Leave Her! ฝากบอกเธอ...อย่าเผลอมารักผม

ตอนที่ 4 : # Ep. ๐๐๒ Yes ! I can

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 329
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 มี.ค. 56

2

Yes! I can

Type Boy : ผู้ชายหน้านิ่งปากดีมักเป็นพวกชอบเอาชนะ... จำไว้นะสาวๆ ว่าผู้ชายพวกนี้ชอบผู้หญิงที่สามารถจัดการกับเขาได้เท่านั้น!!

 

"หา!"

"หือ!"

"เฮ้ย!"

"-_-?"

ฉันมองไปยังสมาชิกสภานอฟวิส (สมาชิกคนสำคัญเท่านั้น) ซึ่งแต่ละคนดูจะตกใจมากที่เห็นการแต่งตัวของฉัน คือคนพวกนี้เค้ามีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่นที่ไม่จำเป็นต้องไปเข้าแถวก็ได้น่ะ -_- ฉะนั้นพวกนี้ก็เลยไม่เห็นวีรกรรมเล็กๆ น้อยๆ ที่ฉันก่อไว้

"ตกใจอะไรกัน" อีตาประธานถามด้วยสีหน้านิ่งๆ

"หูยยย~! อย่างเท่เลยอ่ะ! ใส่ชุดเซเลอร์มูนมาโรงเรียนด้วย!! อยากลองใส่บ้างจัง >O<!!" เสียงเล็กๆ ก็ดังตามมา ยัยนี่เป็นคนที่ตัวเตี้ยมากกกก! ตัวขาวๆ ผมยาวหน้าม้าเต่อ

"นายจะบอกว่าผู้หญิงคนนี้ชื่อว่าบายบีและอยากที่จะให้นายเซ็นเอกสารให้กลับไปอยู่โรงเรียนเดิมอย่างนั้นเหรอ?" ผู้หญิงสวยๆ ที่มองดีๆ แล้ว She เอ็กซ์แตกมากถามขึ้น

"ประมาณนั้น"

"แล้วนายก็ไม่ให้ นายก็เลยจับเธอมาอยู่ในสภา?" คราวนี้เป็นเสียงผู้ชายผมสีดำแซมน้ำเงิน หน้าตาหมอนี่หล่อบาดใจสุดๆ! บายบีอยากจะกรี๊ดดังๆ

"นั่นก็ใช่อีก"

"โคะเตวามาชิกกาพะลัมเดบาชิดู ( '-'  )" คราวนี้ฉันมองไปยังนายหน้าหล่อใสที่พูดออกมาเป็นภาษาอะไรก็ยังไม่เข้าใจ!?! ถึงหมอนี่จะหล่อแต่ดูท่าเพี้ยนๆ ยังไงไม่รู้แฮะ TOT

"เอาล่ะ อย่างที่แนะนำไปนะ คนแรกชื่อไวท์ ผู้หญิงคนที่สองชื่อแอล ผู้ชายที่ผมสีน้ำเงินชื่อฟาเรนไฮต์ และผู้ชายที่นิ่งๆ หมอนี่ชื่อว่าโฟเบีย"

อีตาประธานนั่นแนะนำซะยืดยาวแต่ก็พอจับใจความได้บ้าง เฮอะ! ไอ้บ้าที่พูดภาษาต่างดาวนั่นน่ะนะชื่อโฟเบีย!?! บายบีรับไม่ได้เค่อะ!!

 

และหลังจากที่แนะนำตัวกันเสร็จแล้วอะไรเรียบร้อยฉันก็ได้รู้ฐานะของตัวเองในตอนนี้

"คุณเลสเบี้ยน กาแฟผมหมดแล้วช่วยไปชงให้หน่อย"

ไอ้ผู้ชายบ้า! ไอ้หมอนี่มัดมือชกฉันเพราะหลังจากที่แนะนำตัวกับพวกเพื่อนพ้องสภาแล้วเรียนร้อยหมอนี่ก็ลากฉันเข้ามาในห้องประธาน (ห้องพิเศษที่อยู่ข้างในห้องสภาอีกทีหนึ่ง เป็นห้องสำหรับประธานนักเรียน โดยในระบบสภาสี่โรงเรียนจะมีห้องสภาและห้องประธานเช่นกัน) แล้วก็ขังฉันอยู่กับมันมาสามชั่วโมงแล้ว

การอยู่เฉยๆ โดยไม่ทำความเดือดร้อนให้ใคร มันไม่ใช่วิสัยของบายบี TOT!

"ฉันไม่ใช่คนรับใช้นายนะ ไอ้บ้า!"

"ขอกาแฟเข้มๆ เลยนะ ผมไม่ใส่น้ำตาลแต่ขอครีมสามช้อน"

...มันไม่ฟังฉันเลย -_-+

ฉันเดินกระแทกเท้าจากโซฟาไปยังโต๊ะทำงานก่อนจะหยิบแก้วกาแฟอย่างดีไปยังเคาท์เตอร์ที่จัดไว้คล้ายกับครัวขนาดย่อม

ฮึ่ม! ขอขมๆ ได้!

กาแฟสิบช้อน ครีมสามช้อน และสุดท้าย...

แมลงสาบปลอม ;)

ฉันจัดการผสมๆ ทุกอย่างลงไปก่อนจะนำไปเสิร์ฟด้วยสีหน้าบึ้งตึง ฉันเล่นละครเก่ง และจะบอกว่าถ้าเผื่อฉันทำหน้ายิ้มหวานและป้อให้หมอนี่ชิมนั่นคือพิรุธอย่างร้ายแรงที่ไม่ควรทำ เพราะจะสังเกตได้ว่าตอนแรกฉันไม่เต็มใจสักนิดแต่พอทำอะไรให้แล้วกลับยิ้มแย้ม แสดงว่าต้องใส่อะไรลงไปแน่ๆ ฉะนั้น...ต้องกลับมาเป็นปกติ อุวะฮะฮ่า!!

ฉันกลับไปนั่งยังโซฟาที่มุมห้อง และมันก็เป็นที่ๆ จะสังเกตเห็นกิริยาหมอนั่นได้ดีทีเดียวล่ะ

คุณประธานกำลังเคร่งเครียดอยู่กับแล็ปท็อปตรงหน้าหยิบกาแฟขึ้นมาขณะที่สายตายังคงอยู่ที่แล็ปท็อปราคาแพงนั่น...

ซู้ดสิ ซู้ดดดดดดด >____<!!

ไอ้บ้านั่นจิบไปได้สักนิดก็วางลง ก่อนจะให้ความสนใจกับแล็ปท็อป ฮึ่ย! แค่นั้นจะไปเห็นแมลงสาบได้ไงวะ! กินอีกเซ่!!

และก็เหมือนพระเจ้าดลใจ ไอ้ประธานนั่นยกขึ้นมาจิบอีกทีและก็ต้อง...

เพล้ง!

"เฮ้ย! O_O!?!"

แก้วกาแฟราคาแพงที่ตอนนี้กลายเป็นเศษแก้วถูกๆ ไปแล้ว แถมในกองเศษแก้วนั้นยังมีซากแมลงสาบตัวใหญ่เบ้งสีดำตอนนิ่งอยู่ ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายจะตกใจอะไรง่ายขนาดนี้ ดูฟรุตพั้นช์เป็นตัวอย่างสิ ขนาดตัวเงินตัวทองยังไม่กลัวเลย ^O^ (ยัยผู้หญิงคนนั้นเป็นข้อยกเว้น! : Mr. Secret)

"เธอเล่นอะไรอีกฮะ!"

"ฮะฮ่า! ยอมเรียกสรรพนามฉันว่า 'เธอ' แทน 'คุณ' ของนายแล้วรึไง!!"

"ยัยผู้หญิงโรคจิต!!"

"มันเป็นคำชมที่ฉันชอบมาก! นี่ก็แสดงให้เห็นว่าฉันกับนายอยู่ด้วยกันไม่ได้แล้ว ฉะนั้นเซ็นใบรับรองซะ!! ฉันจะกลับไปอยู่ซีบี!!"

ฉันตะโกนออกไป แค่นี้ก็จะได้อยู่ซีบีแล้ว เยส! >O<

"เธอรักยัยนั่นขนาดนั้นเชียวเหรอ การเป็นเลสเบี้ยนมันสนุกตรงไหน"

"ฉันน่ะรักฟรุตพั้นช์มาก และไม่คิดว่าจะมีอะไรมาหยุดความรักที่ฉันมีได้ และการเป็นเลสบ้งเลสเบี้ยนอะไรนั่นฉันก็ไม่รู้หรอก ก็แค่เพศเดียวกันรักกันมันจะผิดอะไรตรงไหน บางทีคนเป็นโฮโมหลายคนมีความรักที่ยิ่งใหญ่กว่าคนปกติทั่วไปซะอีก ฉะนั้นจงจำไว้...ความรักที่ฉันมีต่อเธอคนนั้นยิ่งใหญ่และยาวนาน ถึงพั้นช์จะไม่คิดแบบนั้นกับฉันก็ตามทีเถอะ! ยังไงซะความรักที่ฉันมีมันก็จะยังคงมีตลอดไป!!"

"..."

แอบเหนื่อยแฮะ ร่ายมาตั้งยาวแต่ไอ้หมอนี่กลับเงียบไม่พูดอะไรสักคำ =__=

"ผมไม่เชื่อว่าคุณรักผู้ชายไม่ได้หรอก"

"ก็ฉันจะรักฟรุตพั้นช์คนเดียว รักของฉันมีให้เธอคนเดียว! ไม่มีทางไปหลงรักผู้ชายหรอกย่ะ!!"

"งั้นก็ต้องพิสูจน์สิ J"

พิสูจน์?

"เรามาเล่นเกมส์กัน... การแลกเปลี่ยนนักเรียนจะมีเวลาอยู่สามสิบวัน และภายในเวลาสิบห้าวันหลังจากนี้ผมจะทำให้เธอชอบผู้ชายให้ได้ และถ้าภายในสิบห้าวันต่อจากนี้เธอยังคงเป็นเลสเบี้ยนอยู่ผมก็จะเซ็นใบรับรองให้เธอกลับไปอยู่ซีบี แต่ถ้าคุณชอบผู้ชายขึ้นมาล่ะก็นะ... J"

"ก็อะไร!"

"คุณต้องทำตามที่ผมต้องการหนึ่งอย่าง"

เหอะ! เกมส์พิสูจน์หัวใจงั้นเหรอ? ยังไงฉันก็ชนะเห็นๆ เพราะรักที่ฉันมีต่อเจ้พั้นช์มันมากมาย

"ฉันตกลงรับคำท้า ฉันจะเล่นเกมส์นี้!!"

เอาใจช่วยบายบีหน่อยนะคะฮันนี่ บายบีอยากอยู่กับฮันนี่ถึงต้องทำแบบนี้จริงๆ >___<

 

พระเจ้า! ไม่อยากบอกต่อเลยว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น!!

ไอ้คุณประธานนั่นก็จับฉันลากมายังห้องเรียน ห้องเรียนที่แสนจะธรรมดาแต่พอหมอนี่เดินเข้ามาเหล่าพวกผู้หญิงทั้งหลายต่างกรี๊ดกร๊าดและพากันหยิบเครื่องประทินโฉมมาแต่งองค์ทรงเครื่องซะเป็นลิเก อุแหวะ! ยัยหน้าสิวผิวพื้นพระจันทร์นั่นหยิบแป้งขึ้นมาปิดไฝที่ข้างแก้มตัวเองด้วยล่ะ เอิ่ม... ผู้หญิงอย่าหยุดสวย แต่ถ้าสวยไม่ได้ (แถมยังขี้เหร่ด้วย) ก็หยุดเถอะ! =_____=

และในระหว่างที่ฉันนั่งว่างๆ คิดถึงเจ้พั้นช์ในชั่วโมงโฮมรูมที่ครูยังไม่เข้าก็มีพวกอันธพาลหญิงสมัยเอโดะเข้ามาหาเรื่อง (ประมาณว่าอายุยังเข้าผับไม่ได้แต่หน้าแก่ก่อนวัย =^=!!)

"เธอ! ทำไมเธอถึงได้ใกล้ชิดกับคุณเฮกเซนฮะ!!"

ยัยหน้าทุเรียนก้านยาวถามฉันหลังจากที่ยกพลกันมาที่โต๊ะเรียนของฉัน

"ฉันถามก็ให้ตอบเซ่!!"

"วันนี้เค้กร้านไฟนอลเปิดนี่นา~ อยากกินชูครีมกับเมล่อนปังงั้นจะซื้อชิฟ่อนเค้กไปฝากเจ้พั้นช์ดีกว่า >O<!!"

ฉันทำเป็นจดอะไรขยุกขยิกลงในสมุดบันทึกสีชมพูที่ฟรุตพั้นช์เคยให้ไว้ก่อนที่จะไปเกาหลี ถึงมันจะเป็นบันทึกที่ได้มาเมื่อห้าปีก่อนแต่ฉันเก็บรักษามันไว้อย่างดี เพราะนานๆ ทีเจ้พั้นช์จะซื้ออะไรให้

"ฉันถามเธออยู่นะยะ!!"

"ตายแล้ว! ลืมไปว่าวันนี้ไฟนอลบอกว่ามีเค้กสูตรใหม่นี่นา งั้นวันนี้งดชิฟ่อนเค้ก...อืม พอแล้ว~"

ฉันยังคงจดขยุกขยิกลงไปโดยไม่สนใจสายตาพิฆาตนั่น

"นะ...นี่เธอได้ใกล้ชิดกับไฟนอลด้วยเหรอเนี่ย!! อร๊าย! >O<!!"

ยัยพวกนี้มันประสาท =_= ไฟนอลน่ะยิ่งกว่าคำว่าสนิทเลยด้วยซ้ำ ฉันกับหมอนั่นเป็นเพื่อนเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก หมอนั่นเสียงดีและหน้าหล่อ โตขึ้นมาเลยได้เป็นท็อปไอดอลชื่อดังที่ตอนนี้เป็นที่รู้จักกันดีในนามเจ้าชายแห่ง Race Riot วงดนตรีที่ทำยอดขายสูงสุดติดกันมาตั้งแต่เปิดตัว และได้รับความนิยมมากเลยทีเดียว

"นี่เธอได้ใกล้ชิดกับคุณเฮกเซนไม่พอยังได้ใกล้ชิดกับไฟนอลด้วยเหรอ กรี๊ด! ต่อมอิจฉากำเริบ >O<!!"

"ใช่น่ะสิ เมื่อวันก่อนฉันกับไฟนอลไปกินข้าวด้วยกันด้วยนะ ไม่เชื่อเธอก็ดูนี่สิ"

ฉันหยิบแบล็กเบอรี่รุ่นล่าสุดออกมา กดไปยังเมนูรูปภาพ และเลือกภาพที่ถ่ายคู่กับไฟนอลให้ยัยพวกนี้ดู มันไม่แปลกสักนิดที่ฉันจะถ่ายรูปกับเพื่อน โฮ๊ะๆ การทำให้คนอื่นอิจฉานั่นก็เป็นงานอดิเรกของบายบีเช่นกัน -..-b

"ฉันอยากจะกรี๊ดสักพันล้านครั้ง เธอรู้มั้ยว่าเธอมันน่าอิจฉามากแค่ไหน T^T!! จับฉ่ายและกระชายดำ จัดการ!!"

ยัยหัวหน้าสั่งให้ลูกสมุนทั้งสองที่ฟังดูชื่อแล้วฉันก็รู้สึกว่ามันอาจจะไม่ใช่คน -_-;; ยัยสองตัวนั่นเลยมาล็อกแขนทั้งสองข้างของฉันไว้ เฮ้ยๆ ยัยพวกบ้า... ทำอย่างนี้ฉันก็หมดทางเอาตัวรอดน่ะสิ =[]=!!

"ยัยไฮดร้าขึ้นอืด! กล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับฉันน่ะหา!!"

"ฮึ่ย! ฉันน่ะหมั่นไส้แกมานานแล้ว คนอะไรเรียกร้องความสนใจชะมัด ถึงกับใส่ชุดปัญญาอ่อนนั่นไปเข้าแถว แถมคุณเฮกเซนยังมาอุ้มแก ไม่พอนะยะ!! ยังได้เข้าไปถึงห้องทำงานของเฮกเซน แล้วเขายังมาส่งเธอที่ห้องเรียนอีก หมั่นไส้โว้ย!!!"

=_= คิดว่าฉันชอบพวกเธอนักรึไงยะ หน้าแต่ละคนนี่อย่างกับพะยูนเกยตื้น แค่คิดก็อยากจะไปอ้วกที่ตุรกีแล้ว

ฉันพยายามแกะมือออกจากนังพวกนี้ บ้าเอ้ย!! รู้งี้ตอนที่เจ้พั้นช์เรียนศิลปะป้องกันตัวฉันน่าจะไปเรียนด้วย ไม่น่ามาอยู่ข้างสนามคอยเช็ดเหงื่อเลย T^T!!

"(  'O' ) โคเตวา!?!"

เสียงแปลกๆ ดังขึ้นมา ทำให้ฉันและทุกคนหันไปที่หน้าประตู และนั่นก็ทำให้ฉันพบกับนายผู้ชายที่แปลกประหลาดที่สุดในชีวิตเท่าที่เคยเจอมา...โฟเบีย =____=

"อะตะวาเอวัง พะลาจะบึม (  'o'  ) !@$#%&*$#)*^%$@"

หมอนั่นพูดแล้วเดินเข้ามาใกล้ฉันก่อนจะแงะมือยัยพวกนั้นออก และคว้ามือฉันเดินออกมาจากห้องเรียน แถมยังคว้ากระเป๋าฉันไปอีกแน่ะ หมอนี่กำลังทำให้ฉันงงและอยากร้องไห้ แอมแซด~ TOT

"(*&^%$#@Q#$%^&*)^%$#"

"นายคิดว่าฉันฟังนายออกเหรอ!!"

"*&^$%^&*%$#@#$%^&*$@#$%!!!"

"พูดบ้าอะไรวะ! นายไปอยู่ดาวอังคารมารึไง!! พูดภาษาคนเซ่!!"

"@$%^&*(+(&^%#$^&*&^%@*)(*&%$%*&(*?"

"อะไร =_= จะพาฉันไปไหนไอ้คนแปลก อ๋อ... *&%$!@$@!$%^(*&^%$#@ ฮะๆๆๆ ฉันเข้าใจ"

"=_____="

พอฉันลองพูดบ้างไอ้บ้านี่ก็ปล่อยมือจากฉันและเดินนำไป

              เฮอะ! บายบีก็คือบายบี...นอกจาผมสีชมพูของฉันแล้วขอบอกว่าความเกรียนที่ฉันมีก็ไม่แพ้ใครหรอกย่ะ!



       



 # อัพแล้วจ้าาาา :) สามชาติแล้ว 55
- ตอนต่อไปนี้จะเริ่มก้าวสู่จุดไคลแมกซ์  เพราะเราจะเริ่มแผนปฏิบัติการเดตของยัยผมแร๋นกันแล้ววว
- ผู้ชายที่จะเดตด้วยเป็นใคร ? รับรองว่าฮามากจ้า :)



 Cr.Theam :-  BB 
Lable :- STANDARD
B B

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #58 SAM ' BUCK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:24
    เอิ่ม.. =__= เค้าจะพยายามทำตัวใช้ชินกับนิัสยเกรียนๆของบายบีนะ
    #58
    0
  2. #17 ariya.banana (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2555 / 08:52
    ประธานคนนี้คงจะปราบบายบีได้อยู่หมัดนะ >_
    #17
    0
  3. #11 forever 9 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 21:58
    เย้ย!! บายบีโดนผู้ชายลากไปซะแล้ว ><
    หนูบายบีหนักแน่นและมั่นคงต่อเจ้มาที่สู้ดดดด!
    #11
    0