้วรู้รอด


          “พี่จะไปส่งมินเหรอครับ”


          คำว่า “พี่” ที่ออกจากปากอวบอิ่มทำอัลฟ่าตัวสูงถึงกับหายใจติดขัดเสียอาการไปซะอย่างนั้น


          “เออดิ” ห้วนมาก จองกุกเหมือนจะรู้ตัวว่าพูดห้วนไปเพราะเห็นโอเมก้าตรงหน้านั่งตัวเกร็งแถมเม้มริมฝีปากแน่นอีกแล้ว เขาเลย..


          “ครับ น้องฮุนให้พี่ไปส่งหนูแต่มีข้อเเม้ว่าต้องไปเปลี่ยนกางเกงก่อน จะขึ้นไปใส่กางเกงพี่บนห้องแทนก็ได้” 


          เดี๋ยวนะ ทำไมต้องห้องพี่? จีมินตาโตเท่าไข่ห่านด้วยความตกใจ


          “หมายถึงห้องไอ้ฮุนคงล็อคไว้แล้วพี่ไม่มีกุญแจ”


          “...มินยังไม่ได้ว่าอะไรเลยครับ” คนขี้เขินตอบเสียงอ้อมแอ้มได้เห็นอีกคนเสียอาการก็ได้แต่อมยิ้มในใจ


          “ห้องทางด้านซ้ายอยากใส่ตัวไหนก็ตามสบาย เสร็จแล้วก็ลงมาจะรอตรงนี้”


          อัลฟ่าออกคำสั่งแถมคอยมองตาหลังของคนตัวเล็กที่เดินแกมวิ่งดุกดิกขึ้นไปที่ชั้นสอง เสื้อผ้าที่มินเห็นไอ้ฮุนเรียกงี้เลยเรียกตามใส่มันไม่ได้โป๊อะไรหรอก กะอีแค่เสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่ๆที่คลุมกางเกงขาสั้นจนมิดมันเลยเหมือนว่าไม่ได้ใส่อะไรไว้ข้างในไง ล่ะถ้าให้ซ้อนท้ายมอไซค์เขาไปด้วยสภาพนี้ก็ไม่อยากจะคิดภาพเลย XXX



ผ่านไปยี่สิบนาที

          “รีบๆใส่ซะสิเดี๋ยวกลับถึงดึก...” จองกุกว่าเมื่อยื่นหมวกกันน็อคที่มีเพียงใบเดียวให้คนตัวเล็กตรงหน้าสวม หายไปเปลี่ยนกางเกงเกือบหนึ่งชั่วโมงมันน่าดุไหมล่ะ แต่พอเห็นหน้าซื่อๆของน้องมันก็นะ....ดุไม่ลงจริงๆ


          ด้านโอเมก้าตัวน้อยที่ไม่เคยต้องใส่หมวกกันน็อคเอาเเต่ยืนลังเลอยู่นานเมื่อไม่รู้จะใส่มันเข้าไปยังไงเพราะใส่ไม่เป็น และนี่เป็นครั้งแรกที่ได้ซ้อนมอเตอร์ไซค์ด้วยสิ เอาไงดี


          “ทำไม รังเกียจ?” เหมือนอีกคนจะเข้าใจผิดในท่าทีของเขา


          “ปะ...ป่าวครับ มินแค่ใส่ไม่เป็นและถ้ามินใส่พี่จะใส่อะไรอ่ะมันมีใบเดียว” จองกุกต้องฝืนความเอ็นดูไว้ขนาดไหน ยืนฟังโอเมก้าตัวเล็กพูดจนจบโดยไม่ดึงเข้ามาฟัดซะก่อน


          “ใส่ๆไปเหอะ ตัวเล็กนิดเดียวโดนลมก็แทบจะปลิว” อัลฟ่าตัวสูงทำเป็นพูดแบบขอไปที ลึกๆแล้วก็เป็นห่วง

          

          เจ้าตัวยังคงยืนนิ่งจองกุกจึงดึงเอาหมวกกันน็อคมาถือไว้เองก่อนสวมให้โอเมก้าตรงหน้า เพราะถ้าให้เจ้าตัวจัดการใส่เองชาตินี้ก็คงไม่ได้กลับ คนตัวเล็กที่สูงเพียงระดับอกของอัลฟ่าเงยใบหน้าขึ้นมองเมื่ออีกคนเคลื่อนใบหน้าลงมาใกล้ก่อนเสียงกระซิบจะดังเเว่วที่ข้างใบหู

          
          “ที่บอกว่าขอหอม


          “....ตอนนี้ให้ได้ไหม” จีมินรู้สึกเหมือนตัวเองโดนล่อลวงจากทั้งแววตา คำพูด และสีหน้าของอีกฝ่าย เพราะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ตัวเองพยักหน้าตอบตกลง


          และแทบไม่รอให้อีกฝ่ายได้คิดคำตอบใบหน้าคมของอัลฟ่าหนุ่มก็ค่อยๆก้มลงมาแถวบริเวณซอกคอของคนตัวเล็กหมวกกันน็อคในมือถูกลดระดับลงไว้ข้างตัวก่อนมืออีกข้างจะวางจับเข้าที่ต้นคอขาว แรงนวดและกดคลึงเบาๆทำจีมินตัวสั่นและประหม่าขึ้นมา จังหวะการหายใจติดขัดเมื่อปลายจมูกคมก้มคลอเคลียและสูดดมอย่างแผ่วเบาตรงซอกคออยู่นานสองนาน


          “อื้ออ พอก่อน” หัวใจของโอเมก้าตัวน้อยเต้นแรงเหมือนวันนั้นอีกครั้ง


          พยายามร้องห้ามเมื่อรู้สึกว่ามันจะเลยเถิดไปไกล เขาไม่รู้ว่าอัลฟ่าตรงหน้าได้กลิ่นดอกบลูเบลในตัวเขาหรือเปล่า และยิ่งตอนกลางคืนแบบนี้กลิ่นดอกไม้ประจำตัวก็ยิ่งส่งกลิ่นหอมฟุ้งกว่าตอนปกติ และถ้าได้กลิ่นมันก็แปลว่า….


          “พี่


          “ได้คำตอบแล้ว ขอโทษที” จองกุกผละออกมาตัดบทไม่ให้โอเมก้ามีโอกาสได้ถาม เขารีบสวมหมวกกันน็อคให้ก่อนถือวิสาสะอุ้มโอเมก้าที่ยืนหอบหายใจแรงขึ้นนั่งคร่อมบนรถคันสูง


          “จะเป็นลมอีกป่ะ” พูดพร้อมเท้าเเขนไว้ข้างตัวรถพร้อมยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้


          “มะ...ไม่ครับ มินไหวอยู่” 


          “เขินแล้วเป็นแบบนี้?”


          “ก็ไม่เสมอไปครับ แต่ถ้าตื่นเต้นมากๆก็จะเป็น” คนตอบพยายามเลี่ยงที่จะสบสายตาคม


          จองกุกพยักหน้าเข้าใจ ขายาวตวัดขึ้นคร่อมตัวรถคันสูงก่อนสตาร์ทเครื่องติดไว้สักพัก หันมองคนด้านหลังผ่านกระจกรถด้านหน้าเห็นท่าทางเลิกลั่กเหมือนไม่รู้จะวางไม้วางมือไว้ตรงไหนเขาจึงต้องหันกลับไปถาม และถ้าให้เดา...นี่ครั้งแรกใช่ไหม?


        “ไม่เคยนั่ง?” เสียงห้วนที่เป็นปกติของเขาเอ่ยถาม


          “ครับ ครั้งเเรก” จีมินได้ยินเสียงถอนหายใจดังตามมาหลังจากตอบคำถาม พลันข้อมือของเขาก็ถูกดึงไปเกี่ยวไว้กับเอวสอบทำให้ทั้งร่างถลาซบกับแผ่นหลังกว้างโดยทันที


        “ขับเร็ว ถ้าไม่กอดไว้จะปลิว” อัลฟ่าตัวสูงพูดเพียงเท่านั้นเพราะขี้เกียจอธิบายอะไรให้มากความ เพียงแค่กลิ่นหอมที่มอมเมาเขาในตอนนี้ก็แทบไม่มีสติจะขับรถแล้ว


          “พี่ไม่ได้ใส่หมวกกันน็อคจะขับเร็วไม่ได้นะครับ”


          “บ่น ไม่กลัวถึงดึกคอนโดไม่ใช่ใกล้ๆ”


          “ไม่เป็นไรครับ ถึงดึกก็ไม่เป็นไร”


         ไร้เสียงใดเอื้อนเอ่ยออกมาอีกมีเพียงเสียงของสายลมที่ปะทะเข้ากับใบหน้า จีมินกระชับอ้อมแขนที่กอดเกี่ยวเอวสอบไว้แน่นยิ่งขึ้นพร้อมกับเอนใบหน้าซบลงกับบ่ากว้างเมื่อความเร็วที่ขับเคลื่อนตัวรถค่อยๆเพิ่มระดับมากขึ้นจนถึงขีดสุด  และต่อให้ความเร็วรถจะมากไปกว่านี้โอเมก้าตัวเล็กกลับรู้สึกอุ่นใจและปลอดภัยเป็นไหนๆ 



          “จะใช่อย่างที่เขาคิดไหมนะ”





LOADING

50%


          ผมพลิกตัวนอนหงายเมื่อพยายามข่มตาให้หลับแต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าเปลือกตามันจะปิดลงเลย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบตีหนึ่งแล้วแต่คนที่บอกว่าจะโทรมากลับหายเงียบไป ความกังวลใจทำให้ผมหยิบโทรศัพท์ข้างหัวเตียงมาเปิดดูเป็นรอบที่ร้อย จ้องแล้วจ้องอีกก็ยังไม่มีทีท่าว่าคนๆนั้นจะโทรเข้ามา ไหนบอกกันว่า“ถึงแล้วพี่จะโทรหา” เขารอมาสี่ชั่วโมงแล้วจะหลับไปก่อนก็กังวลใจยังไงไม่รู้ กลัวว่าคนขับรถกลับค่ำๆมืดๆจะเกิดอันตราย

 

         ทำไมถึงรู้สึกเป็นห่วง? โทรไปก่อนดีไหม? ล่ะถ้าโทรไปจะพูดว่ายังไง?’ ผมเกิดอาการลังเล กดเข้ากดออกในหน้ารายชื่อที่คนตัวสูงพิมพ์ช่องทางการติดต่อไว้ให้


       “พี่จองกุก” คือชื่อของเขา 


     ปากเล็กพึมพำอ่านชื่อที่อัลฟ่าตัวสูงพิมพ์บันทึกไว้สักพักรอยยิ้มก็ประดับบนปรางหน้าหวาน รวบรวมความกล้าให้ตัวเองอยู่นานสองนานถึงตัดสินใจเป็นฝ่ายโทรหาเอง


          ตืดดด ตืดดดดดด~~~~


           รอสายสักพักก็มีคนกดรับ


          “ฮัลโหล...ใครคะ” เสียงผู้หญิงดังออกมาจากปลายสาย อาการประหม่าบวกผิดหวังเข้าครอบงำโอเมก้าตัวเล็กในทันที มือที่ถือโทรศัพท์กำแน่น เขาเงียบไปพักใหญ่เพราะเหมือนทำอะไรไม่ถูก 


          “โทษทีครับ ผมคงโทรผิด” ได้สติก็รีบตอบ น้ำเสียงเหมือนผิดหวังรีบเอ่ยขอโทษก่อนกดตัดสาย โทรศัพท์ในมือถูกวางเก็บเข้าที่เดิมก่อนเจ้าของมันจะดึงชายผ้าห่มขึ้นคลุมโปง ไหล่เล็กไหวสั่นภายใต้ผ้านวมผืนนั้น


          “ฮึกก” เขาร้องไห้ 


          “ฮึกก” ทำไมต้องร้องด้วยก็ไม่รู้


          โอเมก้าตัวเล็กแอบนอนร้องไห้คนเดียว จิตใจบอบบางอ่อนไหวง่ายยิ่งกว่าอะไรและยิ่งเป็นคนไวต่อความรู้สึก พอมาเจอแบบนี้มันเลยเป็นอย่งที่เห็น

          

          เมื่อไหร่ถึงจะเข้มแข็งเหมือนคนอื่นเขาสักที


          โอเมก้าตัวเล็กเอาแต่ตัดพ้อตัวเองปาดน้ำตาที่ยังคงไหลเป็นสายออกจากแก้ม พยายามข่มตาให้หลับทั้งยังสะอึกสะอื้นจนในที่สุดความเมื่อยล้าจากการนั่งรถนานถึงสองชั่วโมงก็ขับกล่อมให้เขาหลับไปเลยม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ใครบางคนกำลังโทรเข้ามา


     Miss call

     พี่จองกุก 10 สาย

 


เช้าวันใหม่

Hongkong college


          “ไมมินซึมๆอ่ะวันนี้ ไม่สบายป่าว” จีฮุนที่พึ่งเดินเข้าคลาสมาเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อใบหน้าของโอเมก้าตัวเล็กดูผิดสังเกตไป เมื่อวานยังดีๆอยู่เลย


          “เราก็ไม่รู้เหมือนกัน” ด้านคนนั่งซึมตอบเสียงเบาหวิว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเศร้าอะไรน้อยใจอะไรอยู่ถึงเป็นเเบบนี้


          “แอบร้องไห้มาด้วยใช่ไหมตาบวมเชียว” จีฮุนขยับนั่งลงที่โต๊ะข้างกันกับจีมิน มองใบหน้าอิ่มของเพื่อนชัดๆถึงได้รู้ว่าจีมินคงแอบร้องไห้มา เล่นตาบวมปูดซะขนาดนั้น


          “อืออ” จีมินพยักหน้าตอบอื้ออึง ไม่คิดจะโกหก ล้วงหยิบกระจกในกระเป๋าออกมาส่องถึงพบว่าใต้ตาเขาบวมมากจริงๆ


          “เฮียเราทำไรหรือเปล่า โดนแกล้งอ่อ” จีฮุนนึกไปถึงเมื่อวานเรื่องที่วานให้จองกุกเป็นคนไปส่งจีมิน เขาชักสงสัยว่า 'เฮียมันไปทำไรไว้ป่าว' 


          “ไม่หรอก พี่เขามาส่งแล้วก็กลับไม่ได้ทำไรเลย”


          “แน่นะ ถ้าเฮียมันทำไรมินฟ้องเราได้เลยเราจัดการเอง” จีฮุนคาดโทษพี่ชายในใจ ไม่ทันจะยื่นแก้วน้ำในมือส่งให้ก็ต้องรีบวางลงที่เดิมเมื่อหันไปเห็นจีมินน้ำตารื้นคลอเบ้า


          “มินไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร มินร้องไห้ทั้งคืนแค่เพราะพี่เขาบอกจะโทรมาแต่ก็ไม่ มินฮรึก แค่กๆ”


          “ใจเย็น สำลักแล้วเห็นไหม” จีฮุนตบหลังโอเมก้าตัวเล็กเบาๆ อึ้งไปชั่วขณะเมื่อจู่ๆจีมินก็ปล่อยโฮออกมา ไม่รู้จะปลอบคนตรงหน้ายังไงดี จีมินน่ะชอบคิดเล็กคิดน้อย อะไรที่กระทบต่อความรู้สึกหน่อยเดียวเพื่อนเขาก็พร้อมน้ำตาร่วง


          “แล้วมินได้โทรไปไหม?


          จีมินทำเพียงพยักหน้ารับว่าใช่ แต่ไม่ได้บอกเรื่องที่มีผู้หญิงรับสาย โอเมก้าตัวเล็กยกหลังมือเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าปอยๆ เห็นดังนั้นจีฮุนถึงดึงเพื่อนให้ซบลงกับอกและไม่ถามอะไรต่ออีก


          เขาเองก็พอจะเข้าใจแล้ว จีมินไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนนี่อาจเป็นอาการของการเจอคู่โซลเมทหรือเปล่า เพราะเขาเองก็สังเกตเฮียมันมาสักพักล่ะ ปกติไม่เคยเห็นจะเข้าหาใครก่อนแต่วันนั้นที่สนามแข่งมันก็พอจะเดาได้ว่าเฮียมันคงสนใจจีมินจริงๆ หรือไม่ที่เฮียมันขอดมกลิ่นก็คงเพราะสงสัยว่าจีมินจะเป็นเมท?


          “ลองจูบดูไหม”


          “ฮุนรู้หรอ?


          “ไม่ใช่แค่มินที่คิดว่าเฮียมันเป็นเมทหรอก ฮุนว่าเฮียมันก็คงคิดอ่ะปกติเคยเห็นวอแวใครที่ไหน และที่สำคัญนะ...”


          “มินเป็นคนแรกที่เฮียมันให้ซ้อนท้าย”


          ที่พูดไปจีฮุนไม่ได้พูดเพื่อคลายความกังวลในใจของจีมิน แต่ที่พูดเพราะมันคือเรื่องจริง เฮียจองกุกเคยบอกทุกคนในบ้านว่าจะไม่ให้ใครได้ซ้อนท้ายรถเด็ดขาด นอกจากคนๆนั้นจะเป็นคู่โซลเมทของเฮียมันเอง


          ด้านโอเมก้าขี้น้อยใจเมื่อได้ยินดังนั้นถึงกับยิ้มเขินหน้าแดง ลืมความน้อยใจและความกังวลก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น หรือสาเหตุที่ช่วงนี้เขาอ่อนไหวง่ายคงเพราะอยู่ใกล้คู่โซลเมทอย่างที่จีฮุนว่าจริงๆ แล้วแบบนี้ต้องลองจูบพี่เขาจริงๆหรอ?


        คนคิดในใจเอาเเต่ยิ้มเขินหน้าแดง 





***********************




TALK

          ลูกเราใสๆ ฮีทครั้งเดียวเดี๋ยวรู้เรื่องเลย 555 

          

          ปล. อ่านจบเเล้วเม้นให้กันก็มีแรงอัพให้อ่านทุกวันนะเออ คำไหนผิด ดีไม่ดีติชมได้เลยนะคะ เราไม่ว่าเลยพร้อมปรับปรุง แต่อย่ารุนเเรง ใจเราบาง งือออ


          สกรีมแท็ค #ระฆังสีน้ำเงิน


 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 494 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,044 ความคิดเห็น

  1. #1014 Rakna (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 23:46
    ไม่ไหวแล้วน้องใสมากจนหวงเลยอ่ะ
    #1,014
    0
  2. #1007 piyathida2642005 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 09:48
    หนูลูก
    #1,007
    0
  3. #984 Muay199960007 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:02
    น้องลองจูบเลยยยย
    #984
    0
  4. #881 ilush (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 22:50
    น้องงงง ใสมาก ใสจนหวงแทนเลย !!!
    #881
    0
  5. #858 CallTaM (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 14:57
    น้องงงงใจบางงงงงงงงงงงน้องงงน่ารักกกเกินนนนน
    #858
    0
  6. #632 Bunnytitty (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 04:25
    หนูๆทำไม่ร่ารักขนาดนี้เหมาะกับจีมินมากๆๆๆ
    #632
    0
  7. #626 IDKOUO (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 18:59
    แงงง ละต้องปฏิเสธกันหรออ
    #626
    0
  8. #608 POP2540 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 07:46
    ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันนะ
    #608
    0
  9. #569 짐른 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 18:00
    เด็นอู~~~
    #569
    0
  10. #454 acptx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 18:37
    บ้าจีง อยากจับจีมินมาโอ๋ แงงงง อาจจะเป็นพี่สาว แม่ หรือคนอื่นก็ได้ อย่าคิดมากนะคะ ใจพี่ไม่ดีเลย วูบวาบตลอด นว้องจีมินนนนนนน ไฟ้ติ้งงงงง
    #454
    0
  11. #356 km092 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 22:51
    ไอเฮียยยโกดอะ ให้น้องรอออ น้องก็น่าฟัดจังว่อย
    #356
    0
  12. #317 overdosejm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 23:41
    ถ้่าน้องฮีทจะตื่นเต้นจนเป็นลมอีกมั้ย5555
    #317
    0
  13. #244 Uraiwan96 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 20:51
    จีมินน่ารัก น่าทะนุถนอมมาก ว่าแต่พี่จองกุกจะมาขอหอมเฉย ๆแบบนี้ได้ไงอ่ะ
    #244
    0
  14. #241 hugegirl (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 20:15
    น้องมินคือน่าทะนุถนอมไรปานนั้น
    #241
    0
  15. #211 Jm1013 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 21:56
    หั้นแนะะะะะะะ
    #211
    0
  16. #204 Moomin_93 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 21:23
    พี่จองกุกเป็นเสียอาการเลย
    #204
    0
  17. #186 KakikooriPLoyy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 07:45
    รอเลยยยยย น่ารักมากกกกก
    #186
    0
  18. #185 call (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 07:17
    น่ารักมากกกก แม้จะเห็นเค้าดราม่าลางๆแต่ตอนนี้บอกเลยว่าเขิลลล55555 มาง้อด่วนเลยพี่กุกมาชี้แจงด่วน ทั้งน้องและคนอ่านรอคำอธิบายอยู่ ไรท์แต่งสนุกเหมือนเดิมเลยค่าาา รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะคะ
    #185
    0
  19. #184 melon_v (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 03:36
    จูบเลยค่ะ แงงง น้องจีมินน่ารักมากอะ นิสัยน่ารักๆกับพี่จองกุกหล่อๆเท่ๆหน่อย เข้ากันดี
    #184
    0
  20. #183 vivee95 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 22:38
    นัองน่ารักมากอ่ะอยากเลี้ยงดูเลยฮรือออ
    #183
    0
  21. #182 mookydluffy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 22:10
    น้องซื่อมากๆ ซื่อจนพี่เป็นห่วงหนูจังเลย น้องฮุนต้องดูแลเพื่อนให้ดีนะค่า 5555 ส่วนพี่จองกุกคือใจเย็นๆนะค่า เอะอะจะดมจะรุกอย่างเดียวเลย แหมะ 5555
    #182
    0
  22. #181 lalitaloo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 16:27
    เอ็นดูน้อง น่ารักที่สุดเลย เขินตามน้องไปด้วย แค่พี่เค้าดมกลิ่นหนูจะไม่ไหวแล้วถ้าพี่เค้าจูบหนูไม่เป็นลมหรอคะ // สนุกมากๆค่ะ ไรต์สู้ๆน้า
    #181
    0
  23. #180 M M M M (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 14:25
    น้องค้าบบบบ น่าเอ็นดูที่สุดเลยคนนี้ อย่าเพิ่งร้องไห้เลยคับ มันอาจจะไม่เป็นเเบบที่หนูคิดก็ได้นะลูกกก // พี่จองกุก!! กลับมาโอ๋น้องด้วยนะ ทำน้องร้องไห้ได้ยังไง หัวอกคนเป็นเเม่มันเจ่บนะ //แต่คุณพี่จองกุกคะะ เบาหน่อยค่ะพี่ เเค่พี่ดมกลิ่นน้อง ใจหนูก็เหลวเป็นน้ำเเล้วค่ะ ฮรุกกกก

    (อ๋าว สรุปรีดเดอร์คนนี้เป็นไบโพล่าไปเเล้ว55555)
    #180
    0
  24. #179 toey29 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 12:31
    ฮือออ ใจบางมากๆ น้องร้องไก้อะ แง
    #179
    0
  25. #178 orraphanpoon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 10:05
    แงง น้อนน
    #178
    0