Leave Her! ฝากบอกเธอ...อย่าเผลอมารักผม

ตอนที่ 6 : # Ep. ๐๐๔ ผีสุมาลี ณ โคกสะเด็ดเป็ดไล่ทุ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 มี.ค. 56

  

4

ผีสุมาลี ณ โคกสะเด็ดเป็ดไล่ทุ่ง

Type Boy : ผู้ชายฉลาดมักตกเป็นเหยื่อความฉลาดของตัวเอง... แล้วแบบนี้เขาเรียกว่าโง่ไม่ใช่เรอะ!?

 

นี่เป็นวันที่สองของการแลกเปลี่ยนสุดจะหฤหรรษ์ราวกับเล่นอยู่ในนรก เฮอะ! เมื่อวานอุตส่าห์ทำตัวมีปัญหา ทำไมวันนี้ฉันยังได้เรียนอยู่อีกล่ะเนี่ย! มันต้องไล่ฉันกลับซีบีไปหาฮันนี่ของฉันไม่ใช่เรอะ >O<~

แต่ตอนนี้ฉันยังมีปัญหาคาใจและสงสัย สาเหตุก็คือไอ้ประธานเฮกเซน!!

"ฉันอยากรู้..."

"อยากรู้อะไร?"

ฉันหันไปตั้งคำถามกับคนที่นั่งอยู่ด้านข้างฉัน หมอนี่คือคนๆ เดียวกับประธานโรคจิต ผู้ชายหลายอารมณ์... นายเฮกเซน!

"ทำไมนายต้องย้ายห้องฉันมาเรียนกับนายด้วย! ฉันจะอยู่ห้องโหล่ ไม่เอาห้องคิงส์โว้ย!! อ้อ อีกเรื่อง! ทำไมฉันต้องไปทำหน้าที่อยู่ในห้องทำงานของนายด้วยฮะ! =O=+"

นั่นแหละ! ไอ้หมอนี่คงคุยกับโฟเบีย (คุยกันได้ด้วยเนอะ -_-;) แล้วโฟเบียก็คงเล่าเหตุการณ์ปะทะระหว่างฉันกับยัยพะยูนเกยหาดให้หมอนี่ฟัง ไอ้บ้าเฮกเซนเลยจับฉันมานั่งเรียนข้างๆ

แต่นี่มันห้องคิงส์! บายบีไม่อยากผิดคำมั่นของฮันนี่ซะหน่อย! ไม่เอานะ หนูกลัวเด็กห้องเก่ง >G<!!

แล้วก็นะ ไอ้ประธานโรคจิตนี่ยังจัดห้องให้ฉันอยู่อีกต่างหาก ตอนนี้ฉันงง สับสน โอ้ววววว~ บายบีโซซีเรียสเครียดสุดขีด >O<!

"อ้อ~ นั่นก็เพราะใบรับรองมันเขียนไว้ว่าให้เธอมาอยู่ช่วยงานฉันน่ะสิ :)"

"มันเขียนตรงไหนกันยะ =[]=!!"

"ไม่รู้ไม่ชี้~ มันเขียนและก็เซ็นรับทราบกันแล้วทั้งสองฝ่าย ดังนั้นคืนนี้เตรียมตัวมานอนที่นี่ได้เลย!"

"กรี๊ดดดดด!"

พอกรีดร้องได้ดั่งใจแล้วหนังสือในมือฉันก็ถูกเขวี้ยงไปโดนนายแว่นที่ยืนทำแก้โจทย์เลขอยู่หน้าห้องจนหมอนั่นสลบไป

...ไว้อาลัยแด่คนโชคร้ายทั้งปวง อาเมน (U_U #)

 

ห้องประธานสภาแห่งนอฟวิส...ประกอบด้วยห้องน้ำที่หรูเลิศระดับเจ็ดดาว ห้องตกแต่งแนวคลาสสิกผสมความวินเทจเล็กน้อย ภายในมีเชื่อมต่อกันอยู่นั่นคือห้องนอนหนึ่งห้องและห้องสภา

กระทั่งภายในบริเวณโรงเรียนยังมีห้างสรรพสินค้าชั้นนำ สปา ร้านเสริมสวยระดับแนวหน้า มีสระว่ายน้ำและสนามกีฬาที่ใหญ่เทียบเท่าสนามโอลิมปิก นับเป็นแหล่งครบวงจรของความหฤหรรษ์เสียจริง!

นั่นกล่าวได้เลยว่าเซนต์นอฟวิส เฟย์ เฮล์ม จัดเป็นโรงเรียนหรูหราที่ใครต่อใครก็ใฝ่ฝันที่จะย่างเท้าเข้ามา เพียงแค่ได้สัมผัสประตูรั้วก็นับได้ว่าเป็นผู้มีบุญแล้ว...!

...แต่นั่นไม่ใช่ฉันโว้ยยยย! =[]=!

"ฮู่ววว~ เธอทำให้ผมต้องมานอนห้องทำงานเลยเห็นมั้ย"

"โอ๊ย! ทำไมฉันต้องมาหอบข้าวหอบของมานอนที่โรงเรียนกับนายด้วยวะเนี่ย! บายบีไม่เกต!! พรีชก็มาแลกเปลี่ยนเหมือนกันแถมยังเป็นคนในระบบสภาเหมือนฉันอีก ทำไมยัยขี้เซานั่นไม่ได้มานอนโรงเรียนแบบนี้น่ะฮะ =__=!"

"เจ้าหญิงนิทราก็ต้องมีเจ้าชายดูแลอยู่แล้วแหละน่า~ เธอก็น่าจะรู้ว่าถ้าเธออยู่ใกล้ผมเราก็จะเล่น 'เกมส์' ได้ง่ายขึ้น :)"

เกมส์ทั้งปี =^=!

เอาล่ะๆ อย่าเพิ่งงง... บายบีจะอธิบายสถานการณ์ให้ฟัง

เมื่อวานเฮกเซนไอ้ขนย้ายตู้เสื้อผ้าฉันมาที่ห้องนอนภายในที่เชื่อมต่อกับห้องทำงานของหมอนี่ และตลอดวันแลกเปลี่ยนวันที่หรือก็คือวันนี้ฉันต้องมานอนที่นี่!

และก็คงต้องกินอยู่หลับนอนที่โรงเรียนนี้ตลอดๆ =[]=!

Goddamn! x!!

"ฮื้ม~ ห้าโมงเย็นแล้วนี่นะ ได้เวลานัดเดตแล้ว :)" หมอนั่นก้มมองนาฬิกาในมือและยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ตามแบบฉบับ

"คราวนี้กับใครล่ะ! ไม่เอาสุภาพบุรุษปู๊ด แปร๊ด แปร๊ด นั่นแล้วนะ >O<!!"

"แน่นอน... เพราะผู้ชายในวันนี้คือสมาร์ตบอย ผู้ชายฉลาดยังไงล่ะ"

"ผู้ชายฉลาด?"

"และเขามีชื่อว่า..."

"...?"

"พี่โชค!"

 

[ Date Time : Smart Boy, No. 2 Sock' Sittisock ]

@ ตึกวิทย์อาคารสอง โซนตะวันตก

ครืด...

เสียงปิดประตูเลื่อนเก่าแสนเก่าดังขึ้นอย่างน่ากลัวโดยฝีมือของฉันเอง เพิ่งจะรู้ว่านอฟวิสที่โอ่อ่าและร่ำรวยจะมีตึกเรียนที่ไม่ต่างจากตึกร้างในบ้านผีสิง

บรื๋อ~! ขนลุกชะมัด! >A<!!

ก๊องแก๊ง...กึกๆ...กุกกักๆๆ....แก่กๆ...

เสียงกุกกักน่ากลัวดังมาจากการทดลองด้านหน้า หรือก็คือมีคนอยู่ในห้องบ้าๆ แบบนี้

 ชายในร่างโปร่งที่สวมชุดทดลองทับเสื้อเชิ้ตหันหลังให้ฉัน ผมซอยยาวที่ดูยาวไปแสดงให้เห็นว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้ใส่ใจจะดูแลมันสักเท่าไหร่ และผู้ชายคนนี้คือคนๆ เดียวกับผู้ชายที่ฉันต้องเดตด้วยในวันนี้... พี่โชค =O=!

"เธอคือบายบีสินะ" พี่โชคหันมาถามฉัน ก่อนจะขยับแว่นกรอบสีดำให้เข้าที่... เอิ่ม =____= หล่อก็หล่ออยู่นะ แต่ทว่าไม่ตรงสเป็กฉันสักนิด! ฉะนั้นไม่มีความจำเป็นสักนิดที่จะทำให้ฉันชอบได้ บายบีขอเซย์เลยนะคะว่าไม่ชอบผู้ชายคร๊า~ >O<!!

"แม่นแล้ว! ข้อยคือบายบีศรีสยาม นายก็คงเป็นพี่โชคคู่เดตของฉันในวันนี้สินะ"

"ใช่ ฉันคือสิทธิโชค หรือจะเรียกพี่โชคอย่างที่เธอเรียกก็ได้นะ" พี่โชคพูดพลางขยับแว่นแล้วหันกลับไปสนใจการทดลองต่อ

ไอ้หมอนี่... แล้วมันจะเรียกเดตได้ไงวะเนี่ย =_=

เนื่องจากการเดต (ที่ไม่เหมือนเดต) เกิดขึ้นที่โรงเรียน อีตาเฮกเซนจึงต้องไปดูสถานการณ์อยู่ที่ห้องคอนโทรล เพื่อที่จะดูฉันผ่านกล้องวงจรปิด เชอะ! เกมส์นี้ฉันชนะเห็นๆ!

"พี่โชคทำอะไรน่ะ" ฉันถามไปเมื่อเราทั้งคู่เงียบมาได้เกือบสิบนาที และเพราะฉันคือบายบีฉันจึงทนความเงียบไม่ไหว บายบีเกลียดความเงียบที่มาคุที่สุด!

"จะทำสารเอ็กซ์พีวาย... โดยจะใช้ปฏิกิริยาเคมีของสารเอบีซีมารวมกับสารเอ็มเคดีเพื่อที่จะให้ได้สารโอเอ็มจี แล้วค่อยนำมาระเหยแล้วไอน้ำของสารโอเอ็มจีจะกลายเป็นสารเอ็กซ์พีวายซึ่งนั่นก็คือผลลัพธ์ %$#@$%^&*(*&^$#@"

"เอ่อ =O=;;"

"จากนั้นสารเอ็กซ์พีวายก็จะทำให้สาร *(&^%$#&*^%$#$^%&*()+_)(*&^%$#@!!@#$%@#$^"

"เอิ่ม =_=;;"

"เสร็จแล้วเราก็จะได้สารเอ็กซ์พีวายที่สมบูรณ์ และสามรถนำมาใช้ประโยชน์โดยอาศัยหลักตรรกะ"

"ตะกละ -O-?"

"ตรรกะ! =_____=+ หรือก็คือตรรกศาสตร์ เป็นปรัชญาสาขาหนึ่งที่ว่าด้วยการคิดหาเหตุผลว่าจะเหตุสมผลหรือไม่ ซึ่งนั่นก็เป็นวิชาสำคัญที่นักวิทยาศาสตร์ที่ดีควรเรียนรู้เอาไว้"

พี่โชคพี่แล้วขยับแว่น... อีกแล้ว –_–!!ไอ้บ้านี่พูดทีต้องขยับแว่นที พี่แกมีปัญหาอะไรกับโพรงจมูกรึไงนะ

"ก็อย่างเช่น...ตรรกะหรือง่ายๆ ก็คือเรื่องของเหตุและผล

 

และ

หรือ

ถ้า...แล้ว

ก็ต่อเมื่อ

T ^ T = T

T ^ F = F

F ^ T = F

F ^ F = F

T v T = T

T v F = T

F v T = T

F v F = F

T - T = T

T - F = F

F - T = T

F - F = T

- T = T

T - F = F

F - T = F

F - F = T

 

คนเราก็เหมือนตรรกะมีเหตุและผล ไม่จำเป็นต้องใช้และ หรือ ถ้า...แล้ว ก็ต่อเมื่อ เหมือนทีกับเอฟ –_–+"

โอเค ฉันรู้แล้ว... ไอ้พี่โชคนี่พูดทีต้องเอามือมาขยับแว่นที ซึ่งฉันจะ (พยายาม) เข้าใจว่าเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวพี่แกก็แล้วกันนะ –_–;

"แล้วพี่โชคเปรียบผู้หญิงเป็นแบบไหนเหรอคะ?"

"ผู้หญิงก็เปรียบเหมือนสสาร หรือสิ่งที่อยู่รอบตัวเรา มีทั้งของแข็ง ของเหลว และก๊าซ มีโมเลกุลแตกต่าง แต่สำหรับฉันผู้หญิงจะเหมือนก๊าซ เพราะโมเลกุล ความหนาแน่นน้อย และที่สำคัญ...เหมือนก๊าซที่ลอยไปลอยมา"

หมอนั่นพูดและละมือไปทางสารเอ็กซ์ๆๆ บ้าอะไรนั่นต่อ

มันเกี่ยวอะไรกับสสาร =_= แล้วที่ว่าลอยไปลอยมาน่ะผู้หญิงหรือผีกันแน่ยะ!

หือ... ผี O_O!?

ใช่แล้ว!! ผีไง!!

เอาล่ะวะ! สิ่งที่ต่อต้านวิทยาสาสตร์เรื่อยมาก็คือไสยศาสตร์ ทีนี้บายบีจะใช้ไสยศาสตร์กำราบไอ้โรคจิตบ้าหลักการนี่!

สมาร์ตบอยกับผี! ดูซิว่าอะไรมันจะแน่กว่ากัน ^O^!!

 

ถัดจากที่นั่งคุยกับพี่โชคหนึ่งชั่วโมง ฉันก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำทั้งที่อันที่จริงแล้วฉันแว๊บออกไปนอกโรงเรียนเพื่อซื้อเครื่องในหมูต่างหากล่ะ –.,–

เอาล่ะ วิกผมยาวกับเสื้อสีขาวเก่าๆ เลอะๆ ก็พร้อมแล้ว >O<!

ครืด...

เสียงเปิดประตูที่ไม่ว่าจะเปิดปิดทีไรก็ผวา แต่คราวนี้ฉันกลับชอบใจที่มันสามารถทำให้ได้ Feeling มากขึ้น!

โอ้ววววว >O<!!

"อ้าว บายบีกลับมาแล้วเหรอ ไปเข้าห้องน้ำนานจังเลย"

พี่โชคที่ยังคงขะมักเขม้นกับการทดลองเอบีซีบ้าบออะไรนั่นถามหลังจากที่ได้ยินเสียงครืด... ครืด...

หึๆ

"พี่โชคขา~"

"หือ... ทำไมทำเสียงน่ากลัวอย่างนั้นล่ะ =_=;;"

"พี่โชคกลัวผีมั้ยคะ..." ฉันพยายามทำเสียงแหบพร่าและสั่นเครือ...

"ไม่ ผีก็คือปรากฏการณ์อย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นได้โดยปฏิกิริยาของสสารบางอย่าง"

"พี่โชคไม่กลัวผีจริงเหรอคะ" ฉันถามย้ำไปอีกที นั่นทำให้ไอ้พี่โชครำคาญและตั้งท่าจะหันมาตอบคำถาม

"ก็บอกว่าผีไม่มีจริงใน... แว๊กกกกกกกกกก O[]o!!!"

ทันทีที่ไอ้ผู้ชายฉลาดบ้าทดลองนี่หันมาก็ต้องเจอกับผู้หญิงผมสีดำสนิทที่ยาวลงมาปรกหน้าดูรุงรัง เสื้อผ้าสีขาวมีรอยเปรอะเปื้อนด้วยสีแดงของเลือด และแน่นอน... ผู้หญิงผมสีดำนี้เธอไม่มีเท้า!!

ผีสาว (หรือก็คือฉันเอง >O<!!) ค่อยๆ ควักไส้ตัวเองออกมาก่อนจะดึงมันออกมาเรื่อยๆ เรื่อยๆ ดูแล้วชวนขนลุก

"นะ...น้องบายบี ยะ...อย่าเล่น บะ...แบบนี้นะ!!"

"ใครคือบายบีฉันไม่รู้จัก... ฉันคือสุมาลี ณ โคกสะเด็ดเป็ดไล่ทุ่ง... หึๆ ที่ตรงนี้เป็นบ้านของฉัน และพวกแกก็มาสร้างตึกทับ!"

"ไม่จะ...จริง! ผะ... ผีไม่มีจริงหรอก T^T;;!"

พี่โชคยังคงพูดแต่เหงื่อกลับไหลซิกๆ โอ้โห ไม่กลัวเลยนะเฮีย -_-

"แล้วฉันคือใครถ้าไม่ใช่ผี! ฉันตายมากว่าห้าสิบปีแล้ว!! พวกมันฆ่าฉัน พวกมันเอามีดมากรีดท้องฉัน! แล้วพวกมันก็ดึงไส้ฉันแบบนี้~" ฉันพูดและดึงไส้หมูที่ผูกติดกับเสื้อไว้ ดึงไปเรื่อยๆ เหมือนสาวไส้ให้กากิน ฮ่าๆ ไอ้สมาร์ตบอยนี่เวลากลัวผีฮาชะมัด -.,-

"แกไม่เห็นเหรอ... เท้าฉันก็หายไป~~~" ฉันพูดเสียงแหบก่อนจะจ้องมองหมอนี่ด้วยสายตาที่เหลือกโปน รอยแผลสุดสยองขวัญบนใบหน้าที่ไปซื้อมาจากร้านของเล่นดูแล้วชวนสยองขวัญ แถมรอบๆ ดวงตาฉันยังโปะสโมกกี้อายส์ชนิดดำซะหลินปิงยังต้องหลบ หึๆ แค่ดูตัวเองในกระจกยังกลัวตัวเองเลย

พี่โชคจ้องมองเท้าตามมือของฉันที่มันไม่อยู่ติดพื้น... แน่สิ! ก็ฉันคุกเข่าอยู่บนโต๊ะนี่นา แค่ปล่อยให้เสื้อคลุมสีขาวสกปรกๆ นั่นยาวลงไปอีกสักนิดก็เหมือนผีหรอกแล้ว! วู้วว~!!

"แงๆๆๆ ไม่เอา TOT! ผะ...ผี! ช่วยด้วยผีหลอกกกกก!! โชคเป็นโลมมมมม! (TTOTT# )~"

ไอ้พี่โชคกรีดร้องน้ำหูน้ำตาไหลนองก่อนจะเป็นลมล้มพับไปกับพื้นของห้องทดลอง

อี๋! ได้กลิ่นฉุนเหมือนฉี่ด้วยแหละ ไหนว่าผีเป็นเพียงสสารชนิดหนึ่งไง แล้วนี่อะไร... ถึงกับฉี่แตกเลย >A<!

จะผู้ชายสุภาพบุรุษ หรือผู้ชายฉลาดฉันก็ไม่สน! มาสิเฮกเซน... นายจะหาผู้ชายแบบไหนมาอีก!

 

- อีกด้านหนึ่งในเวลาเดียวกัน -

"นายจะทำอะไรกันแน่เฮกเซน"

เสียงทุ้มของชายในชุดนักเรียนดังขึ้น ก่อนจะมองไปยังจอมอนิเตอร์กว่าสิบของห้องควบคุม ในจอมีหญิงสาวตัวแสบเรือนผมสีชมพูที่เพิ่งเดินออกมานอกห้องน้ำพร้อมหอบอุปกรณ์การแกล้งคนไปเก็บ ผมสีดำและแววตาลึกลับนั่นเป็นตัวบ่งบอกถึงตำแหน่งของเขา รองประธานแห่งนอฟวิส...โฟเบีย

"เกมส์... ผมกำลังเล่นเกมส์ที่ต้องแข่งกับหมากตัวสำคัญของผม :)" ชายผมสีดำแกมน้ำตาลเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเจ้าเล่ห์ ใครๆ ก็รู้ว่าเขาคือประธานแห่งนอฟวิสแห่งนี้ ชายที่มีหน้าตาหล่อลากแต่แสนเจ้าเล่ห์ชั่วร้าย ผู้ซึ่งได้ฉายา 'ประธานอารมณ์อาเป่า' หรือที่รู้จักกันดีใน 'Bad King of Novice' ...เฮกเซน

"จากที่นายพูดมาทำไมนายถึงดูจะสรรหาผู้ชายแต่ละคนมาให้เธอ แทนที่จะเป็นคนที่มีพาวเวอร์สักนิด... อย่างเช่นผู้ชายสุภาพบุรุษนายก็อาจจะขอยืมมือเพรย์มาก็ได้ ผู้ชายฉลาดนายก็ไปขอให้รูตเบียร์ช่วยสิ... นายทำเหมือนกับจะทำให้ผู้หญิงที่ชื่อบายบีหันกลับมาหลงรักผู้ชาย แต่ไม่ใช่ผู้ชายพวกนั้น"

ฟาเรนไฮต์เอ่ยขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะเกาคางอย่างใช้ความคิด เขาคือเจ้าชายเพลย์บอยแห่งนอฟวิสหรือหัวหน้ากรรมการนักเรียน เอกลักษณ์ที่ใครเห็นก็จำได้นั่นคือผมสีดำซึ่งทำไฮไลท์สีน้ำเงินเข้มแซมกัน หล่อซะไม่มี!

จริงๆ ด้วย... ผู้ชายคนนี้เหมือนจะมีแผนอะไรที่พวกเขาคาดไม่ถึงเสมอ แต่คราวนี้เขากล้าเล่นคนขององค์ราชินีแห่งสี่สถาบันเชียวเหรอ... ผู้หญิงคนนี้น่าสนแฮะ~

"ก็ปกติ~ ผมน่ะชอบที่จะเป็นคนวางหมาก พวกนายทั้งสองคนก็รู้ว่าผมชอบที่จะ 'ชนะ' มันคงจะดีกว่าถ้า 'แพ้' นี่นา~"

"แต่นายไม่เห็นต้องเอาห้องนอนของสภามาให้เธอนอนเลยนี่นา แถมยังต้องมาอยู่ที่นี่ตลอด ส่วนตัวนายก็เลยต้องหอบของมานอนห้องทำงานของนายเอง ( '  '  )?~" โฟเบีย

"เฮ้ย! ถึงกับนอนห้องนอนเลยเหรอ! ไอ้ห้องนอนที่อยู่ในห้องส่วนตัวของห้องประธานอ่ะนะ โหย! ห้องนั้นนายหวงแทบตายทำไมถึงให้ผู้หญิงคนนั้นมานอนมาอยู่เป็นเดือนเลยได้ล่ะ เพราะอะไร~" ฟาเรนไฮต์

"เพราะบายบีเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน..." ชายที่โดนสายตาคำถามคาดคั้นตอบออกไปด้วยเสียงขุ่น

เพราะเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเหรอ? ฟาเรนไฮต์คิด พรีชก็เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเหมือนกันยังไม่เห็นต้องมานอนที่สภาเลย แต่เฮ้ย! ไม่ได้!! เขาจะให้เจ้าหญิงนิทราของเขามานอนที่โรงเรียนไม่ได้! แค่คิดว่ายัยผู้หญิงที่รักการนอนหลับเป็นชีวิตจะมานอนในสภาที่มีผู้ชายอยู่ห้องข้างๆ ไม่ได้เด็ดขาด ถึงผู้ชายคนนั้นจะเป็นประธานเจ้าเล่ห์ที่ไม่สนใจผู้หญิงก็เถอะ เขาไม่ยอมเด็ดขาด =O=!!

"เฮ้อ~ โอชะวาอะละบูตาบิบิ เอวังจังกา ปิกาจูปู้ว! ^%$#$%^&^%$#@ ~( 'O' )~"

"ไม่ต้องมาล้อเลียนผมเลยโฟเบีย มันไม่ได้มีอะไรสักหน่อยก็แค่เกมส์ *-_-*"

"ตะละล้า บ้าบู่ววว ปูชิๆ ฉึกๆ ( 'o' )/"

"เฮ้อ =____="

ยังไงโฟเบียผู้ชายแปลกประหลาดก็ยังคงแปลกประหลาดอยู่วันยังค่ำ ช่างมันเถอะ! ยังไงซะผู้หญิงคนนี้เขาต้องชนะเธอให้ได้! แค่ต้องทำให้เลสเบี้ยนไปชอบผู้ชายซะง่ายจะตาย ประธานอารมณ์อาเป่าอย่างเขาทำได้อยู่แล้ว!

อย่ามาเฉียดใกล้เขาเลยคำว่าแพ้น่ะ! ไม่มีทางซะหรอก!!

 



     




- อัพจ๊าาา -0- !!!
- เจ๊สุมาลียังไม่จบ อย่าเพิ่งคิดไปเองว่าไม่มีนะ ฮิบฮิ้วววว =.,=
 


Cr.Theam :-  BB 
Lable :- STANDARD

 B B

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #60 SAM ' BUCK (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:36
    ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาใช้กับหล่อนแล้วนะบายบี เกรียน ซ่า ไร้สาระ ติ๊งต๊อง น่ารัก >3<~ ชอบนางเอกแบบนี้ที่ซู้ดดด!
    #60
    0
  2. #22 ariya.banana (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2555 / 09:00
    ขำอ่ะ บายบีแสบถึงทรวงจริงๆ 555
    #22
    0
  3. #13 forever 9 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2555 / 21:51
    55555+ สุดท้ายสมาร์ทบอยก็แพ้บายบี
    มาชีจะเอาผีมาช่วยก็ตาม หุหุ
    #13
    0