Leave Her! ฝากบอกเธอ...อย่าเผลอมารักผม

ตอนที่ 7 : # Ep. ๐๐๕ สุมาลี (Again)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 มี.ค. 56

5

สุมาลี Again

Type Boy : ผู้ชายขี้เก๊ก เป็นบุคคลที่น่ารังเกียจมาก! หล่อแล้วเก๊กยังพอทน แต่ไม่หล่อนี่สิ! จะเก๊กให้มันได้อะไร (วะ)!

 

"ม่ายยยยยยยยยยยยยย >O<!!"

"จะมากรี๊ดอะไรน่ะฮะ! ไปนอนได้แล้ว!!"

"ไม่! ม่ายยย~! นายมันชั่วร้าย ฉันจะด่านายเป็นคำคล้องจอง! ไอ้ประธานโรคจิต ไอ้หน่วยกิตตกต่ำ ไอ้ระบำโอลั้ลล้า ไอ้ปลาฉลามขึ้นบก จิ้งจกหลากสี ชะนีอยู่ในรู หูมีปัญหา ตากุ้งยิง ส้นติงเป็นเล็บขบ ไอ้ไม่จบปริญญา ไอ้หน้าหมาบลูด็อก! แฮกๆ นายมันชั่วร้ายมาก! >O<~!!"

"=____= ช่วยด่าอะไรที่มันรู้สึกรุนแรงกว่านี้ทีเถอะ ผมไม่เจ็บสักนิดเดียว... ไม่ต้องมาอิดออด! ไปนอนได้แล้ว!!"

เฮกเซนเข้ามาจับแขนฉันและดันให้เข้าห้อง อ๊าย! ฉันไม่ได้อยากนอนที่โรงเรียนนะโว้ยยย!! บายบีอยากกลับบ้าน! ไม่ก็อยากไปนอนกับฮันนี่ ไม่เอานะ ไม่อยากมานอนที่โรงเรียน T^T

จริงด้วยแหละ! เพิ่งรู้ว่าเฮกเซนพูดจริง!! เสื้อผ้าและของใช้จำเป็นในบ้านฉันถูกขนมาไว้ในห้องนอนติดกับห้องทำงานจนครบ และนับต่อจากนี้ฉันต้องนอนที่โรงเรียนจนกว่าจะครบสิบห้าวัน (ถ้าฉันชนะเกมส์ -_-) หรืออาจจะเป็นสามสิบวัน (ถ้าฉันแพ้ ซึ่งเป็นไปได้ยากมากที่ฉันจะชอบผู้ชาย) เอาเป็นว่าจากนี้ฉันต้องมาอยู่กินที่นี่ แง~ บายบีไม่เอานะ TOT

"ฉันไม่ยอมมานอนที่นี่หรอก! ยังไงฉันก็ไม่ยอมมานอนที่นี่แน่ๆ นายก็คงไม่พอใจใช่มั้ยล่ะที่ฉันมาแย่งห้องนอนของนาย ไม่งั้นนายจะนอนที่ไหนล่ะ!!"

ฉันพยายามหาเหตุผลมายื้อยุด ให้หมอนี่มันปล่อยมือฉันสักที บายบีก็เจ็บเป็นนะ T3T!

¯~ Love, free as air at sight of human ties, Spreads his light wings, and in a moment flies.~¯

หือ โทรศัพท์ O_O!!

"เดี๋ยวค่อยต่อสู้กันใหม่ ฉันขอรับโทรศัพท์แป๊ป"

"-_-*"

ฉันพูดก่อนจะล้วงโทรศัพท์ที่แผดเสียงราวกับอยู่ในคอนเสิร์ตพี่เบิร์ดกระโหลก... อั๊ยย่ะ! เบอร์นี้!! หรือว่า...!

ฮันนี่ ที่ร๊ากกกกกกกกกกกก~~~~! >O<~!!

"ฮันนี่~! บายบีคิดถึง โทรมาหาบายบีด้วยเหรอคะ~"

[เออๆ ฮัลโหลบายบี เธอไปอยู่ที่โรงเรียนแล้วใช่มั้ย -_-?]

"ฮึกๆ ใช่แล้วค่ะฮันนี่ บายบีต้องมานอนที่โรงเรียนแทน แงๆๆ เค้าอยากกลับซีบีอ่ะ ฮันนี่ต้องให้บายบีกลับนะ!"

อยากกลับบ้านด้วย! TOT!

"ไม่ได้หรอก นักเรียนแลกเปลี่ยนต้องอยู่ที่นั่นหนึ่งเดือน ยัยโอโม่น้อยก็ไปแลกเปลี่ยนที่เดียวกับเธอนี่นา"

โอโม่น้อย =O=? สงสัยจะหมายถึงพรีชแฮะ แงๆ! ตั้งแต่รายงานตัวนักเรียนแลกเปลี่ยนหน้าเสาธงนั่นฉันก็ไม่ได้เจอพรีชน้อยๆ เลย เพราะพรีชเรียนสายศิลป์ภาษาฝรั่งเศส ส่วนฉันภาษาเกาหลี โฮะๆ ไฮโซชิมิ ^O^

[วันนั้นที่ไปตามล่าหาตุ๊กตาหมีอะไรนั่น ฉันได้กลิ่นไม่ดี บายบี... เธอมีคนดูแลรึยัง!?]

"ดูแล? คนดูแลอะไรคะฮันนี่"

"หือ... เรื่องนั้นเหรอ O_o!"

อยู่ๆ เฮกเซนที่ยืนพิงผนังอย่างเท่ก็พรวดพราดเข้ามาคว้าโทรศัพท์ฉันไปก่อนจะผลักฉันออกมาจากห้องแล้วก็เข้าไปในห้องนอนฉันเฉยเลย! แถมยังใส่ประตูลงกลอนเรียบร้อย!!

เฮ้ย!! เอาโทรศัพท์จากฮันนี่ฉันมา >O<

ปังๆๆๆๆๆ! ปังๆๆๆๆๆ!!

"อีตาประธานโรคจิต นายออกมาเดี๋ยวนี้นะ เอาโทรศัพท์ของฉันมา ฉันจะคุยกับฮันนี่โว้ยยยยยย!! ไอ้ประธานชั่ว! แกจะแย่งฮันนี่ไปจากฉันเหรอ ฉันไม่ให้หรอกย่ะ! แบร่ๆ =3= เฮ้ย! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ >O<!!"

ฉันเคาะประตูจนมือช้ำก็แล้ว ตะโกนด่าก็แล้วคนในห้องก็ไม่มีทีท่าว่าจะออกมาซะที... นี่มันเรื่องอะไรกัน!

เอ...ฮันนี่ของฉันบอกว่า 'บายบี เธอมีคนดูแลรึยัง!?' แล้วพอพูดออกไปอีตาเฮกเซนก็เข้ามาฉุดโทรศัพท์ไปเฉยเลย

คำถามมันอยู่ที่ว่า ทำไมฉันต้องมีคนดูแล =O=?

ฉันคิด ไปๆ มาๆ แต่ก็คิดไม่ออกจึงได้แต่เลิกคิดและเริ่มการเคาะประตูอีกครั้ง

"เฮกเซน! นายออกมา..."

โป๊ก!!

"โอ๊ย! >#<"

เนื่องจากหมอนั่นหายเข้าไปในห้องเกือบครึ่งชั่วโมงได้ ทำให้ฉันทุบประตูอีกครั้งแล้วไม่ทันที่จะด่าให้จบประโยคประตูบ้านี่ก็ถูกผลักเข้ามาโดนหัวฉันจังๆ  โอ๊ย! บายบีเจ็บหัว มายเฮดปวดร้าว~!!

"โอ๊ะ โทษทีนะ... ผมนึกว่าผีสุมาลีมายืนเคาะประตู~ :)"

"ผีสุมาลี? นี่นายก็รู้ว่าฉันแกล้งปลอมเป็นผีไปหลอกพี่โชคงั้นเหรอ!"

"อะไรกัน เธอไม่รู้เหรอว่าลำดับสถานที่ๆ มักมีอาถรรพ์ หนึ่งในสิบมักมีโรงเรียนอยู่เสมอ... แล้วผีสุมาลีที่ว่าน่ะ คือผู้หญิงที่โดนฆาตกรรมภายในตึกวิทย์โซนสองที่เธอเพิ่งไปนั่นแหละ :) แต่ว่า... ทุกวันอังคาร พฤหัสบดี เสาร์ และอาทิตย์ จะมีเสียงหมาหอนมากเป็นพิเศษ... และเคยมีคนเห็นเงาคนเดินไปมาแถวอาคารนั้นด้วยนะ~"

หมอนั่นพูดซะยาว แต่เฮ้ย! ผีสุมาลีนี่ฉันกุขึ้นเพื่อหลอกพี่โชคเองนะ ทำไมมันถึงมีอยู่จริงล่ะ TOT!

"นายต้องโกหกฉันแน่ๆ ผีสุมาลีที่ว่าก็คือผีที่ฉันกุขึ้นหลอกๆ เพื่อที่จะตัดตัวออกห่างผู้ชายที่นายหามาให้ต่างหากล่ะ!!"

เฮกเซนยังคงทำหน้าเจ้าเล่ห์แบบฉบับประจำกาย ก่อนจะสืบเท้าและยื่นหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าฉันเหมือนตอนวันแรกที่เจอกัน

"เธอบอกว่าเธอหลอกนายสิทธิโชคโดยการปลอมเป็นผี แถมยังใช้ชื่อว่าสุมาลีอีกเหรอ... มันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ... แต่ผมที่เคยเห็น 'ผีสุมาลีตัวจริง' มาแล้วต้องขอบอกไว้เลยนะครับว่ามันอาจจะมีอะไร 'ดลใจ' เธอให้คิดชื่อผีสุมาลีออกมา... อาจจะเป็นคุณสุมาลีที่ตายไปแล้วเกือบห้าสิบปีก็เป็นได้ J"

ฮะ...เฮือก! =[]=

จากการประเมินแล้ว ความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นอย่างนั้น (สูงตรงไหนยะ!) งั้นก็แปลว่าฉันต้องนอนที่โรงเรียน อาณาเขตเดียวกับผีน่ะสิ!!

บายบีเริ่มรู้ตัวแล้วว่า... เป็นโรคกลัวผีค่ะ! เจ้าข้าเอ๊ย! TTOTT;;

"ฮะ...เฮกเซน วันนี้วันอะไร -_-;;"

"เมื่อวานวันจันทร์ วันนี้ก็ต้องวันอังคารสิ เฮ้อ~ ผมเริ่มจะง่วงแล้ว ขอตัวไปนอนก่อนละกันนะ ส่วนเธอก็ล็อคห้องดีๆ อย่าให้หลุดออกมาปลุกปล้ำผมได้ล่ะ~ :))"

พูดแล้วหมอนั่นก็เดินไปยังเตียงนอนสุดหรูที่ตั้งอยู่ตรงมุมของห้องทำงานก่อนจะยักคิ้วให้ฉันข้างหนึ่งแล้วก็ปิดไฟหัวเตียงเพื่อนที่จะนอน

ไอ้บ้าเอ๊ย! ใครจะไปปลุกปล้ำนายกัน ฉันไม่มีวันจะโผล่หน้าออกมาหานายเด็ดขาดภายในค่ำคืนนี้!! บ้าบอ!! =[]=+

"อ้อ... ผมยังเวอร์จิ้นนะ ช่วยเบาๆ กับครั้งแรกด้วย~"

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด! >O< ไอ้ประธานโรคจิต ขอให้หลับไม่ตื่นไปตลอดแล้วกัน!!

บายบีดิสไลค์! โซแฮท! เวรี่ๆ แบดกายส์!! >O<~!!

 

- ณ เวลา 23 : 51 น. -

บู้ววววว.... บู้ววววว~

เฮือก! O_o เสียงหมาหอน!

'แต่ว่า... ทุกวันอังคาร พฤหัสบดี เสาร์ และอาทิตย์ จะมีเสียงหมาหอนมากเป็นพิเศษ... และเคยมีคนเห็นเงาคนเดินไปมาแถวอาคารนั้นด้วยนะ~'

'เมื่อวานวันจันทร์ วันนี้ก็ต้องวันอังคารสิ...'

อยู่ๆ เสียงของเฮกเซนก็ดังเข้ามาในหัว นั่นทำให้ฉันกระสับกระส่ายนอนพลิกตัวไปมาประดุจไม่ได้ใช้ผ้าอนามัยสูตรบางเบาซึมซับได้ดี

ฮือๆ แถมห้องนี้ยังเป็นกระจกด้านหนึ่งอีกต่างหาก เป็นกระจกที่มองจากด้านนอกไม่เห็นแต่ถ้ามองจากด้านในล่ะก็... ชัดเลย...

ชัดเลย...ตึกวิทย์โซนสองอยู่ตรงข้ามกับห้องนอนของฉันเลย มองเห็นได้ชัดยิ่งกว่าระบบเอชดีซะอีก... T^T

บู้ววววว... บู้ววววว~

อะ...ไอ้หมาบ้า!! จะมาหอนอะไรกันคืนนี้ คนก็กลัวเป็นนะโว้ย TOT;;

วูบวาบ~ วูบวาบ~

เงาดำๆ เคลื่อนไหวไปมาในตึกวิทย์ นี่มันก็จะเที่ยงคืนกว่าแล้วนะ ทะ...ทำไมมีคนมาเดินอยู่ในตึกด้วยล่ะ

หรืออาจจะไม่ใช่คน...

TOT แว้กกกก!!!

เอาล่ะบายบี... ตั้งสติๆ สติ...

สะ-ติ

สติแตกแล้ว TT[]TT!!!!!

"แงๆๆๆๆ บายบีไม่เอานะ ไม่นอนแล้วๆ กลัวผีสุมาลีอ่ะ แงๆ ฮือ!! ไม่นอนแล้วบายบีกลัวผี!!"

ฉันแหกปากลั่นพลางกระวีกระวาดพรวดพราดออกมาจากห้อง ก่อนจะพุ่งตัวไปยังเตียงนอนของไอ้ประธานที่นอนอย่างเป็นสุขบนเตียงนอนสุดหรูในห้องทำงานประธาน แล้วก็จัดการมุดเข้าไปในผ้าห่ม

ฮึกๆ หนูกลัวผี T_T

"หืมมม... อะไรของเธอเนี่ย คิดจะปลุกปล้ำผมจริงๆ สินะ -_-a"

เฮกเซนที่ยังคงนอนกอดหมอนข้างพูดอย่างเนือยๆ จะว่าอะไรก็แล้วแต่เถอะ ตอนนี้ไม่เอาแล้วผีเผออะไรนั่น บายบีกลัวอ่ะ แง้ๆๆ

"ฉะ...ฉันเห็นผี T_T"

"ผีอะไร เฮ้ยๆ มาพูดกันให้รู้เรื่อง อย่าเพิ่งเข้ามากอด ผมอึดอัด =O=//"

หมอนั่นพูดแล้วไฟในห้องก็สว่างขึ้น คาดว่าเฮกเซนคงจะกดเปิดสวิตซ์ไฟ ฮือๆ ผีแน่ๆ มีเสียงหมาหอนแล้วก็เงาดำวูบๆ ละ...แล้ววันนี้ก็เป็นวันอังคาร Y____Y

"ฉันเห็นผีสุมาลี หมาก็หอน ฉันจะไม่นอนในห้องนั้นอีกแล้ว"

"ผีสุมาลี? อ้อ ใช่ๆ วันนี้วันอังคารนี่นา ผีสุมาลีคงจะชอบเธอล่ะมั้งที่อุตส่าห์ 'ปลอมตัวเป็นผีไปหลอกคนอื่น' เค้าน่ะ :D"

อย่างนั้นหรอกเหรอ... ไม่เอาแล้ว คราวหน้าบายบีจะไม่ทำอะไรเกี่ยวกับผีๆ อีกแล้ว โซสยอง!

(End Bye.b talk)

"ฉันจะไม่นอนที่นั่นแล้ว ฉะ...ฉันจะนอนที่ห้องทำงานนี่เอง" หญิงสาวผมสีชมพูที่ตอนนี้นอนซบอยู่กับอกชายหนุ่มผู้ที่มีอำนาจที่สุดภายในโรงเรียนแห่งนี้ ถึงแม้เครื่องปรับอากาศจะหน้าที่ของมันได้ดี แต่ตอนนี้เขากลับเหงื่อแตกพลั่กๆ

ผู้หญิงคนนี้ลืมอะไรไปรึเปล่า เขาก็เป็นผู้ชายนะ -_-;;

"ไม่เอาอีกแล้ว! จะมาบอกว่าแม่บ้านเอาผ้าม่านไปซักอะไรก็ช่างเถอะ!! ฉันจะนอนที่ห้องทำงานนี่จนกว่าผ้าม่านจะมา!!" หญิงสาวประกาศกร้าวก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมหัว โอเค...เธอมาอยู่ห้องทำงานนี่มองไม่เห็นตึกนั่นอีกแล้ว เสียงหมาหอนก็ไม่มีแล้วด้วย ปลอดภัยๆ

"จะมานอนได้ยังไง! ผมไม่ยอมหรอกนะ!! กลับไปนอนห้องของเธอนู่น!! เฮ้ย! บอกแล้วไงว่าอย่ามากอด -*-//"

"ฉันกลัวนี่นา... แต่จะให้หลับคืนนี้ฉันก็หลับไม่ลงแล้ว นายช่วยคุยเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ" หญิงสาวเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะยื้อชายหนุ่มให้ขึ้นมานั่งด้วย

"-_-* เธอมันน่ารำคาญจริงๆ"

"เอางี้...เรามาเล่นเกมส์ถามคำถามกัน ให้บอกทัศนคติเกี่ยวกับความรัก ถ้านายรู้นายอาจจะใช้มันให้เป็นประโยชน์โดยการหาผู้ชายที่เหมาะสมกับฉันก็ได้นะ -.,- ส่วนนายก็แค่เล่าทัศนคติของนายให้ฉันฟังเฉยๆ"

"ก็ได้ -_-a" ชายหนุ่มตอบรับ ก่อนจะตั้งคำถาม "เธอชอบผู้ชายแบบไหน"

"เป็นคำถามที่ง่ายมากฉันชอบผู้ชายที่ทำให้ฉันไม่เบื่อ ฉันเป็นพวกเบื่อง่ายโดยเฉพาะกับผู้ชาย นั่นก็เพราะว่าฉันมีเกราะแห่งความเป็นเลสเบี้ยนมากำบัง นายก็รู้ว่าผู้ชายที่จะทำให้ฉันชอบน่ะมีน้อยมาก!! >O<!!"

หญิงสาวตอบพร้อมขยำหมอนในมือเล่น พอพูดถึงฟรุตพั้นช์เธอก็เขิน อร๊างงงง~

"มีน้อยมาก? งั้นก็แปลว่ามีน่ะสิ ไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร -_-"

"ฉันไม่บอกหรอกย่ะ! :P"

"ชิ! แล้วผู้ชายที่ทำให้ไม่เบื่อเนี่ย ประเภทไหน?"

"ก็ประเภทที่ไม่กีดกันความคิดสร้างสรรค์ทางมันสมองของฉัน เอาใหม่ๆ ผู้ชายของผู้หญิงแต่ละคนจะมีสองแบบ แบบพอดีและดีพอ แบบดีพอสำหรับฉันคือต้องเป็นผู้ชายที่ทำให้อะดีนาลีนในแต่ละวันฉันพลุ่งพล่าน แสวงหาอะไรที่มันไม่ซากซ้ำจำเจ เรื่องหน้าตาและฐานะก็แค่นิดนึง ไม่ต้องมาก แต่ต้องจัดได้ว่าหล่อติดอันดับอยู่... ส่วนผู้ชายทีพอดี...ชื่อมันก็บอกอยู่แล้ว ไม่ต้องรวยเลิศ ไม่ต้องหล่อเวอร์ แค่พร้อมจะยอมรับที่ฉันเป็นแบบนี้ นิสัยแบบนี้ การใช้ชีวิตแบบนี้... ยอมรับในสิ่งที่ฉันเป็น รักและเข้าใจฉันก็พอ"

"..."

"แต่จะดีมากถ้าคนที่ดีพอและพอดีเป็นคนๆ เดียวกัน! แต่ก็ขอให้จำไว้ ฉันไม่มีทางชอบผู้ชายหรอกนะ!!"

"เฮ้อ~ เธอจะบอกว่าต่อให้พยายามยังไงเธอก็ชอบผู้หญิงที่ชื่อฟรุตพั้นช์อยู่ดีล่ะสินะ" เฮกเซนพูด

เฮอะ! ฟรุตพั้นช์...ประธานแห่งเชอรี่บลอสซั่ม หรือก็คือองค์ราชินีแห่งสี่สถาบันที่เป็นหนึ่งในสี่จตุรเทพสินะ... เธอคนนั้นเป็นผู้หญิงพียงคนเดียวเลยได้ยกย่องให้เป็นองค์ราชินี ส่วนเขาน่ะเหรอ... ราชาแห่งจตุรเทพไงล่ะ แต่อย่าคิดนะว่าราชาจะต้องคู่กับราชินี มันเป็นไปไม่ได้หรอก...นั่นก็เพราะว่าราชินีรักกับสามัญชนไปแล้วน่ะสิ! และราชาอย่างเขาก็คงต้องมารักกับ 'พระสหายจอมเพี้ยน' ของราชินีแทนสินะ J

"ใช่แล้ว! ฉันรักของฉัน >w<!!"

"แต่จากข่าวที่ผมได้ยินมา ฟรุตพั้นช์อยู่ในสถานะเคยเป็นแฟนกับอินฟินิตี้ตั้งแต่อยู่เกรดหก แต่มาเลิกกันไปตอนอยู่เกรดเก้าเพราะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น ซึ่งนั่นทำให้องค์ราชินีต้องย้ายไปอยู่ห้องโหล่ แต่ปัจจุบันผมคาดว่าฟรุตพั้นช์ของเธอ... คบอยู่กับแรฟเฟิล นักเรียนใหม่ที่ย้ายมากะทันหันกลางเทอม แถมยังมีเรดโซนประธานของแฟร์รี่ยูเอสเข้ามาวุ่นวายอีก ช่างเป็นความรักที่สลับซับซ้อนจริงๆ"

"เรื่องแรฟเฟิลฉันรู้หรอกน่า =^= แล้วก็ไม่อยากคิดอะไรมากด้วย ฉันมั่นใจว่าแรฟเฟิลจะดูแลฮันนี่ของฉันได้ และจะไม่ทำเหมือนกับที่อินฟินิตี้ทำกับฮันนี่ของฉันอีก... แต่ฉันก็ไม่ว่าหรอก เพราะฉันเป็นเลสเบี้ยนที่รักฮันนี่ข้างเดียวยังไงล่ะ ^O^~"

"ทำไมเธอยังยิ้มได้ สำหรับผมความรักก็คือไส้ติ่ง มันเป็นสิ่งไม่จำเป็นเท่าไหร่ ได้แต่ลอยไปลอยมา ถ้าเก็บไว้ก็จะทำให้ปวดเปล่าๆ ต้องตัดทิ้งเท่านั้นแหละ"

"อี๋ เปรียบกับไส้ติ่ง ไม่เห็นน่าพิสมัยเลยสักนิด =A= นายลองเปรียบความรักเป็นเป็นอะไรที่สวยงามอย่างเช่นดอกไม้ >O<~"

"ดอกอุตพิดน่ะเหรอ ไอ้ที่ดอกมันสวยๆ แล้วกลิ่นเหม็นยิ่งกว่าขี้น่ะ โอ๊ย! มาตีผมทำไม -_-"

"ดอกที่มันดูดีกว่าอุตพิดจะได้มั้ย พูดแล้วคิดถึงยัยฟลาว์เวอร์โกลด์"

"คุณหนูฟลาว์เวอร์ ชื่อสุมาลี นามสกุลจิตทุจริตคิดไม่ซื่อน่ะเหรอ"

"สุมาลีอีกแล้ว! ช่างมันเถอะ...! นี่เฮกเซน..." หญิงสาวทำสีหน้าจริงจังก่อนจะหันควับไปจับใบหน้าของชายหนุ่มมาใกล้ๆ

"ที่ฉันเคยบอกว่านายกลัวที่จะมีรัก... ฉันอยากรู้ว่านายเคยอกหักหรือมีเหตุการณ์อะไรที่ทำให้นายเกลียดความรักรึเปล่า..."

"ไม่... ผมไม่เคยมีแฟน หรือแอบรักใครทั้งนั้น ไม่เคยมีเหตุการณ์อะไรที่ทำให้ผมเกลียดความรักทั้งสิ้น... ทุกอย่างมันถูกสังเคราะห์ที่ตรงนี้" ชายหนุ่มสบตานิ่งมองผู้หญิงตรงหน้าแล้วยกนิ้วชี้ไปที่หัว สำหรับเขา...ความรักเป็นสิ่งจอมปลอม คนฉลาดเท่านั้นที่จะไม่มีความรัก...เขาเชื่อย่างนั้น

"เฮกเซน... นายรู้มั้ยทำไมฉันถึงยังรักฮันนี่... เพราะว่าฉันไม่กลัวที่จะมีความรัก ฉันกล้าที่จะรักฮันนี่ ไม่สิ...ฉันกล้าที่จะรักใครสักคนด้วยหัวใจ นายเคยได้ยินคำพูดนี้มั้ย"

"..."

"Love can hurt but the things it brings are worth death."

"..."

"มันแปลว่า... ความรักมักนำมาซึ่งความเจ็บปวดแต่นั่นก็คุ้มค่าพอที่เราจะตายเพื่อมัน"

"เห็นมั้ยล่ะ มันเจ็บปวด และผมไม่ต้องการอย่างนั้น..."

"ถึงนายจะเจ็บปวดแค่ไหน แต่อย่าลืม... A life without love, is no life at all."

"ผมไม่เชื่อหรอก..."

"หึ นายจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่นายเถอะ... ฉันแค่อยากให้นายรู้ไว้ต่างหาก เมื่อนายยังมีชีวิตอยู่ก็จงตามหาความรักของตัวเองซะ ความรักมันจะมาหานายเพียงแค่ครั้งเดียว และถ้านายปล่อยมันหลุดมือไป... มันก็อาจจะไม่กลับมาอีกเลย"

"...หึ" ชายหนุ่มยิ้มเหยียด

ความรัก...มันไม่จำเป็นสำหรับเขาหรอก ชีวิตที่ไม่มีความรักเขาก็อยู่ได้...

"ประโยคนั้นแปลว่า ชีวิตที่ปราศจากความรักมันไม่ใช่ชีวิตหรอก ใช่แล้วเฮกเซน! นายก็เหมือนคนมีชีวิตแต่ไม่มีจิตวิญญาณ ความรักคือสิ่งที่จะเข้ามาเติมเต็มจิตวิญญาณของนายให้สมบูรณ์... เมื่อนายรักใครสักคนนายก็จะรู้ เมื่อเรารักษาความรักไว้ในหัวใจได้ ความรักก็ไม่น่ากลัวหรอก แล้วนายจะรู้เองเมื่อนายรักใครสักคน..."

"แล้วผมจะคอยดู..."




     




อ๊ากกกก กุ๊กกิ๊กๆๆๆ >3< !! น่ารักชิมิล่าาาาา !!
ตอนหน้าเราจะเดตกับผู้ชายน่ารักเป็น Cute Boy ! กันนะคะ <3



Cr.Theam :-  BB 
Lable :- STANDARD


B B

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #88 knom cake (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 19:33
    เปรียบความรักเป็นไส้ติ่ง เชื่อนายเลยเฮกเซน -_-+
    #88
    0
  2. #61 SAM ' BUCK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:05
    เฮือกกก! บายบีมีสาระอีกแล้ว เป็นไปไม่ได้ ~ ตลกละ
    #61
    0
  3. #19 ariya.banana (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2555 / 08:56
    หวานกันจริงจริ๊งงง
    #19
    0