BLUE BELLs KOOKMIN [OMEGAVERSE] #ระฆังสีน้ำเงิน

ตอนที่ 2 : รีไรท์ BLUE BELLs 01 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 478 ครั้ง
    8 ก.พ. 63




BLUE BELLs
EP 0 1


          ในตอนนี้มีใครบางคนกำลังนั่งเหม่อมองท้องฟ้ามืดที่ถูกแต่งแต้มด้วยดวงดาวน้อยใหญ่แสงจากดวงดาวที่ส่องสกาวอยู่นั้นไม่ได้ทำให้จีมินคลายความคิดในหัวที่หมุนวนนานนับสัปดาห์ลงเลย ก็นับตั้งแต่วันนั้นที่เขาได้เจอกับผู้ชายตัวสูงคนนึงจิตใจมันก็ว้าวุ่นตลอดเวลาทั้งที่ไม่เคยเป็น ในหัวคิดแค่ว่าอยากเจอเขาคนนั้นอีกครั้งมันอยากรู้ว่าใจจะยังเต้นแรงเหมือนวันนั้นอยู่ไหม เหมือนกับตอนที่เขาขยับเข้ามาชิดตรงต้นคอด้านหลัง ลมหายใจที่จงใจเป่ารินรดลงมา จีมินอยากรู้ว่ามันใช่สาเหตุที่ทำตัวเองใจเต้นแรงหรือเปล่า หรือแท้จริงแล้วคนๆนั้นอาจจะใช่คู่โซลเมทของเขาจริงๆ


          คิดบ้าอะไรอยู่นะจีมิน


          ครืดดด ครืดดดด~~~~~

          จีมินละสายตาจากท้องฟ้าที่นั่งมองผ่านหน้าต่างของคอนโดเมื่อเสียงโทรศัพท์สั่นครืดกับพื้นโต๊ะคงเพราะมีใครสักคนกำลังโทรเข้ามา โอเมก้าตัวน้อยลุกเดินกลับเข้าไปข้างไหนอย่างไม่รีบร้อน ก้มมองดูรายชื่อของคนที่โทรเข้ามาก็ตัดสินใจกดรับทันที


          “จีฮุนว่าไง” เขากรอกเสียงลงไปในสายเพื่อทักทายคนที่โทรเข้ามาในยามดึกเช่นนี้  แต่สี่ทุ่มนี่เรียกว่าดึกได้ไหมนะ?


          [มินนอนยังอ่ะ ฮุนโทรมากวนหรือเปล่า] คำถามจากปลายสายทำโอเมก้าอย่างจีมินระบายยิ้มจาง จีฮุนคงลังเลอยู่นานสินะว่าจะโทรหาเขาหรือเปล่า เพราะปกติหากอยู่ที่ฝูงเหนือเขาก็คงหลับไปแล้วจริงๆอย่างที่เจ้าตัวถาม


          “ยังอ่ะ มินไม่ได้กลับฝูงอยู่คอนโดยาวทั้งอาทิตย์เลย” พูดจบก็ได้ยินปลายสายโอดครวญเหมือนพลาดหรือเสียดายอะไรสักอย่าง


     [โหยย ไมมินไม่บอกฮุนก่อนอ่ะจะได้ชวนไปดูแข่งรถด้วยกัน]


          “แข่งรถ?!” เเข่งรถเนี่ยนะ เขาทวนคำเพราะอึ้งหน่อยๆที่ได้ยินจีฮุนเอ่ยชวนกัน  คนขับรถไม่เป็นแบบเขาให้ไปดูแข่งรถมันจะไม่น่าเบื่อเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบเลยหรอกหรอ


          “ที่จริงฮุนจะชวนมินหลายครั้งล่ะอ่าแต่เห็นมินกลับบ้านทุกอาทิตย์เลยไม่อยากกวนเท่าไหร่” ฟังจากเสียงคนพูดก็นะ จีฮุนคงนั่งหน้างอคอหักเป็นปลาทูอยู่แน่ๆ


          “แต่วันนี้คงไม่ได้แล้วจริงๆอ่าฮุน มินใส่ชุดนอนเตรียมนอนแล้วด้วย” เขาเอ่ยด้วยเสียงเหมือนเสียดายมากๆ ปลายสายก็คงผิดหวังกับคำตอบของเขาถึงได้ถอนหายใจเสียงดังจนได้ยินทะลุออกมา


          “ไม่เป็นไรๆ นี่ก็รู้แหละว่ามินคงไม่ จีฮุนยังพูดไม่ทันจะจบดีก็ต้องกลืนคำพูดลงคอแทนและมันทำเขาแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่านั่นเสียงจีมินใช่ไหม เมื่อกี้นี้เขาไม่ได้หูฝาด? จีมินบอกว่า

      

          “แต่ถ้าเป็นพรุ่งนี้มินไปกับฮุนได้นะ” ถ้าให้เขาเดาจีฮุนคงยิ้มลิงโลดด้วยความดีใจมากแน่ๆ ฟังจากน้ำเสียงโห่ร้อง “เย้เย้” ของคนในสายนั่นเเหละ คิดๆดูเเล้วก็นานมากเหมือนกันที่เขาไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันกับจีฮุนก็เลยเลือกที่จะไม่ปฏิเสธ เราคุยอะไรกันต่อนิดหน่อยหลังจากนั้นไม่นานจีฮุนถึงกดวางสายไป


          โอเมก้าตัวน้อยทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มดึงผ้านวมขึ้นคลุมร่างตัวเองเพื่อหลบหลีกจากอุณหภูมิเย็นของแอร์ที่เปิดไว้ คิ้วเล็กขมวดเข้าหากันเป็นปมอย่างคนใช้ความคิดที่เขาตัดสินใจตกลงจะไปกับจีฮุนมันไม่ใช่เพราะความเกรงใจเพื่อนหรืออะไรเขาแค่อยากลองออกไปข้างนอกดูบ้างเผื่อว่าความคิดที่มันฟุ้งซ่านอยู่ในหัวจะหยุดลง


          และมันก็นานแล้วเหมือนกันที่เขาไม่ได้มีโอกาสออกไปไหน  ไม่ได้เที่ยวกับเพื่อน ไม่เจอสังคม ไม่เจอใครเลย มันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ที่เขาป่วยเพราะร่างกายอ่อนแอมากๆ และช่วงนั้นกำลังจะขึ้นชั้นมอหกพอดีแต่กลับต้องหยุดพักการเรียนไปถึงสองปีเพื่อรักษาตัว เป็นสองปีที่รู้สึกว่ายาวนานเอามากๆที่เขาต้องอยู่ฝูงเหนืออย่างโดดเดี่ยวโดยที่ไม่ได้พบเจอใครเลย


          ตอนนี้มันคงถึงเวลาที่จะชดเชยช่วงเวลาเหล่านั้นให้ตัวเองบ้างได้แล้ว คิดเช่นนั้นโอเมก้าตัวน้อยก็ระบายยิ้มจางกับตัวเองก่อนเอื้อมมือไปกดปิดสวิต์โคมไฟรูปก้อนเมฆข้างหัวเตียง  ความมืดมิดที่เข้าปกคลุมขับกล่อมให้โอเมก้าตัวน้อยหลับไปอย่างง่ายดาย



บ้านชานเมือง

     ณ เวลาเที่ยงคืนกว่าเป็นเวลากลับบ้านของใครสักคน อัลฟ่าร่างสูงที่พึ่งจอดรถเสร็จกำลังเดินเข้ามาในบ้านด้วยความเหนื่อยนิดๆจากการมุ่งทำงานมาทั้งวันแต่ยังไม่ทันก้าวพ้นขอบประตูเสียงตะโกนร้องถามจากฝากหนึ่งของบ้านก็ดังขึ้น


          “เฮีย!! ใครแช่ชานมไข่มุกไว้ในตู้เย็นอ่ะฮุนเห็นแช่จะเป็นอาทิตย์ล่ะนะ” เป็นเสียง คิม จีฮุน น้องชายแท้ๆของ คิม แทฮยอง แถมพ่วงตำแหน่งน้องชายคนสนิทของ จอน จองกุก หรือที่เจ้าตัวชอบเรียกว่า “เฮีย” บ่อยๆ ด้านคนกรึ่มนิดๆที่พึ่งกลับเข้าบ้านยามดึกดื่นเมื่อได้ยินดังนั้นก็ถึงกับตาเบิกกว้างทันทีรีบเดินจ้ำอ้าวไปทางห้องครัวด้วยความร้อนใจ


          “ห้ามแตะเด็ดขาด” ขู่เสียงแข็งข่มไอ้น้องชายตรงหน้าทันที


          “เดี๋ยวๆๆ เสียงดุไรขนาดนั้นเฮีย สำคัญ?"


          "เออ!!!"


          "เห้ยยย ไม่ทันล่ะเฮียฮุนทิ้งลงถังขยะก่อนเฮียเดินมาอ่ะ” สาบานว่าจีฮุนไม่เคยเห็นสีหน้าของเฮียจองกุกเหมือนอยากจะฆ่าคนแบบนี้มาก่อน อ่า...อัลฟ่าสายดุสินะ


          “พูดจริงหรืออำไอ้ฮุน เฮียไม่ตลกด้วยนะ” อัลฟ่าก็ยังคงเป็นอัลฟ่าจองกุกกดเสียงลงต่ำกว่าเดิม ความไม่พอใจถูกส่งผ่านความกดดันที่โอเมก้าอย่างจีฮุนสามารถรับรู้ได้


          “ไรของเฮียเนี่ยฮุนขึ้นห้องล่ะ...” ต้นเหตุที่ทำให้จองกุกหัวร้อนอย่างจีฮุนกำลังเตรียมจะเดินกลับขึ้นชั้นบนของบ้าน ไม่ได้สนใจท่าทีหงุดของคนเป็นเฮียที่ตะโกนร้องตามหลังเลยสักนิด


          “ไอ้เด็กแสบมึงลงมาคุ้ยเลยนะไม่งั้นโดนตีนเฮียแน่” 

    

          อัลฟ่าร่างสูงชักจะหมดความอดทน 'น้องก็น้องเถอะ จองกุกไม่เว้น' ตอนนี้คือเหมือนหัวร้อนไปหมด เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องหงุดหงิดกะอีแค่ได้ยินไอ้น้องฮุนมันบอกว่า “ทิ้งลงถังขยะไปแล้ว” ล่ะดูมัน 'หาได้สำนึก' 


      “เสียดายขนาดนั้นเฮียก็คุ้ยเองล่ะกัน ถังข้างๆตู้เย็นอ่ะ” ว่าจบตัวต้นเหตุที่ไม่มีท่าทีจะสำนึกผิดก็เดินหายเข้าห้องไป ไร้เสียงใดๆตอบกลับมา 


          จองกุกถอนหายใจให้กับความเเสบของไอ้น้องคนสนิทก่อนเดินไปยังถังขยะที่วางอยู่ข้างตู้เย็นตามคำบอก ก้มๆมองๆเพื่อจะหาแก้วชานมที่ว่าแต่กลับไม่พบอะไรเลย มีเพียงถังขยะเปล่าเขาไม่เห็นเเม้เศษดินในถังขยะใบนั้น 


          ไอ้เด็กเหี้ย’ โดนมันหลอกเข้าเเล้วไง จองกุกรีบเปิดตู้เย็นออกดูทันทีและก็ปรากฎว่าแก้วชานมไข่มุกยังคงวางอยู่ที่เดิม เท่านั้นเขาก็กระตุกยิ้มตรงมุมปาก หัวเราะหึในลำคอให้กับความแสบของน้องมันและความบ้าของตัวเอง


          “จะยิ้มอีกนานปะเฮีย แดกซะสิ ไม่งั้นวันหลังน้องฮุนจะทิ้งจริงๆนะคะ” เสียงเอ่ยแซวของจีฮุนเด็กแสบดังจากห้องชั้นบนของบ้าน เจ้าตัวยืนยิ้มขำเป็นผู้ชนะเมื่อแกล้งอัลฟ่าหน้าดุได้สำเร็จ 


          “เดี๋ยวเหอะมึง เฮียจะฟ้องน้าคิมเรื่องไม่เข้าเรียน”


          “กลัวจังเลยยยย” คิดว่าที่ขู่ไปได้ผลไหม ไม่เลยไอ้เด็กเเสบไม่เกรงกลัว แถมยังทำท่าล้อเลียนเขาก่อนวิ่งส่ายก้นหายกลับเข้าห้องไป จองกุกได้เเต่มองตามแล้วส่ายหน้าให้ เอ็นดูมันเหมือนน้องแท้ๆนั่นแหละแต่บางครั้งก็อยากถีบให้หายซ่าดูสักครั้ง แต่ถึงจะหัวเสียเเค่ไหนเขาก็ยังยิ้มออกมาได้ แก้วชานมที่ถืออยู่ในมือยืนมองอยู่นานสองนานก่อนหยิบเอาหลอดตรงหลังตู้เย็นมาเจาะดูด ในหัวก็ยังคงนึกถึงใบหน้าของโอเมก้าตัวน้อยคนนั้นซ้ำไปซ้ำมา


     ก็นะ ถ้าเมทกันจริงๆเขาก็เชื่อว่าจะได้เจอเด็กคนนั้นอีกแน่ๆ



คืนวันต่อมา สนามแข่งรถ

          ลานสนามกว้างสุดลูกหูลูกตาทำจีมินอดตื่นตาตื่นใจไม่ได้ ทั้งชีวิตก็พึ่งเคยเห็นสนามแข่งรถกับตาตัวเองจริงๆก็คราวนี้ คนตัวเล็กเดินตามหลังจีฮุนมาติดๆโดยที่ข้อมือถูกจีฮุนจับไว้เเน่นเพราะกลัวหลง วันนี้คนที่สนามค่อนข้างเยอะกว่าปกติคงเพราะคืนวันเสาร์มักจะมีแข่งรอบไฟนอล แถมนักแข่งที่ลงสนามในวันนี้ยังเป็นพวกอัลฟ่าที่พ่วงตำแหน่งทายาทจ่าฝูงรุ่นต่อไปอีกต่างหาก


          “สนามนี้ของจีฮุนจริงๆอ่อ ใหญ่มากอ่ะมินไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย” คนตัวเล็กที่ติดนิสัยขี้สงสัย เอาแต่ถามจีฮุนไม่หยุดตั้งแต่ก้าวขาเข้ามาในสนาม ด้านจีฮุนเหมือนจะชินไปโดยปริยายกับการตั้งคำถามไม่รู้จบของเพื่อนคนสนิทเพราะตั้งแต่ที่เขามาเป็นเพื่อนกับโอเมก้าตัวน้อยคนนี้เขาต้องคอยตอบคำถามคนขี้สงสัยอยู่ทุกวันๆ

          

          “ขี้สงสัยจังนะเรา” จีฮุนว่าพร้อมเขกมะเหงกเข้าที่ขมับข้างของจีมินเบาๆด้วยความเอ็นดู

          

          “ไม่ได้หรอ ก็มินไม่รู้นี่น่า” คนขี้สงสัยตัดพ้อด้วยน้ำเสียงเหมือนน้อยใจ แกล้งทำเป็นเหมือนจะร้องไห้จนจีฮุนต้องรีบโอ๋เป็นการใหญ่


          “สำหรับมินอ่ะอะไรก็ได้หมดแหละ ถามเป็นล้านรอบฮุนก็จะตอบล้านรอบเลยดีไหม”


          “จริงนะ พูดเเล้วห้ามคืนคำต้องแปะโป้งด้วย”


          “จริงๆ ดูตาสิไม่โกหก” ปิ๊งๆ จีมินหลุดขำพรืดเมื่อเคลื่อนสายตาไปสบเข้าจีฮุนพอดี และถึงกับหยุดขำไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายทำวิ้งใส่เขาอย่างน่ารัก


          เราสองคนเดินคุยกันมาจนกระทั่งถึงโซนที่นั่งที่ดูเหมือนจะมีไว้สำหรับเเขกวีไอพี จีฮุนพาเขาเข้ามานั่งที่แถวสุดท้ายบนชั้นแรกของอัฒจันทร์ ผู้คนในเวลานี้ทยอยขึ้นมานั่งกันจนเกือบเต็ม นั่งรอสักพักเสียงเป่านกหวีดในสนามด้านล่างก็ดังขึ้นก่อนปรากฎตัวผู้เข้าเเข่งขันที่จุดปล่อยตัว


          บิ๊กไบค์นับสิบคันจอดเรียงรายเป็นแนวยาวในแต่ละลู่วิ่ง นักแข่งทุกคนสวมหมวกกันน็อคจนไม่สามารถรู้ได้ว่าใครเป็นใครแต่ถึงอย่างนั้นจีมินกลับสะดุดตาเข้ากับหมวกของผู้เข้าแข่งขันคนนึง แม้จากที่นั่งจะดูไกลแต่ก็พอมองเห็น เขาคิดว่ามันคล้ายมาก.... 'แต่ก็นะ หมวกกันน็อคใบนั้นคงไม่ได้มีใบเดียวในโลกหรือเปล่า'


          “มิน มิน มินนนน"

     

          ปี๊ดดด


          “หะ..ห้ะ” เหมือนจะเหม่อไปนานจีมินรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่จีฮุนตะโกนเรียกเขาเสียงดังพร้อมกับที่เสียงสัญญานนกหวีดดังปล่อยตัวนักแข่งในสนาม


          “เหม่อไรของมินอ่ะฮุนเรียกตั้งนาน ในสนามเริ่มแข่งล่ะนะ” จีฮุนว่าพร้อมชี้นิ้วไปยังกลางสนาม


          “อ่อ อื้มม” จีมินเพียงเออออตามเท่านั้นในใจยังวิตกกับหมวกใบนั้นไม่หาย และในตอนนี้สายตาของเขามันเอาแต่จับจ้องที่นักแข่งเบอร์13 แม้ในสนามกว้างจะมีรถหลายคันให้จับตามองแต่สายตาของเขากลับจดจ้องไปที่รถคันนั้นคันเดียว

      

          ในสนามแข่งตอนนี้มีรถของนักแข่งเพียง3คนที่ตีระดับคู่กันมา พลัดกันนำพลัดกันตามอย่างสูสีทำคนทั้งสนามกู่เสียงร้องเชียร์อย่างดัง ด้านจีฮุนก็ตะโกนเสียงเชียร์นักแข่งเบอร์13อย่างออกนอกหน้านอกตาเช่นเดียวกันเพราะเจ้าตัวรู้ดีว่านักแข่งถายใต้หมวกกันน็อคสีดำที่สวมอยู่นั้นคือใคร

          “เฮียจองกุก”


          “13 แซงๆ เฮียเเม่ง!! เบียดดิวะ เออ แซงแม่งเลย  เฮียยยย อย่างนั้นแหละ อีกนิดๆ เฮียยยยย” เสียงเชียร์ไม่ขาดสายจากจีฮุนทำคนนั่งข้างๆอย่างจีมินพลอยรู้สึกสนุกและตื่นเต้นไปด้วย


          คนเชียร์แทบนั่งไม่ติดเก้าอี้เมื่อเหลืออีกไม่ถึง100เมตรก็จะถึงเส้นชัย จีฮุนเมื่อเห็นว่ารถของพี่ชายคนสนิทนำโด่งมาแต่ไกลก็เตรียมจะวิ่งลงไปรอด้านล่างเพื่อแสดงความยินดีแห่งชัยชนะที่เป็นครั้งที่เท่าไหร่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะถ้าให้นับครั้งที่เฮียมันแพ้ก็คงจะง่ายกว่า


          “มินรอฮุนตรงนี้นะเดี๋ยวฮุนลงไปข้างล่างแป๊ปนึง”


          “อ่อ อื้มม ได้ๆว่าแต่คนชนะคือพี่ฮุนหรอเราเห็นฮุนเชียร์เสียงดังมากเลย”


          “อืมม เฮียจองกุกน่ะ อันที่จริงฮุนก็เดาไว้แล้วล่ะว่าเฮียมันจะชนะ เฮียมันไม่เคยแพ้เลยน๊าาา” เจ้าตัวดูภูมิใจกับพี่ชายคนนี้มากจริงๆ


          “งั้นเราฝากยินดีกับพี่เขาด้วยนะ”


          คนฝากแสดงความยินดีฉีกยิ้มส่งให้ ทำไมเขาต้องดีใจถึงขนาดนี้ตอนที่เห็นว่ารถของนักแข่งเบอร์13เข้าเส้นชัยไปก่อนเพื่อน วินาทีนั้นเกือบลุกขึ้นยืนกรี๊ดอย่างลืมตัว นี่ถ้าเผลอกรี๊ดเข้าจริงๆเขาคงโดนจีฮุนล้อยันชาติหน้าเเน่ๆ


          ผ่านไปครึ่งชั่วโมงที่จีฮุนทิ้งให้โอเมก้าตัวน้อยนั่งเปล่าเปลี่ยวอยู่คนเดียว เวลานี้เกือบๆจะห้าทุ่มแล้วผู้คนบนอัฒจันทร์ทยอยกลับกันลงไปเกือบหมดเหลือเพียงจีมินที่นั่งอยู่เพียงลำพัง ครั้นพอเขาจะเดินลงไปรอข้างล่างก็กลัวว่าจะคลาดกันกับเพื่อน และตอนนี้เหมือนเขาอยากจะเข้าห้องน้ำขึ้นมาซะงั้น


          จีมินหันซ้ายมองขวาอย่างกล้าๆกลัวๆเมื่อตัดสินใจเดินลงมาข้างล่างเพื่อหาห้องน้ำเข้า เดินห่างออกจากตัวสนามมาไกลสักพักแล้วก็ยังไม่เห็นว่าจะเจอห้องน้ำที่ว่า ตอนนี้คนตัวเล็กเริ่มกลัวขึ้นมาแล้วจริงๆเมื่อทางเดินมืดๆด้านหลังสนามดูจะไม่มีใครเลยแต่ป้ายบอกทางตรงหน้าบอกเขาว่าห้องน้ำตรงไปทางซ้าย


          โอเมก้าตัวน้อยรีบจ้ำเท้าตรงดิ่งไปทางนั้นอย่างทันที ยิ่งเดินใกล้ถึงห้องน้ำมากเท่าไหร่ก็ต้องยกมือขึ้นกุมที่หน้าอกข้างซ้ายเมื่อจู่ๆหัวใจก็เริ่มเต้นแรงซะอย่างนั้น มันเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เต้นแรงแหมือนกับวันนั้นเลย และเมื่อเท้าก้าวเข้ามาในห้องน้ำหัวใจเขาก็แทบหยุดเต้นลงตรงนั้น


          “อ๊ะ...”


          เสียงแปลกๆกับภาพตรงหน้าที่เห็นทำโอเมก้าตัวน้อยยกมือป้องปากตัวเองด้วยความตกใจ ตากลมโตเบิกโพลงทั้งสองข้าง สองขาเหมือนถูกชะงักให้หยุดตรงนั้น ภาพเคลื่อนไหวของชายหญิงตรงหน้าที่กำลังกอดรัดกันทำโอเมก้าตัวน้อยที่แสนใสซื่อถึงกับไปไม่เป็น


          “ขะ ขอโทษครับ” ละล่ำลักเอ่ยขอโทษก่อนบังคับขาตัวเองให้ขยับเดินออกจากตรงนั้นมา


          ใบหน้าสวยหวานยังเห่อร้อนกับภาพติดตาที่ได้เห็นจีมินพยายามสะบัดหัวก็แล้ว ทึ้งหัวตัวเองก็เเล้วแต่ภาพนั้นก็ยัง…' ทำไมทำแบบนั้นในที่สาธารณะกันล่ะ' นั่นคือความคิดของโอเมก้าตัวน้อยที่กำลังเดินวกไปวนมาบนทางเดินที่ค่อนข้างมืด


          แย่เเล้วเหมือนเขาจะจำทางกลับไม่ได้


          ตึก ตึก เสียงฝีเท้าเหมือนมีคนเดินอยู่ด้านหลัง


          “เมื่อกี้นี้เธอเห็นอะไร”



     Jungkook Part

        “เมื่อกี้นี้เธอเห็นอะไร” น้ำเสียงราบเรียบที่เอ่ยนั้นคงทำคนตรงหน้าผมตกใจมากๆเลยล่ะสิถึงสะดุ้งตัวแรงซะขนาดนั้น แต่คนที่ควรตกใจมันน่าจะเป็นผมมากกว่าไหมนะที่จู่ๆด็กน้อยหน้าตาใสซื่อก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ใรขณะที่เขากำลังทำเรื่องอย่างว่าอยู่  จองกุกยกยิ้ม


          เมื่อหลายนาทีก่อนหน้าที่ห้องน้ำหลังสนามเขากำลังนัวกับผู้หญิงคนนึงที่เป็นของเดิมพันจากการแข่งรถ ยังไม่ทันเข้าด้ายเข้าเข็มเด็กน้อยหน้าตาใสซื่อที่คิดว่าคงจะไม่ได้เจออีกกลับเดินพรวดพลาดเข้ามา แถมยังยืนทำตาโตอีกต่างหาก ใหนจะคำขอโทษที่เจ้าตัวไม่ได้ทำอะไรผิดนั่นอีก มันน่าเอ็นดูจริงๆ


           แต่เอ็นดูได้ไม่นานก็ต้องหัวร้อนขึ้นมาเมื่อนึกได้ว่าคนตรงหน้าเป็นโอเมก้า กลิ่นโอเมก้าเเรงถึงขนาดนี้แต่กลับกล้ามาเดินมืดๆคนเดียวในสนามแข่งรถที่โคตรจะอันตรายก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที


          'เจ้าตัวไม่รู้หรอกหรอว่าแถวนี้อัลฟ่ามันเยอะแค่ไหน'


          เหตุผลนั้นทำให้ตอนนี้เขาต้องคอยเดินตามหลังโอเมก้าตัวเล็กมา และดูเหมือนโอเมก้าตัวเล็กของเขาจะหลงทางเสียด้วยสิ


          “เมื่อกี้....เธอเห็นอะไรหรือเปล่า” ผมแกล้งถามนำเมื่อเดินมาหยุดที่ข้างหลังคนตัวเล็ก คนตรงหน้าแน่นิ่งไปคงเกิดอาการเกรงกลัวเพราะคงรู้ได้ด้วยสัญชาตญานว่าผมคืออัลฟ่า ผมรอให้อีกคนปรับลมหายใจให้คงที่ถึงเดินไปดักทางด้านหน้าไว้แทน 

          

     “คุณ...” โอเมก้าตัวน้อยเลิกลั่กใหญ่เหมือนทำอะไรไม่ถูก คงกลัวกันมากสินะ แววตาสั่นไหวเชียว


         “มะ...ไม่ ผมไม่เห็นอะไรเลยจริงๆนะครับ” เชื่อเเล้ว หน้าแดงซะขนาดนั้นคงไม่เห็นเลยจริงๆ ผมอมยิ้มมุมปาก


          “หรอ ที่พูดมาน่ะจริงหรอ” ผมแกล้งไล่ต้อนคนตรงหน้าให้ชิดติดกับกำแพง เห็นท่าทางน่าเอ็นดูแล้วอยากแกล้งข่มให้กลัวเสียจริงนี่คงเป็นนิสัยอีกข้อของอัลฟ่าอย่างเขาล่ะมั้ง 


          “อื้อออ หะ...เห็นก็ได้ครับ” โดนไล่ต้อนไม่ทันไรก็สารภาพแล้วหรอ จองกุกยิ้มขำกว่าเดิม โอเมก้านี่น่ารักและซื่อตรงแบบนี้ทุกคนเลยไหมนะเขาชักเริ่มสนุกล่ะสิ


          “อืมม แล้วเห็นอะไรบ้างล่ะ” ผมยังคงไล่ต้อนให้ลูกกวางน้อยจนมุม เห็นคนตัวเล็กกัดเม้มริมฝีปากด้วยความเกร็งแล้วผมก็แทบอยากบดริมฝีปากลงบนความนุ่มหยุ่นให้เจ้าตัวเลิกกัดปากสักทีสองที


          “แบบนี้เธอเห็นไหม?” ผมกระซิบเข้าที่ข้างใบหูของคนตัวเล็ก ขยับเข้าไปใกล้ยิ่งกว่าเดิมทำคนโดนกักขังไว้ในอ้อมแขนไม่สามารถขยับเขยื้อนไปไหนได้  กลิ่นหอมของดอกบลูเบลตลบอบอวลมากยิ่งขึ้นในตอนที่ร่างกายของเราแนบชิดกัน


          “นี่!!…อย่านะ” เสียงร้องห้ามเบายิ่งกว่าสายลมในตอนที่ผมใช้นิ้วจี้เบาๆตรงกลางอกของคนตัวเล็กที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตสีขาว ผมลากไล้ปลายนิ้วขึ้นลงเป็นรูปอะไรสักอย่างซึ่งทำคนตรงหน้าเขินหน้าแดงถึงกับต้องหลบสายตาผมไปเลย


        ทำไมถึงได้ซื่อตรงต่อความรู้สึกตัวเองขนาดนี้ โดยเฉพาะดวงโตกลมโตคู่นั้น ไหนจะริ่มฝีปากอิ่มนั่นอีกถ้าเขาลองกดจูบดูสักครั้งมันจะเป็นยังไงกันนะ


          “ปากสวย...น่าจูบ” อัลฟ่าแบบเขาก็เป็นคนตรงๆแบบนี้แหละ คิดอะไรก็พูดมันออกไปอย่างนั้น



Jimin Part

          ประโยคนั้นทำผมเกือบหัวใจหยุดเต้น แทบลืมจังหวะการหายใจในตอนที่ปลายนิ้วโป้งถูกแตะเกลี่ยลงบนกลีบปาก เขา ผู้ชายคนเดียวกันกับที่เจอในห้องน้ำเมื่อครู่


          “ไม่เอานะ” ผมพูดเสียงอู้อี้แทบไม่ได้ยิน ตั้งแต่ไหนแต่ไรก็ติดพูดเสียงเบามาตลอด

         

           “หื้มมม เอาไร...”


          “นี่อะหรอ?” ไม่เพียงตอบคำถามเท่านั้นคนตัวสูงตรงหน้าเขาก็โน้มใบหน้าลงมาพร้อมชี้นิ้วที่ริมฝีปากของตัวเอง ผมหลับตาปี๋ยกมือดันแผ่นอกกว้างที่พยายามเบียดเสียดลงมาจนผมแทบจมหายไปกับกำแพง ลมหายใจร้อนของเขาจงใจเป่ารินรดลงที่ข้างแก้ม เขากดปลายนิ้วเคล้นคลึงริมฝีปากผมไปมาเบาๆ สักพักถึงเคลื่อนปากหยักเข้ามาใกล้คล้ายกับว่าจะจูบกัน กระทั่ง...


          “มิน!!!” เสียงของจีฮุนร้องเรียกผมดังขึ้น


       ผมอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเผลอรีบขยับตัวออกจากอ้อมแขนของเขาก่อนวิ่งไปหลบหลังจีฮุนด้วยอาการอ่อนแรงเหมือนคนจะเป็นลม คงเพราะหัวใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ทัน และถ้าเมื่อครู่นี้จีฮุนไม่มามันจะเกิดอะไรขึ้น 'ไม่อยากจะคิดเลย'


          “อ้าวว! ไอ้เฮีย ก็นึกว่าใครแล้วเมื่อกี้ทำไรเพื่อนฮุนอ่ะ” 


          จีฮุนรู้จักคนคนนี้หรอ? เขาอยากจะถามนะแต่ไม่มีเเรงเเม้จะเปล่งเสียงพูดออกไป ได้เเต่กำชายเสื้อของจีฮุนแน่นขยับชิดแผ่นหลังเพื่อนเพื่อใช้เป็นที่พักพิง กระซิบเสียงเบาให้จีฮุนได้ยินเมื่ออาการในตอนนี้เหมือนจะไม่ไหวแล้ว


          “จีฮุน...เรา...เหมือนจะเป็นล..” พูดด้วยเสียงเหนื่อยหอบไม่ทันจะจบร่างของโอเมก้าตัวน้อยก็ฟุบลงกองกับพื้นในทันที


           “เฮ้ยยยย!!!” เป็นเสียงสุดท้ายที่ได้ยินก่อนสติของเขาดับวูบไปพร้อมกับเปลือกตาบางที่ปิดลง  ตื่นเต้นมากๆทีไรเขามักเป็นแบบนี้ทุกที

 

 



*********************





TALK
          มาแบบ 100% คงต้องเม้นให้กันเเล้วล่ะ พี่เขายังไม่ทันรุก แต่ลูกเราเป็นลมแล้วอ่า ยังงี้จะไหวหรอ 555 
     
          ไปเล่นเเท็กกันได้นะคะ #ระฆังสีน้ำเงิน 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 478 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,044 ความคิดเห็น

  1. #1013 Rakna (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 23:37
    งื้ออออ น้อง!!!พี่กุกทำไมทำกับน้องจีมินแบบนี้ล่ะน้องใจเต้นจนเป็นลมเลย เห็นมั้ย
    #1,013
    0
  2. #1006 piyathida2642005 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 09:35
    มันเป็นเขินอ่ะ งื้ออออ
    #1,006
    0
  3. #983 Muay199960007 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:43
    รุกแรงมากก
    #983
    0
  4. #880 ilush (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 22:42
    รุกแรงมากกก
    #880
    0
  5. #857 CallTaM (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 14:25
    พึ่งมาอ่านเป็นปลื้มม
    #857
    0
  6. #786 nketnkk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 07:33
    น้องกลัวจนเป็นลมมมมม
    #786
    0
  7. #661 Somyungg (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 12:27

    น้องงงงงงงงงงงงงง โอ้ยยยย เอ็นดู

    #661
    0
  8. #622 Jinmin BTS (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 19:04

    น่ารักอะ

    #622
    0
  9. #607 POP2540 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 07:26
    จองกุกนี่มันน่านัก
    #607
    0
  10. #427 acptx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 21:55
    ใช่!!! นั่นแหละโซลเมทของหนู ไม่ได้เพ้อฝันเลย ความจริงล้วนๆ
    #427
    0
  11. #406 YK93 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 10:42
    เอ็นดูจีมินนน5555
    #406
    0
  12. #351 km092 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 22:25
    เฮียยยยย เฮียแช่ชานมไว้ทำไม ไข่มุกอืดหมดแล้วม้างง5555555
    #351
    0
  13. #314 overdosejm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 23:25
    แงงงงเอ็นดู ความตื่นเต้นแล้วเป็นลม
    #314
    0
  14. #230 Uraiwan96 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 06:27
    พี่จองกุกคนตรงๆอ่ะนะคะ น้องตกใจแล้ว
    #230
    0
  15. #203 Moomin_93 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 21:13
    อุแงงง เอ็นดูน้อง????
    #203
    0
  16. #159 hugegirl (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 22:22
    น่ารักจัง
    #159
    0
  17. #126 rabbee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 22:33
    น้องน่ารักกกก
    #126
    0
  18. #121 แบมแบมชื่ิอของลูก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 19:43
    โอ้ยพ่อคนตรงๆ55555
    #121
    0
  19. #120 YAmYEnzz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 19:25
    พ่อรุกแรงมากจ้าา เบาๆหน่อยน้องเขินจนเป็นลมไปแล้ว!
    #120
    0
  20. #119 blue_skyky (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 19:14
    น้องงงงงงง
    #119
    0
  21. #118 FonVM (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 12:57
    มาต่อๆๆๆๆ ชอบอ่ะ รุกแรงเว่อร์
    #118
    0
  22. #117 Jm1013 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 10:17
    เฮียขาาาาอย่าทำน้องงงง หืยยยเขินวะ
    #117
    0
  23. #116 Taetae1230 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 08:42
    เฮียเบาๆหน่อย​ นี่รุกแค่นี้น้องก็เป็นลมแล้วนะ​ ค่อยเป็นค่อยไป​นะเฮียนะ555​ เดี๋ยว​น้องหัวใจวายก่อนน5555
    #116
    0
  24. #115 jaeminnoona (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 06:32
    อิพี่รุกแรงมากกก เอ็นดูยัยน้อนนน เรารสถึงความแข็งของจองกุกไงไม่รุ้ แบบไม่ยอมใครดีแน่นอนอ่ะ แค่นี้เราก็ติดหนึบแล้วอ้ะ ไรท์แต่งเก่ง แต่งดีอีกแล้ว รักกก
    #115
    0
  25. #114 Kanok_aum (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 05:03
    เฮียรุกน้องแรงมากกก
    #114
    0