Leave Her! ฝากบอกเธอ...อย่าเผลอมารักผม

ตอนที่ 8 : # Ep. ๐๐๖ อาหาร...เป็นพิษ =_____=

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 มี.ค. 56

6

อาหาร...เป็นพิษ =_____=

Type Boy : ผู้ชายน่ารัก...เป็นผู้ชายที่ผู้หญิงช๊อบชอบ~ เพราะผู้ชายแบบนี้เหมือนกระต่ายน้อย แต่หารู้ไม่! พวกเขาคือกระต่ายป่าที่พร้อมจะขย้ำสาวๆ อย่างเราทุกเมื่อ!!

 

เมื่อคืนคาดว่าฉันคงไม่ได้นอน เนื่องจากกลัวผีขึ้นสมองและได้แต่นั่งมองเฮกเซนนอนครอกฟี้ๆ อย่างอิจฉาริษยา =_=

"ปลรรณ! ชุดอะไรของคุณน่ะ!!"

เสียงแก่ๆ ของซิสเตอร์สูงวัยดังขึ้นมา โฮ๊ะๆ ชุดที่ฉันใส่มาวันนี้เรียกสายตาจากเหล่านักเรียนทั้งหลายได้มากเลยทีเดียว เหมือนกันกับตอนแรกๆ ที่ฉันใส่มาเรียนที่ซีบีนั่นแหละ แต่อยู่ๆ ไปเดี๋ยวก็ชินเอง -.,-

"ปลรรณ!! คุณจะแต่งตัวแบบนี้มาเข้าห้องเรียนไม่ได้นะ!"

"หนูก็แค่ใส่ชุดไทยมาเรียนมันผิดตรงไหนคะซิสเตอร์ ฮู่ววว~ แต่ร้านที่หนูไปซื้อมานี่ไม่ไหวเลยนะคะ สไบคันมากเลย แย่อย่างนี้สงสัยจะต้องไปเอาเงินคืนแล้ว!! L"

"คุณปอ-ละ-ร๊านนนนนน!! >O<+"

"อ่านว่า ปอ-ละ-รัน ค่ะซิสเตอร์"

"กรี๊ดดดดด!! คุณปลรรณ"

"ซิสเตอร์อย่าตะโกนมากนะคะ ประเดี๋ยวจะเจ็บคอเอา สูงวัยอย่างซิสเตอร์อาจจะเจ็บป่วยง่าย อุบัติเหตุเล็กๆ ไม่เป็นไรแต่กลัวจะจากไปเพราะโรคภัยมากกว่า วันนี้...ซิสเตอร์ทำประกันชีวิตสูงวัยรึยังคะ >O<?"

"กรี๊ดดดดด!!! สีผมก็ผิดกฎ แต่งชุดก็ผิดระเบียบ! ไม่สิ!! แต่งตัวอะไรมาเรียนเนี่ยคะ!"

"ชุดไทยไงคะซิสเตอร์ –O-"

ฉันตอบกลับไป ยัยซิสเตอร์นี่ยังไงนะ ก็เห็นอยู่ว่าเป็นชุดไทยยังจะถามอีก วันนี้ฉันแต่งตัวมาเรียนด้วยชุดไทยสีแดงขลิบทองพาดสไบอย่างสวยงาม เปิดไหล่ซะหนึ่งข้าง บนหัวสวมอะไรไม่รู้เยอะแยะและแต่ละอย่างที่ใส่ก็วิบวับอย่างแรง... อันที่จริงฉันไม่ได้จะแต่งชุดนี้มาขอขมาผีสุมาลีหรอกนะ เพราะตอนแรกจะแต่งชุดฮันบกต่างหาก แต่ฮันบกสุดคูลของฉันยังอยู่ในห้อง (ยังคงไม่กล้าเข้าห้อง -_-;;) จึงได้ทั้งแต่งชุดไทยและขอขมาผีสุมาลีไปในตัวเลย (คิดจะแต่งชุดฮันบกมาขอขมาเลยนะคุณเธอ -_-) นี่ฉันต้องตื่นตั้งแต่หกโมงเพื่อไปยังร้านเสริมสวยเพื่อที่จะทำผมและแต่งชุดไทยที่แสนจะคันยิกๆ เลยนะ ขอบอก!!

"โอ๊ย ตายๆๆ ฉันจะทำยังไงดี นักเรียนแลกเปลี่ยนปีนี้ก่อเรื่องกันทุกคนเลย T^T! เด็กห้องศิลป์ฝรั่งเศสก็แต่งชุดนอนมาเรียนพร้อมหมอนและตุ๊กตาหมี เด็กเกรดสิบสองจากแฟร์รี่ยูเอสก็มีเรื่องชกต่อยกับหัวหน้ากรรมการนักเรียน ส่วนเด็กแลกเปลี่ยนจากซีบี... แต่งตัวบ้าอะไรมาก็ไม่รู้!"

"ชุดไทยค่ะซิสเตอร์ -_-"

"นั่นแหละ!! ไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลยนะ! ก่อนที่เธอจะได้กลับไปยังโรงเรียนของเธอ!!"

หือ...! กลับโรงเรียนเรอะ! *O*

"โอ๊ววว~ ซิสเตอร์ขา หนูมันชั่วร้ายมาก ซิสเตอร์ช่วยส่งหนูกลับซีบีเถอะนะคะ >O<!!" ฉันเข้าไปเกาะแข้งเกาะขาซิสเตอร์เหี่ยวพลางแกล้งร้องไห้กระซิกๆ ฮิๆ แค่นี้ก็จะได้กลับซีบีแล้ว!

"ไม่ได้!"

เสียงทรงอำนาจเอ่ยขึ้นพร้อมรังสีความอำมหิตแพร่กระจาย และในรังสีนั้น ฉันสัมผัสได้ถึง...ความเจ้าเล่ห์

เฮอะ คนที่คุณก็รู้ว่าใคร =_=

"โอ้ว! Chairman!! ดิฉันหวังเป็นอย่างมากที่จะได้พบคุณ! T^T"

เฮกเซนเหลือบมองมาที่ฉันก่อนจะหันไปคุยกับซิสเตอร์เหี่ยวด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม... ที่ชั่วร้าย

"เกิดอะไรขึ้นเหรอครับซิสเตอร์"

"นักเรียนแลกเปลี่ยนจากซีบีสกูลแต่งชุดผิดระเบียบมาเรียนค่ะ ดิฉันบอกให้ไปเปลี่ยนแล้วแต่แกยังเถียงค่ะ!!"

ฟ้องใหญ่เลยนะป้า =^=

"ครับซิสเตอร์ ผมจะดูแลเธอเองครับ เชิญซิสเตอร์ไปพักก่อนเถอะครับ ผมจะ 'จัดการ' ให้เรียบร้อยเองครับซิสเตอร์ J"

หมอนั่นพูดกับซิสเตอร์แต่ประโยคหลังกลับปรายตามาทางฉันแล้วยังเน้นคำว่า 'จัดการ' ซะน่ากลัวพิลึก

แต่คิดว่าคนอย่างบายบีจะกลัวเหรอ! เมินซะเถอะ!!

 

เกือบแล้วเชียวเมื่อกี้ฉันเกือบถูกเฮกเซนจับไปได้แล้ว =O=;; เพราะหลังจากที่หมอนั่นไล่ซิสเตอร์ให้จากไปได้แล้วก็เตรียมตัวจะมาจับฉันเพื่อไป 'จัดการ' ตามที่พูดไว้ แต่ดีที่โชคเข้าข้างฉัน เพราะโทรศัพท์มือถือของหมอนั่นมีสายเข้ามาซะก่อน และดูเหมือนว่าอีตาประธานบ้านั่นจะหงุดหงิดสักเล็กน้อย...ถึงปานกลาง แต่ก็ยังไม่วายส่งสายตาอาฆาตที่ฉันอ่านได้ว่า

'ไว้เสร็จธุระของผมแล้ว เธอเสร็จแน่ -_-*'

นั่นทำให้ยามพักกลางวันนี้ฉันขี้เกียจที่จะไปอุดอู้ที่ห้องสภาและโรงอาหาร เพราะโรงอาหารจะมีคนซื้อข้าวเยอะแยะ ห้างก็ไม่เปิดอีกด้วย! (หลังจากที่อยู่มาเกือบสามวันทำให้รู้ว่าห้างในนอฟวิสจะเปิดตอนเช้าแล้วก็หลังเลิกเรียน) ตอนนี้ฉันก็เลยได้แต่ใส่ชุดไทยกินไอติมเดินร่อนไปมา โดยมีสายตาสอดรู้จากเหล่านักเรียนส่งมาเป็นระยะๆ

บายบีไม่แคร์สื่อ มีแต่สื่อที่ต้องแคร์ค่ะ! ;D

พลั่ก!

"โอ๊ะ =O=!?"

มีอะไรบางอย่างวิ่งชนฉันนั่นทำให้อาหารกลางวันเพียงอย่างเดียวที่กำลังแด๊กสะดิ้งอยู่ตกลงกับพื้น...

~ไอติมของหนู... หล่นไป ไป๊ ไป... อยากให้คุณๆ หันมอง... ไอติมของหนู~

ลาก่อนไอติมที่กินไปได้แค่สามคำ T_T/

"เอ่อ ผมขอโทษนะ...อ้าว! แม่สาวเซเลอร์มูน! O_o"

"หือ?"

นายไอติมตกหันมาหาฉันพลางขอโทษขอโพยแล้วยังเรียกฉันด้วยชื่ออันแสนเฉย ยี๊! แม่สาวเซเลอร์มูน มันคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเหมือนแม่เสือสาวยั่วสวาทชะมัด!

"จริงด้วย! เฮ้ ฉันชื่อเจเจ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ^O^"

"ฉันชื่อบายบี จะยินดีที่ได้รู้จักถ้านายซื้อไอติมมาคืนฉันเดี๋ยวนี้ =O=+"

"เอ่อ จริงด้วยสินะ แฮ่ๆ โทษทีนะ งั้นฉันจะพาเธอไปซื้อไอติมก็แล้วกัน >O<!"

พอพูดเสร็จปั๊บอีตาเจเจก็ลากมือฉันไปยังย่านๆ หนึ่ง จากที่จับข้อมือก็เลื่อนมาเป็นมือเฉยเลย

ออกแนวฉวยโอกาสแฮะหมอนี่ =..=

หมอนั่นจูงมือฉันมาเรื่อยๆ จนถึงโรงอาหารท่ามกลางสายตาอึ้งตะลึงงันของผู้คนรอบข้าง พอหมอนี่เดินเข้ามาในโรงอาหารสุดหรูที่มีคนแน่นขนัด แต่พอทุกคนหันมามองหน้านายเจเจกางเกงจากโบ๊เบ๊แล้วก็เลื่อนสายตามาทางฉันที่ใส่ชุดไทย ก่อนจะเลื่อนสายตาลงไปมองที่มือของเราสองคน และแหวกทางให้อย่างกับไกรทองใช้เทียนระเบิดน้ำเพื่อจะมองหาชาละวัน เอ๊ะ! แล้วนี่ฉันพล่ามอะไร -*-

เจเจฉุดฉันเดินไปที่โต๊ะก่อนจะบังคับให้นั่งตรงข้ามกับเขา

"ผมถือโอกาสเลี้ยงเลยละกัน >O<"

"ฉันต้องการแค่ไอติมตัวตายตัวแทนของฉันที่มันไปนอนอาบแดดที่พื้นแล้วก็เท่านั้น =O="

"น่าๆ เธอก็ยังไม่ทันได้กินข้าวกลางวันเลยนี่นา ถือว่าเลี้ยงที่เราได้รู้จักกันก็ได้ เอาใหม่นะ! ผมชื่อเจเจอยู่เกรดสิบศิลป์ภาษาญี่ปุ่น ยินดีที่ได้รู้จักอีกทีนะครับ >O<//"

อีตาเจเจมอลล์คว้ามือฉันไปเช็คแฮนด์แล้วดึงขึ้นดึงลงเหมือนดีใจอะไรสักอย่างที่ฉันมองยังไงก็เวอร์

...หมอนี่ดูปัญญาอ่อนชะมัด -_-

"เอาไอติมฉันคืนมา ไม่งั้นมือนี้นายต้องเลี้ยงฉัน"

 "ฮ่าๆ เห็นมั้ยล่ะว่าว่าเธอไม่เหมือนผู้หญิงคนไหน! น่าสนใจจริงๆ! เอาล่ะเท่าที่ได้ข่าวมาเธอมาจากเกาหลี ฉะนั้นวันนี้ผมจะเลี้ยงบะหมี่จาจาง >w<"

หมอนั่นพูดแล้วยิ้มสดใส จะว่าไปแล้วหมอนี่ก็หน้าตาดีอยู่นะ หน้าขาวใสบ่งบอกยี่ห้อ ผมซอยสไตล์เกาหลี (ที่ฉันเห็นจนชินตา เพราะว่าอยู่เกาหลีมาหลายปี ฮุฮิ!) บวกกับองค์ประกอบในใบหน้าที่คัดสรรมาอย่างลงตัว มันอยู่ในสามพยางค์ที่ว่า...

น่า-ร๊าก-อ๊า~ >O<!! (กรุณาลากเสียงแบบดีเจบุ๊คโกะ)

...แต่เสียใจ! บายบีไม่สนผู้ชายนะคร๊า!!

"ฉันจะพูดครั้งเดียวนายจดให้ทัน และถ้านายสั่งมาได้ฉันจะเดตกับนาย!"

"หา –O-?"

"แกงจืดไข่เป็ด ซกเล็กมาม่า ไข่ปลาคาเวียร์ ผักสามหาวอบวุ้นเส้น ก๋วยเตี๋ยวน้ำใสใส่เย็นตาโฟ ตะโก้รสกาแฟ ตำไทยใส่ปลาร้า ตำปูปลาร้าไม่ใส่ปลาร้ากับปู ปลากะพงฉู่ฉี่ ไข่เจียวเขียวอื๋อ กระบือชุบแป้งทอด สุกรผัดผัก หอยจ๊อน้ำแดง พริกหวานทอดกรอบ ปอดงูกรีนแมมบ้านึ่ง ฉึ่งๆ โป๊ะ! โอเค...ฉันเอาเท่านี้แหละ -_-"

"ขออีกทีได้มั้ยอ่ะ อะไรนะ... ผักๆ หาวๆ อะไรนะ =O=;"

อีตาเจเจมอลล์จะให้พูดใหม่ บ้าเรอะ! ขืนพูดอีกทีมันจะไม่เหมือนเดิมน่ะสิ

ตุ๊บ!

ฉันตบโต๊ะอีกครั้งเหมือนกับตอนตบโต๊ะกินข้าวกับพี่วศิน โอ้โนว! เจ็บมือสุดๆ ฮึกๆ บายบีเจ็บนะแต่ไม่แสดงออก T^T==#

"ฉันบอกนายแล้วว่าให้ฟังให้ทันจดให้เร็ว! เมื่อทำไม่ได้เราก็อย่ามาพูดกันอีกเลย ลาก่อนโลกที่โหดร้าย >O</!!"

พูดเสร็จฉันก็เดินสะบัดเฮดกลับขึ้นตึก ฮึ่ย! เบื่อชะมัดผู้ชาย คิดถึงฮันนี่ของบายบีใจจะขาดอยู่แล้วนะ!! ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างล่ะเนี่ยยยย!!

โซคิดฮอดเลยค่ะ >3<!

 

"ตือดึ่งตือดึง... ตือดึง... ตือดึ่ง ตือดึงๆๆๆ... ตึ๊งตึงตึ่งตึ่งตึง! โอ๊ะ! ไร้สิ่งมีชีวิต ทางสะดวกและปลอดภัย เปลี่ยน! >..<!!"

"-_-"

"ตือดึ่งตือดึง... ตือดึง... ตือดึ่ง ตือดึงๆๆๆ... ตึ๊งตึงตึ่งตึ่งตึง! ทั้งห้องว่างเปล่า ไร้เงาของยักษ์วัดแจ้ง รับทราบแล้ว...เปลี่ยน!"

"-_-"

ฉันฮัมเพลงของการ์ตูนชื่อดังและไม่ใช่แค่นั้น ทั้งตัวตอนนี้ฉันสวมชุดคอสเพลย์กึ่งมาสคอสและแน่นอน... มันคือการตูนแนวสืบสวนที่ใครๆ เห็นแล้วก็หลงรัก! นั่นคือพิ้งค์แพนเธอร์หรือก็คือเสือสีชมพูไงล่ะ! ตอนนี้ฉันก็กำลังสวมชุดเจ้าเสื้อน้อยหน้านิ่งจอมกวนนั่นอยู่ บายบีอินจัดเจ้าค่ะ >O<!

และขณะนี้...ฉันพยายามจะหนีออกจากโรงเรียนเนื่องด้วยฉันทนเบื่อมาหลายต่อหลายวันแล้ว! (ที่จริงวันนี้ก็เป็นแค่วันที่สามสำหรับการแลกเปลี่ยนก็เท่านั้น -_-) ฉันกำลังพูดคนเดียวกับโทรศัพท์เด็กเล่นที่มันแถมมากับขนมอะไรสักอย่าง  มันได้อารมณ์จริงๆ นะ การแต่งตัวและคุยกับโทรศัพเด็กเล่นเนี่ย (นางเอกเรื่องนี้ไม่ไหวแล้ว –O-;) แถมยังค่อยๆ ย่องออกมาพร้อมเดินเป็นจังหวะอีก โอ๊ย!! เสือสีชมพูแบบนี้ช่างเข้ากับบายบีเสียนี่กระไร!

"วอสองเรียกวอสาม วอสามเรียกไม่ได้ก็ให้เรียกวอสี่ วอสี่ไม่ได้เรียกบายบีสิเคอะ! เปลี่ยน >O<~!"

"-_-^"

"อั๊ยยั่ยย๊า ปามีปาชิกชิกกา ฮูเตยา ปามีปูบู้ชิกชิกกา~ (เพลงจากโทรศัพท์ของเล่น -_-) ฮ่าๆ วอสองวอสามวอสี่ไม่ตอบก็ช่างหัวมัน เราจะได้เริ่มปฏิบัติการหลบลี้หนีออกจากโรงเรียนอวดรวยนี้แล้วววว! ตื้อตึงตึ่งตึ่ง~!! อั๊ยย่ะ!"

ฉันร้องเพลงจากโทรศัพท์บ้าบอที่แสนน่ารัก (เอ๊ะยังไง!) แล้วลองเปิดประตูห้องนายเฮกเซน (ก่อนฉันจะออกจากห้องตัวเองต้องผ่านห้องหมอนี่ มันเป็นห้องเชื่อม ฝั่งตรงข้ามคือห้องสภาอันแสนวิจิตรสุดเวอร์แบบอลังการวิลิศมาหรา =_=) และมองส่องไปข้างนอกและพบว่าไม่มีใคร ก็นี่มันเวลาเย็นจวนจะดึกอยู่แล้วนะยะ จะมีใครมาเดินเล่นเพ่นพ่านงุ่นง่านแจ๊บๆ แบบนี้ล่ะ ไม่มี๊! ส่วนนายเฮกเซนอะไรนั่นก็ไม่ต้องห่วง หมอนั่นบอกว่ามีประชุมด่วนอะไรสักอย่างนี่แหละ ซึ่งฉันก็คิดว่าเป็นเรื่องดีที่จะหลบหนีมาได้ง่ายๆ เคี้ยกๆ (หัวเราะเคี้ยกๆ =[]=!)

"จะไปไหนเหรอ..."

"หนีออกจากโรงเรียนน่ะสิ >_<!"

"ไม่กลัวประธานสุดหล่อว่าเหรอ..."

"ไม่เห็นกลัวซักนิด หมอนั่นไม่เห็นจะ...แว้กกกกกก! O[]o!!!"

"สวัสดีคุณพิ้งค์แพนเธอร์ -_-"

อยู่ๆ เสียงๆ หนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง ไม่ต้องเดาให้ยากเลยว่าเป็นใคร ฮึกๆ ...นายเฮกเซน T^T

อุวะจะแคว๊กกกกก! (เสียงอุทานแบบเป็ด -O-) หมอนี่มายืนพิงเสาอยู่ข้างหลังฉันได้ไงวะเนี่ย!

"ไหนนายบอกว่ามีประชุมไง"

"ใช่ มีประชุม และผมก็โดดงานประชุมมา คราวนี้เป็นงานประชุมใหญ่ที่รวมผู้นำของสี่โรงเรียนด้วย -_-"

"เฮ้ย! ไหนว่านายเป็นคนร่างกฎอะไรจู้จี้จุกจิกสะมะเดื๊อกสะมะด๋อยอะไรนั่นเยอะแยะไง ทำไมนายมาทำซะเองล่ะ แล้วไอ้ที่ว่าห้ามโดดประชุมนั่นเป็นกฎเหล็กของสภาเลยไม่ใช่เรอะ?"

"ผมมีความสุขที่ได้แหกกฎที่ตั้งไว้ -_-"

"=O="

ตั้งเองแหกเองว่างั้น!? เจริญ!!

"มาถึงบทลงโทษของคุณดีกว่านะคุณบายบี การหลบหนีจากโรงเรียนไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย โดยเฉพาะนักเรียนแลกเปลี่ยนอย่างคุณที่ทำสัญญาเรียนรู้ภายในหรือง่ายๆ ก็คือมากินอยู่หลับนอนที่นี่ การที่คุณจะออกจากโรงเรียนโดยไม่มีเรื่องจำเป็นแถมยังก่อเรื่องวุ่นวายไว้ที่โรงอาหารอีก...คุณไม่ต้องการจะกลับซีบีแต่จะไปอยู่แฟร์รี่ยูเอสแทนใช่มั้ย -_-"

อีตาเฮกเซนพูดยาวและฉันมีความรู้สึกแปลกๆ อยู่สักหน่อย...ไม่หน่อยแล้วล่ะ! ใช่เลย!! หมอนี่พูดกับฉันปกติจะแทนด้วย 'เธอ' แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนเป็นคำว่า 'คุณ' แทน แถมสีหน้า น้ำเสียง และแววตาก็เย็นชามาก ทั้งๆ ที่ปกติดวงตาของหมอนี่จะมีแววเจ้าเล่ห์แฝงอยู่ ฉะ...ฉันไม่ชอบอีตาประธานโหมดนี้เลยให้ตายสิ T_T

แล้วฉันก็จะไปแต่ซีบีอย่างเดียวโว้ย แฟร์รี่ยูเอสจอมเกรียนนั่นไม่ใช่! เพราะที่นั่นมีไอ้เรดโซนเป็นประธานอยู่ ฉันเกลียดมัน!!

"ผมจะลงโทษคุณแน่ เตรียมตัวให้พร้อม! อีกครึ่งชั่วโมงคุณจะต้องออกเดต!!"

เดต!!!! ผู้ชายแบบไหนอีกล่ะยะ!

 

- สิบนาทีต่อมา

ฉันคงต้องเปลี่ยนเสื้อและเอาชุดพิ้งค์แพนเธอร์แสนรักนี่ออก T^T ฮึก! ฉันใส่ชุดนี้แล้วลั้ลลาอ่ะ ไม่อยากถอดสักนิด ทว่าเฮกเซนตอนนี้ทำให้ฉันไม่กล้าเถียง ตอนนี้ฉันดูจ๋อยไปเลยอ่ะ (._. ;; )

¯~ Love, free as air at sight of human ties, Spreads his light wings, and in a moment flies.~ ¯

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาตรงหัวเตียงปลุกฉันตื่นจากภวังค์ ใครโทรมาอีกเนี่ย! ถ้าไม่ใช่เจ้พั้นช์ฉันจะด่าให้เรียบเลย! เชื่อเซ่!!

"ฮัลโหล"

[อันยองบายบี ลืมผมแล้วเหรอ >O<]

เสียงปลายสายเป็นภาษาเกาหลี ว่าแต่ผมน่ะใคร ช่วยระบุตัวตนหน่อยได้มั้ย (วะ) ตอนโทรมาน่ะ

"ใคร =_="

[จำผมไม่ได้หรือไม่ได้ดูชื่อหน้าจอโทรศัพท์กันฮะ ฮยอนซึงไง ปาร์คฮยอนซึงที่รักของเธอ >O<~]

ฮยอนซึง... ปาร์คฮยอนซึงเรอะ! O_O

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!"

โอ๊ย! อยากจะกรี๊ดให้เสียงแตก ปาร์คฮยอนซึงเพื่อนผู้สนิทกับฉันที่สุดตอนอยู่เกาหลี เราเป็นเพื่อนกันจริงๆ แต่ชอบทำตัวให้คนอื่นคิดว่าเราเป็นแฟนกัน -.,- และเราก็สนิทกันมากๆ ถึง มากๆๆๆๆ ด้วย ขนาดตอนเกรดสิบไปเข้าค่ายฉันยังนอนเตียงเดียวกับฮยอนซึงเลยคิดดู แต่อย่าคิดลึกมากไป ฮยอนซึงกับฉันไม่เคยเกินเลยกันคำว่าเพื่อน พูดแล้วก็คิดถึงแฮะ ^O^

"แล้วนายโทรมามีเรื่องอะไรกับฉันรึเปล่า ค่าโทรทางไกลระหว่างประเทศมันแพงนะเออ~"

[บ้าสิ! ผมก็แค่คิดถึงปาร์คเชรินที่รักผมเฉยๆ >O< ตั้งแต่กลับเมืองไทยเธอก็ไม่โทรหาผมเลยนะ รู้มั้ยว่าตอนนี้ผมตกอยู่ในภัยอันตราย สาวๆ มาจีบผมเยอะแยะจนรับมือไม่ไหวแล้ว~]

"ไม่ต้องมาล้อฉัน บอกแล้วว่าชื่อนั้นเอาไว้ใช้ตอนที่อยู่กับคนอื่นๆ อยู่กันสองคนเรียกบายบีเฉยๆ สิยะ! ฮ๊ายยย! ฉันก็คิดถึงนายเหมือนกัน ~"

ปาร์คเชรินหรือก็คือชื่อในภาษาเกาหลีของฉันเองแหละ แต่ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ที่ได้ชื่อนี้มาเพราะคุณปู่และคุณย่าของฉันน่ะเกาหลีร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม! และนามสกุลปาร์คมันก็คล้องจองกันกับนามสกุลของฮยอนซึงด้วย ฉันกับฮยอนซึงตกลงกันแล้วว่าตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่นเราจะเป็นคู่รักกำมะลอกัน แถมโม้ๆ ใส่อีกด้วยว่าเราสองคนน่ะหมั้นกันเรียบร้อยแล้ว เพื่อที่จะเป็นไม้กันหมาของแต่ละคนซึ่งเราทั้งสองก็ได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งคู่ ฮยอนซึงมีคนที่แอบชอบอยู่แล้วจึงให้ฉันช่วยกันคนอื่น ส่วนฉันก็กันพวกผู้ชายมาจีบยังไงล่ะ ดูสิดูว่าฉันมั่นคงต่อฮันนี่ขนาดไหน >///<!

[ฮ่าๆ เมืองไทยเป็นยังไงบ้าง ในเฟซบุ๊คเธอขึ้นสถานะว่าไปแลกเปลี่ยนอีกโรงเรียนนี่นา งั้นเธอก็ไม่ได้เจอกับฟรุตพั้นช์น่ะสิ โอ๊ะโอ~ โรงเรียนใหม่เป็นไงบ้างล่ะ]

"กรี๊ดดดดดดดด! บายบีไม่อยากจะเซย์! เรื่องมันเป็นอย่างนี้นะ @%?^&$%*&^%$##$%^&*($#@#$%^*(#^&(! แฮ่กๆ เรื่องทั้งหมดมันก็เป็นแบบนี้ –O-;"

ฉันเล่าเรื่องทุกเรื่องตั้งแต่ได้ข่าวจากฮันนี่เรื่องที่มาแลกเปลี่ยนจนถึงเรื่องฉันกับนายเฮกเซนเมื่อไม่กี่นาทีนี้ พูดแล้วก็เซ็ง! เซ็งแล้วก็ต้องแต่งคอสเพลย์!!

[ฮะๆ ผมว่าผมเริ่มจะรู้บางอย่างแล้วล่ะ บายบีของผม~ วันนี้แต่งตัวให้น่ารักสุดๆ ไปเลยนะ แบบว่าใครเห็นแล้วต้องเหลียวหลังมอง ไม่ต้องเอาแบบโอเวอร์ที่เธอชอบทำนะ ห้าม! อ้อใช่ ชุดที่ฮเยมีซื้อให้ตอนเราไปเที่ยวฮอกไกโดไง ชุดนั้นเลย! พรุ่งนี้โทรมารายงานผมด้วยนะที่รัก ฮ่าๆ ผมว่าจะไปเที่ยวผับล่ะ นี่มันสองทุ่มกว่าๆ แล้วด้วย แค่นี้นะ บาย~ ^O^]

"บายๆ"

เกาหลีสองทุ่มกว่าที่เมืองไทยก็หกโมงกว่าเช่นกันสินะ ว่าแต่แต่งชุดเมื่อวันนั้นเหรอ! มันแบ๊วแบบเวอร์ๆ เลยนะนั่น แต่ช่างเถอะ ขอไม่เวอร์สักวันก็แล้วกัน วันนี้แต่งมาสองชุดแล้วนี่เนอะ >_<! (ชุดไทยสไบพลิ้วกับชุดพิ้งค์แพนเธอร์ที่เพิ่งจะได้เปลี่ยนเมื่อตะกี้ -_-)

ปังๆๆๆๆ!

"จะอยู่ในห้องคุยโทรศัพท์เสียงหวานอีกนานมั้ย!!?"

เสียงทุบประตูตามมาด้วยเสียงตะโกนข้ามมาดังแบบไม่สบอารมณ์ ชิ! แล้วไงยะ อยากรอนักก็ยืนรอจนรากงอกเลยก็แล้วกัน!!

ฉันเปลี่ยนเสื้อเสื้อตามที่ฮยอนซึงบอก แม้มันจะดูไม่ค่อยเข้ากับนิสัยแต่มันดูดีมากเมื่อมาอยู่บนตัวฉัน โฮ๊ะๆ เอาล่ะ... สุดท้ายก็แค่ติดกิ๊บ! ไม่ต้องรวบผมหรือทำทรงอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้มันสยายลงมาเพราะผมสีชมพูของฉันมันยาวลงมาถึงกลางหลังอยู่แล้ว >O<~

"เสร็จละ =_="

"กว่าจะ..."

"กว่าจะอะไร เฮ้ๆ เฮกเซน! นายเป็นอะไรไป ฉันมีขนจมูกยาวเฟื้อยอย่างนั้นเหรอ -_-* เฮ้ย!! จ้องอยู่ได้ มองไปทางอื่นซะทีเซ่ะ!!"

เฮกเซนหันหน้ากลับไปก่อนจะกระแอมเบาๆ เมื่อกี้หมอนั่นจ้องหน้าฉันแล้วก็มองนิ่งๆ เหมือนไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน แถมแววตาเจ้าเล่ห์ก็ไม่มีอยู่อีกด้วย วันนี้หมอนี่ผิดปกติมาก!! -*-;

"ไปขึ้นรถได้แล้วไป! อีกฝ่ายคงไม่ชอบรอนาน เดตครั้งนี้เราจะออกนอกสถานที่"

"นอกสถานที่ *O*~"

โอ้! นอกสถานที่ >_<! คราวนี้ฉันจะได้ออกไปนอกโรงเรียนกรงขังนี่สักที เพราะตั้งแต่มาฉันก็ไม่เคยออกไปไหนเลย (ยกเว้นวันแรกที่ได้กลับไปนอนบ้านวันเดียว) นอกนั้นอยู่แต่อาณาเขตโรงเรียนหมด! แม้แต่เดตกับพี่วศินอู๊น แอด แอด นั่นก็แค่กินเลี้ยงกันที่ภัตตาคารอาหาร (ย้ำว่าภัตตาคารจริงๆ!) ภายในศูนย์การค้าของโรงเรียน (โรงเรียนมันอวดรวยค่ะพี่น้อง! มีโรงหนัง มีท้องฟ้าจำลอง มีฟิตเนต สปอร์ตคลับและอื่นๆ อีกมากมายที่สาธยายเป็นคำพูดไม่ได้ตั้งอยู่ในโรงเรียน =^=!)

"คราวนี้ผู้ชายแบบไหนอีกล่ะ"

"คุณก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ.."

ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะว่ะ!

"ถึงขนาดจับมือถือแขนกันแล้วนี่ แถมยังกระหนุงกระหนิงด้วยคุณน่าจะชอบ... คิวตี้บอยผู้ชายน่ารัก หรือก็คือปริ๊นซ์คิวตี้ ออฟ นอฟวิส... เจเจ ชิตพงษ์"

 

[ Date Time : Cute boy, No. 3 JJ' Chittapong ]

"เฮ้ย! เป็นนายได้ไงวะ!"

"แฮ่ๆ ผมบอกแล้วไงว่าเธอน่าสนใจ และผมก็เป็นเพียงกระต่ายน้อย... จุ๊บ~!"

นายเจเจที่เฮกเซนบอกนี่คือคนๆ เดียวกับไอ้ผู้ชายในโรงอาหาร แล้วหมอนั่นยังมาทำท่าสะบัดก้นและส่งจูบให้ฉันอีกแน่ะ! ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นทำฉันต้องคิดว่าไอ้บ้านี่เป็นสายวายไปแล้วนะเนี่ย! แต่ไม่เป็นไร ความน่ารักย่อมให้อภัยได้เสมอ ชิ~!!

"นายมาทำไม ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับฉัน!!"

"อ้อ~ ผมคงต้องสั่งอาหารให้คุณตามรายการที่บอกน่ะเหรอ >O<!"

"แม่นแล้ว ในเมื่อนายทำไม่ได้ผมก็ไม่ชอบหรอกนะ สำหรับฉันผู้ชายก็จะต้องดีและมีประสิทธิภาพด้วย! นายทำได้รึเปล่าล่ะ!!"

"แน่นอนสิ ^_^"

หือ... แน่นอนอย่างนั้นเหรอ!?

อ้อ! ลืมบอกไปว่าสถานที่เดตะวันนี้คือร้านหมูกระทะ ช่างเป็นการเดตที่บุฟเฟ่ต์จริงๆ สิเว้ยเฮ้ย!!

"เด็กๆ จัดมาได้เลย!!"

เพียงอีตาเจเจมอลล์พูดจบปุ๊บ บริกรกว่าสิบคนที่ถือถาดอาหารก็เริ่มนำอาหารมาวางบนโต๊ะเราทีละจานๆ มันดูโดดเด่นมากในร้านหมูกระทะธรรมดาแห่งนี้ แถมยังได้สายตาเขม่นจากโต๊ะข้างๆ มาด้วยแฮะ! แต่บายบีชอบให้คนมาอิจฉา มันสนุกดี >O<!!

และพอเปิดฝากที่ครอบอาหารแต่ละจานออกก็ทำให้ฉันถึงกับอึ้ง!

อิท อิส จะ ลง สตอร์มัส มี จริงๆ หรือ TTOTT!!

"นี่คือแกงจืดไข่เป็ด ส่วนอันนี้ซกเล็กมาม่า อันนี้ไข่ปลาคาเวียร์ จานนี้ผักสามหาวผัดวุ้นเส้น"

"=O="

"จานถัดมาก็ก๋วยเตี๋ยวน้ำใสเย็นตาโฟ แต่มันกลายเป็นเย็นตาโฟไปแล้ว อันนี้ตะโก้รสกาแฟ แล้วก็ตำไทยใส่ปลาร้า แต่มันกลายเป็นตำลาวซะงั้น ถัดมาคือตำปูปลาร้าไม่ใส่ปลาร้ากับปู"

"=O=;"

"ฉู่ฉี่ปลากะพง ไข่เจียวเขียวอื๋อ! ใส่น้ำใบเตยลงไปด้วย เขี้ยวเขียว~ กระบือชุบแป้งทอด สุกรผัดผัก หอยจ๊อน้ำแดง พริกหวานทอดกรอบแสนอร่อย"

"=O=;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;" (<-- โปรดสังเกตเม็ดเหงื่อ)

"และสุดท้าย ปอดงูกรีนแมมบ้านึ่งที่เธอสั่ง แต่โทษทีนะเรายังหากรีนแมมบ้าไม่เจอ แถมประเทศไทยกำลังนำเข้าเซรุ่ม ฉะนั้นเอาเป็นปอดงูเหลือม งูหลาม งูเขียว งูจงอาง งูหางกระดิ่ง งูงู้งูไปก่อนละกันนะ >O<!"

งู! ไอ้บ้า!!

"ไหนนายบอกว่าจำไม่ได้ไง!"

"ผมไปฟังเธอพูดอีกทีในกล้องวงจรปิดน่ะ >O<!"

ไอ้หมอนี่มัน...! น่ารักตรงไหนวะ!!

"ฉันขอด่านายอย่างหนึ่ง..."

"หือ? ^O^;;"

"...นายมัน"

"..."

"อ๊วกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"
            และแล้วของเสียในร่างกายที่พะอืดพะอมอยู่นมนานก็พุ่งออกมาทางปากปะทะเข้าไปยังใบหน้านายผู้ชายคิวตี้บอยด้วยประการฉะนี้ อาเมนนนนน ( _  _  )






Cr.Theam :-  BB 
Lable :- STANDARD
B B

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #62 SAM ' BUCK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:20
    โอ้ซาร่าจอร์จมันโอเวอร์มาก!! เจเจ ฉันนับถือแก =A=;
    #62
    0
  2. #21 ariya.banana (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2555 / 08:58
    อาหารมันช่างแบบว่า -0-
    #21
    0